Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ольстер тәуелсіздік қозғалысы - 1988 жылы 17 қарашада құрылған (Ольстер Тәуелсіздік комитеті ретінде) Ольстердің ұлттық саяси партиясы. Топ Солтүстік Ирландияда 15 қоғамдық кездесуден кейін Ольстер клубтарынан пайда болды. Дунганноннан, Тайрон графтығынан шыққан пресвитериандық министр Хью Росс бастаған UIC Лондонның (әлде Дублиннің) төрешілігін жоюға тырысты және оның орнына тәуелсіз Солтүстік Ирландияны құрды.
The Ulster Independence Movement was an Ulster nationalist political party founded (as the Ulster Independence Committee) on 17 November 1988. The group emerged from the Ulster Clubs, after a series of 15 public meetings across Northern Ireland. Led by Hugh Ross, a Presbyterian minister from Dungannon, County Tyrone, the UIC sought to end what it saw as the tyranny of rule from London (and potentially Dublin) and instead set up an independent Northern Ireland.
Ерте дамуы
UIC-тің бастапқыда 11 филиалы болды және ол алғаш рет саяси аренаға 1990 жылы Росс Үстіңгі Банн сайлау округінің депутаты Гарольд Маккаскердің өліміне байланысты сайлауға қатысқан кезде кірді. Он бір үміткердің ішінде 1534 дауыспен (4,3%) төртінші орынды иеленіп (соның ішінде Солтүстік Ирландияның Альянс партиясы кандидатының алдында), нәтиже UIC-ге Ульстер ұлттық партиясы болуы мүмкін екенін көрсетті. 1994 жылы Комитет өзін толық саяси партия ретінде қайта құрды (негізінен Даунинг-стрит декларациясына реакция ретінде), оның атын UIM-ге өзгертті және Россті 1994 жылғы Еуропалық Парламент сайлауында кандидат ретінде ұсынды (тәуелсіздікке үміткер үш үміткердің бірі). Росс ең сәтті болып шықты, ол 7,858 бірінші артықшылықты дауыс алды (1,4% үлес) және өз депозитін сақтады. Осы сайлаудан кейін Росс тәуелсіздікке қарсы топтар мен жеке тұлғалардың жалпы жиналысын ұйымдастырды, бұл Дэвид Керр, Роберт Муни (Еуропалық сайлаудағы басқа екі Ульстерлік ұлтшыл кандидат) және Баллименадағы Ульстер партиясына жіберілген ұсыныстардан кейін болды. Мунни келмеді, бірақ Керр мен Ольстер партиясының Агнес МакЛистер ресурстарды біріктіруге және Росс қозғалысымен күш біріктіруге келісті.
The UIC initially had a network of 11 branches and first entered the political arena in 1990 when Ross stood in a by election for the Upper Bann constituency following the death of sitting MP Harold McCusker. Finishing as fourth out of eleven candidates with 1534 votes (4.3%) (and ahead of the Alliance Party of Northern Ireland candidate), the result indicated to the UIC that there was potential for an Ulster nationalist party. The Committee reconstituted itself in 1994 as a full political party (largely as a reaction to the Downing Street Declaration), changing its name to the UIM and putting forward Ross as a candidate in the 1994 elections to the European Parliament (one of three pro independence candidates to stand). Ross proved the most successful of the three, gaining 7,858 first preference votes (a 1.4% share) and retained his deposit. In the aftermath of this election a general meeting of pro independence groups and individuals was organised by Ross after overtures were sent out to David Kerr, Robert Mooney (the other two Ulster nationalist candidates in the European election) and the Ballymena based Ulster Party. Mooney did not turn up but Kerr and Agnes McLeister of the Ulster Party agreed to pool resources and join forces with Ross' movement.
1996 жылғы Форум сайлауы
Алдыңғы сайлаудың салыстырмалы табысы мен жаңа мүшелердің ағынынан күшейіп, UIM 1996 жылғы Солтүстік Ирландия форумының сайлауында 18 орынға 40 үміткер ұсынды, бұл оның ең танымал сайлау науқаны болды. Барлық орынға, сондай-ақ аймақтық тізімге (оның басында Росс болды) Керр Солтүстік Белфастта, Солтүстік Антримде МакЛистермен бірге кандидат ретінде орналастырылды, ал басқа кандидаттар жоғары профильге ие болды немесе жоғары профильге ие болды. Ньюри мен Армахта Уилли Фрейзер (кейіннен "Ансыз туыстар үшін әрекет ететін отбасылар" және "Ольстерді жақсы көру" ұйымдастырды) және Батыс Белфастта Кенни МакКлинтон мен Клиффорд Пиплс (кейін жарылғыш заттарды ұстағаны үшін түрмеге жабылған пастор). Осы жоғары профильді науқанына қарамастан, UIM-дің дауысы лоялистік жарымәскери топтармен тікелей байланысты партиялар, мысалы, Ольстер Демократиялық партиясы мен Прогрессивті Юнионисттік партия, дауыс ала бастады. Сонымен қатар, партия әлі де жалғыз Ульстерлік ұлттық опция емес еді және Солтүстік Белфастта Ульстердің тәуелсіз дауысынан кейін аяқталып, оларды Батыс Белфастта ұтып алды. UIM Солтүстік Ирландия бойынша 2125 дауыс (0.3%) жинады және ешқандай өкілдік алынбады.
