Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарындағы темір жол компаниялары арасындағы тарихи бәсекелестік
Historical rivalries between railroad companies in the United States
Темір жол соғыстары – американдық тарих бойы жиі кездесетін темір жол компаниялары арасындағы іскерлік бәсекелестік. Көбінесе бұл сотта заңдық дау-дамайлармен шешілгенімен, кейде қарулы қақтығыстарға ұласты. АҚШ-та темір жол пайда болғаннан бері компаниялар арасында бәсекелестік болды, бірақ 19 ғасырдың соңғы тоқсанында, әсіресе Ескі Батыста, зорлық-зомбылыққа толы қақтығыстар жиі орын алды.
Railroad Wars were business rivalries between railroad companies, which occurred frequently in American history. Although they were usually little more than legal disputes inside a courtroom, they sometimes turned into armed conflicts. There has been competition between railroad companies since the beginning of railroading in the United States, but violent confrontations were most common in the final quarter of the 19th century, particularly in the Old West.
Пласер округі теміржол соғысы
Ескі батыстың тарихындағы алғашқы теміржол соғыстарының бірі Калифорниядағы Пласер округінің теміржол соғысы болды. 1864 жылы Сакраменто аңғары теміржолы мен Орталық Тынық мұхиты теміржолы Ашлендтен Оберн станциясының сыртындағы бір нүктеге дейінгі жолдың иелігі үшін бәсекелесе бастады, бұл Сакраменто, Пласер және Невада теміржолы тастау процесінде болған жол еді. Сакраменто аңғары компаниясы Бірінші трансконтиненталды теміржолда пайдалану үшін американдық рельстерге мұқтаж болғандықтан, Сакраменто, Пласер және Невада жолын тастау оларға жаңа рельстерді арзанға алуға мүмкіндік берді. Керісінше, Орталық Тынық мұхиты Обернге дейінгі жолды аяқтауға қызығушылық танытты. Сакраменто аңғары компаниясының жолды бұзуын тоқтату үшін Central Pacific жергілікті Уэльс азаматы Гриффит Гриффитті, жол бойында гранит карьері болған, өзінің бизнесіне қауіп төндіргені үшін сотқа беруге көндірді. Гриффит сәтті болды және 1864 жылдың 15 маусымында ол жолды бұзуды тоқтату туралы сот шешімін алды. Бірақ Сакраменто аңғары компаниясы бұл шешімді елемеді және 2 шілдеде жолды басқа жерде пайдалану үшін бөлшектеуге кірісті.
One of the first railroad wars in Old West history was the Placer County Railroad War in California. In 1864, the Sacramento Valley Railroad and the Central Pacific Railroad began competing for the ownership of a road from Ashland to a point just outside Auburn Station, which was in the process of being abandoned by the Sacramento, Placer and Nevada Railroad. Because the Sacramento Valley company was in need of American made rail for use in the First transcontinental railroad, the abandonment of the Sacramento, Placer and Nevada road gave them an opportunity to purchase new rail cheaply. To the contrary, the Central Pacific was interested in completing the road to Auburn. In order to stop the destruction of the road by the Sacramento Valley company, Central Pacific convinced a local Welshman named Griffith Griffith, who owned a granite quarry along the road, to sue the former for threatening his business. Griffith was successful and on June 15, 1864, he received a court order to stop the destruction of the road. The Sacramento Valley company ignored the order though and on July 2 they began disassembling the road for use elsewhere.
Колорадо темір жолы соғысы
Колорадо теміржолы соғысы, сондай-ақ Корольдік шатқалы теміржолы соғысы деп те аталады, 1870-ші жылдардың соңында Атчисон, Топека және Санта-Фе теміржолы мен Денвер және Рио-Гранде компаниясы арасында болды. 1878 жылы Атчисон, Топека және Санта-Фе, Денвер және Рио-Грандемен Ратон өткелі арқылы бірінші теміржол желісін салу үшін бәсекелестікке түсті. Екі теміржолдың да желілері Тринидад, Колорадо қаласына дейін созылған, ал өткел – Нью-Мексикоға барудың жалғыз жолы болды. Бұл мәселені шешу үшін көптеген заңдық амалдар жасалды, тіпті теміржол жұмыскерлерінің қарсыластық топтары арасында зорлық-зомбылыққа дейін бару қаупі туды. Тұйықтан шығу үшін, Атчисон, Топека және Санта-Фе 1878 жылдың ақпан айында жергілікті қарулы адамдарды жалдады. Осы қауіпке тап болған және қаржысы таусылып қалған Денвер және Рио-Гранде компаниясы өткелді өзінің қарсыластарына беруге мәжбүр болды. Алғашқы дау атыссыз аяқталды. Алайда, келесі жылы Лидвиллде күміс кені табылуымен күрес қайта жанданды. Енді екі теміржол да тар Корольдік шатқалы бойымен теміржол салу үшін жарысты. Денвер және Рио-Гранде өз қарулы күштерін жалдағандықтан, Атчисон, Топека және Санта-Фе өзінің күштерін арттыруға шешім қабылдады. 