Кіріспе

493553 Италиядағы және көршілес аймақтардағы патшалық Остготтар патшалығы, ресми түрде Италия Корольдігі (Regnum Italiae), 493 жылдан 553 жылға дейін Италиядағы және көршілес аймақтардағы германдық Остготтардың бақылауында болды. Италияда Теодорих Ұлы бастаған остготтар 476 жылы Батыс Рим империясының соңғы императоры Ромул Августулды құлатып, Италияның іс жүзіндегі билеушісі болған Одоакрды, германдық сарбазды өлтіріп, оның орнын ауыстырды. Бірінші патшасы Теодорихтың тұсында шығыс готтар патшалығы өзінің ең биік дәрежеге жетіп, батыстағы қазіргі оңтүстік Франциядан оңтүстік-шығыстағы қазіргі Батыс Сербияға дейін созылды. Батыс Рим империясының соңғы кезеңіндегі әлеуметтік институттардың көпшілігі оның билігі кезінде сақталды. Теодорих өзін Gothorum Romanorumque rex ("Готтар мен римдіктердің патшасы") деп атады, бұл оның екі халықтың да көшбасшысы болу құштарлығын көрсетті. 535 жылдан бастап Византия империясы Юстиниан І-нің қол астында Италияға басып кірді. Сол кездегі остроготтар билеушісі Витигес патшалықты сәтті қорғап, астанасы Равенна құлаған кезде тұтқындалды. Остготтар жаңа басшы Тотиланың айналасына жиналып, жеңіске ұшырауға тырысты, бірақ ақырында жеңілді. Остготтар патшалығының соңғы патшасы Тея болды.

Остготтар

Остготтар - готтардың шығыс тармағы. Олар Дакияда қоныстанды және күшті мемлекет құрды, бірақ 4 ғасырдың аяғында олар ғұндардың билігіне кірді. 454 жылы ғұндар империясы құлағаннан кейін император Маркиан көптеген остроготтарды римдік Паннония провинциясына қоныс аударды. Басқа көпшілдіктерден айырмашылығы, готтар Рим әскерінің құрылымы мен дәстүрлеріне енген жоқ, бірақ өздерінің күшті жекелігі мен бірігуін сақтады. 460 жылы Лео I билік құрған кезде жыл сайынғы алым-салық төлеу тоқтағандықтан, олар Иллирикті қиратты. 461 жылы бейбіт келісімге қол қойылды, оның негізінде жас Теодорих Амаль, Амальский Феодемирдің ұлы, Константинополге барымта ретінде жіберілді, онда ол римдік білім алды. Бұрынғы жылдары көптеген готтар, алдымен Аспардың, содан кейін Теодорих Страбонның қол астында Рим армиясында қызмет етті және Константинополь сотында маңызды саяси және әскери күш болды. 477 - 483 жылдар аралығында 474 жылы әкесі Теодорихтің орнын басқан Теодорих Амальский мен жаңа шығыс императоры Зенонның арасындағы күрделі үш жақты күрес болды. Бұл қақтығыста одақтастар жиі ауысып, Балқанның үлкен бөлігі қираған. Ақырында, 481 жылы Страбон қайтыс болғаннан кейін, Зенон Теодорикпен келісімге келді. Моэзия мен Дакия рипенсисінің кей жерлері готтарға берілді, ал Теодорих 484 жылы magister militum praesentalis және консул аталды. Бір жылдан кейін Теодорих пен Зенон араларында қақтығыстар пайда болды, Теодорихтың готтары тағы да Фракияны жаулап алды. Сол кезде Зенон мен оның кеңесшілері Теодорихты империяның басқа бір қиын көршісіне, итальяндық Одоакр патшалығына қарсы бағыттау туралы ойға келді.

