Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мексика саясаткері (1902–1974)
Mexican politician (1902–1974)
Хаим Марио Торрес Бодет (17 сәуір 1902 – 13 мамыр 1974) – Мексиканың үш президентінің үкімет кабинетінде қызмет еткен көрнекті мексикалық саясаткер және жазушы. Ол 1948 жылдан 1952 жылы отставкаға кеткенге дейін Біріккен Ұлттар Ұйымының Білім, ғылым және мәдениет ұйымының (ЮНЕСКО) екінші бас директоры болды.
Jaime Mario Torres Bodet (17 April 1902 – 13 May 1974) was a prominent Mexican politician and writer who served in the executive cabinet of three Presidents of Mexico. He was the second Director General of the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO), serving from 1948 until his resignation in 1952.
Өмір
Торрес Бодет Мексика қаласында дүниеге келген. Оның анасы – француз тегі бар перуаниялық Эмилия Боде Левальуа, әкесі – Барселоналық Алехандро Торрес Гирбент. Олар Перуде танысып, үйленген соң, XIX ғасырдың соңында Мексикаға көшіп келді. Әкесі опера және театрды насихаттаушы болған, бұл іс-әрекеттер жас Жаймеге үлкен әсер еткен. Хайме екі баланың ағасы еді. Оның Марио есімді інісі болған, ол ерте жасында қайтыс болды және Торрес Бодет естеліктерінде оны есімдерін атамайды. Отбасының жағдайы жақсы болды, олар Донселес көшесіндегі үйден президент Порфирио Диас Депутаттар палатасына ресми іс-шараларға келгенін көретін. 16 жасында алғашқы өлеңдер жинағын жариялады. 1954 жылы Куернавакадан Мексикаға оралғанда бір көзінің көру қабілетін жоғалтты. Содан кейін ғана ол Халықтық білім беру хатшылығының кітапханалар басшысы болып тағайындалды. Бұл міндеттермен қатар, ол бірнеше достарымен және Васкончелостың қолдауымен «Фалаңге» журналын құрды. Кейін ол Ұлттық университеттің (қазіргі UNAM) ректоры болып тағайындалды, оған жаңа білім беру жүйесінің құқықтық негізін жасау міндеті жүктелді. 1938 жылдан 1941 жылға дейін ол Рафаэль Солана, Октавио Пас, Эфраин Уэрта және Альберто Квинтеро сияқты жас жазушылармен «Поэтикалық шеберхана» (Taller Poético) атты жоба мен басылым бойынша жұмыс істеді. Өмірінде жоғары бағаланғанына қарамастан, ол қайтыс болғаннан кейін туындылары ұмытылып кеткен. Ол Гарсиа Лорка, Альберто дель Торо Агирре, Педро Салинас (27 буыны), Поль Валери және Валери Ларбо сияқты басқа да жазушылармен байланыста болды. Торрес Бодетті президент Мануэль Авила Камачо 1943-1946 жылдары Халықтық білім беру министрі етіп тағайындады, ал 1946-1951 жылдары президент Мигель Алеман Вальдестің кезінде Сыртқы істер министрі болып қызмет етті. 1954-1958 жылдары Францияда Мексиканың елшісі болды. Кейін 1958-1964 жылдары президент Адольфо Лопес Матеос кезінде қайтадан Халықтық білім беру министрі болып тағайындалды. Ол Мексиканың проблемаларына жауап білім беруде деп сенді, оның арқасында қылмыстың, сыбайлас жемқорлықтың, жұмыссыздықтың және т.б. деңгейін төмендетуге болады. Бұл, өзі ақын болғанына қарамастан, кәсіби білім беруде ерекше көзге түсті. Жеке хатшысы Рафаэль Солананың айтуынша, президент Мануэль Авила Камачо оған президенттікке кепілдік беруді ұсынған, бірақ Торрес Мексика Конституциясының 82-бабына сәйкес, ол тек бірінші буын мексикалық болғандықтан, бұл мүмкін емес екенін еске салды. Білім беру министрі қызметінен кейін ол қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шығып, оған ұсынылған басқа да лауазымдардан бас тартты. 1929 жылдан Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Торрес Бодет Мадрид, Гаага, Париж, Буэнос-Айрес және Брюссель қалаларында дипломатиялық қызметтер атқарды. 1948-1952 жылдары Біріккен Ұлттар Ұйымының Білім, ғылым және мәдениет ұйымының (ЮНЕСКО) бас директоры болды. 1955-1958 жылдары Францияда елші болып жұмыс істеді. 1971 жылы Сенаттан Белисарио Домингуес медалін алды. Сондай-ақ, ол Мексика тіл академиясының (Испания Корольдік академиясының ұлттық тілші агенттігі) және Ұлттық колледждің мүшесі болды. Торрес Бодет 1974 жылдың 13 мамырында Мексика қаласында өз-өзіне қол жұмсады.
Torres Bodet was born in Mexico City. His mother was Emilia Bodet Levallois, a Peruvian of French heritage, and his father was Alejandro Torres Girbent from Barcelona. The couple met in Peru, married and migrated to Mexico in the very late 19th century. His father was a promoter of operas and theatre, activities which impressed Jaime as a young child. Jaime was one of two children. He had a younger brother, Mario, who died very young and to whom Torres Bodet does not refer in his memoirs. The family was wealthy, living in a home on Donceles Street that allow them to see then president Porfirio Díaz arrive for official business at the Chamber of Deputies across the street. He published his first book of poems at age 16. He lost sight in one eye in 1954, while returning to Mexico City from Cuernavaca. Soon after, he was appointed the head of libraries for the Secretariat of Public Education. In addition to these responsibilities, he founded a magazine called Falange along with several friends and the support of Vasconcelos. He then was appointed to the rectory of the National University (today UNAM), tasked with formulating the legal basis of the new educational system. From 1938 to 1941 he worked with a younger generation of writers such as Rafael Solana, Octavio Paz, Efraín Huerta and Alberto Quintero on a project and publication called Taller Poético (Poetic Workshop). His work has fallen into relative obscurity since his death despite being well appreciated during his time. He had contact with various other writers such as García Lorca, Alberto del Toro Aguirre, Pedro Salinas (Generation of 27), Paul Valery and Valery Larbaud. Torres Bodet was appointed Secretary of Public Education (1943–46) by President Manuel Ávila Camacho; he then served as the Secretary of Foreign Affairs (1946–1951) under President Miguel Alemán Valdés. He was the ambassador of Mexico to France from 1954 to 1958. Later, in 1958–64, he was again appointed to serve as Secretary of Public Education, this time under President Adolfo López Mateos. He believed that the answer to Mexico's problem lie with education, that it could diminish crime, corruption, lack of employment, etc. This was particularly true with vocational education, despite himself being a poet. According to his personal secretary Rafael Solana, President Manuel Ávila Camacho offered to guarantee him the presidency, but Torres reminded him that it was prohibited under Article 82 of the Mexican Constitution as he was only a first generation Mexican. He retired from public life after his stint as the Secretary of Public Education, rejecting various positions that were offered to him. Between 1929 and the outbreak of the Second World War, Torres Bodet held diplomatic positions in Madrid, The Hague, Paris, Buenos Aires and Brussels. He served as director general of the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) from 1948 to 1952. From 1955 to 1958 he was Ambassador to France. He received the Medal of Honor Belisario Domínguez from the Senate in 1971. He was also a member of the Mexican Language Academy (the national correspondent agency to the Spanish Royal Academy) and of the National College. Torres Bodet died by suicide in Mexico City on 13 May 1974.