Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кейлиард мектебі – шотланд фикшнының ұсынылған әдеби ағылы; кейлиард туындылары шамамен 1880–1914 жылдар аралығында жарияланып, сол кезде кең танымал болды. Бұл термин әдеби сыншылардың арасында пайда болды, олар осы мектепке жатқызылатын туындыларды көбінесе сынай қарады; бұл термин осы мектепке жатқызылатын авторлардың өздері қолданған есім емес еді. Сыншылардың пікірінше, кейлиард әдебиеті шотланд ауылдық өмірін идеалистік бейнеде бейнелейді, көбінесе күрделі мәселелерді қозғамайды және сезімталдыққа толы болады.
The Kailyard school is a proposed literary movement of Scottish fiction; kailyard works were published and were most popular roughly from 1880–1914. The term originated from literary critics who mostly disparaged the works said to be within the school; it was not a term of self identification used by authors alleged to be within it. According to these critics, kailyard literature depicted an idealised version of rural Scottish life, and was typically unchallenging and sentimental.
Шығуы мен этимологиясы
"Кейлиард мектебі" деген ат алғаш рет 1895 жылғы сәуірде J. H. Millar-дың "New Review" журналында жарияланған мақаласында қолданылды, алайда оның редакторы Уильям Эрнест Хенли осы терминді құрастырған болуы мүмкін. Бұл термин шотланд авторларының бір тобы ауылдық өмірді тым сезімтал және тұрмыстық тұрғыдан әдемілеп көрсетуіне бағытталған сын ретінде қабылданды, бірақ бұл авторлардың танымалдылығына наразылықтың көрінісі де болуы мүмкін. Атау шотланд тіліндегі "kailyaird" немесе "kailyard" сөзінен шыққан, ол шағын кәдігі бақшасы немесе асүйге жақын бақшаны білдіреді, әдетте шағын үйдің жанында орналасқан; бірақ одан да белгілісі, 1894 жылы Ян Маклареннің "Бонни Бриер Буш" атты кітабынан алынған, оның атауы Джейкобит әні "Біздің кәдігі бақшамызда бони бриер бұтасы өседі" дегенге сілтеме жасайды.
The "Kailyard school" was first given that name in an article published April 1895 in the New Review by J. H. Millar, though its editor William Ernest Henley was heavily implicated to have created the term. The term was meant as a criticism that a certain group of Scottish authors offered an overly sentimental and idyllic representation of rural life, but it was potentially more a gripe against the popularity of the authors. The name derives from the Scots "kailyaird" or "kailyard", which means a small cabbage patch or kitchen garden, usually adjacent to a cottage; but more famously from Ian Maclaren's 1894 book Beside the Bonnie Brier Bush whose title alludes to the Jacobite song "There grows a bonnie brier bush in our kailyard".
Жазушылар мен шығармалары
Кейлиард мектебімен байланысты жазушылардың қатарында Дж. М. Барри, Иан Макларен, Дж. Белл, Джордж Макдональд, Габриэль Сетуэн, Робина Ф. Харди және С. Р. Крокетт болды. Барридің "Аулд Лихт Идилл" (1888), "Трамс терезесі" (1889) және "Кішкентай пастор" (1891) сияқты туындылары; сондай-ақ Крокетттің "Стикит пастор" (1893) шығармасы осы аталатын "мектептің" мысалдары саналады. Т. В. Х. Кросленд және Джордж Дуглас Браун сияқты ағылшын әдебиетінің өкілдері, сондай-ақ шотланд жазушылары, оның ішінде Джордж Дуглас Браун 1901 жылғы "Жасыл жалюзилермен үй" романында "Кейлиард мектебінің сезімталдыққа құмарлыққа бой алдыруын" деп атаған нәрсеге бағытталды. Хью МакДиармидтің көптеген еңбектері және онымен байланысты шотландтық жаңаруы Каильярдизмге қарсы реакция болды. Ян Картер Кейлиард мектебінің шотланд әдебиетінде терең тамырлар тартқан, Бернс пен Скотттың туындыларында кездесетін сезімталдық құрылымын көрсететінін, ал Уильям Александрдың және кейін Льюис Грассик Гиббон сияқты шотландтық жаңаруының жазушыларының еңбектерін онымен қатар келетін демократиялық сезімталдық құрылымын бекіту ретінде қарастыруға болатынын айтты.
Writers who have been linked to the Kailyard school included J. M. Barrie, Ian Maclaren, J. J. Bell, George MacDonald, Gabriel Setoun, Robina F. Hardy and S. R. Crockett. Works such as Barrie's Auld Licht Idylls (1888), A Window in Thrums (1889), and The Little Minister (1891); and Crockett's The Stickit Minister (1893) considered examples of the so called 'school'. Criticism came from certain branches of the English literary establishment including T. W. H. Crosland and from fellow Scots such as George Douglas Brown who aimed his 1901 novel The House with the Green Shutters explicitly against what he called "the sentimental slop" of the Kailyard school. Much of Hugh MacDiarmid's work, and the Scottish Renaissance associated with him, was a reaction against Kailyardism. Ian Carter has argued that the Kailyard school reflects a sentimental structure of feeling which has deep roots in Scottish literature and can be found in the works of Burns and Scott, and that the work of William Alexander and later Scottish Renaissance writers such as Lewis Grassic Gibbon can be seen as the assertion of a democratic structure of feeling which is in tension with it.
Скептицизм
Шотландияның әдеби сыншылары осы терминді 1980 жылдарға дейін пайдаланды. Содан бері Эндрю Нэш сияқты сыншылар бұл нақты әдеби ағым емес, әлеуметтік құрылым екенін дәлелдеді.
Scottish literary criticism right up till the 1980s used the term. Since then, critics such as Andrew Nash have argued that it was a social construct rather than an actual literary movement.
Әдебиеттегі сілтемелер
Джон Эшбери өзінің "Апрель галлеондары" атты өлеңдер кітабында мектепті атап өтеді, ал оның басты кейіпкері "Мен танитын ешкім Кайлиард мектебі туралы әңгіме қозғамайды, кем дегенде мен қатысатын кешкі ас дастарқандарында емес" деп шағын реніш білдіреді.
John Ashbery references the school in his book of poems, April Galleons, his protagonist lamenting mildly that "nobody I know ever talks about the Kailyard School, at least not at the dinner parties I go to".