Одоакр патшалығы (476493)

476 жылы Батыс елдерінің федераттарының басшысы Одоакр өзінің ұлы Ромул Августулды император Юлий Непостың орнына Батыс императоры ретінде тануға тырысқан бүлікші магистер Орестке қарсы төңкеріс жасады. Орест Одоакрдың әскерлеріне Италиядағы жерді беру уәдесін бұзған еді, бұл Непосқа шабуыл жасағанда олардың бейтараптығын қамтамасыз ету уәдесі еді. Орестті өлтіріп, жасөспірім узурпаторды ішкі қуғынға ұшыратқаннан кейін, Одоакр Непосқа (қазіргі Далматияда) номиналды адалдық көрсетті, бірақ Зенон оны патрициандық дәрежесіне көтерді. Одоакр Рим әкімшілік жүйесін сақтап қалды, Рим сенатымен белсенді түрде ынтымақтасты, оның билігі тиімді және табысты болды. 477 жылы Вандалдарды Сицилиядан қуып шығарды, ал 480 жылы Юлий Непостың өлтірілуінен кейін Далмацияны басып алды.

Италияның готтармен жаулауы (488 493)

Зенон мен Теодорих арасында келісім жасалып, егер Теодорих жеңіске жетсе, Италияда императордың өкілі ретінде билік жүргізетін болады. Теодорих 488 жылдың күзінде өзінің адамдарымен Моэзиядан шығып, Далмация арқылы өтіп, 489 жылдың тамызының соңында Юлиан Альптерінен Италияға өтті. Одоакр әскерімен алғашқы қақтығысу 28 тамызда Изонзо өзенінде болды (Изонзо шайқасы). Одоакр жеңілді және Веронаға қарай кері шегініп кетті, онда бір айдан кейін тағы бір шайқас болды, нәтижесінде готтар қанды, бірақ құлату жеңісіне жетті. Одоакр өзінің астанасы Равеннаға қашып кетті, ал Туфаның қол астындағы әскерінің басым бөлігі готтарға берілді. Теодорик содан кейін Туфаны және оның адамдарын Одоакрға қарсы жіберді, бірақ ол тағы да адалдықты өзгертіп, Одоакрға оралды. 490 жылы Одоакр Теодорихке қарсы жорық жүргізе алды, Милан мен Кремонаны басып алды және Тицинумдағы (Павия) негізгі готика базасын қоршап алды. Алайда, бұл кезде вестготтар араласып, Тицинумды қоршаудан алып тастады және Одоакр 490 жылы 11 тамызда Адда өзенінде жеңілді. Одоакр тағы да Равеннаға қашып кетті, ал Сенат және көптеген итальяндық қалалар Теодорихқа қолдау білдірді.

Теодорих Одоакрды өлтіреді (493)

Готтар енді Равеннаны қоршауға алды, бірақ олардың флоты болмағандықтан және қала теңіз арқылы қамтамасыз етілуі мүмкін болғандықтан, қоршау, азшылыққа қарамастан, шамамен шексіз уақытқа дейін төзуге болады. 492 жылы Теодорих флотты жинап, Равеннаның порттарын басып алды, осылайша сыртқы әлеммен байланысын толығымен тоқтатты. Бұл жағдайдың нәтижесі алты айдан кейін көрінді, бұл кезде екі тараптың арасында қала епискобының делдалдығымен келіссөздер басталды. 25 ақпанда келісімге қол жеткізілді, оның негізінде Италия екіге бөлінуі керек. Осы келісімді атап өту үшін қонақасы ұйымдастырылды. 15 наурыздағы тойда Теодорих тост айтып, Одоакрды өз қолымен өлтірді. Одоакрдың жауынгерлері мен жақтастарының жалпы қазасы болды. Теодорих пен оның готтары Италияның қожайындары болды.

