Жалған жарық: Құқықтық аспектілер мен жеке өмірге қатысты талаптар

Кіріспе

Құқық бұзушылық түрі
1993 жылғы фильм

АҚШ құқығында жалған жарық – жеке өмірге қатысты құқық бұзушылық, ол жала жабуға ұқсас. АҚШ-тың құпиялылық заңдары жеке тұлғаның өзі туралы жалған немесе қате түсінік тудыратын жария оқылықтан қорғалу құқығын қамтиды. Бұл құқық Бірінші түзетудегі сөз бостандығы құқығымен теңестіріледі. Жалған жарық жала жабудан ең бастысы жала жабу ісіндегідей, жала жабушының абыройын қорғауға емес, "талапкердің психикалық немесе эмоционалдық денсаулығын қорғауға" бағытталғандығымен және шындық емес, тудырған әсер туралы болуымен ерекшеленеді. Егер ақпараттың жариялануы жалған болса, онда жала жабу құқық бұзушылығы болуы мүмкін. Егер бұл хабарлама техникалық тұрғыдан жалған болмаса, бірақ әлі де қате түсінік тудырса, онда жалған жарық құқық бұзушылығы болуы мүмкін. Жалған жарық құқық бұзушылығының нақты элементтері, тіпті осы құқық бұзушылықты мойындайтын юрисдикциялар арасында да айтарлықтай өзгешеленеді. Жалпы, бұл элементтер мыналардан тұрады: жауапкердің талапкер туралы жариялаған мәліметі; талапкер қоғамдық тұлға болса, оны қасақана жасауы; бұл талапкерді жалған жарыққа қоюы; және бұл өте қорлаушы (яғни, ақылға қонымды адамдарды ұялтатын). Кейбір штаттар жалған жарық талабын жалған жарық пен жала жабудың ұқсастығына, сондай-ақ сөз бостандығына тигізетін ықтимал әсерге байланысты мойындамайды. Оны мойындайтын штаттар талапкерге жалған жарық және жала жабу бойынша бірдей сотқа жүгінуге рұқсат бермейді.

