Нацизмге қарсы күрескен неміс аристократы Либертас Шульце-Бойзен

Кіріспе

Неміс аристократы және қарсылық күресшісі Либертас "Либс" Шульце Бойзен, тумасы Либертас Виктория Хаас Хей (20 қараша 1913 жыл, Париж – 22 желтоқсан 1942 жыл, Плоцензее түрмесі) – неміс прус аристократы, нацистерге қарсы қарсылық күресшісі. 1930 жылдардың басынан 1940 жылға дейін Шульце Бойзен әдеби мансап құруға тырысты, бастапқыда баспасөз хатшысы, кейін жазушы және журналист ретінде. Бастапқыда нацистерге симпатия танытқан ол, Люфтваффе офицері Харро Шульце Бойзенмен танысып, үйленгеннен кейін пікірін өзгертті. Аристократ болғандықтан Шульце Бойзен неміс қоғамының әртүрлі топтарындағы көптеген адамдармен байланыста болды. 1935 жылдан бастап ол өзінің мүмкіндігін пайдаланып, солшыл көзқарастағы немістерді өзінің және Харроның пәтерінде ұйымдастырған пікірсайыс топтарына тартты, онда олар өз қонақтарына әсер етуге тырысты. Осы пікірсайыстар нәтижесінде нацистік режимге қарсылық күшейді, ал 1936 жылы ол Харромен бірге нацистерге қарсы белсенді күреске шықты. 1940 жылдардың басында, неміс деректі фильмдер институтында цензор болып жұмыс істеген кезде, Шульце Бойзен нацистер жасаған қылмыстардың суреттерін пайдаланып, зұлматтарды құжаттауды бастады. Осы суреттерді "Арнайы тапсырмалар" тобының әскерлері Фильм институтына жіберген болатын. 1940 жылы ерлі-зайыптылар Берлиндегі басқа да антифашистік қарсылық топтарымен байланысқа шығып, олармен ынтымақтасты. Олардың ішіндегі ең маңыздысы Арвид Харнактың басқаруында болды. 1941 жылдың сәуірінен бастап олардың жер асты қарсылық тобы Кеңес Одағына әскери және экономикалық ақпарат беріп, тыңшылық желісіне айналды. Бұл ұйым Abwehr-де "Қызыл оркестр" ("Rote Kapelle") деп аталды. Шульце Бойзен күйеуінің тыңшылық қызметін жақсы білді және оның ең белсенді агенттерінің бірі болды, ол хабаршы, бүлікшіл жазбалардың авторы және топқа жаңа мүшелерді тартатын адам ретінде жұмыс істеді. Харро болмаған кезде ол топ жетекшісінің міндетін атқарды. 1942 жылдың тамызында күйеуі Гестапоға ұсталған кезде, ол олардың жұмысына қатысты дәлелдерді жоюға және топтың басқа мүшелерін ескертуге батыл әрекет жасады, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Шульце Бойзен күйеуі Харро ұсталғаннан кейін бір ай өткен соң, 1942 жылдың қыркүйегінде ұсталды, және екеуі де бір күні Плоцензее түрмесінде өлім жазасына кесілді.

German aristocrat and resistance fighter

Libertas "Libs" Schulze Boysen, born Libertas Viktoria Haas Heye (20 November 1913, Paris – 22 December 1942, Plötzensee Prison) was a German Prussian noblewoman, who became a resistance fighter against the Nazis. From the early 1930s to 1940, Schulze Boysen attempted to build a literary career, first as a press officer and later as a writer and journalist. Initially sympathetic to the Nazis, she changed her mind after meeting and marrying Luftwaffe officer Harro Schulze Boysen. As an aristocrat, Schulze Boysen had contact with many different people in different strata of German society. Starting in 1935, she utilized her position to recruit left leaning Germans into discussion groups which she hosted at her and Harro's apartment, where they sought to influence her guests. Through these discussions, resistance to the Nazi regime grew, and by 1936, she and Harro began to actively resist the Nazis. During the early 1940s, whilst working as a censor for the German Documentary Film Institute, Schulze Boysen began to document atrocities committed by the Nazis from photographs of war crimes forwarded by soldiers of the Sonderbehandlungen task force to the Film Institute. By 1940, the couple came into contact with other Berlin based anti fascist resistance groups and collaborated with them. The most important of these was run by Arvid Harnack. From April 1941, their underground resistance group became an espionage network that supplied military and economic intelligence to the Soviet Union. That organisation became known as the Red Orchestra ("Rote Kapelle") by the Abwehr. Schulze Boysen was fully aware of her husband's espionage activities and became one of his most active agents, working as a courier, a writer of seditious pamphlets and a recruiter for the group. When Harro was not present she deputised as the groups leader. When her husband was arrested in August 1942 by the Gestapo, she made a valiant attempt to destroy evidence of their work and warn other members of the group, but it was to no avail. Schule Boysen was arrested in September 1942, a month after her husband Harro, and both were executed on the same day in Plötzensee Prison.

Өмір

Либертас Шульце Бойзен үш баланың ең кішісі болды. Оның әкесі Гейдельбергте туған Отто Людвиг Хаас Хейе (1879–1959), аристократияға киім тігетін шебер, ал анасы белгілі пианист Виктория Ада Астрид Агнес Грейфин цу Эйленбург (1886–1967), Эйленберг және Гертефельд ханшайымы. Либертастың ата-анасы 1909 жылдың 13 мамырында Либенберг сарайында үйленді және біраз уақыт Лондон мен Парижде тұрды. Олар балаларына діни тәрбие беруге сенетін протестанттар еді. Өсіп-өнген ортасына қарамастан, Либертас ешқашан дінге бойұсынған жоқ, бірақ оның ертедегі өлеңдері мен кейінгі хаттары христиандық түбірлерін көрсетіп тұрады. Оның әпкесі – графня Оттора Мария Дуглас Раймер (1910–2001), ол швед дипломаты граф Карл Людвиг Дугласқа (1908–1961) үйленді. Олардың төрт баласы болды: граф Густав Арчибальд Сигварт Дуглас (1938–2023), қор брокері, принцесса Элизабет Кристина Дуглас (1940 ж.т.), Розита Спенсер Черчилль, Марлборо герцогинясы (1943 ж.т.), суретші және олардың кіші ұлы Карл Филипп Мортон, азаматтық инженер. Либертастың ағасы Йоханнес Хаас Хейе (1912–2008) – журналист және дипломат болды. Оның анасы «Тора» деп аталды және ол ежелгі прус ақсүйек отбасынан шыққан. Ол прус дипломаты және композиторы принц Филипп цу Эйленбург пен швед графесі Аугуста, Эйленбург ханшайымының сегіз баласының ең кішісі болды. Филипп цу Эйленбург – император Вильгельм Фридрих Людвиг пен оның швед әйелі Аугуста Графин Сандельс (1853–1941) жақын досы болған. Эйленбург пен Вильгельм I-нің құпия қарым-қатынаста болғаны айтылды. Бұл айыптама 1907–1909 жылдары Берлин газеттерінде ықпалды журналист Максимилиан Харден жариялаған мақалалар сериясы ретінде жарияланды. Бұл оқиға ұзаққа созылды, сондықтан ол «Эйленбург ісі» деп аталды. 1921 жылы, Либертас сегіз жаста болғанда, оның ата-анасы ажырасып (сол кезде бұл сирек кездесетін жағдай еді), ал оның әкесі қайтыс болды. Либертас балалық шағының бір бөлігін Эйленбургтің Либенберг сарайында (Берлинге жақын) өткізді. Оған бастапқыда гувернантка сабақ берді. 1922 жылы ол Берлиндегі мектепке бармая бастады, ол Kunstgewerbemuseum сән бөліміне жетекшілік ететін әкесімен бірге тұрды. Кейіннен, 1924 жылы Швейцарияда жазда Либертас сурет салуды үйренді, оған әкесімен бірге жұмыс істейтін (суретші Валери Вольфенштейн) басшылық етті. 1926–1932 жылдары Шульце Бойзен Париж, Лондон және Швейцариядағы пансиондық мектептерде білім алды.

Libertas Schulze Boysen was the youngest of three children. Her father was the Heidelberg born Otto Ludwig Haas Heye (1879–1959), couturier to the aristocracy, and her mother was noted pianist Viktoria Ada Astrid Agnes Gräfin zu Eulenburg (1886–1967), Princess of Eulenberg and Hertefeld. Libertas's parents married in Schloss Liebenberg on 13 May 1909 and lived for a time in London and Paris. They were Protestants who believed in providing a religious foundation for their children. Despite her upbringing, Libertas never became overtly religious, although many of her early poems and later letters show Christian roots. Her sister was Countess Ottora Maria Douglas Reimer (1910 2001), who married Count Carl Ludvig Douglas (1908 1961), a Swedish diplomat. The couple had four children: Count Gustav Archibald Sigvart Douglas (1938–2023), a stockbroker, Princess Elisabeth Christina Douglas (b. 1940), Rosita Spencer Churchill, Duchess of Marlborough (b. 1943), an artist, and their youngest son, Carl Philipp Morton, a civil engineer. Libertas's older brother, Johannes Haas Heye [de] (1912 2008), was a journalist and diplomat. Her mother was known as "Thora"—spelled "Tora"—and came from an old Prussian noble family. She was the youngest of the eight children of the Prussian diplomat and composer Prince Philipp zu Eulenburg and Swedish former Countess Augusta, Princess of Eulenburg. Philipp zu Eulenburg was a close friend of Kaiser Wilhelm Friedrich Ludwig and his Swedish wife, Augusta Gräfin Sandels (1853–1941). Eulenburg and William I were allegedly lovers. This allegation was published as a series of articles by influential journalist Maximilian Harden in the Berlin newspapers between 1907 and 1909. It ran so long that it became known as the Eulenburg affair. In 1921, when Libertas was eight years old, her parents divorced (unusual at the time) and her grandfather died. Libertas spent part of her childhood at Eulenburg's country estate, Liebenberg Castle (near Berlin). She was taught initially by a governess. In 1922, she began attending a school in Berlin while living with her father, who headed the fashion department of the Kunstgewerbemuseum. Later, a co worker of her father (artist Valerie Wolffenstein) supervised her during a summer in Switzerland in 1924, where Libertas learned to draw. Between 1926 and 1932, Schulze Boysen was sent to be educated at boarding schools in Paris, London and Switzerland.