Теодорихтың билігі

"Теодорих барлық адамдарға жақсылық жасайтын, ерекше мәртебелі адам еді. Ол отыз үш жыл билік жүргізді. Оның билігі кезінде Италия отыз жыл бойы соншалықты жақсы бақ-берекеге ие болды, оның орынбасарлары да бейбітшілікке ие болды. Өйткені, оның істегендері жақсылық еді. Ол бір уақытта екі нәсілге, римдіктерге және готтарға билік жүргізді, сондықтан ол өзі ариандық сектадан болса да, католикалық дінге ешқандай шабуыл жасамады; ол циркте және амфитеатрда ойындар өткізді, сондықтан тіпті римдіктер оны Траян немесе Валентиан деп атады, оның уақытын үлгі ретінде қабылдады; ал готтар, оның әділдік орнатқан жарлығынан кейін, ол барлық жағынан олардың ең жақсы патшасы деп танылды. "Аноним Валесиан, Арықтау II 59 60 Теодорих, Одоакр сияқты, Константинополдегі императордың патрициусы және бағынысы болды, ол Италияның вице-патрикусы болды, бұл лауазымды жаңа император Анастасий 497 жылы мойындады. Сонымен қатар ол Римнің азаматы емес өз халқының да патшасы болды. Шын мәнінде, ол тәуелсіз билеуші ретінде әрекет етті, бірақ Одоакрдан айырмашылығы, ол өзінің бағынысты позициясының сыртқы формаларын мұқият сақтады. Одоакр патшалығының әкімшілік машиналары, негізінен бұрынғы империяның, аз не көп Остготтармен сақталды. Джонатан Дж. Арнольдтың талдауларына сәйкес, Теодерик өзін Рим императоры ретінде таныстырды және аздап немесе көпшілікпен қабылданды. Бірақ осы риторикаға қарамастан, Италия бесінші ғасырда маңызды құрылымдық өзгерістерге ұшырады, бұл Теодериктің соты Рим әкімшілік дәстүрлерін бейімдеуді талап етті. Сенат қалыпты жұмыс істеуін жалғастырды және азаматтық тағайындаулар туралы кеңестер берілді, ал Готтар өздерінің дәстүрлі заңдары бойынша басқарылса да, Рим халқына билік ету үшін империяның заңдары әлі де мойындалды. Шынында да, Теодорихке Рим заңдары жүйесінде өз заңдарын (легистер) шығаруға құқық берілмеді, тек кейбір егжей-тегжейлі мәліметтер бойынша эдикттер (эдикталар) немесе нақтылаулар ғана берілді. Әкімшілік жүйелілігін Одоакрдың Либерий мен Кассиодор Үлкен сияқты бірнеше жоғары лауазымды министрлерінің жаңа патшалықтың жоғары лауазымдарында сақталуы көрсетеді. Теодорик пен Рим элитасының арасындағы тығыз ынтымақтастық кейінгі жылдары, әсіресе Рим мен Константинополь арасындағы шіркеулік ажырымның (төменде қараңыз) емделгеннен кейін, императормен бірге жетекші сенаторлар құрғандықтан, бұзыла бастады. Бұл 524 жылы магистер-офицер Боэций мен оның қайын атасы Симмахты тұтқындап, өлтіруге әкелді. Екінші жағынан, әскер мен барлық әскери қызметтер готтардың ерекше қорғауында қалды. Готтар негізінен Солтүстік Италияда қоныстанған және өздерін Рим халқынан бөлек ұстаған, бұл үрдіс олардың әртүрлі сенімдерімен күшейтілген: готтар негізінен гомоиандық христиандар ("арийлер"), ал олар билік еткен адамдар халцедондық христиандықтың жақтастары болды. Осыған қарамастан, Теодорик Рим шіркеуімен жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ салыстырмалы юрисдикция мәселелері, әсіресе дін қызметкерлеріне қатысты даулар, ықтимал қиындықтар болды. Теодорих патшалық құрған кезде яһудилер Рим заңына сай қорғауға ие болды, ал бұл заң олардың ғибадат орындарын заңмен қорғауға мүмкіндік берді. Теодориктің көзқарасы Генуядағы яһудилерге жазған хатында анық айтылған: "Құқық сақтау - азаматтық адамның нағыз белгісі. Бұл қоғам өмірін мүмкін етеді, және адамды аңдардан бөліп алады. Сондықтан біз ежелгі дәуірдің яһуди әдет-ғұрыптарына берген барлық артықшылықтарыңызды жаңарту туралы өтінішіңізді қуана қабылдаймыз " және "Біз дінге бұйрық бере алмаймыз, өйткені ешкімді өз еркіне қарсы сенуге мәжбүрлеуге болмайды".