Buoyed by the relative success of the previous election and the influx of new affiliates, the UIM put up 40 candidates in 18 seats in the Northern Ireland Forum elections of 1996, its most high profile election campaign. With every seat contested as well as the regional list (which was headed by Ross) Kerr was placed as a candidate in North Belfast with McLeister in North Antrim, whilst other candidates who had or would go on to have a higher profile included Willie Frazer in Newry and Armagh (who subsequently organised Families Acting for Innocent Relatives and Love Ulster) and Kenny McClinton and Clifford Peeples in West Belfast (a pastor who was later jailed for possession of explosives). Despite this higher profile campaign the UIM's vote dropped as parties directly associated with loyalist paramilitary groups, such as the Ulster Democratic Party and Progressive Unionist Party, began to win votes. Alongside this, the party was still not the only Ulster nationalist option, and finished behind Ulster's Independent Voice in North Belfast whilst beating them in West Belfast The UIM polled 2125 votes (0.3%) across Northern Ireland and no representation was secured.
Нәтижелер
Сайлау округі Дауыстар % Белфаст Шығыс 114 0.3 Белфаст Солтүстік 41 0.1 Белфаст Оңтүстік 108 0.3 Белфаст Батыс 43 0.1 Шығыс Антрим 86 0.3 Солтүстік Антрим 167 0.4 Оңтүстік Антрим 89 0.2 Солтүстік Даун 49 0.1 Оңтүстік Даун 130 0.3 Ферманаг және Оңтүстік Тайрон 189 0.4 Фойл 65 0.1 Лаган аңғары 164 0.4 Шығыс Лондондерри 100 0.3 Орта Ольстер 263 0.6 Ньюри және Арма 173 0.3 Странгфорд 57 0.1 Батыс Тайрон 107 0.3 Жоғарғы Бан 180 0.4 Аймақтық тізім 2,125 0.3
Constituency Votes % Belfast East 114 0.3 Belfast North 41 0.1 Belfast South 108 0.3 Belfast West 43 0.1 East Antrim 86 0.3 North Antrim 167 0.4 South Antrim 89 0.2 North Down 49 0.1 South Down 130 0.3 Fermanagh and South Tyrone 189 0.4 Foyle 65 0.1 Lagan Valley 164 0.4 East Londonderry 100 0.3 Mid Ulster 263 0.6 Newry and Armagh 173 0.3 Strangford 57 0.1 West Tyrone 107 0.3 Upper Bann 180 0.4 Regional list 2,125 0.3
Кейінгі қызмет
Партиялық қызмет Белфаст келісімін жасасқаннан кейін де жалғасты, UIM оған қарсы сәтсіз "Жоқ" науқанында рөл атқарды. Партия 1998 жылы Солтүстік Ирландия Ассамблеясында екі үміткерді ұсынды, бірақ бірде-бір орын ала алмады. Өздерінің мүмкіндіктері барған сайын азайып бара жатқанын көріп, UIM 2000 жылдың қаңтарында саяси партия ретінде өз рөлінен ресми түрде бас тартып, оның орнына "жәндік топ" ретінде қайта құрылды. Бұл Channel 4 бағдарламасының "Комитет" бағдарламасының салдарынан болды, онда UIM мен лоялисттердің арасында байланыс бар деп айтылды, бұл олардың сенімін бұзған және бірқатар мүшелері топтан кеткен. UIM қазір өлі, тіпті ойлау тобы ретінде, оның кейбір бұрынғы мүшелері Ольстердің үшінші жолының мүшелері ретінде жалғасты.
Party activity continued after the signing of the Belfast Agreement, with the UIM playing a role in the unsuccessful 'No' campaign against it. The party fielded two candidates in the Northern Ireland Assembly of 1998 but failed to win a seat. Seeing their chances becoming increasingly diminished, the UIM formally abandoned their role as a political party in January 2000 and instead reconstituted as a 'ginger group'. This came in the wake of a Channel 4 programme, "The Committee", which alleged links between the UIM and loyalist killings, allegations that damaged their credibility and saw a number of members leave the group. The UIM is all but dead now, even as a think tank, although some of its former members have continued as members of the Ulster Third Way.