Джеймс Крейг: Тұңғыш солтүстік Ирландия премьер-министрі

Кіріспе

Солтүстік Ирландияның 1921-1940 жылдар аралығындағы премьер-министрі Джеймс Крейг, 1-ші виконт Крейгвон PC PC (NI) DL (8 қаңтар 1871 – 24 қараша 1940), көрнекті ирландиялық одақтас және Ұлыбритания құрамындағы өзін-өзі басқаратын аймақ ретінде Солтүстік Ирландияның негізін қалаушылардың бірі болды. 1912–14 жылдардағы үй билігі дағдарысы кезінде ол бүкіл Ирландия парламентіне қарсы Ольстерде қарулы қарсылыққа дайындалу арқылы Ұлыбритания үкіметінің саясатына балта шапты. Ол 1921 жылғы Англо-Ирландия келісімінің шарттарына сәйкес Ирландияға берілген доминиондық мәртебеден алты Ольстер округінің шығуына қол жеткізе отырып, бөлінуді соңғы шешім ретінде қабылдады. Одан кейін 1940 жылы қайтыс болғанға дейін ол Ольстер Юнионисттік партиясын жетекшілік етті және Солтүстік Ирландияның тұңғыш премьер-министрі қызметін атқарды. Ол өзінің басқаруын оңтүстікте құрылған "католик мемлекетіне" қарсы "протестанттық" құрылым деп атады. Крейг 1918 жылы барондыққа өрледі және 1927 жылы пэрлік атағын алды.

Ерте өмір

Крейг Белфасттың Сиденхем қаласында дүниеге келді, ол 1828-1900 жылдары Dunville & Co фирмасына кеңсе қызметкері болып кірген, бай виски өндірушісі Джеймс Крейгтің ұлы еді: 40 жасында ол миллионерге айналып, фирманың серігі болды. Джеймс Крейг аға Белфаст шығанағына қарап тұрған Крейгавон деген үлкен үйдің иесі болды. Оның анасы Элеонор Гилмор Браун, Белфаста мүлігі мен Лисберннен тыс жерде шаруашылығы болған Роберт Браунның қызы еді. Крейг отбасында сегіз ұл мен бір қыз болды, ол жетінші бала және алтыншы ұл еді. Ол Шотландияның Эдинбург қаласындағы Мерчистон қалыпа мектебінде оқыды; оның әкесі ұлдарын ең танымал мемлекеттік мектептерге жібермеу туралы ойластырылған шешім қабылдады. Мектепті бітіргеннен кейін ол биржа брокері болып жұмыс істеді, соңында Белфаста өз фирмасын ашты.

Әскери мансап

Крейг 1900 жылғы 17 қаңтарда Екінші Бур соғысында қызмет ету үшін Корольдік Ирландиялық атқыштардың 3-ші (милиция) батальонына қосылды. 1900 жылғы 24 ақпанда ол соғыс кезінде қызмет ету үшін құрылған атты әскер, Императорлық йоманриге лейтенант ретінде 13-ші батальонға тағайындалды және 1900 жылғы наурыз айында SS Cymric кемесімен Ливерпульден Оңтүстік Африкаға аттанды. Ол келгеннен кейін көп ұзамай майданға жіберілді, 1900 жылғы мамыр айында тұтқынға алынды, бірақ ішегінің тесілуіне байланысты бурдтар оны босатты. Сауыққаннан кейін ол Императорлық әскери темір жолдарының директордың орынбасары болды, бұл оның британдық және Ольстер саясатына қатысуын көрсететін ұйымдастыру қабілеттерін танытты. 1901 жылғы маусымда ол дизентериямен ауырып үйге қайтарылды, ал ол қайтадан қызметке жарамды болған кезде соғыс аяқталған еді. Ол 1902 жылғы 20 қыркүйекте Оңтүстік Африкаға тағайындалғанда 3-ші Корольдік Ирландиялық атқыштарда капитан болып тағайындалды. Оңтүстік Африкадағы қызметі Крейгті саяси жағынан одан да саналырақ еткендігі айтылады және "ол Империяны жақсырақ түсініп, Ольстердің ондағы орнымен мақтан тұтты".