Білім

1932 жылы Шульце Бойзен Цюрихтегі қыздарға арналған бітіру мектебінде Абитурын аяқтады, содан кейін 9 ай Ирландия мен Ұлыбританияда болды. 1933 жылдың қаңтарында отанына оралғаннан кейін Шульце Бойзен рейхс-канцеляриясының алдынан өткен нацистік факелдік шеруге қатысты. Жаңа және күшті неміс жастар қозғалысын толық түсінбесе де, ол олармен настолько әсерленді ki, 1933 жылдың наурыз айында 1 551 344 нөмірімен нацистік партияға және сол күні неміс қыздары лигасына (немісше Bund Deutscher Mädel) қосылды.

Баспасөз қызметкері ретінде

Сол жылдың мамыр айында Шульце Бойзен Метро Голдвин Майер (MGM) кинокомпаниясына баспасөз хатшысы ретінде жұмысқа орналасқаннан кейін Берлинге көшіп келді. Бұл лауазымның өзі жаңа кинотуындылар туралы ақпарат құралдары мен жұртшылықты хабардар ету үшін рецензиялар жазудан тұрды. 1933 жылдың көктемінде киностудия барлық еврей қызметкерлерін жұмыстан босатып, штатты қысқартты, соның салдарынан еврей емес жұмыс іздеушілерге мүмкіндік ашылды. Бастапқыда Либертас америкалық фильмдердің – «Шөл даласының ұлдары» және «Билеуші ханым» – баспасөз материалдарымен айналысты, екеуі де бірден үлкен жетістікке ие болды. 1933 жылдың мамыр айында студия нацистік цензураның әсерін сезіне бастағанда, Герман Манкевичтің «Еуропаның ашулы иті» сценарийін қолданудан бас тартуға мәжбүр болды. Бұл фильм Германиядағы еврейлерге қатысты жағдайдың нашарлауын көрсетуге арналған еді. Манкевич кейін «Азамат Кейн» фильмінің сценарийін жазды. 1934 жылдың сәуір айында Либертас Харро Шульце Бойзенмен Ванзее көлінде қайықпен жүзіп келе жатқанда танысты. Харро Шульце Бойзен 1932-1933 жылдары солшыл либералдық «Der Gegner» («Қарсылас») журналының баспагері болды. 1933 жылдың сәуір айында Штурмбайтюльмен тұтқындалғаннан кейін журнал жабылды. Ол қатты ұрып-соғылды, құлағының жартысын жоғалтты және анасының араласуы арқасында ғана босатылды. Құлағына келген зақымнан бөлек, шабуыл Харроның бүйректерін де зақымдады. Оның еврей досы Генри Эрлангер де сол кезде тұтқындалды, бірақ соққыдан аман қалмады. Харро әдетте «Der Gegner» журналынан жұмыс істеген достарын және басқа да әріптестерін үйіне шақырып, бірге философиялық және саяси мәселелерді талқылайтын кештер өткізетін. Өздерін қуғын-сүргіннен қорғау үшін жұбайлар өзіне жақын идеологиялық көзқарастағы, фашизмге қарсы суретшілер, пацифистер мен коммунистерден тұратын достар тобын жинады. 1934 жылдың қазан айында жұбайлар Берлиндегі Вильмерсдорф ауданындағы Хоэнцоллердамм көшесіндегі пәтерге көшіп келді. 1935 жылдың 15 қаңтарында Шульце Бойзен Потсдамға жақын Глиндоу маңындағы әйелдер үшін ерікті еңбек жасауға (Freiwilligen Arbeitsdienst für die weibliche Jugend) алты айға ерікті жұмыс істеу үшін Рейх еңбек қызметіне (Reich Labour Service) қосылды. 1935 жылдың 18 шілдесінде ол алты айлық ерікті қызметін аяқтағаннан кейін MGM-ге жұмысқа қайта оралды. Оның ерікті қызметке деген ынтасының жоқтығы соншалық, ол күнделікті өмірдегі күресті, қоғамдағы әйелдердің мәртебесі мен идеалдар үшін болған соғысты шыншыл түрде сипаттайтын кітап жазуға шешім қабылдады. Ол қолжазбаны Rowohlt баспасында жұмыс істейтін отбасылық досы Эрнст фон Соломонға қарап шығу үшін тапсырды. Соломон оның жариялануға лайықты екеніне сенді, бірақ Рейх еңбек қызметі рұқсат берер ме екеніне күмәнданды. Rowohlt оны дәл осы себепті жариялауды қалады. Либертас қолжазбаны Рейх еңбек қызметіне тексеруге жіберуді жоспарлаған, бірақ бұл осылай болды ма, белгісіз. Соломон осы мәселе бойынша ештеңе естімеді. MGM-дегі жұмысының сипаты – фильмдерді насихаттау және цензура жұмысының аяқталмайтын циклы – Либертаны мазасыздыққа толы етті. 1935 жылдың шілдесінен бастап Шульце Бойзен Харроның «Империяға ерік» («Wille zum Reich») журналында редактор және аудармашы ретінде жұмыс істеді. Журнал мәдени және саяси мәселелерді қарастырды, бірақ мақсаты журналдың өзіндік көзқарастары арқылы нацистік қозғалысты әлсірету болды. 1935 жылдың тамызында Харроға Авиация министрлігі (Luftfahrtministerium) Женевадағы Ұлттар Лигасы туралы лекциялар сериясына қатысуға рұқсат берді, және Либертас онымен бірге барды. Үйге қайтып келе жатқанда жұбайлар Богемиялық австриялық ақын және романист Райнер Мария Рилкенің соңғы үйі орналасқан Музот шатырына тоқтады және оның қабірін зиярат етті. 1936 жылдың көктемінде Шульце Бойзен нацистік партиядан кету үшін Мюнхендегі НСДАП рейхслейтингіне отставка туралы өтініш берді.

In May of the same year, Schulze Boysen moved to Berlin after being hired by the motion picture company Metro Goldwyn Mayer (MGM) as a press officer. The position consisted of writing reviews to inform the media and public about new cinematic releases. During the spring of 1933, the film studio had sacked all its Jewish employees, leaving it short staffed and making openings for non Jewish workers. Initially, Libertas worked on press copy for the American films Sons of the Desert and Dancing Lady, both of which were immediate successes. In May 1933, when the studio started to feel the effects of Nazi censorship, it was forced to drop Herman Mankiewicz's screenplay The Mad Dog of Europe, a film meant to illuminate the worsening treatment of Jews in Germany at that time. Mankiewicz would later go on to write the screenplay for Citizen Kane. In April 1934, Libertas met Harro Schulze Boysen while they were both sailing on the Wannsee. Harro Schulze Boysen had been the publisher of the left liberal magazine Der Gegner (English: "The Opponent") between 1932 and 1933. It was closed down when he was arrested by the Sturmabteilung in April 1933. He was badly beaten and lost half his ear, and was only released due to the influence of his mother. Besides the mutilation of his ear, the attack left Harro with damaged kidneys. His Jewish friend Henry Erlanger, who was arrested at the same time, did not survive the beating. Harro was in the habit of bringing his work friends from Der Gegner together with his other friends and colleagues for social evenings in his apartment, during which they discussed philosophical and political questions of the day. To protect themselves from persecution, the couple surrounded themselves with a group of politically incorruptible friends who were left leaning anti fascists, among them artists, pacifists and communists. In October 1934, the couple moved in together to an apartment in Hohenzollerndamm, in the Wilmersdorf district of Berlin. On 15 January 1935, Schulze Boysen left to join the Reich Labour Service for female youth (Freiwilligen Arbeitsdienst für die weibliche Jugend) for six months' voluntary work near Glindow, close to Potsdam. On 18 July 1935, she completed her six months of voluntary service, she returned to work at MGM. Her lack of enthusiasm for her voluntary service was such that she decided to write a book that was brutally honest, that described the daily fight for assertion, the status of women in the community and the fight for ideals. She submitted the manuscript to the writer Ernst von Salomon, a family friend who worked at the Rowohlt publishing house for review. Salomon believed it was good enough to publish, but had doubts as to whether the Reich Labour Service would allow it. Rowohlt wanted to publish it for precisely for that reason. Libertas intended to submit the manuscript for review to the Reich Labour Service, but whether that actually happened, is unknown. Salomon heard nothing further on that point. The nature of her work at MGM—the tedious cycle of film promotion and censor work—made Libertas restless. Starting in July 1935, Schulze Boysen began working on Harro's magazine Wille zum Reich ("Will to Empire") as an editor and translator. The magazine dealt with cultural and political issues, but with the goal of undermining the Nazi movement with the magazine's own themes. In August 1935, Harro was given permission by the Ministry of Aviation (Luftfahrtministerium) to attend a series of lectures on the League of Nations in Geneva, and Libertas accompanied him. On the way home, the couple stopped at the Château de Muzot to visit the last home of the Bohemian Austrian poet and novelist Rainer Maria Rilke as well as visit his tomb. In the spring of 1936, Schulze Boysen applied to leave the Nazi party by submitting a resignation request to the Reichsleitung der NSDAP in Munich.

