Астура: Ежелгі Римнің тарихы мен шатқалының мұрасы

Кіріспе

Torre Astura, бұрын ежелгілер тек Астура деп атаған арал, қазір Италияның Лациум жағалауындағы Неттуно коммунасындағы жарты арал, Антиум шығанағының оңтүстік-шығыс шетінде, Circeii қаласына баратын жолда орналасқан. Атау сонымен қатар сол жердегі ортағасырлық жағалау мұнарасына, сондай-ақ Альбан тауларының оңтүстік етегінде бастау алатын өзенге де тиесілі. Strabo оны Storas (Στόρας) деп атаған, және оның аузында кеме тоқтауға қолайлы жер болғанын айтады. 338 жылғы шайқаста осы көмескі өзеннің жағалауында римдіктер мен латындықтар арасындағы соңғы үлкен шайқас болды, онда консул Гай Маний Antium, Lanuvium, Aricia және Velitrae біріккен әскерлерін толығымен жеңді. Біраз уақыттан кейін аралдың аузындағы кішкентай арал және оған жақын жағалаудың барлық бөлігі римдік виллалармен толтырылды. Олардың ең танымалдарының бірі Цицеронның вилласы, ол туралы хаттарында бірнеше рет айтқан, және оны "жағымды орын және теңіздің жанында" (locus amoenus et in mari ipso) деп сипаттаған, Antium және Circeii көрінісімен, және ол 45 ж.б.д. қызы Tulliaның қайтысынан кейін зейнетке шықты. Триумвирлер оны жазалау туралы шешім қабылдағаннан кейін, ол Македонияда Brutus-қа қосылу ниетімен осы жерден аттанды, бірақ кейін бұл жоспардан бас тартты. Suetonius-тан білеміз, Augustus пен Tiberius да Astura-ға демалуға келген, бірақ денсаулығы нашар болғандықтан, екеуі де осы жерде өлімге әкелетін ауруларға шалдықты. Қазіргі қалдықтар Рим аристократиясының көптеген виллалары осында болғанын көрсетеді. Servius айтқандай, осы аттас қала болған-болмағаны туралы ғалымдар арасында пікірталас бар. Кем дегенде 20 ғасырдың басына дейін аралдың өзінде тек бір вилланың қалдықтары табылған, бірақ жағалау бойымен, шамамен 1,5 км солтүстік-батысқа қарай виллалардың қатары басталып, Antium-ға дейін созылады. Оңтүстік-шығыста, керісінше, қалдықтар мүлдем жоқ, және бұл жағалау бөлігі рим дәуірінде сирек қоныстанған сияқты. Арал бір кездері құрлықпен көпір немесе бөгет арқылы қосылған, соның нәтижесінде ол қазіргідей теңізге тікелей шығып тұрған жарты аралға айналды. Оның үстінде салынған Torre di Astura мұнарасы, Antium және Circeian мүйісінен көрінетін әдемі көрініс, және олардың арасындағы төмен, құмды жағалаудың біртектілігін бұзатын жалғыз нысан. 1268 жылы Tagliacozzo шайқасынан кейін Conradin паналаған Frangipani әулетінің ортағасырлық қамалы, өте үлкен вилланың іргетасына салынған, opus reticulatum техникасымен салынған, кейіннен кірпішпен толықтырылған, және оңтүстік-шығыс жағында кішкентай порты бар. Кейіннен қамал Caetani, Orsini және Colonna әулеттерінің феоды болды. Құмды дөңдердің артында ғимараттардың қалдықтары бар, бұл аралды құрлықтан бөліп тұрған каналдың орнын көрсетеді, және олар Via Severiana бойындағы пошта станциясына тиесілі болуы мүмкін. Tabula Peutingeriana бойынша Astura Antium қаласынан шамамен 10 км қашықтықта орналасқан, бірақ шындығында арақашықтық одан да ұзақ. Аралдың Pope Honorius III кезінде де бар болғаны айтылады.

Torre Astura, formerly an island called by the ancients merely Astura (Greek: Ἄστυρα), is now a peninsula in the comune of Nettuno, on the coast of Latium, Italy, at the southeast extremity of the Bay of Antium, on the road to Circeii. The name also belongs to a medieval coastal tower in the same site, as well as to the river which rises at the southern foot of the Alban Hills, and has a course of about 33 km before flowing into the sea immediately to the southeast. It was called Storas (Στόρας) by Strabo, who tells us that it had a place of anchorage at its mouth. It was on the banks of this obscure stream that was fought, in 338 BC, the last great battle between the Romans and the Latins, in which the consul Gaius Maenius totally defeated the combined forces of Antium, Lanuvium, Aricia and Velitrae. At a much later period the little island at its mouth, and the whole adjacent coast, became occupied with Roman villas; among which the most celebrated is that of Cicero, to which he repeatedly alludes in his letters, and which he describes as locus amoenus et in mari ipso (a pleasant place and right by the sea), commanding a view both of Antium and Circeii, and to which he retired on the death of his daughter Tullia in 45 BC. It was from thence that, on learning his proscription by the triumvirs, he embarked, with the intention of escaping to join Brutus in Macedonia; a resolution which he afterwards abandoned. We learn from Suetonius also that Astura was the occasional resort both of Augustus and Tiberius, but due to its unhealthy climate, both Augustus and Tiberius contracted here the illnesses which proved fatal to them. Existing remains show that many of the Roman nobility must have had villas there. There is scholarly conflict as to whether there was a town of the name, as asserted by Servius. Up to at least the early 20th century, the remains of only one villa had been found on the island itself, but along the coast c. 1.5 km to the north west a line of villas begins, which continues as far as Antium. To the south east, on the other hand, remains are almost entirely absent, and this portion of the coast seems to have been sparsely populated in Roman times. The island was at some time or other joined to the mainland by a bridge or causeway, and it thus became, as it now remains, a peninsula projecting into the sea. It is surmounted by a fortified tower, called the Torre di Astura, a picturesque object, conspicuous both from Antium and the Circeian headland, and the only one which breaks the monotony of the low and sandy coast between them. The medieval castle of the Frangipani family, in which Conradin vainly sought refuge after the battle of Tagliacozzo in 1268, is built upon the foundations of a very large villa, of opus reticulatum with later additions in brickwork, and with a small harbour attached to it on the south east. The castle was later a fief of the Caetani, the Orsini and the Colonna. Remains of buildings also exist behind the sand dunes, which possibly mark the line of the channel which separated the island from the mainland, and these may have belonged to the post station on the Via Severiana. The Tabula Peutingeriana reckons Astura c. 10 km from Antium, which is rather less than the true distance. The island seems to have existed as such in the time of Pope Honorius III.