Ирландияның өзін-өзі басқаруына қарсылық білдіретін Ольстердің басшысы

Ирландияға оралғаннан кейін, әкесінің өсиетінен 100 000 фунт стерлинг мұра алған соң, ол саясатқа қадам басты. Бұрынғы айда Оңтүстік Антримдегі қосымша сайлауда ирландтық юнионист ретінде сәтті сайланған ағасы Чарльздан кейін, 1903 жылғы наурыз айындағы қосымша сайлауда Крейг Солтүстік Фермана округіндегі юнионисттік орынды жеңіп алуға тырысты. Ағасынан өзгеше, ол өзінің Расселлиттік қарсыласы (Эдвард Митчелл) үстінен тар мәжбүрлі жеңіске жете алмады. Алғашқы өкілдігін алған East Down (1918 жылы Mid Down округінен қайта сайланғанға дейін өкілдік еткен округ) үшін 1906 жылғы жалпы сайлауға дейін күтуге мәжбүр болды. 1912 жылы Крейг "Ольстер күнін" ұйымдастыруға көмектесті. Белфастағы жаппай демонстрацияда, ол UUC төрағалығына ұсынған Дублин адвокаты Эдвард Карсон Ольстер келісіміне қол қоюға жетекшілік етті. Келісімге қол қойғандар "Біз және біздің балаларымыз Біріккен Корольдіктегі тең азаматтық құқығымызды қорғауда бір-бірімізге қолдау көрсетуге" және "Ирландиядағы үкімет құруға бағытталған қазіргі қастандықтарды жеңу үшін қажетті барлық шараларды қолдануға" міндеттенді. 1913 жылдың қаңтарында Либералдық үкіметтің Үйдегі заң жобасын Вестминстерде қабылдауына кедергі келтіре алмаған UUC Ольстерді одан шығаруды талап етті, бұл талап 100 000-ға дейін Ольстер еріктілерін жаттықтыруға және қаруландыруға шақыру арқылы қолдау тапты. 23 қыркүйекте Крейг Карсонды Ольстерді басқаруға дайындалған Уақытша үкімет төрағасы болуға көндірді, егер үкімет жаңа Дублин парламентінің билігін күштеңдетуге тырысса, ол әкімшілікті өз қолына алуға дайын тұрды. 1914 жылдың сәуірінде Крейг майор Фредерик Кроуфордты Ольстер еріктілерін (UVF) Германиядан сатып алынған және контрабандалық жолмен әкелінген мылтықтармен және оқ-дәрілермен қаруландыруға қолдау көрсетті. Бірнеше жыл өткен соң (1934), Солтүстік Ирландия парламентінде сөйлеген сөзінде Солтүстік Ирландияның ұлтшыл саяси көшбасшысы Каир Хили Крейгтің лоялистерді қаруландырудағы рөлі және 1914 жылғы Ирландия актісіне қарулы қарсылық көрсету мүмкіндігі туралы айтты: "Ирландиялық республикалық армия қазір Солтүстік Ирландиядағы корольдің премьер-министрі болып табылатын мырзаның ізімен жүрмеді ме? Сіздің опасыздығыңыз шартты болғаны айтылады. Сіз және сэр Эдвард Карсон халыққа берген уәделеріңізді ешқашан орындамайтыныңызды білдіңіз. Бұл жерде сіз дұрыс айттыңыз. Сіздерге және бүлікшілердің көшбасшыларына үкіметтік орын және заңгерлік лауазымның пайдалы қызметі берілді. Ал Касмент, Пирс, Коннолли және қалғандары таңғы оқта күлді және тез күйіп кететін қабірге ие болды. Әділдік осылай орындалады. Елге опасыздық жасағанда, оны опасыздық деп атамайды. Сатқындық сіздермен өркендеді. Сіздер опасыздық арқылы билікке және орынға қол жеткіздіңіз."