Неке

1936 жылы Пасхада олар кездесіп, 26 шілдеде үйленуге дейін бір жыл бірге тұрды. Той Либенберг қамалының шіркеуінде Гвидо Ренидің суретінің астында өтті, ал Герман Геринг келіннің қолын берді. Айға бару үшін олар Швецияның Стокгольм қаласына сапар шекті, онда Харро Либертастың швед туыстары – қарындасы Оттора және оның күйеуі граф Дугласпен танысты. 1936 жылдың 27 шілдесі мен 9 тамызы аралығындағы қысқа мерейлі сапарларында Харро қызметте болды. Ол жұмыс берушісінен тіл үйрену сапарын ұйымдастырған және қайтып келгеннен кейін, шығанақтардағы қолөнердің сипаттамасы мен құрылымын егжей-тегжейлі баяндаған құпия есеп тапсырды. Сол кезде Либертас Харроның өзіне қарағанда, портодағы әскери нысандар мен кемелерді көруге көбірек уақыт жұмсайтынын сезбеді. Шулзе Бойзен өзін бостандыққа ұмтылатын адам деп есептеді және олар ашық некеде тұрды.

Бірінші тапсырма

1936 жылдың тамызында журналист Эван Джеймс, 1933 жылы Англияда болған Либертастың ағылшын досы, 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындары туралы хабарлау үшін олармен бірге тұрды. Сол кезде Харро Джеймске испан азамат соғысы тұтқындарының санын, кеңсесіне түскен жағдайлық есептерден жинақталған мәліметтерді беруді ұсынды, осы арқылы оны BBC арқылы жариялауға ниеттенді. Бірақ Джеймс бас тартты, себебі дереккөзді анықтау тым оңай болар еді. Оның орнына Либертас «Менің күресімнің» бірінші бетінен алынған жарқын сөздерді аударды, оны ескерту үшін, соғыс болатынын көрсету үшін. Алайда Джеймс тыңдағысы келмеді. Оның орнына олар Джеймске дүкендердегі еврейге қарсы жарнамаларды көрсетті, бірақ олар үшін айқын болған нәрсе – нацистердің билікті консолидациялауы соғысқа алып келеді, Джеймс үшін соншалықты түсінікті болған жоқ. Харро сол кезде Джеймстің көзқарасына таңырқады, бірақ уақыт өте келе Әуе министрлігіндегі лауазымы оған құнды ақпаратқа қол жеткізуге мүмкіндік беретінін түсінді, бірақ ең құнды және құпиялы ақпаратқа қол жеткізу үшін оның шендік сатыда көтерілуі керек еді. 6 қыркүйекте 1936 жылы олар Герингті Либенберг иелігіне аң аулауға шақыруға шешім қабылдады. Герингтің Каринхолл сарайы Либенберг қамалының жанында орналасқан. Бұл, негізінен, Харроның назарын аудару үшін Либертас бастаған тартымдылық операциясы болды. Либертасқа сәттілік соққандай, Геринг Ханс Юрген Штумпфқа сауал жолдады, ол Харро Шульце Бойзеннің 1933 жылға дейінгі саяси қатысуларына байланысты сенімсіз деп есептелетінін хабарлады. Геринг «ескі істерді ешкімге қол тигізбеу керек» деп жауап берді және Харроны ұшқыштар курсына жіберу керек, бұл оның мансабында өркендеуіне мүмкіндік береді. 1 қазан 1936 жылы олар Шарлоттенбургтегі 2 Waitzstraße мекенжайындағы пәтерге көшіп келді. Сол кезде олардың некесі де қиындыққа тап болды. Харроның бүйректерінің ауруы және тұтқынға алынғанда аяғына салынған свастика салдарынан, ол жақындыққа баруды қиындықпен шешті. Жыныстық қатынастан кейін оның зәрi қызыл түске айналады. Либертас некенің қиындыққа тап болғанын түсінді және күйеуінің көзқарасына ықпал ету арқылы наци партиясының мүшелік билетін қайтарды.

In August 1936, the journalist Evan James, an English friend of Libertas's from her 1933 stay in England, lodged with the couple to report on the 1936 Summer Olympics. At the time, Harro wanted to give James the details on prisoner numbers from the Spanish Civil War, compiled from situation reports his office received, so he could get them published by the BBC. However James refused, stating the source would be too easy to identify. Instead, Libertas translated the bombastic words from the first page of Mein Kampf, to warn him, to show him, that there would be war. However, James did not want to hear. Instead the couple showed James the anti Jewish notices in the shops but what is so obvious to them, that the Nazi consolidation of power will lead to war, was not so obvious to James. At the time Harro was dumbfounded at James' attitude but gradually realised that his position in the Air Ministry could give him access to valuable information but to access the most valuable and sensitive information, he would need to rise in the ranks. They decided to invite Göring to the Liebenberg estate, to hunt deer, on 6 September 1936. Göring's country estate of Carinhall was next to Liebenberg Castle. In essence it was a charm offensive, led by Libertas, to get Harro noticed. Libertas was successful as Göring made an enquiry to Hans Jürgen Stumpff, who reported the Harro Schulze Boysen was considered unreliable due to his political involvements before 1933. Göring replied that the " old things should be left alone" and that Harro should be sent on a pilots course, enabling his career advancement. On 1 October 1936, the couple moved into an apartment at 2 Waitzstraße in Charlottenburg. At the same time, their marriage ran into trouble. Due to pain in Harro's kidneys and the Swastika carved into his leg when he was arrested, he found lovemaking difficult. After sex, his urine would turn red. Libertas realised the marriage was in trouble and influenced by the views of her husband, returned her Nazi membership booklet.

Пикник кездесулері

1937 жылы олар алғашқы қоғамдық пикник кештерін ұйымдастырды және бейсенбі күндері әр екі апта сайын кездесулер өткізді. Олардың алғашқы пикник кештері 1937 жылдың 21 қаңтарында болды. Шамамен 30 қонақтың арасында Жизела фон Пеллниц және дәрігер Эльфриде Пол болды. Эльфриде Пол Уолтер Кухенмейстердің сүйіктісі болды, ал ол Элизабет Шумахердің кеңесі бойынша шақырылған – оның күйеуі Курт Шумахер де қатысты. Басқа қонақтардың арасында Эссен қалалық «Nationalzeitung» газетінің журналисі Генрих Карбе, актер Вернер Диссель және «Rowohlt» баспасының редакторы Эрнст фон Соломон да болды.

Қарсылық

Испаниядағы азамат соғысы топтың ішкі шеңберін олардың талқылауларына серпіліс берді. Курт Шумахер шара қолдануды талап етті және Харроның министрліктегі лауазымын пайдаланған жоспар жасалды. 1937 жылдың ақпан айында Харро Барселонада неміс Вермахты жоспарлаған саботаж туралы қысқаша ақпараттық құжатты жинады. Бұл ақпарат "Арнайы штаб W" деп аталатын, Люфтваффе генералы Гельмут Вильбергтің Испаниядағы азамат соғысы кезінде Кондор легионының алған тактикалық сабақтарын зерттеу және талдау үшін құрған ұйымнан алынған. Бұл бөлім сонымен қатар генерал Франсиско Франконың FET y de las JONS үшін еріктілер, қару-жарақ және оқ-дәрілерден тұратын неміс көмек операцияларын басқарды. Schulze Boysen жинаған ақпаратқа неміс тасымалы, неміс қорғанысына қатысқан бөлімшелер мен компаниялардың орналасуы туралы мәліметтер кірді. Schulze Boysen айналасындағы топ ақпаратты қалай жеткізуді білмеді, бірақ Schulze Boysenнің туысы Жизела фон Пеллництің Парижде 1937 жылдың 25 мамырынан 25 қарашасына дейін өткен Халықаралық өнер және техникалар көрмесіне баруды жоспарлап отырғанын анықтады. Қараша айында Пеллниц өз міндетін орындап, хатты Боа де Булоньдегі Кеңес елшілігінің пошта жәшігіне салды. Өкінішке орай, гестапо бұл жерді бақылап отырды, сондықтан оны тұтқындады. Гестапоның жазасынан қорқып, ерлі-зайыптылар бірнеше аптаға Берлиннен кетуге шешім қабылдады. 1937 жылдың 27 қыркүйегінде Харро бүйрек тастарына емделу үшін Бад-Вайлдюнгендегі санаторийге кетті, ал Либертас досы арқылы SS Ilona Siemers (1923) жүк кемесімен теңіз сапарын ұйымдастырды. Ол Гамбургтің Санкт-Паули портынан шығып, Қара теңізге көмір тасымалдады. Сапар барысында ол өзінің саяхаттары туралы оқиғаларды күнделіктеріне жазды. Ол 1937 жылдың Рождество күні қайтып келді. 1937 жылдың соңында Schulze Boysen 1932 жылдан бері Харромен дос болған драматург Гюнтер Вайзенборнмен кездесті. Бұл Кухенмайстер мен Шумахер қатысқан олардың алғашқы заңсыз кездесуі болды. 1938 жылдың 12 қаңтарында Вайзенборн Либертаспен танысты. 1938 жылдың ақпан айында Schulze Boysenдер фон Пеллництің бір ай бұрын тұтқындалғанын білді. Гестапо олардың 2-Waitzstraße мекенжайын тінті, бірақ ештеңе таба алмады, өйткені ерлі-зайыптылар бірнеше күн бойы жерді кез келген заңсыздықтың дәлелін тазалаумен өткізді. Авиация министрлігі Харроны ақтағаннан кейін, олардың Йоханнес Хаас Хей орналасқан Амстердамға қашу жоспарлары тоқтатылды. Жыл өткен сайын Либертас пен Вайзенборнның қарым-қатынасы гүлдеп, ақырында ашық қарым-қатынасқа айналды. Сол айда олар неміс дәрігері Роберт Кох пен Макс Петтенкофермен бәсекелесуі және туберкулездің себептерін іздеу туралы "Die guten Feinde" (Жақсы жаулар) пьесасын жазуда бірлесіп жұмыс істеді. 1938 жылдың шілдесінде фон Пеллниц түрмеден босатылды және туберкулез инфекциясымен ауыр науқастанып қалды. Либертас пен Эльфриде Пол оның туысына қамқорлық жасады, ол алдымен Бранденбург құмындағы Сомерфельдте, содан кейін Швейцарияда санаторийге баруға мүмкіндік алды. Гестапо олардың үйіне келіп, оларды фон Пеллництің серіктестері болғандықтан тінті. Фон Пеллництің ауруымен бірге келген сапарлар Schulze Boysenді жалпы әлсіздікке ұшыратты, ол өзін қауіпсіз сезінген Цюрихке қашып кетті. 1938 жылдың 6 тамызында ол жазушы Томас Маннмен танысып, өзінің қиындықтары туралы әңгімеледі. Манн кездесуді күнделігіне жазды. Либертас тамызда оралғанда, ол Вайзенборнмен бірге 1938 жылдың қарашасында Бремендегі театрда спектакльдің премьерасын ұйымдастырды, ол кейінге қалдырылды, бірақ ақыры 1939 жылдың 1 наурызында Бремен театрында өтті. Сонымен қатар, Schulze Boysen 1939 жылдың 3 наурызында радиода таратылған радиоспектакльді шығару үшін Deutschlandsenderмен келісімшартқа қол қойды. 9 қарашада ерлі-зайыптылар Италияның Венеция қаласына бірге 2 күндік демалысқа барды, бұл ерлі-зайыптылар бірнеше айдан бері алғаш рет бірге болды, себебі Авиация министрлігінде қосымша жұмыс уақытына үлкен қажеттілік болды. Ерлі-зайыптылар қайтып келгенде, олар "Хрустальдық түнді" көрді. 1938 жылдың соңында өзінің тағдырын анықтауға тырысқан Schulze Boysen белгілі көзқарасшы және сәуегей Анна Краустың клиенті болды. Краусс арқылы Либертас көршісі Тони Грауденцпен танысып, дос болды. Оның күйеуі Джон Грауденц болды. Schulze Boysen Краусс пен Грауденцті қарсылық тобына енгізді. 1939 жылдың сәуір айында олар Шарлоттенбургтегі Алтенбургер аллеясының 19-сы мекеніндегі жаңа пәтерлеріне көшті. 1939 жылдың жазында Schulze Boysen Курски шығанағындағы Нидден қаласына сапар шекті. Сол жерде ол Латвияға жетуге тырысқан еврей жолаушыларымен толы кемені суретке түсірді. Ол дереу тұтқындалды, бірақ ештеңе айтудан бас тартты және босатылды.