Батыс герман мемлекеттерімен қарым-қатынастар

Теодорих ішкі істерден гөрі сыртқы саясатта тәуелсіз билеуші ретінде көрінді. Ол некелік одақтар арқылы батыстың варвар мемлекеттерінің арасында өзінің орталық орнын орнатуға тырысты. Джорданның айтуынша: "Батыс патшалықтарда Теодорих өз өмірінде достық қарым-қатынас жасамаған немесе бағындырмаған бірде-бір нәсіл қалмады". Бұл іс-әрекет қорғаныс шарасы ретінде, ал империяның ықпалына қарсы іс-әрекет ретінде қарастырылды. Оның қыздары вестготтар патшасы Аларик II және Бургундия принсі Сигизмундке тұрмысқа шықты, оның қарындасы Амальфрида вандал патшасы Трасамундқа тұрмысқа шықты, ал ол франк патшасы Клодви I-нің қарындасы Аудофледаға тұрмысқа шықты. Бұл саясат бейбітшілікті сақтауда әрдайым табысты бола бермеді: Теодорих 506 жылы Галлиядағы вестготтар билігіне шабуыл жасаған Клодвиске қарсы соғысқа түсті. Франктар тез табысқа жетіп, Воуилле шайқасында Аларикті өлтіріп, 507 жылы Аквитанияны бағындырды. Алайда, 508 жылдан бастап Теодорихтың генералдары Галлияда жорық жүргізді және Септиманияны вестготтар үшін сақтап қалуға, сондай-ақ Бургундияның есебінен Остготтар билігін оңтүстік Галлияға (Прованс) кеңейтуге мүмкіндік алды. Сол жерде 510 жылы Теодорих Галлияның преториандық префектурасын қайта құрды. Енді Теодорихтың визиготтар патшалығымен ортақ шекарасы болды, онда Аларик қайтыс болғаннан кейін ол өзінің кішкентай немересі Амалариктің регенті ретінде билік жүргізді. Отбасылық байланыстар да Сигизмундпен аз қызмет етті, ол қажырлы халцедондық мәсіхші ретінде Константинопольмен тығыз байланыс дамытты. Теодорих мұны қауіп ретінде қабылдады және оған қарсы науқан жүргізуді көздеді, бірақ франктар бірінші болып әрекет етіп, 523 жылы Бургундияға басып кірді және оны тез бағындырды. Теодорих тек Прованстағы өз иелігін Дюран өзенінен солтүстікке қарай Изерге дейін кеңейту арқылы ғана әрекет ете алды. 500 жылы Трассамундпен некелік одақ арқылы қамтамасыз етілген вандалдармен келісім және олардың Константинополға қарсы ариандық күштер ретінде ортақ мүдделері 523 жылы Трассамундтың өлімінен кейін құлдырады. Оның мұрагері Хилдерик Никеялық мәсіхшілерге жағымды қарады, ал Амальфрида наразылық білдірген кезде, ол оны және оның жан-жағын өлтірді. Теодорих қайтыс болған кезде оған қарсы жорық дайындап жатқан еді.