1879 жылдың 20 наурызында теміржол Бат Мастерсонды қарулы топты құрастыру үшін жалдады. Мастерсонның тобында Док Холлидей, Бен Томпсон, Дэйв Рудабо, Мистериоз Дэйв Матер және тағы жетпіске жуық адам болды. Бұл күшті күш 1879 жылдың маусым айының басына дейін үлкен жетістіктерге жетті, бірақ 10 маусымда штаттың төртінші сот округі, кейіннен федералды соттардың келісімімен, Денвер және Рио-Гранде компаниясының пайдасына шешім шығарды, бұл жағдайды түбірінен өзгертті. Теміржолдар өтетін округтердегі шерифтердің көмегімен Денвер және Рио-Гранде өзінің қарсыластарының күштеріне шабуыл жасады. Колорадодағы Санта-Фе гарнизондарында ауыр шайқастар болды. Денвер және Колорадо-Спрингс қалаларындағы гарнизондар тез құлдырады. Мастерсонның Пуэблодағы штабы ең ұзақ уақыт тұрды, бірақ олар ақырында жеңілгенін мойындады. Кейін қан төгілмейтін шайқастар болды, бірақ соғыс негізінен аяқталды, Денвер және Рио-Гранде Корольдік шатқалына ие болды. Харриман құрылыс жұмыстарын бірінші болып бастады, ал аймақты зерттеп шыққаннан кейін өзеннің шығыс жағы ең қолайлы бағыт екенін анықтады. Одан кейін Хилл батыс жағында өз желісін салуға кірісті. Бірақ кейін Дешут өзенінің шатқалында екі жол бір-бірімен қатар жүрді немесе бір рельстер мен терминалдарды бөлісті. Келесі жылдары каньонға кіру құқығы үшін көптеген сот даулары болды, бірақ теміржол жұмыскерлері одан да ары барып, жарысқа түскен құрылысшылар қарсыластарының жарық қоймаларын өртеп, жабдықтарын жойды. Олар төмендегі лагерьлерге тас лақтырып, ұсақ-түйек атыс-шайқастарға қатысты. Дегенмен, жарақат алғандардың саны аз болды және 1912 жылға қарай екі теміржол негізінен бөлек желілерде жұмыс істеді, осылайша жаушылықтың себебі жойылды.
The Colorado Railroad War, also known as the Royal Gorge Railroad War, was fought in the late 1870s between the Atchison, Topeka and Santa Fe Railway and the smaller Denver and Rio Grande company. In 1878, the Atchison, Topeka and Santa Fe was competing against the Denver and Rio Grande to put the first line through Raton Pass. Both railroads had extended lines into Trinidad, Colorado and the pass was the only access to continue on to New Mexico. There was a great deal of legal maneuvering, and even threatened violence between rival gangs of railroad workers. To break the impasse, Atchison, Topeka and Santa Fe hired a number of local gunfighters in February 1878. Faced with this threat, and running out of money, the Denver and Rio Grande was forced to cede the pass to its rivals. The initial dispute was over without a shot being fired. However, the next year a silver strike in Leadville brought the struggle back to life. Now both railroads were competing to put track along the narrow Royal Gorge. The Denver and Rio Grande had hired its own gunfighters so the Atchison, Topeka and Santa Fe decided to strengthen its forces. On March 20, 1879 the railroad hired Bat Masterson to put together a group of gunmen. Masterson's force included such famous fighters as Doc Holliday, Ben Thompson, Dave Rudabaugh and Mysterious Dave Mather, as well as about seventy others. This impressive force had great success through early June 1879, but, on June 10, the state Fourth Judicial Circuit, with the later concurrence of the federal courts, ruled in favor of the Denver and Rio Grande, changing matters entirely. With the assistance of the sheriffs in the counties through which the railroads passed, the Denver and Rio Grande mounted an attack on its rival's forces. There was heavy fighting at the Santa Fe's garrisons in Colorado. The garrisons in Denver and Colorado Springs fell quickly. Masterson's headquarters in Pueblo held out the longest, but they eventually conceded defeat. Later, there were some bloodless skirmishes, but the war was essentially over with the Denver and Rio Grande in control of the Royal Gorge. Harriman was the first to begin construction and, after surveying the area, he decided that the eastern side of the river would be the best route. Soon after, Hill began building his own line on the western side. Later on, however, in the Deschutes River Canyon, the two roads actually ran side by side or shared the same rails and terminals. Over the following years, there were multiple legal disputes to decide which company should have sole access to the canyon, but railroad workers went even further. Competing construction crews would often blow up the other side's supplies by igniting their black powder stores. They also dumped boulders onto camps below and engaged in small gunfights. Casualties remained light though and by 1912 the two railroads were operating on mostly separate lines, thus removing the cause for hostility.