The Spanish Civil War galvanised the inner circle of the group in their discussions. Kurt Schumacher demanded that action should be taken and a plan, that took advantage of Harro's position at the ministry was formed. In February 1937, Harro compiled a short information document about a sabotage enterprise planned in Barcelona by the German Wehrmacht. The information was from "Special Staff W", an organisation established by Luftwaffe general Helmuth Wilberg to study and analyse the tactical lessons learned by the Legion Kondor during the Spanish Civil War. The unit also directed the German relief operations that consisted of volunteers, weapons and ammunition for General Francisco Franco's FET y de las JONS. The information that Schulze Boysen collected included details about German transports, deployment of units and companies involved in the German defence. The group around Schulze Boysen did not know how to deliver the information, but discovered that Schulze Boysen's cousin, Gisela von Pöllnitz, was planning to visit the Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne that was held in Paris from 25 May to 25 November 1937. In November, Pöllnitz fulfilled her mission and placed the letter in the mailbox of the Soviet Embassy on the Bois de Boulogne. Unfortunately the Gestapo were watching the location and she was arrested. The couple, fearing instant retribution from the Gestapo, decided to leave Berlin for several weeks. On 27 September 1937, Harro left for a treatment for kidney stones at a sanatorium in Bad Wildungen, while Libertas arranged a sea trip via a friend, on the cargo ship SS Ilona Siemers (1923) that left from the Hamburg port of St. Pauli, transporting coal to the Black Sea. During the journey, she filled her journal on stories of her travels. She returned on Christmas Day 1937. In late 1937, Schulze Boysen met the playwright Günther Weisenborn who had been friends with Harro since 1932. in what was their first illegal meeting that was attended by Kuchenmeister and Schumacher. On 12 January 1938, Weisenborn was introduced to Libertas. In February 1938, the Schulze Boysens learnt that von Pöllnitz had been arrested the month before. Their apartment at 2 Waitzstraße was searched by the Gestapo but nothing was found as the couple had spent several days feverishly clearing the place of any evidence of wrongdoing. After Harro was cleared by the Air Ministry, their plans to flee to Amsterdam, where Johannes Haas Heye was stationed, were abandoned. As the year progressed Libertas and Weisenborn relationship blossomed and eventually consummated in an open affair. In the same month, they collaborated in writing a play Die guten Feinde (The Good Enemies) about the German physician Robert Koch and his competition with Max Pettenkofer and their search for the causes of tuberculosis
In July 1938, von Pöllnitz was released from prison and was seriously ill with a tuberculosis infection. Libertas and Elfriede Paul began caring for her cousin, ensuring she was able to attend a sanatorium first in Sommerfeld in the Brandenberg sands and then later in Switzerland. The Gestapo visited and searched their apartment as they were associates of von Pöllnitz. The visits along with von Pöllnitz's illness led Schulze Boysen to suffer from a general malaise that caused her to flee to Zurich, a city she felt safe in. On 6 August 1938, she was introduced to the author Thomas Mann and spoke about her difficulties. Mann recorded the meeting in his diary. When Libertas returned in August, she worked with Weisenborn to arrange the premier of the play at a theatre in Bremen in November 1938, that was delated but finally held on 1 March 1939 at the Theater Bremen. At the same time, Schulze Boysen had signed a contract with Deutschlandsender for a production of a radio play that was broadcast on 3 March 1939. On 9 November, the couple went on a 2 day holiday together to Venice Italy, the first time the couple had been together for months, that was due to the demanding need for overtime at the Air Ministry. When the couple returned they witnessed Kristallnacht. At the end of 1938, looking to determine her fortune, Schulze Boysen became a client of Anna Krauss, a well known clairvoyant and fortune teller. Through Krauss, Libertas met Toni Graudenz, a neighbour and they became friends. Her husband was John Graudenz. Schulze Boysen introduced both Krauss and Graudenz into the resistance group. In April 1939, the couple moved into their new apartment at Altenburger Allee 19 in Charlottenburg, now the Westend. In the summer of 1939, Schulze Boysen visited the town of Nidden on the Curonian Spit. While there, she photographed a ship laden with Jewish passengers desperate to reach Latvia. She was immediately arrested, but refused to say anything and was permitted to leave.

Schulze-Boysen/Harnack тобы

1939 жылдың қыркүйегінде Шульце Бойсендер жазушы және драматург Адам Кукхофф пен оның әйелі, социалист Грета Кукхоффты фильм продюсері Герберт Энгельсинг пен оның әйелі Ингеборгтың Груневальдтағы Беттинстрассе үйінде өткізген кешкі ас кезінде кездестірді. Олардың ой мен пікір алмасуы күтілді. Герберт Энгельсинг Адамның 1937 жылы жарық көрген және кең танымал болған «Байенкорттан шыққан неміс» кітабы бойынша фильм түсіруді жоспарлап отырды. Шульце Бойсендердің жақын достары болған Энгельсингтер үйіндегі кеш, Кукхофтардың саяси көзқарасын білуге қолайлы жағдай болды. Кукхофтар Шульце Бойсендерге әсер етті және олардың саяси ұстанымдары бірдей болды. Либертас пен Грета Кукхофф жақын дос атанды. 1939 жылы Кукхофтар өзінің жақын достары, әдебиет тарихшысы, аудармашы Милдред пен марксистік экономист Арвид Харнакты Шульце Бойсендермен таныстыруды жөн көрді. Грета әйелдердің бірінші кездесуін ұйымдастырды және 1939 жылдың соңында Саксонияда демалыс кезінде Милдред пен Либертасты бірге алып келді. Харнактар алдын ала жоспарланған күн тәртібімен топтық жиналыстар өткізді, онда олар сол кездегі саяси және экономикалық мәселелерді талқылады, бірақ Либертас пен Шульце Бойсеннің музыка мен биге толы кештерімен салыстырғанда олардың жиналыстары тым қатаң болды. Әйелдердің алғашқы кездесуінен кейін топ туралы соғыстан кейінгі ондаған жылдар бойы тараған, олардың әдепсіздікке ұмтылған бейнесі қалыптасты, бұл Гестапо мен Абвердің есептеріне негізделген. 1967 жылы жарық көрген «L'orchestre rouge» кітабында Жиль Перро Милдред пен Либертастың лесбиянкалар болғанын айтқан, бірақ бұл ақпараттың көзі көрсетілмеген. Алайда, ақпарат беруші және жұптың жақын досы болған өнеркәсіпші Хьюго Бушман топтың қауіпті өмір сүргенін, бірақ Перроның қорытындысын растайтын ешқандай дәлел жоқ екенін мәлімдеді. Әрине, Либертас пен Милдред жақын дос болды. Олардың кештеріне қатысып, жақтас антинацист болғандардың қатарында 1935 жылы танысқан актер Вернер Диссель, Альбрехт Хаушхофер, Курт Шумахер және оның әйелі Элизабет Шумахер, Эльфриде Пол, Вальтер Кухенмейстер, жазушы Гюнтер Вайзенборн, биші және мүсінші Ода Шотмюллер, сондай-ақ актер Марта Хусман және оның күйеуі Вальтер Хусман, редактор болды. Сол айда Шульце Бойсенге оның туысы Жизела фон Пеллництің 1939 жылдың 14 қыркүйегінде Швейцариядағы санаторияда қайтыс болғаны хабарланды. Келесі айда Харро бүйрек тастарымен ауырып қалды. 1939 жылы жұбайлар Рождествоны бөлек қарсы алды. Соғыстың салдары, Харроның ауруы, рациондаудың басталуы және олардың қос өмірі Шульце Бойсеннің өміріндегі ең ауыр кезеңге әкелді. 1940 жылдың басында қараңғы түскендіктен, топтың жиналуы сирек болды, өйткені қараңғыда үйге қауіпсіз жүру қиын болды. Шульце Бойсен достарын өз пәтеріне апаруға тырысты, бірақ бұл оның қадағалану қаупін арттырды. 1940 жылдың басында Генрих Шель, Ханс және Ина Лаутеншлягерлер осы топқа қосылды. Эльфриде Пол 1940 жылдың басында Польшадағы концентрациялық лагерьлердің ашылуы және «Organisation Todt» деп аталатын әскери жабдықтау ұйымы туралы талқылағанын айтты. 1940 жылдың көктемінде Харро Берлиндегі Гумбольдт университетінің Deutsche Hochschule für Politik аясында жаңадан ашылған Халықаралық зерттеулер институтында докторантураға түсіп, сыртқы саясатты зерттей бастады, мақсаты Regierungsrat, яғни үкімет кеңесшісі лауазымын алу болды.