Империямен қарым-қатынастар

"Бізге, мейірімді император, татулық орнату керек, өйткені арамызда ашуға себеп жоқ. [ ] Біздің патшалық - сендердің еліктеуің, сендердің ізгі ниеттеріңнің үлгісі, жалғыз империяның көшірмесі; және біз сендерге еліктегенше, біз барлық басқа халықтардан асып түсеміз. Сен мені сенатты сүюге, бұрынғы императорлардың заңдарын шын жүректен қабылдауға, Италияның барлық мүшелерін біріктіруге үнемі шақырасың. [ ] Сонымен қатар, Рим қаласына деген сүйіспеншілік деген асыл сезім бар, оның атынан билік жүргізетін екі ханзада ешқашан ажыратылмауы керек. "Теодорихтің Анастасий Кассиодорусқа жазған хатында, I Variae.1 Теодорихтің өзінің атымен билік басындағы Шығыс Рим императорымен қарым-қатынасы әрдайым саяси және діни себептермен шиеленісіп келген. Әсіресе Анастасийдің тұсында бірнеше рет соқтығысулар болды, бірақ олардың ешқайсысы жалпы соғыс болып өспеді. 504 - 505 жылдары Теодорихтің әскерлері Паннонияны және стратегиялық маңызды Сирмиум қаласын, бұрын Италияның преториандық префектурасының бөліктерін, қазір Гепидтер басып алған. Бұл науқан сәтті өтті, бірақ ол империя әскерлерімен қысқаша қақтығысқа әкелді, онда готтар мен олардың одақтастары жеңіске жетті. Ішкі тұрғыдан, Рим мен Константинополь патриархаттарының арасындағы Акакийлік схизма, императорлық қолдаудың арқасында Генотикон, сондай-ақ Анастасийдің монофизиттік нанымдары Теодорихтың қолына түсті, өйткені шіркеу қызметкерлері және Рим аристократиясы Италия, папа Симмах бастаған, оларға қатты қарсылық көрсетті. Осылайша Теодорих бір уақытқа олардың қолдауына ие болды. Франктар мен вестготтар арасындағы соғыс Теодорих пен император арасындағы жаңадан сүрінуге әкелді, өйткені Клодвиг өзін "ирескеу" ариандық готтарға қарсы Батыс шіркеуінің чемпионы ретінде бейнелеп, императордың қолдауына ие болды. Бұл тіпті 508 жылы Анастасийдің Апулия жағалауларын қиратып жіберген флотына әкелді. 518 жылы Юстин I билікке көтерілгеннен кейін, қарым-қатынас біршама үйлесімді қалпына келтірілген сияқты. 519 жылы Теодорихтің күйеу баласы және тағайындалған мұрагері Евтарих консулдыққа тағайындалды, ал 522 жылы Акакийлік шиеленістің жойылуын атап өту үшін Юстин екі консулды да Теодорих тағайындауға рұқсат берді. Алайда көп ұзамай Юстиннің арийлерге қарсы заңдарынан кейін шиеленістер қайта жанданды. Готтар мен Сенат арасындағы шиеленістер артып, олардың мүшелері халцедондықтар ретінде императорға қолдау білдірді. Теодорихтің күдіктері жетекші сенаторлар мен Константинополь арасындағы компромат хаттарды тұтқындау арқылы расталды, бұл 524 жылы Боэцийдің тұтқындалуына және өлтірілуіне әкелді. Рим папасы Иоанн І-ді константинопольге арийлер атынан арадастық жасауға жіберді, ал ол өз тапсырмасын орындаса да, оралғаннан кейін ол тұтқындалып, көп ұзамай қайтыс болды. Бұл оқиғалар халық арасында готтарға қарсы сезімді оятты.

Теодорихтің өлімі және династиялық даулар (526535)

