Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Амфибиялардың түрлері
Species of amphibian
amphibians
Амфибиялар
The hellbender (Cryptobranchus alleganiensis), also known as the hellbender salamander, is a species of aquatic giant salamander endemic to the eastern and central United States. It is the largest salamander in North America. A member of the family Cryptobranchidae, the hellbender is the only extant member of the genus Cryptobranchus. Other closely related salamanders in the same family are in the genus Andrias, which contains the Japanese and Chinese giant salamanders. The hellbender, which is much larger than all other salamanders in its geographic range, employs an unusual means of respiration (which involves cutaneous gas exchange through capillaries found in its lateral skin folds), and fills a particular niche—both as a predator and prey—in its ecosystem, which either it or its ancestors have occupied for around 65 million years. The species is listed as Vulnerable on the IUCN Red List of Threatened Species due to the impacts of disease and widespread habitat loss and degradation throughout much of its range.</blockquote>
Тозақ илеушісі (Cryptobranchus alleganiensis), сондай-ақ тозақ илеушісі саламандрасы деп те аталады, АҚШ-тың шығыс және орталық бөлігінде мекендейтін суда өмір сүретін алып саламандраның бір түрі. Бұл Солтүстік Америкадағы ең үлкен саламандра. Криптобранхидтер тұқымдасының мүшесі, тозақ илеушісі – Криптобранхус тұқымдасының жалғыз қазіргі кезде сақталған мүшесі. Осы тұқымдасқа жақын туысқан саламандралар Андриас туысына жатады, оның ішінде жапондық және қытайлық алып саламандралар бар. Географиялық ареалындағы барлық басқа саламандрлардан әлдеқайда үлкен тозақ илеушісі ерекше тыныс алу тәсілін қолданады (тері қабаттарындағы капиллярлар арқылы теріде газ алмасу) және шамамен 65 миллион жылдан бері өзі немесе оның ата-бабалары мекендеген экожүйеде жыртқыш және олжа ретінде белгілі бір орынды иеленеді. Аурудың әсерінен және кең таралған мекендеу ортасының жоғалуы мен бұзылуына байланысты бұл түр IUCN қауіпті түрлердің Қызыл тізімінде зардап шеккен түр ретінде тіркелген. Индиана штатында жүргізілген зерттеуде тозақ илеушісінің сирек кездесетіндігі және таралған жері туралы хабарлау бұл түрге қатысты бұрынғыдан гөрі жағымды көзқарасқа әкелді. Басқа да халық арасында қолданылатын атауларға мұрындық сусар, лазанья кесірткесі, Аллегений аллигаторы және Леверия су тритоны жатады. Туыс атауы, Cryptobranchus, ежелгі грек тіліндегі kryptos (жасырын) және branchion (жанақ) сөздерінен шыққан. Бишопи деген атау американдық герпетолог Шерман К. Бишоптың құрметіне берілген.
In a study conducted in Indiana, informing the public about the rarity and locality of the hellbender resulted in more positive attitudes toward this species than were previously held. Other vernacular names include snot otter, lasagna lizard, Allegheny alligator, and leverian water newt. The generic name, Cryptobranchus, is derived from the Ancient Greek kryptos (hidden) and branchion (gill). The subspecific name bishopi is in honor of American herpetologist Sherman C. Bishop.