In September 1939, the Schulze Boysens met the writer and playwright Adam Kuckhoff and his wife, the socialist Greta Kuckhoff at a dinner party hosted by the film producer Herbert Engelsing and his wife Ingeborg at their house in Bettinstraße in Grunewald. The free exchange of ideas and opinion was expected. Herbert Engelsing was planning to produce a film on Adam's book, "Der Deutsche von Bayencourt (The German from Bayencourt) that had been published in 1937 and became prominent. The party at the Engelsings, who were close friends of the Schulze Boysens, was the ideal way to gauge the political stance of the Kuckhoff's. The Kuckhoffs were impressed by the Schulze Boysens and shared the same political views. Libertas and Greta Kuckhoff became close friends. In 1939, Kuckhoff's decided that their close friends, the literary historian, translator Mildred and Marxist economist Arvid Harnack should be introduced to the Schulze Boysens. Greta decided that it would be the women who should meet first and in late 1939, brought Mildred and Libertas together while on holiday in Saxony. The Harnak's also held group meetings with a preplanned agenda, where they debated the political and economic perspectives of the time but were considered rather austere compared to Libertas and Shulze Boysen's fun filled nights of music and dancing. The initial meeting of the women gave rise to a licentious image of the group that persisted for decades after the war, based primarily on Gestapo and Abwehr reports. In his 1967 book, L'orchestre rouge, Gilles Perrault states that Mildred and Libertas were lesbians, quoted from an unnamed source. However, industrialist Hugo Buschmann, who was an informant and couples close friend, stated that the group lived dangerously, but there was no evidence for Perrault's conclusion Certainly Libertas and Mildred were good friends. Other friends who joined their parties and who became staunch anti Nazis, included the actor Werner Dissel who they met in 1935 as well as Albrecht Haushofer, Kurt Schumacher and his wife Elisabeth Schumacher, Elfriede Paul, Walter Küchenmeister, the writer Günther Weisenborn, the dancer and sculptor Oda Schottmüller as well as the actor Marta Husemann and her husband, Walter Husemann who was an editor. In the same month, Schulze Boysen was informed that her cousin, Gisela von Pöllnitz, had died on 14 September 1939 in a Swiss sanatorium. In the following month, Harro fell ill with Kidney stone disease. The couple spent their Christmas in 1939 apart. The stress of the war, combined with Harro's illness, the start of rationing and the double life they led, lead to what Shulze Boysen considered the most desolate period in her life. At the beginning of 1940, the blackout led to the group meeting less often due to the difficulty of walking home in the darkness. Schulze Boysen arranged to drive their friends home for her apartment, although it involved a considerable risk to herself of being followed. In early 1940, the group was joined by Heinrich Scheel along with Hans and Ina Lautenschläger. Elfriede Paul stated that in early 1940, they discussed the opening of concentration camps in Poland and the military supply organisation known as Organisation Todt. In the spring of 1940, Harro began to study foreign policy at the newly opened Institute of International Studies, part of the Deutsche Hochschule für Politik of the Humboldt University of Berlin for a doctorate, in an attempt to attain the position of Regierungsrat or government councillor.

Жазушы және журналист

1940 жылдың шілдесінен 1941 жылдың 13 қарашасына дейін Либертас National Zeitung газетінің мәдениет бөліміне кино туралы рецензиялар жазды. Бұл міндет қиын болды, себебі газеттің цензурасы Жозеф Геббельстің үгіт-насихат министрлігінің бақылауында болғандықтан, ол еркін жаза да, сына да алмады. 1939 жылдың мамыр айынан бастап әр редактор апта сайын министрліктен келетін құпия ақпараттық бюллетень – Zeitschriften Dienst-тің көшірмесін алды. Бұл бюллетеньде қандай материалдарды жариялауға болатыны және нацистік партия қандай тақырыптарды қолдауды қалайтыны туралы нұсқаулар жазылған. Либс өзін-өзі жеткізу үшін және әсер ету мүмкіндігін сақтау үшін ынтымақтастыққа түсуге шешім қабылдады. Цензураны айналып өту үшін ол стильін өзгертті: ұнаған фильмдер туралы көбінесе әсем әрі құштарлықпен, тіпті махаббат хаты сияқты жазатын. Ал ұнамаған фильмдерге қатысты қатаң және ресми стильде жазатын. Бастапқыда уақытша болған лауазымы 1941 жылдың жазында тұрақтыға айналды, бірақ ол алаңдап, кинода мансап жасауға тырысу үшін кетіп қалуды шешті. Оның соңғы мақаласы – «Қайта тірілу: өнер биіндегі маска» биші Ода Шотмюллерді көпшілікке таныстырды, ал оның орнына кино сыншысы болып Адам Кукхофф келді. Екеуі де Харроның достары болды және екеуі де нацистерге қарсы тұрды.

Шымкенттік шұғыл

1940 жылдың қазан айында Грета мен Либертас Харро Шульце Бойзенді Арвид Харнакпен кездесуге көндірді. Кездесу Фриднаудағы Вильгельмшеер аллеясы 19 мекенжайында Адам мен Грета Кукхофтардың пәтерінде өтті. Жаңа біріктірілген саяси топтың отырысында Шульце Бойсен, Харнак және Кукхофф ағымдағы жағдайды ашық талқылады және қарсылықты қалай күшейтуге болатынын ойластырды. Харнак топқа, өзінің Александр Эрдберг атты лақап атымен жұмыс істейтін советтік агент Александр Коротковпен танысқанын және 1940 жылдың 26 қыркүйегінде Эрдбергке Германияның Кеңес Одағына шабуыл жоспарлап жатқанын айтқанын жеткізді. Осы алғашқы кездесудің соңында Шульце Бойсен де, Кукхофф та Харнактың ақпарат берушісі болуға келісті. Осыдан кейін олардың біріккен құпия саяси тобы, қарсылық ұйымынан тыңшылық желісіне айналды, жақын достардан құралған шағын топтан бастап, Кеңес барлау қызметімен ынтымақтаса бастады. 1940 жылдың желтоқсанында Харро Кеңес Одағына шабуылға дайындық үшін әскери жағдайға келтіріліп, Потсдамдағы орман ішіндегі казармаға көшірілді. 1941 жылдың басында (мәліметтер әртүрлі) Харро сахна актрисасы Стелла Махльбергпен махаббатқа түсті. Харро Либертасқа осы туралы хабарлады. Олар ашық некеде болғандықтан, үйленген кезде бір-бірін алдаспауға уәде берген еді. 1941 жылдың қаңтарында Шульце Бойсен Гюнтер мен Джой Вайзенборнның тойына қатысты. Ол онда достарымен бірге болды, бірақ осы оқиға оны қатты мазалады. Олардың даулары оның досы Ингеборгты, некені қиын жағдайда деп қарағандығынан, жаз бойы оларды аз-аздан көруге себеп болды. 1941 жылдың сәуірінде Шульце Бойсен кемелік күндегін романға айналдыру туралы ойын қалдырды. Бұл қағаз жетіспеуімен және романдардың тек үгіт мақсатында ғана жариялана бастауының салдары болды.

