Кіріспе
15 ғасырдағы итальяндық қаріп кесуші Франческо Грифо (1450–1518), сондай-ақ Франческо да Болонья деп те аталады, он бесінші ғасырдағы итальяндық қаріп кесуші. Ол Альдус Манутиус үшін жұмыс істеді, баспахананың маңызды гуманистік қаріптерін, соның ішінде алғашқы италика қаріптерін жасады. Ол римдік, грек, еврей және алғашқы курсив қаріптерін кесті. Альдус 1501 жылғы Вергилийдің кіріспесінде Грифоға алғыс айтады. Алайда, Мануций Венеция үкіметінің рұқсатымен курсив баспасы мен грек баспасын монополияға алғандықтан, Грифомен арасы суық болды. Грифо содан кейін Герешом Сончиноға жұмысқа орналасты, оның отбасы еврей баспагерлері болған. 1503 жылы Грифоның екінші курсив қаріпі Сончиномен бірге жасалды. 1516 жылы ол Болоньяға оралып, баспа ісін бастады. 1518 жылы Грифо күйеу баласын өлтірді деген айып тағылды, ол темір құбырмен өлтірілген еді. Бұл оның тарихи жазбаларда соңғы рет көрінуі. Ол өлім жазасына кесілген деп есептеледі.
Francesco Griffo (1450–1518), also called Francesco da Bologna, was a fifteenth century Italian punchcutter. He worked for Aldus Manutius, designing the printer's more important humanist typefaces, including the first italic type. He cut Roman, Greek, Hebrew and the first italic type. Aldus gives Griffo credit in the introduction of the Virgil of 1501. However, as Manutius had achieved a monopoly on italic printing and Greek publishing with the permission of the Venetian government, he had a falling out with Griffo. Griffo then went to work for Gershom Soncino, whose family were Hebrew printers. It was with Soncino that Griffo's second italic type was cut in 1503. In 1516 he returned to Bologna where he began print publishing. In 1518 Griffo was charged with the murder of his son in law, who had been beaten to death with an iron bar. This is his last appearance in the historical record. He is presumed to have been executed.
Ықпал
Гриффоның қаріптері өте ықпалды болды. Оның "Римдік" қаріптері каллиграфиядан бұрынғы шебер Николас Дженсонның жұмысында кездеспейтін абстракция деңгейін көрсетеді, ал оның италикалық және грек қаріптері ерекше түрде жазу стилінде. Филип Б. Меггс "Графикалық дизайн тарихы" еңбегінде: "Гриффо романдық қаріп жасау үшін Каролинаға дейінгі жазуларды зерттеді, нәтижесінде ол Дженсонның дизайнынан гөрі аз көркем, бірақ шынайырақ болды". Италикалық қаріп гуманистік ғалымдардың қолжазбасына ұқсату үшін жасалған. Бұл жеке стиль Еуропада кеңінен танымал болды.
Жарияланымдар
Франческо Гриффоның Болоньядағы жарияланымдары, Франческо Гриффо да Болоньяның көрсеткендері: Үзінділер мен көріністер: оның өмірі мен еңбектері туралы мәліметтер мен пікірлер жинағы. Франческо Петрарканың «Канцониере және триумфтары», 20 қыркүйек 1516 жыл. Санназароның «Аркадиясы», 3 қазан 1516 жыл. Пьетро Бембоның «Азолани», 30 қазан 1516 жыл. Джованни Бокаччоның «Махаббат лабиринты» («Корбаччо») 9 желтоқсан 1516 жыл. М. Тулл. Цицеронның «Отбасылық хаттары», 20 желтоқсан 1516 жыл. Волерий Максимнің «Есте қаларлық сөздері мен істері» жинағы, 24 қаңтар 1517 жыл.