On his return to Ireland, having received a £100,000 legacy from his father's will, he turned to politics. Following his brother Charles who had successfully stood as an Irish Unionist in a by election in South Antrim the previous month, in March 1903 by election Craig attempted to secure the unionist seat of North Fermanagh. Unlike his brother, he narrowly failed to defeat his Russellite rival (Edward Mitchell). He had to wait until the 1906 General Election to win his first seat, East Down (the constituency he represented until returned from Mid Down in 1918). In 1912, Craig helped orchestrate "Ulster Day”. In a massed demonstration in Belfast, Edward Carson, the Dublin barrister he had nominated for the leadership of the UUC, led in signing the Ulster Covenant. The signatories pledged "to stand by one another in defending for ourselves and our children our position of equal citizenship in the United Kingdom", and to use "all means which may be found necessary to defeat the present conspiracy to set up a Home Rule Parliament in Ireland". In January 1913, unable to prevent passage of the Liberal government's Home Rule Bill at Westminster, the UUC called the exclusion of Ulster from its provisions, a demand backed with a call for up to 100,000 Covenanters to be drilled and armed as Ulster Volunteers. On 23 September, Craig persuaded Carson to accept Chairmanship of a Provisional Government which he had planned and primed to assume the administration of Ulster should the Government move to enforce the authority of a new Dublin parliament. In April 1914, Craig supported Major Frederick Crawford in arming the Ulster Volunteers (UVF) with rifles and ammunition purchased, and smuggled, from Imperial Germany. Years later (1934) in a speech in the House of Commons of Northern Ireland the political leader of the Northern Ireland Nationalists Cahir Healy spoke of Craig's support in the arming of Loyalists and the potential for armed resistance to the Government of Ireland Act 1914: "Did not the Irish Republican Army march in the footsteps of the gentleman who is now the King's Prime Minister in Northern Ireland? I shall be told your treason was of the conditional type. You knew and Sir Edward Carson knew you would never be obliged to make good in the flesh your promises to the mob. And you were right in that. For you and the ringleaders in rebellion, there was to be the Government Bench and the profitable post of a law lord. For Casement, Pearse, Connolly and the rest there was a bullet at dawn and a grave of quick lime. That is how justice is administered When treason prospers men do not call it treason. Treason has prospered with you. You have achieved place and power by treason."

Әйелдердің сайлау құқығы туралы

1912 жылы Крейг басқа ирландтық депутаттармен, унионисттермен де, националистермен де, парламенттік дауыс беруді (мүліктік шектеулермен болса да) әйелдерге алғаш рет кеңейтетін Келісу заңына дауыс беруде келіспеді. Үйдегі билікке қарсылық көрсетудегі Үлстер әйелдер одағының (UWUC) маңызды рөліне және әйелдерді Үлстер келісімін қолдап, өздерінің декларациясына қол қоюға шақыруға сәйкес,

1914 жылдың көктемінде Карсон, Крейгтің пікірін ескермей, әйелдерге дауыс беруді қолдаудың бөлінуге әкелуі мүмкін екенін, және бұл унионизм үшін саяси орынды емес екенін айтты. Содан кейін, WSPU ұйымының Белфастағы ұйымдастырушысы Дороти Эванс, ұйымның «Үлстерде сақтаған тыныштығына» соңғы нүкте қойылғанын жариялады. Келесі айларда WSPU белсенділері одақтастарға тиесілі ғимараттарға және ерлердің демалыс және спорттық нысандарына жасалған өрт шабуылдарынан басқа, Крейгтің үйіне күштеп кіру сияқты бірқатар заңсыз әрекеттерге қатысты деп айыпталды. 1913 жылдың 3 сәуірінде полиция Эванс пен жергілікті белсенді Мидж Мьюр бірге тұрып жатқан Белфастағы пәтерге шабуыл жасап, жарылғыш заттар тапты. Бес күннен кейін сотта олар қару-жарақ сатушы Крейгтің осы айыптаулар бойынша неге сотқа тартылмағанын білуді талап еткенде, қырқыс дау туды. Ол сондай-ақ Ольстер Юнионисттерін алты округтің – болашақта Солтүстік Ирландияның – Белфаста өздерінің жеке парламенті болуы керек екеніне көндірді. Премьер-министр Дэвид Ллойд Джорджға жазған хатында Крейг одақтастардың «бейбітшілік мүддесі үшін жасалған құрбандық» ретінде ғана Солтүстік Ирландия парламентіне келісетінін мәлімдеді. Бірақ Ирландия үкіметі туралы 1920 жылғы заң жобасын талқылау кезінде Крейг «үкімет құралдарының барлығы» болашақ либералдық және/немесе лейбористік үкіметке Солтүстік Ирландияны көпшілігінің еркіне қарсы Ирландияның құрамына енгізуді қиындататынын атап өтті. Одақтастар өздерінің парламентін алғаннан кейін, Крейг өзінің жақтастарына «жер бетіндегі ешқандай күш оларға ешқашан зиян келтіре алмайды» деп сендіре алды. Ирландияның біртүтастығы үшін британдықтардың қысымын толығымен болдырмау үшін 1921 жылдың қараша айында Крейг Ллойд Джорджқа Солтүстік Ирландияның мәртебесін Ұлыбританиядан тыс Корольдік доминионына өзгертуді ұсынды. Бірнеше аптадан кейін Англия-Ирландия келісіміне қол қойылғанда, премьер-министр Оңтүстік Ирландияға дәл осы Канада үлгісіндегі мемлекеттік мәртебе берді, бірақ Крейгке ол «табиғи ерекшеліктерге де, географиялық ескертулерге де негізделмеген шекараға» «халықаралық шекара сипатын» беруге дайын емес екенін айтты. Ллойд Джордж 1920 жылдың қазан айында Крейгтің «ерікті тұрғындардан құралған жаңа констебюляр» және «тек алты округ аумағында ғана міндет атқаруға қаруланған» ұсынысын мақұлдап, әлі де шешілмеген шекараны сақтап қалуға көндірілді. Бұл Ольстер арнайы констебюляриясына бұрынғы UVF бөлімшелері «толықтай қосылды».

