Кіріспе
Блэкберн Айрис – 1920 жылдардағы британдық үш қозғалтқышты екі қанатты ұшақ-қондырғы. Тек бес «Айрис» ғана жасалса да, ол Корольдік әуе күштерінде ұзақ қашықтыққа теңіздік барлауды жүзеге асыру үшін қолданылды, төрт жыл бойы эскадрильяны жабдықтады және бірнеше маңызды ұзақ қашықтыққа жасалған ұшуларға қатысты. «Айрис» ұшағының соңғы нұсқасы, «Айрис Марк V», эскадрилья қызметінде оны алмастырған «Блэкберн Перт» ұшағына айналды.
Даму және жобалау
1924 жылы британдық Әуе министрлігі Корольдік әуе күштері үшін ұзын қашықтыққа барғанда барлауға арналған ұшу қайығын жасау үшін R.14/24 талапнамасын жариялады. Бұл талапты қанағаттандыру үшін Blackburn Aircraft компаниясы R. B.1 (Reconnaissance Biplane 1) ұшағын ұсынды, оны майор Джон Дуглас Ренни жобалаған. Ренни бас техникалық офицер ретінде Джон Сирил Портпен бірге Феликсстоудағы Теңіз ұшақтарының тәжірибелік станциясында жұмыс істеді. R. B.1 үш қозғалтқышты, үш бөлікті биплан болды. Тең қанат аралығы бар қанаттары ағаш пен металдан жасалған, жоғарғы және төменгі қанаттарында аэрондық бұрыштар орнатылған, ал қанат ұштарында жүзу құралдары бекітілген. Ұшақтың үлкен биплан тәрізді құйрығы (30 фут (9.14 м) қанат аралығы) үш қанат және рульдерден тұрды. Ұшақтың корпусы фанерамен қапталған ағаштан жасалған, судың үстінде жақсы тұруын қамтамасыз ететін екі сатырлы V тәрізді түбі болды. Үш 650 а.к. (485 кВт) Rolls Royce Condor III сумен салқындатылатын V12 қозғалтқыштары төрт қанатты винттерді айналдырды. Ұшақта бес адамнан тұратын экипаж болды, екі ұшқыш қанаттың алдындағы кабинада қатар отырды. Мұрын және жоғарғы бөлігіндегі қару орналасқан жерлерде Шарф сақиналарына бекітілген Льюис мылтықтары орнатылған, ал артқы фюзеляждағы люктер арқылы басқарылатын тағы екі мылтыққа мүмкіндік болды. Қанат астындағы бомба тіректеріне 470 кг салмаққа дейін бомбалар орналастырылуы мүмкін. Прототип R. B.1, Iris I деп аталды, тіркеу нөмірі N185, 1926 жылдың 19 маусымында Блэкберннің Браудағы зауытынан алғашқы ұшуын жасады және келесі күні Феликсстоудағы Теңіз ұшақтарының тәжірибелік мекемесіне жеткізілді, шілде және тамыз айларында толық сынақтан өтті. Ағаш корпустар ұзақ уақыт бойы суда тұрғанда көп мөлшерде суды сіңіріп алатын (қосымша бірнеше жүз фунт салмаққа дейін) болғандықтан, Ренни Iris үшін дуралюминдан жасалған толық металл корпус жасады. N185 1927 жылдың наурыз айында Брауға қайта оралды, онда жаңа металл корпус, қуаттырақ қозғалтқыштар және құйрықтағы қосымша пулеметші орнатылды, нәтижесінде ол Iris II болды. 1927 жылдың 12 тамызында, қайтадан жеткізілгеннен кейін көп ұзамай, Iris II прототипімен бірге Short Singapore I, эксперименталды металл корпусты Supermarine Southampton және ағаш корпусты Saunders Valkyrie прототипі (Iris-ке тікелей бәсекелес) Скандинавия және Балтық теңізінің 4800 км-ге дейінгі сапарын бастады. Iris турда жақсы өнер көрсетті, әсіресе Валькириямен салыстырғанда, ол күткеннен гөрі әлдеқайда көп су сіңірді, сондай-ақ қозғалтқыштарында да мәселелер болды. Осыған байланысты Әуе министрлігі Iris-тің жақсартылған нұсқасы үшін R.31/27 талапнамасын жариялады, ол кішкентай Southampton ұшағына толықтыру ретінде ұзын қашықтыққа арналған болар еді.
Chief Technical Officer worked with John Cyril Porte at the Seaplane Experimental Station, Felixstowe. The R. B.1 was a three engined, three bay biplane. The equal span wings were of mixed wood and metal construction, with ailerons fitted to both upper and lower wings and floats fitted under the wingtips, while the aircraft had a large biplane tail (with a span of 30 ft (9.14 m)) with three fins and rudders. The aircraft's hull had a wooden structure covered in plywood, with a V bottom with two steps to give good water handling. Three 650 hp (485 kW) Rolls Royce Condor III water cooled V12 engines driving four bladed propellers were mounted in individual nacelles between the wings. It carried a crew of five, with two pilots sitting side by side in a cockpit forward of the wings, with nose and dorsal gun positions mounting Lewis guns on Scarff rings, with provision for a further two guns which could be operated through portholes in the rear fuselage. Bomb racks under the wings could carry up to 1,040 lb (470 kg) of bombs. The prototype R. B.1, with the designation Iris I, and with the serial number N185, made its maiden flight from Blackburn's factory at Brough on 19 June 1926, being delivered to the Marine Aircraft Experimental Establishment at Felixstowe the next day, being fully tested during July and August. Wooden hulls were prone to soaking up large quantities of water (which could amount to several hundred pounds in additional weight) when kept afloat for long periods of time, so Rennie designed an all metal hull for the Iris, constructed of duralumin before the Iris first flew. N185 returned to Brough in March 1927 when it was fitted with the new metal hull, together with more powerful engines and an additional gunner's position in the tail, becoming the Iris II. On 12 August 1927, shortly after being redelivered, the Iris II started, along with the prototype Short Singapore I, an experimental metal hulled Supermarine Southampton, and the prototype wooden hulled Saunders Valkyrie (a direct competitor to the Iris), a 3,000 mi (4,800 km) tour of Scandinavia and the Baltic. The Iris performed well on the tour, particularly compared to the Valkyrie, which suffered much heavier water soakage than expected as well as engine problems, and the Air Ministry issued Specification R.31/27 for an improved version of the Iris, to act as a long range supplement to the smaller Southampton.