Хохверрат

1941 жылдың наурыз айында Харро Харнактың пәтерінде Коротковпен тікелей кездесіп, ол Коротковқа әскери ақпарат беруге келісті. Коротков Шульце Бойзеннен қарсылық қызметін азайтуды сұрады, ол неміс патриоты ретінде нацистерге қарсы "қоғамдық кеңістік" құруды қалап, оның қарсылығын жалғастыру қажет екенін айтты. 1941 жылдың сәуірінде ақпарат ағынын арттыру мақсатында Кеңес Одағы Коротковқа Берлинде шпиондық операция құруды тапсырды, ал Харнакты оны басқаруды Коротков сұрады. Кеңес Одағының барлау қызметі Коротковқа соғыс жағдайында радиоарқылы хабарласуға болатын Берлиндегі адамды ұсынуды тапсырды. Харнак осылай байланысудан бас тартып, материалды тек өз пәтерінде жинап, шифрлауға келісті, бірақ хабарлама басқа жерде жіберілетін болды. Оның орнына Адам Кукхофф радиобайланысқа жауапты болды. 1941 жылдың маусым айында Харнақтың келісімімен Коротков Грета Кукхоффқа жер асты теміржол станциясындағы кездесуде сымсыз хабар беру құралын тапсырды. Алайда, радионы Ердберг жеткізу алдында бұзған. Адам Кукхофф Харнакпен радионы Ердбергке қайтару туралы келісті. Операция Барбароссаның бастапқы шабуылы кезінде бомбалауға тиіс ресейлік қалалардың аттары мен олардың теміржол станцияларынан тұратын Люфтваффе есебін Ердбергке жібермей, қолмен көшіру қажет болды. Грета Кукхофф кириллицамен жазылған қала аттарын дәл есте сақтай алмады, сондықтан Либертас пен Адам Кукхофф Потсдам Плац станциясында Эрдбергпен кездесіп, қалалардың тізімін оған құлаққа сыбырды, бірнеше сағат бойы станция алаңында алға-артқа жүріп, атауларды қайталап, оның есте сақтауына көмектесті. 1941 жылдың тамызында Карбе мен оның әйелі Шульце Бойзендермен бірге өткізген кешкі ас кезінде ол Либертастың олардың қарсылықта екенін айтқанын, олар Харроның Герман Герингке жұмыс істейтінін талқылағандағы жағдайды сипаттады. Бұл Карбенің олардың әрекеттерінің салдарын түсіндіруіне әкелді, егер олар ашылса, бұл Либертастың айқайлауына себеп болды. Сол кезде күнделікті ашылу қорқынышы айқын сезіліп, күндердің баяу өтуіне себеп болды. Олар топтың әрекеттерінің сатқындық саналатынын, атап айтқанда "Үлкен сатқындық" (Hochverrat) деп есептеліп, өлім жазасына кесілетінін білді, бірақ оны өзгертуге шамалары келмеді. Карбе ешқашан қарсылық қозғалысына қатыспаған және Либертастың қазіргі қауіпті жағдайды толық түсінбегенін сенді. Сол айда Карбе олардың бұл жұпты Анна Краусспен, болашақты болжайтын әйелмен таныстырды, ол топтың маңызды мүшесіне айналды. 1941 жылдың қыркүйегінде Шульце Бойсен Лейпциг сауда жәрмеңкесіндегі тапсырмада Като Бонтес ван Бекпен кездесіп, дос болды. Ван Бек нацистерге қарсы күрескен және оның мұрағатындағы нацистік қылмыстарды жазуға көмектесу арқылы онымен ынтымақтасуға келісті. 1941 жылдың күзінде Като Шульце Бойзеннен 2 Вайтцштрасседегі оның үлкен пәтерінің бір бөлігі болған екі бөлмені жалға алды. Ван Бектың сүйіктісі, журналист және ақын Хайнц Стрелоу бөлмелерді тікелей Ван Бектан жалға алды.

In March 1941, Harro met with Korotkov directly in Harnack's apartment and he agreed to provide military information to Korotkov. Korotkov asked Schulze Boysen to curtail his resistance activities, he replied as a German patriot he wished to create a "counterpublic" to the Nazis and his resistance would work needed to continue. In April 1941, in an attempt to increase the influx of intelligence, the Soviets ordered Korotkov to create a Berlin espionage operation and Harnack was asked by Korotkov to run it. Korotkov was instructed by Soviet intelligence to provide a person in Berlin that could be contacted via radio in the event of war. Harnack refused to be contacted in that manner and agreed only to collect and encipher the material in his own apartment, but the transmission would take place somewhere else. Instead Adam Kuckhoff would be the radio contact. In June 1941, with Harnack's approval, Korotkov delivered a wireless transmitter to Greta Kuckhoff during a meeting at an underground railway station. However the radio was damaged by Erdberg before delivery. Adam Kuckhoff arranged with Harnack to return the damaged radio back to Erdberg. A Luftwaffe report consisting of the Russian city names and their railway stations that were to be bombed during the initial attack of Operation Barbarossa had to be manually transcribed to Erdberg, instead of being transmitted. Greta Kuckhoff was unable to accurately remember the place names written in the Cyrillic alphabet, so instead Libertas along with Adam Kuckhoff met Erdberg in the Potsdamer Platz station to manually whisper the list of cities to Erdberg, repeating the names to Erdberg so he would remember them while they walked back and forward along the station, over several hours. In August 1941, during a dinner party that Karbe and his wife held with the Schule Boysens, he described how Libertas had blurted out the fact they were in the resistance, while they were discussing Harro working for Hermann Göring. This led Karbe to describe the consequences of their actions should they be discovered, which made Libertas scream. At the time. the daily fear of discovery was palpable and made the days run slow. They knew that the groups actions were considered treasonous, specifically Hochverrat or "High Treason" and punishable by death, but could do little to change it. Karbe was never part of the resistance and he believed that Libertas has little understanding of the danger they were currently in. In the same month, Karbe put the couple in touch with Anna Krauss, a fortune teller, who became an important part of the group. In September 1941, Schulze Boysen met Cato Bontjes van Beek while on an assignement at the Leipzig Trade Fair and became friends. Van Beek was an ardent anti Nazi and agreed to collaborate with her, by helping her write up the Nazi crimes in her archive. In the autumn of 1941, Cato rented two rooms from Schulze Boyson that were part of her very large apartment at 2 Waitzstrasse. Van Beek's lover, the journalist and poet Heinz Strelow rented on the rooms directly from Van Beek.

Соғыс қылмыстарын құжаттау

1940 жылдың тамызында Рейхтің халықты ағарту және пропаганда министрлігі Deutsche KulturfilmZentrale (Германияның деректі фильмдер институты) құрды, оның мақсаты – негізгі фильм басталғанға дейін неміс кинотеатрларында көрсетілуге тиіс оннан жиырма минуттық мәдени фильмдерді өндіруді ұйымдастыру болды. Ол лауазымда цензура ретінде жұмыс істеп, фильмдердің сценарийлерін нацистік партия идеологиясына сәйкес келе ма екенін тексерді. Одан саймансыз деп тапқандарын қабылдамады, ал жаңашылдыққа ұмтылған кинорежиссерлерге рұқсат берді. Жұмысына келген күні үстелісінде Sonderbehandlungen тобының жұмысынан алынған фотосуреттері салынған конверттерді тапты. Йозеф Геббельс жаңа мәдени фильмдер үшін тақырыптарды анықтау үшін Либертасқа пайдалануға фотосуреттерді жинауды тапсырған. Оның жұмысының бір бөлігі – демалыстағы солдаттардан суреттер сұрауды жалғастыру еді. Шүлзе Бойзен бұл материалға қалай ден қою керектігін біраз уақытқа дейін білмеді, себебі ол қатты таң қалды. Ол нацистік соғыс қылмыстарының куәліктерін жинап, соғыс аяқталғаннан кейін геноцидтің ауқымын көрсету үшін пайдалануға ниеттенді.

AGIS парақшалары

1941 жылдың желтоқсан айында Шульце Бойсендер психоаналитик Джон Риттмейстер мен оның әйелі Евамен танысты. Риттмайстер арқылы Шенебергтегі Heil'schen Abendschule Abendgymnasium ("Berliner Städtische Abendgymnasium für Erwachsene") (BAG) кешкі гимназиясына қатысқан бірнеше адам, соның ішінде Риттмайстердің әйелі Ева, тыңшылық топқа қосылды. Олардың ішінде заңгер Мария Тервиль және оның күйеуі, тіс дәрігері Хельмут Гимпель, сондай-ақ фабрика жұмысшысы Фридрих Рехмер және студент Урсула Гетце болды. Риттмайстер шығыс майданындағы неміс әскерінің жеңілісі туралы хабарлаған есептерді естігеніне қуанды және Шульце Бойзенді бұл хабарларды неміс халқымен бөлісуге көндірді, бұл неміс пропагандасының мифын жояды. Топ "AGIS" деп аталатын бірнеше есептерді жазуға шешім қабылдады, бұл атауды Либертас таңдады, ол бұл атауды жемқорлыққа қарсы күрескен әлеуметтік реформатор, Спарта патшасы Агис IV-тің есімінен алды. Риттмейстер, Шульце Бойзен, Хайнц Стрелов және Кухенмейстер сияқтылар "Нацистік қозғалыстың қалыптасуы", "Оппозицияға шақыру", "Бостандық және зорлық-зомбылық" және "Үкіметке қарсы тұру үшін барлық шақырулар мен ұйымдарға үндеу" сияқты тақырыптармен оларды жазды. 1942 жылдың 15 ақпанына дейін Шульце Бойзен "Германияның болашағы халықтың артынан келеді!" ("Die Sorge Um Deutschlands Zukunft geht durch das Volk!") деген атпен алты беттік памфлет жазды. Риттмейстердің бірлескен авторы болған бұл памфлеттің түпнұсқасын Ван Бек дайындады, ал Тервиль оны өзінің теру машинасына түсірді. Бүгінгі күнге дейін оның бір данасы сақталған. Памфлет белсенді жеңілісшілдік идеясын ұсынды, бұл принциптік пацифизм мен практикалық саяси қарсылық арасындағы компромисс. Германияның болашағы КСРО және Еуропадағы прогрессивті күштермен одақ құратын социалистік мемлекет құруда екенін айтты. Сондай-ақ, ол қарсылық көрсететін адамға: "Саған сұралғанның керісін істе" деген кеңес берді. Топ жүздеген памфлеттер шығарды, оларды Берлинде таратып, телефон кабиналарына, тамақтану орындарына қойды және таңдалған мекенжайларға, мысалы, университеттерге жіберді. Бұл памфлеттерді шығару үшін көптеген адамдар және оларды жасыру үшін күрделі ұйымдастыру қажет болды.