When in the spring of 1914, Carson, seeming to overrule Craig, made it clear that a potentially divisive endorsement of votes for women was not a political option for unionism, Dorothy Evans, organiser in Belfast for Women's Social and Political Union declared an end to "the truce" that the organisation had "held in Ulster". In the months that followed WSPU militants were implicated in a series of outrages against property that, in addition to arson attacks on Unionist owned buildings and on male recreational and sports facilities, included forced entry into Craig's home. On 3 April 1913 police raided the flat in Belfast Evans was sharing with local activist Midge Muir, and found explosives. In court, five days later, the pair created uproar when they demanded to know why the gun runner Craig was not appearing on the same charges. He also led Ulster Unionists in accepting that the six counties—Northern Ireland as they were to become—should have their own home rule parliament in Belfast. Writing to Prime Minister David Lloyd George, Craig had declared that it was only as a "sacrifice in the interest of peace" that unionists would accept a Northern Ireland parliament they had not asked for. But in debating the Government of Ireland Bill 1920, Craig noted that having "all the paraphernalia of Government" might make it more difficult for future Liberal and/or Labour government to push Northern Ireland against the will of its majority into all Ireland arrangements Once Unionists had their own parliament, Craig felt able to assure his followers "no power on earth would ever be able to touch them". To make such assurance against British pressure for Irish unity doubly sure, in November 1921 Craig suggested to Lloyd George that Northern Ireland's status be changed to that of a Crown dominion outside of the United Kingdom. Although in signing the Anglo Irish Treaty, only weeks later the Prime Minister conceded Southern Ireland precisely this Canada style form of statehood, to Craig he replied that he was not willing to give "the character of an international boundary" to "a frontier based neither upon natural features nor broad geographical considerations". Lloyd George was nonetheless persuaded in October 1920 to secure that still unsettled frontier by endorsing Craig's proposal for a new "volunteer constabulary raised from the loyal population" and "armed for duty within the six county area only". Into this Ulster Special Constabulary former UVF units were "incorporated en masse".