Сипаттама
C. alleganiensis денесі мен басы жалпақ, арқасында бұршақ тәрізді көздері және шырышты терісі бар. Көптеген саламандралар сияқты, оның аяқтары қысқа, алдыңғы аяқтарында төрт, артқы аяқтарында бес саусағы бар, ал құйрығы қозғалыс үшін бұрылады. Олардың құйрығы рульге ұқсас, бірақ оны жүзу үшін сирек қолданады; бұл саламандралар өздерінің аяқ жақтарындағы төсеніштерді пайдаланып, құйрығын тастарға ұстап, жүзудің орнына өзеннен жоғары және төмен жүреді. Ажал илеушінің жұмыс істейтін өкпелері бар, бірақ көбінесе жамбас ойықтары сақталады, бірақ тек жетілмегендерде ғана нағыз жамбас бар; Ажал илеуші судан оның жақтағы қапсырмаларының капиллярлары арқылы оттегі сіңіреді. Судан сирек шығатындықтан, Ажал илеуші осы өкпелерді аз пайдаланады, ал жасөспірімдер сыртқы жамбастарын шамамен 18 айдан кейін немесе 125 мм-ге дейін жеткенде жоғалтады. Ажал илеуші өкпелерін тыныс алудан гөрі, суға көтерілу үшін пайдаланады. Еркектер де, әйелдер де бастан құйрыққа дейінгі ұзындығы , жалпы ұзындығы - , бұл оларды әлемдегі төртінші ірі су саламандрасы түріне айналдырады (Оңтүстік Қытайдың алып саламандрасынан кейін, Қытайдың алып саламандрасы және Жапонның алып саламандрасы) және Солтүстік Америкадағы ең үлкен қосмекенді жануар, бірақ бұл ұзындығы оңтүстік-шығыс АҚШ-тың торлы сиренасымен бәсекелеседі (бірақ сиренаның дене бітімі әлдеқайда жұқа). Ересектің салмағы , бұл оларды Оңтүстік Қытай, Қытай және Жапония туыстары мен Голиат бақасынан кейін әлемдегі ең ауыр бесінші тірі қосмекенді жануарға айналдырады, ал ең үлкен құраққалардың салмағы да Ажал илеушіге тең болуы мүмкін. Ажал илеушілер жыныстық жетілуіне шамамен бес жасында жетеді және тұтқында 30 жылға дейін өмір сүре алады. Ажал илеушінің басқа жергілікті саламандралардан ерекшеленетін бірнеше ерекшеліктері бар, соның ішінде алып, арқа-ішек жағынан жалпақ дене, екі жағында қалың бүгілген, екі жағында бір ашық жамбас ойығы және артқы аяқтарының әрқайсысында бес саусағы бар. Көптеген басқа эндемикалық саламандра түрлерінен олардың мөлшері бойынша оңай ажыратылады, Ажал илеушілердің ұзындығы 60 см-ге дейін жетеді; одан әрі ажыратуды қажет ететін жалғыз түр (таралу мен өлшем диапазонының үсті-үстіне түсуіне байланысты) - бұл қарапайым балшық (Necturus maculosus). Бұл айырманы, Ажал илеушіде жоқ сыртқы жамбастың бар екендігі, сондай-ақ қарапайым балшықтың артқы аяғында төрт саусақтың бар екендігі (Ажал илеушіде бес саусақ бар екендігімен салыстырғанда) арқылы анықтауға болады.
C. alleganiensis has a flat body and head, with beady dorsal eyes and slimy skin. Like most salamanders, it has short legs with four toes on the front legs and five on its back limbs, and its tail is keeled for propulsion. Their tail is shaped like a rudder, but it is rarely used for swimming; these salamanders use pads on their toes instead to grip rocks and walk up and down streams instead of swimming. The hellbender has working lungs, but gill slits are often retained, although only immature specimens have true gills; the hellbender absorbs oxygen from the water through capillaries of its side frills. Only occasionally leaving the water, the hellbender makes little use of these lungs and the juveniles lose their external gills after around 18 months or about 125 mm in length. Hellbenders use their lungs for buoyancy more than breathing. Both males and females grow to an adult length of from snout to vent, with a total length of , making them the fourth largest aquatic salamander species in the world (after the South China giant salamander, the Chinese giant salamander and the Japanese giant salamander, respectively) and the largest amphibian in North America, although this length is rivaled by the reticulated siren of the southeastern United States (although the siren is much leaner in build). An adult weighs , making them the fifth heaviest living amphibian in the world after their South China, Chinese and Japanese cousins and the goliath frog, while the largest cane toads may also weigh as much as a hellbender. Hellbenders reach sexual maturity at about five years of age, and may live 30 years in captivity. The hellbender has a few characteristics that make it distinguishable from other native salamanders, including a gigantic, dorsoventrally flattened body with thick folds travelling down the sides, a single open gill slit on each side, and hind feet with five toes each. Easily distinguished from most other endemic salamander species simply by their size, hellbenders average up to 60 cm or about 2 ft in length; the only species requiring further distinction (due to an overlap in distribution and size range) is the common mudpuppy (Necturus maculosus). This demarcation can be made by noting the presence of external gills in the mudpuppy, which are lacking in the hellbender, as well as the presence of four toes on each hind foot of the mudpuppy (in contrast with the hellbender's five).