Мысалдар

Касонға қарсы Баскин ісінде Флорида Жоғарғы соты «тыныш және жеке өмір сүрген» әйел туралы кітаптағы мәлімдемелердің, тіпті шындық болса да, жеке өмірге қол сұғу туралы талап ашуға негіз болуы мүмкін деп шешті. Осы жағдайда аталған мәселелер, талапкердің дөрекі сөздерін пайдалануы, «жалпыға немесе қоғамдық мүддеге» жатпады. Бірақ бұл іс міндетті түрде жалған жарық құқық бұзушылығын құрмады, себебі жалғандық элементі қажет болған жоқ. Гиллге қарсы Кертис баспа компаниясы ісінде «Ледис Хоум Журнал» журналы «бір қараштан ғашықтық» тек қана жыныстық тартылысқа негізделген деп сынға алған мақала жариялады және осы мақаламен бірге жұбайлардың суреті қоса берілді. Жұбайлар журнал олардың махаббатын «бұрыс» деп көрсеткенін және ажырасуға ұшырауы мүмкін екенін айыптап, сотқа жүгінді. Калифорния Жоғарғы соты алғашқы сот шешімін өзгертіп, жұбайлардың жеке өмірге қол сұғу бойынша ортақ құқық талабын қанағаттандырды. Бұрын, Мелвинге қарсы Рид ісінде Калифорния соты жеке өмірге құқықтың жалпы заңда емес, Калифорния конституциясында екенін анықтады. Peoples Bank & Trust Co. v. Globe Int'l, Inc. ісінде 1963 жылдан бері қалалық алаңда шағын газет сату орынды жүргізіп келген Нелли Митчелл (әрине, ол жүкті емес еді) жалған жарық жеке өмірге қол сұғады деген теория бойынша сотта жеңіске жетті. Оған 1,5 млн доллар көлемінде өтемақы төленді. Таблоид фотосуреттің жағымсыздығы мен жалғандығын даулап, Митчеллдің нақты зардап шекпегенін және Митчеллдің қызметкерлерінің біреуінің оқырмандары жүкті тасымалдаушы туралы жазбамен бірге басылған фотосуретті байланыстыратынын білгенін немесе білуге негіз болғанын дәлелдемегенін мәлімдеді. Апелляциялық сот таблоидтың барлық аргументтерін қабылдамады, «бірақ» деп шешті. . Миссис Митчеллдің айқын зардабын көрсетпегенімен, Нелли Митчеллдің жағдайын тазартылмаған кәріз суының үйіндісінен баяу өтіп бара жатқан адамның жағдайымен салыстыруға болады. . [және] сүйреген адамның елеулі зиян келтіргеніне күмәнданғандар аз. Playgirl журналына қарсы істе актер Хосе Солано кенже оның мұқаба суретінің айналасына тақырыптарды орналастырғаны үшін жалған жарық талабын жеңіп алды. Сот журналының мұқабасының мазмұнын айтты, онда «12 қызықты ортақ қаптамалар сізбен ұпай жинауға дайын» және «Телевизиялық жігіттер. Primetime's Sexy Young Stars Exposed» тақырыптары Соланоны жалған жарыққа түсірді, ол журналдың ішінде жалаңаш бейнеленген болуы мүмкін, тіпті мұқабасы жамандау туралы талапқа негіз болмаса да. Лари Флинтке тиесілі компания алдау арқылы оның суретін [шошқамен] алып, әйелдердің әдепсіз суреттерін және жыныстық қанауды жариялауға арналған бүкіл ел бойынша таратылатын журналға орналастырды. Бесінші округ, алайда, Браун ханымның екі теория бойынша да қалпына келтірілмейтінін айтты, өйткені олар бір жарияланымнан туындады. Дегенмен, сот егер Браун жамандау туралы талабынан бас тартса, аудандық сот жалған жарық туралы талапқа үкім шығаруға тиіс деп нұсқау берді. Уоррен Э. Спан Джулиан Месснерге қарсы ісі Нью-Йорк апелляциялық сотының жетекші ісі болып табылады, ол басқа нәрселермен қатар, әскери марапат туралы біліп-біліп жалған айтуға байланысты жалған жарық азаматтық құқық бұзушылығын қамтиды. Джулиан Месснер, Inc. баскетболшы Уоррен Спанның өмірбаянын жариялады, оны Милтон Шапиро жазды; өмірбаян балаларға арналған. Өмірбаян көбінесе ойдан шығарылған, бірақ жанр мен мақсатты аудиторияға сәйкес, Спанды жаман көрсеткен нәрселерді айтпады (және сондықтан жамандау емес). Керісінше, өмірбаян оны өзі болғаннан гөрі батыл көрсетті, мысалы, ол қола жұлдызға ие болды деп жалған мәлімдеді. Спан «Уоррен Спанның оқиғасы» атты кітабының жариялануына тыйым салу туралы үкім шығарды. Нью-Йорк соты Спанның пайдасына шешім шығарды. Сот кітаптың бұдан әрі жариялануына тыйым салып, айыпталушыларға 10 000 АҚШ долларын өтеуге бұйырды. Месснер апелляцияға шағымданды. Нью-Йорк соты осындай сөйлеу конституциялық қорғалмаған деп шешті, сондықтан ол Шпанға жалғандықтар келтірген эмоционалдық қайғы-қасіреттің арқасында ғана зиянды іс-әрекетті қайтарып алуға негіз бола алады. Бұл күні бүгінге дейін жалған жарық бойынша әрекет ететін сөйлеудің классикалық және жиі келтірілген мысалы болып табылады және бүкіл елдегі сот шешімдерінде қолданылған. 1967 жылы Time, Inc. v. Hill ісі бойынша АҚШ Жоғарғы соты шындыққа келмейтін жағдайларда Хилл отбасы үшін жалған жарық жеке өмірге қол сұғу туралы үкімді жойды. 1952 жылы Джеймс Хилл мен оның отбасы Филадельфия маңындағы үйлерінде үш қашқан сотталғанмен бір күнге тоқтатылды. Сотталғандар ақыры Хилл отбасын зардапсыз босатып жіберді. Джозеф Хейс «Үмітсіз сағаттар» атты оқиға жазды, кейін ол Бродвейдегі пьесаға айналды. Хейстің жұмысы Хиллдерге ұқсас отбасын бейнеледі, бірақ Хейстің оқиғасында отбасы тұтқынға алынғанда зорлық-зомбылыққа ұшырайды. Life журналы 1955 жылы «пьесаны қайта жандандыру ретінде сипаттады және бұрынғы Хилл үйінен сахналаған көрістердің суреттерін иллюстрация ретінде пайдаланды». Хилл отбасы Life журналы олардың атын және тәжірибесін журналды таралымды арттыру және пьесаға көбірек адамдарды тарту үшін пайдаланды деп айыптап, Time, Inc. компаниясына сотқа жүгінді. Time, Inc. мәселенің қоғамдық маңызы бар екенін және «ешқандай қастандықсыз жақсы ниетпен жарияланғанын» айтты. Әділет министрі Уильям Бреннан бес мүшелі басымдықпен жазылған мәлімдемеде, жалған жарық туралы талап бойынша өтемақы алу үшін әдейі емес немесе немқұрайлы жалған хабарламаны көрсету жеткіліксіз екенін жазды. Әділет министрі Джон Маршалл Харлан II, қарсы пікір білдірді, үш жыл бұрын Нью-Йорк Таймс компаниясы v. Салливан ісінде сот белгілеген нақты қастандық стандарты жалған жарық жеке өмірге қол сұғу істері үшін тым қатаң екенін айтты.