Солтүстік Ирландияның премьер-министрі

1921 жылы Солтүстік Ирландияда өткен алғашқы жалпы сайлауда Крейг жаңадан құрылған Солтүстік Ирландияның Палатасына Даун округінен сайланды. 1921 жылдың 7 маусымында Крейг Ирландияның лорд-лейтенанттығы тарапынан Солтүстік Ирландияның бірінші премьер-министрі болып тағайындалды. Сол күні Солтүстік Ирландияның Төменгі палатасы алғаш рет жиналды. 1932 жылға қарай Крейгтің саясатының бір бөлігіне қарсылық көрініс тапты. Оппозиция жетекшісі Каир Хили премьер-министрдің билігінің діни сипатын көрсетті: 1934 жылдың сәуір айында Джордж Ликке парламенттегі унионистер басымдығының протестанттық сипаты туралы қойған сұрағына жауап ретінде Крейг былай деді: «Депутат есіне салсын, оңтүстікте олар католик мемлекетімен мақтанған. Әлі де Оңтүстік Ирландияның католик мемлекеті екендігімен мақтанады. Мен тек біздің протестант парламенті және протестант мемлекеті екенімізбен мақтанамын. Болашақтағы тарихшылар үшін оңтүстікте құрылған католик мемлекетін және солтүстікте құрылған протестант мемлекетін салыстырып, қайсысы жақсырақ дамитынын көру қызықты болар еді. Мен қазір олардың қалай дамып жатқанын көруге қызығушымын. Мен әрдайым жеңіске жетіп, оңтүстіктен озуға тырысамын». Бұл сөз жиі қасақана немесе басқаша дұрыс емес келтіріледі: «Протестант халық үшін протестант парламенті» және Крейгваон қаласын атаумен байланысты оқиғамен шатастырылады. Нокмена (қала атауының бұрмалануы, Нокменаг) – ұлтшылдар қолдаған, екі тараптан да қабылдауға мүмкіндік беретін атау болған. 1965 жылдың 6 шілдесінде жаңа қала Крейг есімімен Крейгваон деп аталатыны жарияланды. Белгілі ұлтшыл Джозеф Коннелан: «Протестант халық үшін протестант қаласы» деп бұл жариялауды тоқтатты. Содан кейін, 1934 жылдың 21 қарашасында Стормонттағы Палатада сөйлеген сөзінде Солтүстік Ирландиядағы барлық үкіметтік тағайындаулар діни негізде жасалған деген айыптамаға жауап ретінде ол былай деді: «Біз тағайындаған адамдардың Корольге және Конституцияға деген адалдығы жоғары болуын қамтамасыз ету – біздің міндетіміз және мәртебеміз, және осылай болады. Менің мақсатым – протестант халық үшін протестант үкіметін басқару. Мен осы Палатада оны қайталап айтамын». 1918 жылы ол барондыққа ие болды, ал 1927 жылы Даун графтығындағы Стормонт виконты Крейгэвон атанды. Ол сондай-ақ Белфаст Король университетінен (1922) және Оксфорд университетінен (1926) құрметті дипломдар алды. Крейг өзінің мансабын британдық және Солтүстік Ирландия саясатында жасады; бірақ премьер-министрлік кезеңінде бұрынғы британдық саяси ортамен тығыз байланысының белгілері көрінбеді. Ол өте провинциалды болып кетті және 1938 жылы британдық үкімет екі ел арасындағы ағылшын-ирланд экономикалық соғысын аяқтау үшін Дублинмен келісімдер жасаған кезде британдық саясаткерлермен байланысын жоғалтты. Ол Вестминстерді Солтүстік Ирландияның өнеркәсібін, әсіресе оның экономикасының негізі болған зығыр өнеркәсібін қорғауға көндіруге тырыспады. Солтүстік Ирландияның жағдайының тұрақсыздығын ескере отырып, ол Вестминстерді ашудан сақтауға тырысты. 1939 жылдың сәуір айында және 1940 жылдың мамыр айында Екінші дүниежүзілік соғыста ол Солтүстік Ирландияда әскери міндеттілік енгізуді талап етті (британдық үкімет ұлтшылдардың наразылығынан қорқып, бас тартты). Ол сондай-ақ Черчилльді Шотландия және Уэльстің әскерлерін пайдаланып, құнды порттарды басып алу және Дублинде генерал-губернатор орнату үшін Ирландияға басып кіруге шақырды. Леди Лондондерри соғыстың басталуына дейін ішкі істер министрі болған сэр Сэмюэл Хоарға Крейгваонның «есінен жаңылып» кеткенін айтты, бірақ Крейгваон 69 жасында Даун графтығындағы Гленкрейгтегі үйінде бейбіт қайтыс болғанда премьер-министр болып қалды. 1940 жылдың 5 желтоқсанында ол Стормонт елімінде жерленді, ал Солтүстік Ирландияның премьер-министрі лауазымына қаржы министрі Дж. М. Эндрюс тағайындалды. Крейг өзінің ирландтық-британдық екі жақтылық танымын сақтады, 1929 жылғы парламенттік пікірталас кезінде: «Біз ирландтықтармыз, олстерліктердің ирландтықтар екенін және ең жақсы ирландтықтар екенін әрқашан мойындаймыз» деді.

