Кіріспе
Орыс философы (1868-1946) тағы бір жетекші меньшевик, сол фамилиясы Любовь Исааковна Аксельрод (туған Естер Аксельрод; Любовь (Эстер) Исаа́ковна Аксельро́д, псевдоним Православный Ортодо́кс; 1868 5 ақпан 1946) - орыс революционер, марксистік философ және өнер теоретигі.
another leading Menshevik with the same last name
Lyubov Isaakovna Axelrod (born Esther Axelrod; Любо́вь (Эстер) Исаа́ковна Аксельро́д, penname Orthodox Ортодо́кс; 1868 – 5 February 1946) was a Russian revolutionary, Marxist philosopher and an art theoretician.
Ерте өмір
Аксельрод Ресей империясының Вильна губерниясындағы Виленковичи деген ауылда, қазіргі Белоруссияның Паставы ауданында раввиннің отбасында дүниеге келген. Ол 16 жасында народниктер ұйымына қосылды. Ол 1887 жылы Лео Жогичестің (Роза Люксембургтің сүйіктісі) көмегімен Ресейдің Александр III-ін өлтіруге Александр Ульянов ұйымдастырған сәтсіз әрекеттен кейін Витебск ұйымы құлаған кезде Швейцарияға көшіп барды.
1892 жылдан 1918 жылға дейін
1892 жылы ол марксист болып, Женевадағы Еңбек бостандықтары ұйымына қосылды. 1900 жылы докторлық дәрежесін алды. Берн университетінің философия докторы. 1902 жылы Георгий Плеханов пен Ленинмен бірге "Искра" газетінде еңбек етті. 1903 жылы Ресейдің Социал-демократиялық Еңбек партиясы екінші съезінде большевиктер мен меньшевиктерге бөлінген кезде, ол большевиктерге қосылды, бірақ көп ұзамай олармен бірге, Плехановпен бірге бөлінді. 1906 жылы Аксельрод рақымшылық кезінде Ресейге оралды және марксистік философия бойынша Ресейдің жетекші авторитеті болды, тек Плехановтан кейін екінші орынға ие болды, сонымен қатар меньшевиктердің заңсыз ұйымымен жұмыс істеді. 1906 жылы жарық көрген Философиялық очерктерін большевиктер де, меньшевиктер де революционерлермен ажырасқан бұрынғы марксистер Николай Бердяев пен Петр Струвтің "неокантиандықтарын" түпкілікті жоққа шығару ретінде мойындады. Ол 1908-1909 жылдары эмпириокритицизм туралы пікір таласы кезінде Александр Богданов пен Владимир Ленинді сынға алды, олардың идеяларын антимарксистік деп атады. 1910 жылы Санкт-Петербургте ол заңсыз болып табылатын Орталық кәсіподақ бюросына кірді. 1914 жылы соғыс басталғаннан кейін ол, Плеханов сияқты, Германияның басқыншы екенін және Ресейдің өзін-өзі қорғауға құқығы бар екенін айтты. Ол екі танымал марксистік "қорғаншылар" Петр Маслов пен Александр Потресовпен бірлесіп, екі апталық "Дело" ("Fact") журналын шығарады. 1917 жылғы ақпан төңкерісінен кейін ол меньшевиктер партиясының орталық комитетіне кірді, ал 1917 жылғы қарашадағы қазан төңкерісінен кейін ол Плехановпен бірге большевиктерге қарсы шағын "Единство" тобында қайта қосылды.
Кейінгі мансап
1920 жылдары ол алдымен Қызыл профессорлар институтында, кейіннен Кеңес философия институтында жұмыс істеді. 1921 жылы Свердлов университетінде философиядан дәріс беруді тағайындауға Оргбюро тыйым салады, бірақ Ленинмен кеңескенде, ол онымен кеңесу керектігін айтты, егер ол меншевизмді насихаттай бастаса, оны бақылауда ұстауға болады. 1930 жылдары оның марксизм нұсқасы ресми түрде "Марксизмнің механикалық қайта қаралуы" деп айыпталды және ол жасырындыққа ұшырады. 1946 жылы 5 ақпанда Мәскеуде қайтыс болды.