Кіріспе

Жапон офицері және саясаткер, соғыс қылмыскері (1890–1957)

Кингоро Хашимото (橋本 欣五郎) – Жапон императорлық армиясының әскери қызметшісі және саясаткер. Ол 1930 жылдары бейбіт үкіметке қарсы екі рет төңкеріс ұйымдастыруға тырысқанымен танымал.

Ерте мансап

Хашимото Окаяма қаласында дүниеге келген. 1911 жылы Жапон императорлық армия академиясының 23-шы шығарылымын бітірген. Кейін 1920 жылы Армия штабының колледжін бітірді. Айкидоның негізін қалаушы Морихеи Уэсибаның қызметтерін Хашимотоға Оомото жетекшісі Онисабуро Дегучи ұсынды. 1922 жылдың сәуір айында ол Маньчжуриядағы Квантун армиясына тағайындалып, Харбин қаласына орналасты. 1923 жылы Кеңес Одағымен шекараға жақын Манжулиге арнайы жұмысқа жіберілді. 1927 жылдың қыркүйегінен 1930 жылдың маусымына дейін Түркиядағы әскери атташе қызметін атқарды. Жапонияға оралғаннан кейін Жапон императорлық армиясының Бас штабына жіберілді және орыс тану бөлімінің басшысы болды. 1930 жылдың тамызында полковник шеніне көтеріліп, қазан айында Армия штабының колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді.

Саяси мансап

1930 жылдың ортасынан бастап Хашимото әскери ортадағы оңшыл саясатқа көбірек тартылып, түрлі төңкеріс талпыныстарына белсенді қатысты. Ол сонымен қатар армия ішінде радикалды құпия ұйымдардың бірін құрушылардың бірі болды.

Төңкеріс жасауға тырысу

Хашимото 1931 жылғы наурыз оқиғасына белсенді қатысты. Ол капитан Исаму Чомен бірге құпия түрде Сакуракай (Шершін гүлдері қоғамы) құрды. Олар партиялық үкіметті мемлекеттік төңкеріс арқылы жою және Жапонияның, дегендей, жемқор саясатын, экономикасын және идеологиясын жою мақсатында әскери бақылаудағы жаңа кабинет құру арқылы саяси реформаға ұмтылды. Бұл, тікелей айтқанда, Жапонияның батыстануын кері қайтаруды білдірді. Бұл әрекет сәтсіз аяқталды, бірақ Хашимото, Исаму Чо және Шумей Окава Садао Аракимен бірге «Императорлық түстер оқиғасы» деп белгілі болған, сондай-ақ «қазан оқиғасы» деп аталатын тағы бір төңкеріс ұйымдастырды. Барлық заговоршылар тұтқындалып, басқа қызметтерге ауыстырылды. Хашимото мен Аракитің «Әскери академия оқиғасы» деп аталатын соңғы әрекетке қатысқандығына күдік танылды.

Радикализм

Өзінің сәтсіздіктеріне қарамастан, Хашимото Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде белсенді радикалды ойшыл ретінде қызметін жалғастырды. Ол Тайсей Йокусанкай (Императорлық билікке көмек көрсету қауымдастығы) құрамында болды. Ол ұлтшыл бірпартиялық диктатураны ұсынды. Милитаристердің өнеркәсіптік қолдауы зор болды, сонымен қатар Хашимото сияқты радикалды офицерлердің "социалистік-ұлттық" көзқарастары да болды. Фумимаро Коноэнің "оңшыл социалистік" революциясының (кедей шаруалар, балықшылар және өнеркәсіп жұмысшылары арасында түбі тамырланған популистік идеялар) жақтастары сол "революциялық топта" Сэнджуро Хаяши ұсынған "оңшыл милитаристерге" қарсы шықты. Кейіннен Жапон әскери-теңіз күштерінде байланыстары бар Хиранума Киичироның саяси қолдауын алды. Хашимото кейін Жапонияның Өкілдер палатасына сайланып, Жапония диетасының вице-президенті болды. Соғыс бойында оның басшылығыменгі "Йокусан Сонендан" (Императорлық билікке көмек көрсетуші жас ерлер корпусы) жастарды ұлтшылдық және милитаристік идеологиямен тәрбиелеу міндетін атқарды. Ол 1937 жылғы 12 желтоқсандағы Панай оқиғасына қатысты, онда жапондық бомбалаушылар Қытайдағы Янцзы өзенінде Панай кемесіне шабуыл жасап, батырып жіберді. Хашимото сол аймақтағы жоғары дәрежелі жапон офицері болды және кеме батқаннан кейін бірнеше күн өткен соң АҚШ газеттерінде "Менің оқ атуға бұйрығым болды" деген сөздері келтірілді. Дегенмен, оқиғадан кейін АҚШ-Жапония қарым-қатынастары нашарлай берді, бұл ақырында Тынық мұхиты соғысына әкелді. Хашимото Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде және 1940 жылы нацистік Германия мен фашистік Италиямен жасалған үшжақты келісімді қатты қолдады, сондай-ақ Жапон императорлық армиясының басқа да экстремистерімен бірге агрессивті саясатты жақтады.

Кейінгі өмірі

Соғыс аяқталғаннан кейін, ол Алыс Шығыс халықаралық әскери трибуналы тарапынан Сугамо түрмесінде өмір бойына түрмеге кесілді. Ол 1957 жылы қайтыс болды.