In December 1941, the Schulze Boysens met the psychoanalyst John Rittmeister and his wife Eva. Through Rittmeister, several people who attended the Heil'schen Abendschule Abendgymnasium ("Berliner Städtische Abendgymnasium für Erwachsene") (BAG) in Schöneberg including Rittmeister's wife, Eva, who became part of the espionage group. This included the lawyer Maria Terwiel and her fiancée, the dentist Helmut Himpel as well as the factory worker Friedrich Rehmer and the student Ursula Goetze. Rittmeister was happy to hear from the reports that informed him of the German military setback on the Eastern Front and convinced Schulze Boysen that the reports should be shared with the German people, which would destroy the myth of German propaganda. The group decide to write a series of reports known as "AGIS", a name chosen by Libertas who named in reference to the Spartan King Agis IV, who was a social reformer who fought against corruption. Rittmeister, Schulze Boysen, Heinz Strelow, and Küchenmeister among others, wrote them with titles like The becoming of the Nazi movement, Call for opposition, Freedom and violence and Appeal to All Callings and Organisations to resist the government. By 15 February 1942, Schulze Boysen had written a six page pamphlet titled Die Sorge Um Deutschlands Zukunft geht durch das Volk! ("The Concern for Germany's Future Goes Through the People!"). Co authored by Rittmeister, the master copy was arranged by Van Beek, and the pamphlet was written up by Terwiel on her typewriter. One copy survives today. The pamphlet posited the idea of active defeatism, which was a compromise between principled pacifism and practical political resistance. It stated the future for Germany lay in establishing a socialist state that would form alliances with the USSR and progressive forces in Europe. It also offered advice to the individual resistor: "do the opposite of what is asked of you". The group produced hundreds of pamphlets that were spread over Berlin, left in phone boxes, in eating establishments and sent to selected addresses, for example universities. Producing the leaflets required a small army of people and a complex approach to organisation to avoid being discovered.

Қорқыныш пен наразылық

Ерлі-зайыптылар 1941 жылғы Рождество мерекесін бөлек өткізді, Либертас Рождествоны Либенберг сарайында өзінің туысы Ингеборг фон Шёнебекпен өткізді, ол Харроны ұнатпайтын және Либертасты ажырасуға көндіруге тырысты. 1942 жылға қарай, қарсылық қызметінің үздіріліссіз стресі сезіле бастады. 1942 жылдың басында Ван Бек пен Стрелоу өздерінің қатты қауіпте екенін түсініп, топтан және қарсылық әрекеттерінен шегіне бастады. 1942 жылдың көктемінде Шульце Бойзен Гюнтер Вайзенборнга бес жыл бойы Харро атынан нацистерге қарсы жұмыс істегенін айтты, бірақ ол енді қорқынышқа шыдай алмайтынын білді. Ол жай ғана махаббат пен бейбітшілікте өмір сүруге құштар еді. 1942 жылдың 16 мамырында ол Венаға төрт күнге барып, Wien Film кинокомпаниясымен кездесу өткізді. Ол кеткен кезде, топ Lustgarten саябағында "Совет жұмағы" (неміс тілінде "Das Sowjet Paradies") деп аталған нацистік пропагандалық көрмеге қарсылық білдірді, оның мақсаты неміс халқына Кеңес Одағына жасалған шабуылды ақтау еді. Наразылықты білдіру үшін "Тұрақты көрме", "Нацистік жұмақ", "Соғыс, ашаршылық, өтірік, Гестапо", "Қаншаға дейін?" деген жазулары бар кішкентай стикерлер Германияның бірнеше ауданында жабыстырылды. 1942 жылдың 18 мамырында Герберт Баум көрмені өртеп жіберу үшін топты басқарды. Өрт туралы хабарланбағандықтан, жазалау ретінде 500 берлиндік еврей еркегі тұтқындалып, концлагерлерге жіберілді. Венадан оралғанда, ол Харроның 1941 жылдың сәуірінен бері қарым-қатынаста болған актриса Стелла Мальбергпен бірге екенін көрді. Ол дереу ажырасуды талап етіп, Герберт Энгельсингтен заңгерлік кеңес алуға ниеттенгенін айтты, бірақ Харро оны қарсылық қозғалысы туралы тым көп білетіндігіне көндіріп, қалуға мәжбүр етті. Харро Шульце Бойзен 1942 жылдың тамызына дейін бұл қарым-қатынасты жалғастырды. Либертас эмоциялық қолдаудың болмауынан қатты қиналды.

Шығыс майданнан келген хаттар

1941 және 1942 жылдары Шульце Бойзен Deutsche KulturfilmZentrale-мен жұмысын жалғастырды. 1942 жылдың қаңтар айында ол қарындасы Мари Луизаға хат жазып, үйде аяқтаған жұмысын сипаттады және оның қатты бақытсыздық пен меланхолияға толы екенін айтты. 1942 жылдың мамыр айында Шульце Бойзен саяси көзқарастары ұқсас адаммен танысты. Споерль неміс жазушысы Генрих Споерльдің ұлы еді. Энгельсингтерде өткен кеште және ашық әңгімеде ол Споерльге KulturfilmZentrale-де көмекші болуын ұсынды, ол суреттерді архивке орналастыруға көмектесер еді. Бірақ конверттердегі суреттердің саны көбейе берді. Шульце Бойзен соғыстан кейін қосымша мәліметтер жинау мақсатында алған хаттарына жауап беруді шешті. Ол сақтап отырған бір фотосуретте үлкен ағасы, анасы және нәрестесімен бірге тұрған кішкентай қыз бейнеленген. Олардың бәрі атылуға тиіс еді. Тағы бір хатта әскердің бірі өте жақсы көретін және зиян келтіре алмайтын жәндіктер туралы лирикалық тілмен айтқан, соның ішінде картоп қоңызы туралы және кішкентай нәрестені қабырғаға лақтыруға дайын тұрған суреті де бар еді. Либертас Адам Кукхофф пен журналист Джон Зигпен бірге хаттардағы материалдарды пайдаланып, ойдан шығарылған полиция капитанына жолданған ойдан шығарылған хат жазды:

"Егер сіз кеңес халқының жаппай қырғыны сияқты айуандық "міндетке" қарсы шығуға батылдығыңыз бен қабілетіңізді жоғалтпағаныңызды білсе, маған басқаша жазар ма едіңіз? Жақында [ ] қаласындағы ауруханада шығыстан жүйке ауруымен келген полиция қызметкерлерінің кейбірімен кездестім. Сіз аурухана атмосферасын білесіз, оның ерекше тыныштығын, бөлме гүлдермен де жанданды, науқастарға музыка тыңдауға рұқсат етілді, эмоциялық жазылудың қарапайым реквиеміне, тіпті бірнеше күн сәулесі де қосылды. Айтпақшы, сол жерде жолдастарым маған одан да жаман жағдайлардың бар екенін айтты: бұрынғы күшті полиция қызметкерлері кенгуру сияқты секіріп жүреді, сіз білесіз бе, ал басқалары төрт аяғымен жүреді, басын мұқият шайқап, шаштары беттеріне түседі, ал көздері, біреу қайталап айтқандай, "Сент-Бернар итінің көзі сияқты". Мен жолдастарымнан көптеген қорқынышты оқиғаларды естідім; бөлмедегі тыныштық алдамшы еді, ашу-ызалар қайнап тұрды. Менен құтқаратын ақталу сөзін күтіп, көздерін кең ашып, маған Ресейдегі бейбіт тұрғындарды жаппай ату туралы, таңдап алынған зұлымдықтар туралы, өлшеусіз қан мен жас туралы, айуандық СС бұйрықтарының түпкі мағынасы туралы, көмексіз құрбандардың түсініксіз сабырлығы туралы, иә, және әрине, мені саяси және тактикалық тұрғыдан қатты қызықтырған партизандық күрес туралы айтылды. Әрине, мен бірде-бір науқасқа жұбаныш айтқан жоқпын, оларға қорқынышпен толған қараңғы кеште көмектесер едім, олардың барлық іс-әрекеттерін ашуға ынталанды. Мен, әсіресе, кейінірек, тіпті азап шегіп, бұйрық бойынша, айлар бойы күнделікті әдет ретінде 50 адамды атып өлтіргенін мойындаған адамға кешірім беруім керек пе?"

"Would I otherwise write to you if I did not assume that you have not lost the ability and courage to follow the compulsion of conscience where it comes into conflict with such an obviously bestial "duty" as the ordered assassination of the Soviet population? In the state hospital in [ ] I recently visited some police comrades who had been brought in from the East because of nervous breakdowns, all of them. You know the hospital atmosphere, this special kind of peace, the room was also enlivened with flowers, the sick were allowed to listen to music, and this ridiculously simple requiem of emotional healing was joined by, almost novelistic, literally, a few rays of sunshine. By the way, there is a department there about which my comrades told me with almost shy relief that the even worse nervous breakdowns were there: the powerful police officers from the past just keep moving along hopping, like kangaroos, you know, and others crawl on all fours, shaking carefully as they do so their heads, their hair falls disheveled over their faces, and their gaze is, someone repeated imploringly, “like a St. Bernard dog". I experienced many terrible things from my comrades; the calm in the room was deceptive, the furies were raging in it. In whispers, with eyes wide open and hoping for a word of redeeming justification from me, I was told about mass shootings of the civilian population in Russia, selected atrocities, about blood and tears without measure, the ultimate character of the beastly SS orders, the incomprehensible equanimity of helpless victims, yes, and of course there was a lot about the partisan struggle, which interested me immensely politically and tactically. Of course, I didn't say a word of consolation to any of the sick people that would have been of help to them in the horror tormented twilight hours of their evenings, which made them all the more eager to reveal their deeds. Should I of all people give a kind of absolution to someone who subsequently, albeit in agony confess that he shot 50 people morning after morning on orders, so to speak, as a daily routine for months"

Хат гектрограф машинасымен көшірілді. Курт Шумахер Познаньдегі бөлімшесіне оралғанда бірнеше данасын алды және топ оның таралуында қар шары әсерін күтті, хаттың командалық тізбекке көтерілгенін көру үшін.