Таксономия
Криптобранхус туысы тарихи түрде бір ғана түрін, C. alleganiensis-ті, және оның екі кіші түрін – C. a. alleganiensis және C. a. bishopi-ді қамтиды деп есептелген. Огайо, Пенсильвания, Мэриленд, Батыс Виргиния, Виргиния, Кентукки, Иллинойс, Индиана, Теннесси, Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина, Алабама, Миссисипи, Арканзас, Миссури штаттарының аймақтарын, сондай-ақ Оклахома және Канзасқа дейін таралады. C. a. bishopi кіші түрі (немесе түрі, дереккөздерге байланысты) Арканзас штатының солтүстігінде және Миссури штатының оңтүстігінде ғана кездеседі, ал C. a. alleganiensis осы штаттардың қалған бөлігінде таралған. Кейбір тозақ билеуші популяциялары – әсіресе Миссури, Пенсильвания және Теннесси штаттарында – тарихи тұрғыдан өте көп болған, бірақ адамның әрекеттерінен туған бірнеше қауіптер осы түрге қатер төндірді, нәтижесінде олардың саны кеңінен төмендеді. Миссуриде 1980 жылдан бері популяциясы 77%-ға азайған деп есептеледі. 1981 жылы тозақ билеушінің популяциясы Иллинойс, Индиана, Айова және Мэриленд штаттарында жойылып кеткен немесе жойылу қаупі төнген түрлер тізіміне енгізілді, Арканзас және Кентуккиде саны азайды, ал жалпы алғанда, түрдің таралған аймағында әртүрлі адам қызметі мен құрылыстар оларға қауіп төндірді. "Ортаға маманданған" саламандра ретінде қарастырылатын тозақ билеуші, өте нақты ортадағы белгілі бір экологиялық нишанына бейімделген, және "оның сәттілігі еріген оттегінің, температураның және ағынның тұрақтылығына байланысты" екендігі үшін осылай аталады, бұл оны өзендер мен ағыстардың тар таңдауымен шектейді. Сол коллекционер "бір тастың астынан екі дананы ешқашан таппағанын" айтқан, бұл басқа зерттеушілердің тозақ билеушілердің көбінесе жалғыз өмір сүретінін айтуымен сәйкес келеді; олардың тек көбелек маусымында жиналады деп есептеледі. Тастар жетіспесе, тозақ билеушілер өзен жағалауларындағы ойықтарды мекен ету үшін пайдаланады. Тозақ билеуші үшін ең қолайлы ортада шағылдың көп болуы, төмен pH деңгейі, салқын су температурасы және төмен нақты өткізгіштік қасиеттері болуы керек. Көп шағыл тозақ билеушіге жасыруға мүмкіндік береді, салқын су температурасы тері арқылы газ алмасуын тиімдірек етеді, ал төмен нақты өткізгіштік бұзылмаған ағынның белгісі болуы мүмкін. Тозақ билеушілердің популяциясы тыныш аймақтарда шоғырлануы мүмкін. Жұмыртқаларды жеу де жиі кездесетін құбылыс. Кеннисон мен Уилсонның (2018) басқа зерттеуінде зерттеушілер тұтқында ұсталған жас тозақ билеушілердің жақындағы жыртқыш балықтарға жауап ретінде өз мінез-құлқын өзгерткенін анықтады. Олардың мінез-құлқының өзгеруіне байланысты, тозақ билеушілер жыртқыш түрлер шығаратын химиялық сигналдарды – кайромондарды сезуге қабілетті деген қорытындыға келді. Бұл тозақ билеушілер кайромондарды стресс тудыратын фактор ретінде таниды және ықтимал жыртқыштарды анықтай алады дегенді көрсетеді.