In Cason v. Baskin, the Florida Supreme Court held that statements made in a book about a woman who "lived a quiet and private life," even if truthful, could nevertheless be the basis of a claim for invasion of privacy where the matters disclosed in this case, the plaintiff's use of profanity were not of "general or public interest." But this case did not necessarily establish a tort of false light, because there was no element of falsity required. In Gill v. Curtis Publishing Co., the magazine Ladies Home Journal published an article criticizing "love at first sight" as being based solely on sexual attraction, and accompanied this article with a photograph of a couple. The couple sued, claiming the magazine had created a false impression of their love as "wrong" and likely to end in divorce. The California Supreme Court reversed the trial court, finding that the couple stated a common law claim for invasion of privacy. Previously, in Melvin v. Reid, a California court had found that the right to privacy originated not in the common law but in the California constitution. In Peoples Bank & Trust Co. v. Globe Int'l, Inc., a tabloid newspaper printed the picture of a 96 year old Arkansas woman next to the headline “SPECIAL DELIVERY: World's oldest newspaper carrier, 101, quits because she's pregnant! I guess walking all those miles kept me young.” The woman (who in fact was not pregnant), Nellie Mitchell, who had run a small newsstand on the town square since 1963, prevailed at trial under a theory of false light invasion of privacy. She was awarded damages of $1.5M. The tabloid appealed, generally disputing the offensiveness and falsity of the photograph, arguing that Mitchell had not actually been injured, and claiming that Mitchell had failed to prove that any employee of the tabloid knew or had reason to know that its readers would conclude that the story about the pregnant carrier related to the photograph printed alongside. The court of appeals rejected all of the tabloid's arguments, holding that “[i]t may be. . that Mrs. Mitchell does not show a great deal of obvious injury, but. . Nellie Mitchell's experience could be likened to that of a person who had been dragged slowly through a pile of untreated sewage. . [and] few would doubt that substantial damage had been inflicted by the one doing the dragging.”
In a case against Playgirl magazine, actor Jose Solano Jr. won a false light claim because of the placement of headlines around his cover photo. The court said the gist of the magazine's cover—which featured headlines like "12 Sizzling Centerfolds Ready to Score With You" and "TV Guys. Primetime's Sexy Young Stars Exposed"—put Solano in a false light by suggesting he might be pictured nude inside the magazine, even though the cover could not have given rise to a defamation claim." Through deception, a company owned by Larry Flynt, “obtained her picture [with the pig] and placed it in a magazine of nationwide circulation devoted to the publication of lewd pictures of women and to sexual exploitation.” A jury awarded Braun $30,000 on her defamation claim and $55,000 on her false light claims. The Fifth Circuit, however, held that Mrs. Braun could not recover under both theories, because they arose “from a single publication.” Nonetheless, the court instructed that if Braun waived her defamation claim, the district court should enter judgment on the false light claim. The case of Warren E. Spahn v. Julian Messner, Inc., is a leading New York Court of Appeals court case involving the civil tort of false light that involved, among other things, a knowing lie about a military decoration. Julian Messner, Inc. published a supposed biography of baseball great Warren Spahn, written by one Milton Shapiro; the biography was aimed at children. The biography was largely fictionalized but, in keeping with its genre and target audience, did not say things that made Spahn look bad (and thus was not libelous). Rather, the biography made him look more heroic than he was by, for example, falsely claiming that he had earned a Bronze Star. Spahn sought an injunction to prevent publication of this book, The Warren Spahn Story. The New York court ruled in Spahn's favor. The court blocked further publication of the book and ordered the defendants to pay damages in the amount of $10,000. Messner appealed. In its ruling, the New York court held that such speech was constitutionally unprotected, and therefore could give rise to a tort recovery, simply because of the emotional distress that the falsehoods caused Spahn. To this day, this is a classic and often cited example of speech actionable under the false light tort and has been used in court decisions all across the country
In the 1967 case of Time, Inc. v. Hill, the Supreme Court of the United States invalidated a false light privacy judgment for the Hill family in the absence of proof of actual malice. James Hill and his family were held up for a day in 1952 by three escaped convicts in their home near Philadelphia. The convicts eventually released the Hill family without harm or injury. Joseph Hayes wrote a novel about the story titled The Desperate Hours, which would later be made into a Broadway play. Hayes’ work portrayed a family, similar to the Hills, but in Hayes’ story, the family is treated with considerable violence while held hostage. Life magazine published an article in 1955 "describing the play as a re enactment, and using as illustrations photographs of scenes staged in the former Hill home." The Hill family sued Time, Inc., publisher of Life, for invasion of privacy, reasoning that Life magazine was using their name and experience in order to increase circulation and to attract more people to the play. Time, Inc. argued that the issue was of public concern and was "published in good faith without any malice whatsoever." Justice William Brennan, speaking for a five member majority of the Court, wrote that a showing of innocent or negligent false reportage is insufficient to collect damages for a false light claim. Justice John Marshall Harlan II, writing in dissent, opined that the actual malice standard, as set forth by the Court three years earlier in New York Times Co. v. Sullivan, was too stringent for false light privacy cases.