Итальян заң ғалымы Джованни д’Андреа және оның өмірбаяны
Giovanni d'Andrea
Джованни д'Андреа (1270-1348) – италиялық канондық құқық сардары. Пап ағымдағы қаулыларына түсіндірмелер жазған, Болонья университетінде профессор болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джованни д'Андреа немесе Иоганнес Андреа (1270 – 1275 жылдар аралығында – 1348) – итальяндық канондық құқық сарапшысы. Өмірдес адамдары оны "iuris canonici fons et tuba" ("канондық құқықтың қайнар көзі және дауысы") деп атаған. Оның ең маңызды еңбектерінің қатарында – папалық декреттердің барлық ресми жинақтарына, сондай-ақ канондық құқықтың негізін құраған, делегат соттарға жолданған хаттар түріндегі папалық үкімдерге жасалған кеңейтілген түсіндірмелер бар.
Giovanni d'Andrea or Johannes Andreæ (1270 × (sometime between) 1275 – 1348) was an Italian expert in canon law. His contemporaries referred to him as iuris canonici fons et tuba ("the fount and trumpet of canon law"). Most important among his works were extensive commentaries on all of the official collections of papal decretals, papal judgments in the form of letters to delegated judges that were at the core of canon law.
Өмір
Джованни д'Андреа Флоренция маңындағы Рифредо қаласында дүниеге келді және сол заманның ең көрнекті құқық мектебі болған Болонья университетінде римдік және канондық құқықтарды оқыды. Ол осы салада осыншалықты көзге түсті ki, Падуада профессор болып тағайындалды, содан кейін Пизаға қайтып, Болоньяға оралды. 1301–02 жылғы оқу маусымынан бастап, 1307–09 және 1319 жылдардағы қысқа мерзімдік сапарларды есептемегенде, өмірінің соңына дейін Болоньяда тұрды. 1317 жылы ол университетті басқаратын жарғыны жазды. 1911 жылғы «Британ энциклопедиясында» оның туралы қызықты әңгімелер келтірілген: өзін-өзі тәртіпке салу үшін жиырма жыл бойы әр түнде тек аю терісімен жабылған жалаңаш жерде ұйықтады (дегенмен ол діннен безген емес, үйленген және балалары болған); Папа Бонифаций VIII-ге қабылдауда оның өте аласа бойы папаны тізе бүгіп отыр деп ойлатты, сондықтан ол үш рет тұруын өтінді, бұл кардиналдардың қатты күлкісін тудырды; оның қызы Новелла заң саласында осыншалықты білімді болған ki, әкесінің дәрістерін оның болмағанда оқи алатын, сондай-ақ өте әдемі болғандықтан студенттердің назарын аудармауы үшін перде артында оқуға мәжбүр болды. Ол Беттина д'Андреаның да әкесі болды. 1348 жылы Болоньяда қара өлімнен қайтыс болды деп хабарланады, ал ол жерленген доминикандықтар шіркеуіндегі эпитафия (оны Рабби Доктор, Люкс, Цензор және Мораль нормасы деп атап) оның мінез-құлқына қоғамның берген бағасын көрсетеді. Иоганн Кальдерин (1300–1365) оның шәкірті болған, кейіннен асырап алған ұлына айналды. Паулюс де Лязариис және Иоганнес де Санкто Георгио оның оқушылары болды, ал ол гуманистер Чино да Пистоя және Петрарканы достарының қатарына қосты.
Giovanni d'Andrea was born at Rifredo, near Florence, and studied Roman law and canon law at the University of Bologna, the great law school of the age, where he distinguished himself in this subject so much that he was made professor at Padua, and then at Pisa before returning to Bologna, where he remained from the season of 1301–02 until his death, save for brief seasons at Padua 1307–09 and 1319. He wrote the statutes by which the university was governed, in 1317. The 1911 Encyclopædia Britannica related curious stories of him: that by way of self mortification he lay every night for twenty years on the bare ground with only a bear's skin for a covering (yet it is known that he remained a layman, was married and had children); that in an audience he had with Pope Boniface VIII his extraordinary shortness of stature led the pope to believe he was kneeling, and to ask him three times to rise, to the immense merriment of the cardinals; and that he had a daughter, Novella, so accomplished in law as to be able to read her father's lectures in his absence, and so beautiful that she had to read behind a curtain lest her face should distract the attention of the students. He was also the father of Bettina d'Andrea. He is reported to have died at Bologna of the Black Death in 1348, and an epitaph in the church of the Dominicans in which he was buried (calling him Rabbi Doctorum, Lux, Censor, Normaque Morum) testifies to the public estimation of his character. Johannes Calderinus (1300 1365) was his student and later his adoptive son. Paulus de Liazariis and Johannes de Sancto Georgio were among his students, and he counted the humanists Cino da Pistoia and Petrarch among his friends.