526 жылы 30 тамызда Теодорих қайтыс болғаннан кейін оның жетістіктері құлдырай бастады. 523 жылы Евтарих қайтыс болғандықтан, Теодорихтың орнын оның кішкентай немересі Аталарик, оның анасы Амаласунта басқарады. Мықты мұрагердің жоқтығы Остготтар мемлекетін қоршап тұрған одақтар желісінің ыдырауына себеп болды: Визиготтар патшалығы Амаларик кезінде өз автономиясын қайтарып алды, вандалдармен қарым-қатынастар барған сайын жауыздыққа айналды, ал франктар қайтадан кеңейуге кірісті, Тюрингия мен Бургундияны бағындырып, Визиготтарды оңтүстік Галлиядағы соңғы иеліктерінен құлатты. Теодорихтың тұсында Батыс аймақтағы Остготтар патшалығының басымдықты орны енді франктарға берілді. Бұл қауіпті сыртқы ахуал регенттіктің ішкі әлсіз жағдайымен күшейтілді. Амаласунта римдік білімді болған және әкесінің готтар мен римдіктердің арасындағы татулық саясатын жалғастыруды мақсат еткен. Осы мақсатта ол Сенат пен жаңадан көтерілген император Юстиниан І-нің қолдауына ие болды, тіпті Вандал соғысы кезінде оған Сицилияда базалар берді. Алайда, бұл идеялар готиканың ақсүйектері арасында көп қолдау таппады, олар әйелдің билігінен бас тартты. Олар Аталариктің жауынгер ретінде өскенін қалап, ұлына римдік білім беруді шешкеніне наразылық білдірді. Ол өзінің римдік ұстаздарын босатуға мәжбүр болды, бірақ оның орнына Аталарик ерте өлімге әкелетін құмарлық пен артықшылыққа бет бұрды. "Амаласунта өзінің жыныстық әлсіздігіне байланысты готтардан жек көрініп қалуы мүмкін деп қорықты. Көп ойланғаннан кейін ол өзінің ағайындысын Тосканадан шақырып, оны таққа отырғызды. Бірақ ол олардың туыстығын ескермеді және аз уақыттан кейін оны Равеннадағы сарайдан Балсиний көлінің аралына алып кетті, онда ол оны елден қуды. Бірнеше күн бойы қайғы-қасірет шеккен соң, оны қол астындағылар ваннада бауыздап өлтірді". Кейіннен готтар арасында оны құлату туралы сөз байласып кетті. Амаласунта оларға қарсы әрекет етуге бел буды, бірақ сақтық шаралары ретінде Константинополға қашуға дайындық жасады, тіпті Юстинианға қорғаныш сұрап хат жазды. Бұл жағдайда ол үш жетекші заговоршыны өлтіруге қол жеткізді және оның орны 533 жылы Аталариктің денсаулығы нашарлай бастағанға дейін салыстырмалы түрде қауіпсіз болды. Содан кейін Амаласунта өзінің жалғыз туысы Теодахадқа қолдау сұрап, сонымен бірге Юстинианға елшілерін жіберіп, Италияны оған беруге ұсыныс жасады. Юстиниан келіссөздерді жүргізу үшін өзінің қабілетті өкілі Петірді салоникалықты жіберді, бірақ ол Италияға кірмей тұрып, Аталарик қайтыс болды (534 жылы 2 қазанда), Амаласунта Теодахадты патша етіп тағайындады. Теодахад бейбітшіл жан еді, ол өзінің билікке көтерілгенін хабарлап, Юстинианға Амаласунтаның қауіпсіздігі туралы уәде беру үшін бірден елшілерін жіберді. Юстиниан биліктен шығарылған патшайымды қолдауға дайын болды, бірақ 535 жылдың мамыр айының басында оны өлтірді. Бұл қылмыс Юстинианға, оның әскерінің вандалдар үстінен жеңісінен кейін, Готика патшалығын басып алу үшін өте жақсы сылтау болды. Теодахад соғысты болдырмауға тырысты, Константинополға елшілерін жіберді, бірақ Юстиниан Италияны қайтарып алуға бел буған еді. Теодахад тек империяның игілігі үшін тағына отыру арқылы ғана соғысты болдырмауға үміттенетін.

Готика соғысы және Остготтар патшалығының аяқталуы (535554)

Шығыс Рим империясы мен Остготтар патшалығы арасындағы готика соғысы 535 жылдан 554 жылға дейін Италия, Далмация, Сардиния, Сицилия және Корсика аймақтарында өтті. Ол әдетте екі кезеңге бөлінеді. Бірінші кезең 535 жылдан 540 жылға дейін созылып, Равеннаның құлауымен және Италияның Византиялықтардың қайтадан басып алуымен аяқталды. Равеннаның құлдырауымен патшалықтың астанасы Павияға көшірілді, ол соғысты жалғастырып, Шығыс Рим билігіне қарсы шыққан Остготтар қарсылығының соңғы орталығы болды. Екінші кезең (540/541553) кезінде готтар Тотиланың басшылығымен қарсылық көрсетті, бірақ ұзақ күрес жүргізгеннен кейін ғана Нарсестің қолынан құтылды. Сол жылы Юстиниан Италияның жаңа үкіметін белгілеген Прагматикалық санкцияны жариялады. Алайда солтүстік Италиядағы бірнеше қалалар 560-шы жылдардың басына дейін сақталып қалды. Соғыстың тамыры Юстинианның бұрынғы Батыс Рим империясының провинцияларын қайтарып алу мақсатына негізделген, олар өткен ғасырда (көші-қон кезеңінде) баварлық тайпалардың шабуылынан жоғалған болатын. Соғыс аяқталғанда Италия қираған және халқы аз болған. Нәтижесінде, жеңіске жеткен Византиялықтар 568 жылы Ломбардтардың басып кіруіне қарсы тұра алмады, бұл Италия түбегінің үлкен бөлігін жоғалтуға әкелді.