In the 1921 Northern Ireland general election, the first ever, Craig was elected to the newly created Northern Ireland House of Commons as one of the members for County Down. On 7 June 1921, Craig was appointed the first Prime Minister of Northern Ireland by the Lord Lieutenant of Ireland. The House of Commons of Northern Ireland assembled for the first time later that day. By 1932 opposition to some of Craig’s policies became more direct. Opposition leader Cahir Healy pointed out the sectarian nature of the Prime Minister's rule:

In April 1934, in response to George Leeke's question regarding the Protestant nature of the Unionist dominated parliament, Craig famously replied: The hon. Member must remember that in the South they boasted of a Catholic State. They still boast of Southern Ireland being a Catholic State. All I boast of is that we are a Protestant Parliament and a Protestant State. It would be rather interesting for historians of the future to compare a Catholic State launched in the South with a Protestant State launched in the North and to see which gets on the better and prospers the more. It is most interesting for me at the moment to watch how they are progressing. I am doing my best always to top the bill and to be ahead of the South. This speech is often misquoted, intentionally or otherwise, as: "A Protestant Parliament for a Protestant People", and conflated with an incident which occurred respective to the naming of the New City of Craigavon. Knockmena (a corruption of the townland name, Knockmenagh) was the preferred name nationalists hoped would be used, and which might have attracted broad acceptance on both sides. On 6 July 1965, it was announced that the new city would be named Craigavon after Craig. A noted nationalist, Joseph Connellan, interrupted the announcement with the comment, "A Protestant city for a Protestant people". Later that year, speaking in the House of Commons at Stormont on 21 November 1934 in response to an accusation that all government appointments in Northern Ireland were carried out on a religious basis, he replied: " it is undoubtedly our duty and our privilege, and always will be, to see that those appointed by us possess the most unimpeachable loyalty to the King and Constitution. That is my whole object in carrying on a Protestant Government for a Protestant people. I repeat it in this House". He was made a baronet in 1918, and in 1927 was created Viscount Craigavon, of Stormont in the County of Down. He was also the recipient of honorary degrees from The Queen's University of Belfast (1922) and Oxford University (1926). Craig had made his career in British as well as Northern Irish politics; but his premiership showed little sign of his earlier close acquaintance with the British political world. He became intensely parochial, and suffered from his loss of intimacy with British politicians in 1938, when the British government concluded agreements with Dublin to end the Anglo Irish economic war between the two countries. He never tried to persuade Westminster to protect Northern Ireland's industries, especially the linen industry, which was central to its economy. He was anxious not to provoke Westminster, given the precarious state of Northern Ireland's position. In April 1939, and again in May 1940 in the Second World War, he called for conscription to be introduced in Northern Ireland (which the British government, fearing a backlash from nationalists, refused). He also called for Churchill to invade Ireland, alternatively known as Éire, using Scottish and Welsh troops in order to seize the valuable ports and install a Governor General at Dublin. Lady Londonderry confided to Sir Samuel Hoare, the Home Secretary until the outbreak of the war, that Craigavon had become "ga ga" but Craigavon was still prime minister when he died peacefully at his home at Glencraig, County Down, at the age of 69. He was buried on the Stormont Estate on 5 December 1940, and was succeeded as the Prime Minister of Northern Ireland by the Minister of Finance, J. M. Andrews. Craig had a dual Irish British self identity, saying in a 1929 parliamentary debate that "We are Irishmen always hold that Ulstermen are Irishmen and the best of Irishmen – much the best".

Жеке өмір

Оның әйелі Сесил Мэри Ноуэлл Деринг Таппер (Виконтесса Крейгавон), ол 1905 жылғы 22 наурызда өте қысқа танысудан кейін тұрмысқа шықты, ағылшын қызы, корольдің үй шаруашылығының лорд-чемберлен бөлімінің көмекші бақылаушысы сэр Дэниел Таппердің қызы және болашақ королева-ана Елизавета Анжела Маргарита Боуес-Лионның төртінші туысы болды. Олардың егіз ұлдары мен бір қызы болды. Ол Ольстер әйелдерінің одағының президенті болды және 1941 жылы Британ империясы орденінің Дама Командоры атағымен марапатталды. Крейгавоннан кейін оның үлкен ұлы Джеймс (1906–1974) екінші виконт болды. Оның мүлкі 3 228 фунт стерлинг, 2 шиллинг, 6 пенниге бағаланды. Англиядағы мүліктік құндылықтары: 1941 жылғы 20 наурыздағы қозғалыс мүліктік құқықтары, CGPLA NIre., £24, 138 9 шиллинг 9 пенни. 1941 жылғы 3 наурыздағы қозғалыс мүліктік құқықтары, CGPLA NIre. Крейг Ольстер ауыл шаруашылығына қызығушылық танытты және 1906 жылдың қарашасынан 1921 жылдың қарашасына дейін Листодер және аудандық жыртыс қоғамының (Ирландиядағы ең көнесі) вице-президенті болды, сондай-ақ 1926 жылға дейін барлық Ирландия кубогы класын таныстыруды жалғастырды.