The genus Cryptobranchus has historically only been considered to contain one species, C. alleganiensis, with two subspecies, C. a. alleganiensis and C. a. bishopi. including parts of Ohio, Pennsylvania, Maryland, West Virginia, Virginia, Kentucky, Illinois, Indiana, Tennessee, North Carolina, South Carolina, Alabama, Mississippi, Arkansas, Missouri, and extending into Oklahoma and Kansas. The subspecies (or species, depending on the source) C. a. bishopi is confined to the Ozarks of northern Arkansas and southern Missouri, while C. a. alleganiensis is found in the rest of these states. Some hellbender populations—namely a few in Missouri, Pennsylvania, and Tennessee—have historically been noted to be quite abundant, but several man made threats have converged on the species such that it has seen a serious population decline throughout its range. In Missouri, it is estimated that the populations have declined by 77% since the 1980s. Hellbender populations were listed in 1981 as already extinct or endangered in Illinois, Indiana, Iowa, and Maryland, decreasing in Arkansas and Kentucky, and generally threatened as a species throughout their range by various human activities and developments. The hellbender salamander, considered a "habitat specialist", has adapted to fill a specific niche within a very specific environment, and is labeled as such "because its success is dependent on a constancy of dissolved oxygen, temperature and flow found in swift water areas", which in turn limits it to a narrow spectrum of stream/river choices. The same collector noted, he "never found two specimens under the same rock", corroborating the account given by other researchers that hellbenders are generally solitary; they are thought to gather only during the mating season. If rocks are lacking, hellbenders have been known to use holes in stream banks as habitat. The ideal habitat for a hellbender has a large amount of gravel, low pH, cool water temperatures, and low specific conductivity. The large amounts of gravel enable the hellbender to hide, cool water temperatures allow for more efficient cutaneous gas exchange, and low specific conductivity may indicate an undisturbed stream. Hellbender communities may be more concentrated in undisturbed areas. Cannibalism of eggs is also considered a common occurrence. In another study by Kenison & Wilson (2018), researchers found that young, captive hellbenders showed altered behavior in response to predatory fish nearby. Because of their altered behavior, it was observed and concluded that hellbenders are capable of detecting kairomones, which are chemical cues emitted by predatory species. This suggests that hellbenders can recognize kairomones as stressful stimuli and identify potential predators.
Диета
C. alleganiensis негізінен рактер мен ұсақ балықтармен қоректенеді, бірақ сонымен қатар жәндіктермен, құрттармен, моллюскалармен, түйеқұйрықтармен және кішігірім саламандралармен де қоректенеді. 2017 жылы жүргізілген зерттеуде тозақ билеушілердің дернәсілдері майша және кадишаның нимфаларын жейтіні анықталды. 1940 жылдары коммерциялық коллекционер жазған бір баяндамада, жаз айларында, жемқорлық белсенділігі жоғары болған кезде рактерге шабуыл көбейетіні, ал қыс айларында балық диетаның басым бөлігін құрайтыны, себебі рактердің белсенділігі төмендейтіні айтылған. Тозақ билеушілердің тамақтануы үшін белгілі бір температура диапазоны да бар сияқты: Каннибализм – негізінен жұмыртқаларды жеу – тозақ билеушілер арасында кездеседі. Бір зерттеуші, бұл тығыздықты сақтауға және түр ішіндегі жыртқыштық арқылы тығыздыққа тәуелділіктің қалыптасуына әкелуі мүмкін деп мәлімдеді.
C. alleganiensis feeds primarily on crayfish and small fish, but also insects, worms, molluscs, tadpoles and smaller salamanders. A study conducted in 2017 found that larval hellbenders eat mayfly and caddisfly nymphs. One report, written by a commercial collector in the 1940s, noted a trend of more crayfish predation in the summer during times of higher prey activity, whereas fish made up a larger part of the winter diet, when crayfish are less active. There seems to be a specific temperature range in which hellbenders feed, as well: between Cannibalism—mainly on eggs—has been known to occur within hellbender populations. One researcher claimed perhaps density is maintained, and density dependence in turn created, in part by intraspecific predation.