Сәулет

Патшалықтың қысқа тарихынан екі халық пен олардың өнерінің бірігуіне жол берілмеді. Алайда Теодорик пен Амаласунтаның қамқорлығымен ежелгі Рим ғимараттарын ауқымды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді және Рим азаматтық сәулетінің дәстүрі жалғасты. Равеннада жаңа шіркеулер мен ескерткіш ғимараттар тұрғызылды, олардың бірнешеуі сақталып қалды. Сант-Аполлинаре-Нуово базиликасы, оның баптистериясы және архиепископтық часовнясы типтік римдік сәулет және сәндік мотивтерге сәйкес келеді, бірақ Теодорик кесенесі тек готика элементтерін көрсетеді, мысалы, оның құрылымы әдеттегі кірпіштен емес, бірақ Истрияның ірі тақташаларынан немесе 300 тонналық бір бөлік шатыр тасынан жасалған.

Халық саны

Остготтар патшалығының халқының басым көпшілігі остготтар келгенге дейін өмір сүргендер, аз бөлігі остготтар болды. Италияның Рим мен Пескарадан оңтүстікке қарай орналасқан шағын остготтар қонысы пайда болған көрінеді. Пикенум мен Самнийдің солтүстік бөлігі ауыр остготтар қонысының аймақтары болды, ал Равеннаның батысындағы Милан мен Павия маңындағы және Альп тауларының басында да солай болды. Остготтар аз мөлшерде Далмация, Батыс Паннония және Тускияның кейбір аймақтарында қоныстанды.

Экономика және құлдық

Ауылда тұрған виллалар тасталып, қайта пайдалануға берілді. Ауыл шаруашылығы да орманды дақылдар мен мал шаруашылығының кең таралуына байланысты әртараптандырылды. Остготтар дәуіріндегі ішкі қалалар сыртқы әлемнен оқшауланып, жергілікті өндіріс аймақтарына көбірек тәуелді болды. Италия жағалауындағы қалалар әлі де Солтүстік Африкадан және Жерорта теңізінің шығысындағы жерлерден сауда-саттықпен айналысты. Остготтар патшалығында құлдық негізінен ауылдарда болған. Құлдар аз құқықты, артықшылықты иеленіп, "бір жерден екінші жерге кез келген уақытта ауыса алатын" қатал өмір кешті. Егер құл жесір әйелмен жыныстық қатынаста болса немесе өрт шығарса, қожайыны оны өлтіруі мүмкін еді. Олар заңды түрде некеге тұруға және шаруаларға берілуге құқығы жоқ еді. Италияда құлдық остриготтардан кейін де жалғаса береді.

Танымал мәдениетте

Феликс Дананың 1876 жылғы тарихи романы Рим үшін күрес (және оның 1968 және 1969 жылдары екі бөлімді экрандастырылуы) Теодорихтің өлімінен кейін Италияны басқару үшін Византия, Остготтар және жергілікті итальяндықтар арасындағы күреске назар аударады. Роберт Грейвстің 1938 жылғы "Граф Белизарий" атты тарихи романында Византиялық генерал Белизарийдің Юстинианның тұсында Остготтар патшалығын жаулап алу жорықтары баяндалады. 1941 жылы Л. Спраг де Камптың "Қараңғылық құламасын" атты романында заманауи археолог уақыт арқылы Остготика Италиясына жеткізіледі, Теодорихтің өлімінен кейін оны тұрақтандыруға көмектеседі және Юстинианның басып алуын болдырмайды. Гай Гавриел Кейдің "Сарантин мозаикасы" сериясы Готика соғысынан бұрын, Остготика Италиясы мен Шығыс Рим империясы негізінде құрылған. 1993 жылы Гари Дженнингстің "Раптор" романы Теодорих Ұлы мен Остготтар патшалығының пайда болуын ойдан шығарылған гермафродиттік Торн көзімен баяндады.

Екіншілік көздер

. 41 және 43 тараулар