Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бразилиялық жазушы, музыкатанушы және фотограф (1893–1945)
Brazilian writer, musicologist and photographer (1893–1945)
Марио Рауль де Морайс Андраде (9 қазан 1893 – 25 ақпан 1945) – бразилиялық ақын, романист, музыкатанушы, өнер тарихшысы және сыншы, сондай-ақ фотограф. Ол 1922 жылы жарық көрген қазіргі заманғы бразилиялық поэзияның алғашқы және ең ықпалды жинақтарының бірі – «Паулисея Десваирада» («Галлюцинациялы қала») авторы. Оның қазіргі бразилиялық әдебиетке зор ықпалы болды, ал ғалым және эссеист ретінде – ол этномузыкология саласындағы пионер болды – оның ықпалы Бразилиядан тысқары да тарады. Андраде жиырма жыл бойы Сан-Паулу авангарды қозғалысының орталық тұлғасы болды. Музыкаға оқыған, ақын және романист ретінде танымал Андраде Сан-Паулу модернизмімен байланысты барлық салаға тікелей қатысты. Оның фотосуреттері мен тарих, әдебиет және музыка сияқты алуан түрлі тақырыптардағы эсселері кеңінен жарияланды. Ол 1922 жылы Бразилиядағы әдебиет пен бейнелеу өнерін жаңартқан «Заманауи өнер апталығының» жетекші күші және авангардтық «Бес топтың» мүшесі болды. Аптаның идеялары оның «Паулисея Десваирада» поэзия жинағының кіріспесінде және өлеңдерінің өзінде одан әрі зерттелді. Музыка профессоры және газетке мақала жазушы болып жұмыс істегеннен кейін 1928 жылы оның «Макунайма» романы жарық көрді. Бразилиялық халық музыкасы, поэзия және басқа да мәселелер бойынша жұмыстар біркелкі жүргізілмеді, көбінесе Андраде мен Бразилия үкіметі арасындағы қарым-қатынастың өзгеруіне байланысты үзілістер болды. Өмірінің соңында ол Сан-Паулу қаласының Мәдениет департаментінің алғашқы директоры болды, бұл оның қаланың және елдің көркемдік жаңаруына ықпал етуші рөлін ресми түрінде бекітті.
Mário Raul de Morais Andrade (October 9, 1893 – February 25, 1945) was a Brazilian poet, novelist, musicologist, art historian and critic, and photographer. He wrote one of the first and most influential collections of modern Brazilian poetry, Paulicéia Desvairada (Hallucinated City), published in 1922. He has had considerable influence on modern Brazilian literature, and as a scholar and essayist—he was a pioneer of the field of ethnomusicology—his influence has reached far beyond Brazil. Andrade was a central figure in the avant garde movement of São Paulo for twenty years. Trained as a musician and best known as a poet and novelist, Andrade was personally involved in virtually every discipline that was connected with São Paulo modernism. His photography and essays on a wide variety of subjects, from history to literature and music, were widely published. He was the driving force behind the Modern Art Week, the 1922 event that reshaped both literature and the visual arts in Brazil, and a member of the avant garde "Group of Five". The ideas behind the Week were further explored in the preface to his poetry collection Pauliceia Desvairada, and in the poems themselves. After working as a music professor and newspaper columnist, he published his great novel, Macunaíma, in 1928. Work on Brazilian folk music, poetry, and other concerns followed unevenly, often interrupted by Andrade's shifting relationship with the Brazilian government. At the end of his life, he became the founding director of São Paulo's Department of Culture, formalizing a role he had long held as a catalyst of the city's—and the nation's—entry into artistic modernity.