Ашылу

Функабверь ұйымы арқылы неміс радиосы кеңес агенті Иоганн Венцельдің заңсыз радиохабарларын анықтады және 1942 жылдың 29-30 маусымында гестапоға ұстатты. Бұл оқиға топты әшкерелеп, Шульце Бойзендердің тұтқындалуына әкелді. Венцель азапталғаннан кейін ынтымақтастыққа келісті. Оның радио кодтарын жариялауы, Функабверь шифрлау бюросының 12-бөліміне "Қызыл оркестр" желісінің хабарларын бұзуға мүмкіндік берді. Бұл бөлім 1941 жылдың маусымынан бері "Қызыл оркестр" радиохабарларын қадағалап, Венцельдің Брюссельдегі үйін анықтаған еді. Гестапо үйді тінту кезінде көптеген шифрланған хабарламалар табылған. Абвердің радиоқарсылық қызметі Функабверьдің бас криптографы Вильгельм Ваук Венцельден шифрларды алғаннан кейін, бұрынғы хабарламалардың бір бөлігін шеше алды. 1942 жылдың 15 шілдесінде Ваук 1941 жылдың 10 қазанындағы, Кукхофтар мен Шульце Бойзендердің пәтерлерінің мекенжайларын көрсеткен хабарламаны шифрдан шығаруға қол жеткізді.

Тұтқындау

1942 жылдың 31 тамызында Харро Шульце Бойсен Әуе шаруашылығы министрлігіндегі кеңсесінде тұтқындалды. Либертас бірнеше күн бұрын кеңсесінен түсініксіз телефон қоңырауы алған. Сонымен қатар, почтасын жеткізетін әйелдер Гестапо оны бақылап отырғанын ескертті. Либертас көмекшісі Александр Спорл Адам Кукхоффтың Прагада жұмыс істегенде жоғалып кеткенін байқады. 1942 жылдың 7 қыркүйегінде Харнактар демалыс кезінде тұтқындалды. Сол күні Либертас қысқа бизнес-сапарынан кейін бос пәтерге оралып, Харроның хатшысын шақырып, оны табуға тырысты. Ол Шульце Бойзеннің тұтқындалғанын күдіктеніп, Энгельсингтермен байланысқа түсті. Герберт Энгельсинг Кукхоффпен байланысуға тырысты, бірақ нәтиже болмады. Либертас пен Спорл қорқып, басқаларды ескертуге асықты. Олар "Культурфильм" орталығындағы қара бөлмені жойды, ал Либертас мұқият жинаған архивін жойды. Үйде ол Харро Шульце Бойзеннің барлық қағаздарын бір чемоданға жинап, нацистік режимге адал екенін көрсету үшін жалған хаттар жазды. Ол чемоданды Гюнтер Вайзенборнға жіберді, оның жасырылуы мүмкін деген үмітпен, ал ол Харро Шульце Бойзенмен байланысуға тырысты, бірақ сәтті болмады. Сол күні Хорст Хейлманн Харроның тұтқындалғанын хабарлады. 8 қыркүйекте Мозель аңғарындағы достарына бара жатқан пойызда Либертас тұтқындалды. Ол неміс тіліндегі "Hausgefängnis" деп аталатын жертөледегі камераларға, Германия басып алған Еуропадағы ең қорқынышты мекенжайға, 8 Prinz Albert Straße (Принц Альберт көшесі) орналасқан Рейх қауіпсіздік бас кеңсесінің штаб-пәтеріне, AMT IV бөліміне, Гестапоға жеткізілді және олар оны "қорғанышқа алу" (Schutzhäftlinge) үшін қамауға алды. Түрмеде Либертас тергеуші комиссар Альфред Гёпферттің хатшысы Гертруда Брейтермен кездесті. Либертас Брейтердің жоғары лауазымды тұлғаларға қарсы екенін сезінді, оны агенттік провокатор емес, досы ретінде қарады. Брейтер Либертасқа Гёпферттің оған қарсы айғақтары жоқ екенін және оның отбасылық байланыстарының арқасында өмірі қауіпсіз болады деп айтты. Либертас Брейтерге сеніп, онымен оннан астам рет сөйлесті. Олардың құпия әңгімелері барысында Либертас Брейтерге басқа тұтқындар туралы білгендерін айтты, анасына хаттар жеткізуін және, ең бастысы, өлеңдер жазу үшін теріс машина сұрады. Либертас түрмеде өткізген үш айда анасы мен достарына көптеген керемет хаттар мен өлеңдер жазды. Гестапо Брейтердің сатқындығы туралы хабарлағанда, Либертас қатты өкініш сезінді, анасына жазған хатында: "Мен қазір ащы тостағанды ішуге мәжбүрмін, себебі мен толық сенім білдірген адам, Гертруда Брейтер, маған сатқындық жасады" деді. Оның анасы Либертастың Шульце Бойзен/Харнак тобының бірнеше мүшелерін сатқанына сенді. Алайда, соғыстан кейін Дэвид Даллинмен өткізген жарияланбаған сұхбатында, Шульце Бойсендерді Рейхскригсгерхтте қудалаған адвокат Манфред Родер Либертастың ешкімді сатпағанын мәлімдеді. Родер Абвердің "Функшпиль" операциясының, "Қызыл оркестр" радио операторларына қарсы жүргізілген операцияның, қарсылық мүшелерін анықтау үшін қажетті ақпаратты ұсынғанын айтты. 1942 жылдың 15 қарашасында Гуревич Берлинге қайтарылды, онда Гестапо 1942 жылдың 22 қарашасында суреттегі әйелдің атын анықтауды сұрады. Ол оны дереу Либертас Шульце Бойсен деп таныды. Бұл тергеушілерге оның күйеуінің жұмысына белсенді қатысқанын нақты дәлелдеді.

On 31 August 1942, Harro Schulze Boysen was arrested in his office in the Ministry of Aviation. Libertas had received a puzzling phone call from his office several days before. She was also warned by the women who delivered her mail that the Gestapo were monitoring it. Libertas's assistant Alexander Spoerl also noticed that Adam Kuckhoff had gone missing while working in Prague. On 7 September 1942, the Harnacks were arrested while on holiday. On the same day Libertas returned to an empty apartment after a short business trip and called Harro's secretary to try and locate him. She suspected that Schulze Boysen was arrested and contacted the Engelsings. Herbert Engelsing tried to contact Kuckhoff without result. Libertas and Spoerl both started to panic and frantically tried to warn others. They destroyed the darkroom at the Kulurefilm center and Libertas destroyed her meticulously collected archive. At home, she packed a suitcase with all Harro Schulze Boysen's papers and then tried to fabricate evidence of loyalty to the Nazi state by writing fake letters. She sent the suitcase to Günther Weisenborn in the vain hope that it could be hidden, and he tried to contact Harro Schulze Boysen in vain. On the same day, she was informed by Horst Heilmann that Harro had been arrested. On 8 September, while on a train to visit friends in the Moselle Valley, Libertas was arrested. She was taken to the basement cells (German:Hausgefängnis) in the most dreaded address in all of German occupied Europe, Reich Security Main Office headquarters at 8 Prinz Albert Straße (Prince Albert street) containing department AMT IV, the Gestapo and put into protective custody (Schutzhäftlinge) by them. In prison, Libertas met Gertrude Breiter, the secretary for Libertas's interrogator, Kommissar Alfred Göpfert. Libertas believed that Breiter was hostile to her superiors, seeing her more as a friend than an agent provocateur Breiter told Libertas that Göpfert did not have any serious evidence against her and due to her family connections with Hermann Göring, her life would be safe. Libertas decided to confide in Breiter and talked with her more than a dozen times. In the course of their furtive conversations, Libertas told Breiter what she knew of the other prisoners, asked Breiter to deliver letters to her mother and asked for additional favours, primarily in the form of a typewriter to write poetry. In the three months Libertas was in prison, she wrote a number of remarkable letters and poems to her mother and friends. When the Gestapo informed her of Breiter's betrayal, Libertas was overwhelmed with remorse, stating in a letter to her mother, "I had to drink the bitter cup for now I learn that the person whom I had given my complete trust Gertrude Breiter had betrayed me." Her mother believed that Libertas had betrayed a number of the Schulze Boysen/Harnack group. However, in an unpublished interview with David Dallin after the war, Manfred Roeder, the advocate who prosecuted the Schulze Boysens in the Reichskriegsgericht, stated that Libertas never betrayed anybody. Roeder credited the Funkspiel operation the Abwehr ran against the Red Orchestra radio operators for providing the necessary clues to identify the resistance members. On 15 November 1942, Gurevich was brought back to Berlin where he was asked by the Gestapo on 22 November 1942 to identify the name of a woman in a picture. He identified her immediately as Libertas Schulze Boysen. This provided definitive proof to the investigators that she was actively involved in the work of her husband.

Сот және өлім жазасы

Ол және оның күйеуі Рейхскригсгерхт ("Рейх әскери соты") алдында сотқа тартылды. Оған "жоғары мемлекеттік қылмыс жасауға дайындық", жауға көмектесу және тыңшылық жасау айыптары тағылды. Оның күйеуі жоғары мемлекеттік қылмыс жасауға дайындық, соғыс уақытындағы мемлекеттік қылмыс, әскери саботаж және тыңшылық жасау айыптарымен айыпталды. Сот 19 желтоқсан 1942 жылы оның күйеуіне де, өзіне де өлім жазасын кесті. Либертас Шульце Бойзен 22 желтоқсан 1942 жылы Берлиндегі Плоццензее түрмесінде оның күйеуінен шамамен 90 минут кейін гильотинамен атты.

Құрметтер

Неміс жазушысы 1950 жылы шығарған "Memoiren eines mittelmässigen Schülers" ("Орташа студенттің естеліктері") романын Либертас Шульце Бойзенге арнады. 1972 жылы Берлиннің Лихтенберг ауданында Шульце Бойзендердің есімімен көше аталды. Либенберг сарайында, ол күйеуі Харроға тұрмысқа шыққан жерінде, оған ескерткіш орнатылған. 2004 жылдан бері, Неміс қарсыласының еске алу орталығында Либертастың өмірі мен Қызыл оркестр атынан нацизмге қарсы күресі туралы арнайы көрме көрсетілуде – фотосуреттермен және кең көлемді жазбалармен құжатталған. 2017 жылы Либенберг сарайының кіреберісі алдында Либертас пен оның күйеуі Харроның есімдерімен екі-екі "Столперштейн" (еске алу тасы) орнатылды.