Ерте өмір
Андраде Бразилияның Сан-Паулу қаласында дүниеге келді және өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. Бала кезінде ол фортепианода өте жақсы ойнайтын, кейіннен Сан-Паулудағы Музыка және Драма консерваториясында оқыды. Оның ресми білімі тек музыка саласында болды, бірақ Альберт Т. Люпер жазғандай, ол бірқатар тарих, өнер және әсіресе поэзия бойынша жеке және табанды зерттеулер жүргізді. Андраде француз тілін жақсы білді және Рембо мен маңызды Символистерді оқыды. Ол музыкалық білімі алған кезеңде өлеңдер жазғанымен, кәсіби пианист болуға ұмтылысы орындалмағанға дейін, оны кәсіби түрде жазу туралы ойламады. 1913 жылы оның 14 жасар інісі Ренато футбол ойыны барысында кенеттен қайтыс болды; Андраде консерваторияны тастап, отбасының шаруашылығы бар Араракуараға кетіп қалды. Оралғанда, оның қолы дірілдеп, фортепианода ойнауы қиын болды. Ақырында фортепиано мамандығын бітіргенімен, концерттер бермеді және музыка теориясы мен ән салуды оқып, музыка профессоры болуға ұмтылды. Сонымен қатар, ол жазуға көбірек бейімделді. 1917 жылы, бітіру жылында, ол «Хаума гута де Сангуэ ем када поэма» («Әр өлеңде бір тамшы қан бар») атты өлеңдер жинағын Марио Собрал псевдонімімен жариялады. Кітапта Андраденің ерекше бразилиялық ұлттық санасының қалыптасуының белгілері көрінеді, бірақ ол (сол кездегі бразилиялық поэзияның көп бөлігі сияқты) еуропалық, әсіресе француз әдебиетіне көп қарызы болады. Оның алғашқы кітабы үлкен әсер етпеген сияқты, сондықтан Андраде жазу тақырыбын кеңейтті. Ол Сан-Паулудан ауылға кетіп, өмірінің соңына дейін жалғасатын қызметке кірісті: Сан-Паулу штатында да, солтүстік-шығыстағы қалың жерлерде де бразилиялық өңірлердің тарихын, халқын, мәдениетін және әсіресе музыкасын мұқият зерттеу және жазу. Ол Сан-Паулу журналдарында эсселер жариялады, кейде оларға өзі түсірген суреттерін қосатын, бірақ негізінен бразилиялық өмір мен фольклор туралы мол ақпарат жинады. Осы сапарлар арасында Андраде консерваторияда фортепианодан сабақ берді және 1921 жылы оның профессоры болды.
Andrade was born in São Paulo, Brazil, and lived there virtually all of his life. As a child, he was a piano prodigy, and he later studied at the Music and Drama Conservatory of São Paulo. His formal education was solely in music, but at the same time, as Albert T. Luper records, he pursued persistent and solitary studies in history, art, and particularly poetry. Andrade had a solid command of French, and read Rimbaud and the major Symbolists. Although he wrote poetry throughout his musical education, he did not think to do so professionally until the career as a professional pianist to which he aspired was no longer an option. In 1913, his 14 year old brother Renato died suddenly during a football game; Andrade left the Conservatory to stay at Araraquara, where his family had a farm. When he returned, his piano playing was afflicted intermittently by trembling of his hands. Although he ultimately did receive a degree in piano, he gave no concerts and began studying singing and music theory with an eye toward becoming a professor of music. At the same time, he began writing more seriously. In 1917, the year of his graduation, he published his first book of poems, Há uma Gota de Sangue em Cada Poema (There is a drop of blood in each poem), under the pseudonym Mário Sobral. The book contains hints of Andrade's growing sense of a distinctive Brazilian identity, but it does so within the context of a poetry that (like most Brazilian poetry of the period) is strongly indebted to earlier European—particularly French—literature. His first book does not seem to have had an enormous impact, and Andrade broadened the scope of his writing. He left São Paulo for the countryside, and began an activity that would continue for the rest of his life: the meticulous documentation of the history, people, culture, and particularly music of the Brazilian interior, both in the state of São Paulo and in the wilder areas to the northeast. He published essays in São Paulo magazines, accompanied occasionally by his own photographs, but primarily he accumulated massive amounts of information about Brazilian life and folklore. Between these trips, Andrade taught piano at the Conservatory, and became one of its professors in 1921.