Көбею
Аймаққа байланысты, тозақ билеушілердің көбейту маусымы тамыз айының соңында немесе қыркүйек айының басында басталып, қараша айының соңына дейін жалғасуы мүмкін. Олардың жыныстық ерекшеліктері көктемде жұптасу кезінде ғана байқалады, аталықтарының клоака бездерінің айналасында ісіңкі сақина пайда болады. Көптеген саламандралардың айырмашылығы, тозақ билеушілер сыртқы ұрықтандыру арқылы көбейеді. Жұптасу алдында аталық тас немесе бұтақ астында, ағысқа қарсы бағытталған, икемді ойық пішіндес ұя қазып алады. Аталық ұясында аналықты күтеді. Аналық жақындағанда, аталық оны ұяға бағыттайды немесе итеріп кіргізіп, жұмыртқа салғанша шығуына жол бермейді. Бір ұядағы жұмыртқалардың саны саналып жатады. Аталықтар жұптасқан серігін де, ұясын да қорғайды. Тозақ билеушілердің жұмыртқаларының өлім-жітім көрсеткіші жоғары. Зерттеулерге сәйкес, аналық сәтті көбейгенше, аталық тозақ билеуші оны өз аумағында күзетіп, көбейту процесі аяқталғанға дейін қорғайды. Бірақ, жеміш жеу салдарынан тозақ билеушілердің ұяларындағы жұмыртқалардың саны, күтілгеннен гөрі азырақ болады. Жұмыртқа салынғаннан кейін аталық аналықты ұядан қуады және жұмыртқаларды қорғайды. Инкубация кезінде аталық алға-артқа қозғалып, бүйірлік тері қатпарларын толқындырады, бұл су айналымын қамтамасыз етіп, жұмыртқалар мен ересектерге оттегі жеткізеді. Инкубация мерзімі аймаққа байланысты 45-тен 75 күнге дейін созылады. Жаңа туған тозақ билеушілердің денесі сопақ, алғашқы бірнеше айда энергия көзі ретінде сары қабықшасы болады және олардың функционалды мүшелері жетілмейді. Олардың терісінде хитридтерге қарсы туа біткен иммунитетті қамтамасыз ететін секреция бар. Көздері нашар көрінетін болса да, денелерінің барлық бөлігінде жарыққа сезімтал жасушалар орналасқан. Әсіресе, құйрықтарындағы жасушалар өте нәзік және олардың құйрықтарын жартастардың астына тығып, көзге түспеуіне көмектеседі. Олардың иіс сезу қабілеті жақсы дамыған, өлі балық сияқты азық іздеп, иіс молекулаларының іздерін жоғары ағысқа қарай қозғалады. Аң ауғанда иіс сезу – ең маңызды сезімі. Сонымен қатар, олар балықтардағыдай бүйірлік жүйеге ие, ол судағы дірілдерді анықтауға мүмкіндік береді.
The hellbenders' breeding season begins in late August or early to mid September and can continue as late as the end of November, depending on region. They exhibit no sexual dimorphism, except during the fall mating season, when males have a bulging ring around their cloacal glands. Unlike most salamanders, the hellbender performs external fertilization. Before mating, each male excavates a brood site, a saucer shaped depression under a rock or log, with its entrance positioned out of the direct current, usually pointing downstream. The male remains in the brood site awaiting a female. When a female approaches, the male guides or drives her into his burrow and prevents her from leaving until she oviposits. eggs have been counted in a single nest. Males also exhibit mate and shelter guarding. Mortality rate is high for hellbender eggs. Studies have found that until the female successfully reproduces, the male hellbender will guard her in his territory until the reproduction is complete. Cannibalism, however, leads to a much lower number of eggs in hellbender nests than would be predicted by egg counts. After oviposition, the male drives the female away from the nest and guards the eggs. Incubating males rock back and forth and undulate their lateral skin folds, which circulates the water, increasing oxygen supply to both eggs and adult. Incubation lasts from 45 to 75 days, depending on region. Hatchling hellbenders are long, have a yolk sac as a source of energy for the first few months of life, and lack functional limbs. Their skin also has a secretion that is important for innate immunity against chytrid activity. Although their eyesight is relatively poor, they have light sensitive cells all over their bodies. Those on their tails are especially finely tuned and may help them position safely under rocks without their tails poking out to give themselves away. They have a good sense of smell and move upstream in search of food such as dead fish, following the trail of scent molecules. Smell is possibly their most important sense when hunting. They also have a lateral line similar to those of fish, with which they can detect vibrations in the water.
Қорғау мәртебесі
Зерттеулер көрсеткендей, тозақ илеушінің таралған ареалында популяциялардың көптеген жерлерде күрт төмендеуі байқалуда. 2022 жылғы мәліметтер бойынша, IUCN бұл түрді "Қауіпті" деп жіктеді. 2006 жылдың наурызынан 2007 жылдың сәуіріне дейін хитридиомикоз Сент-Луис зоопаркының тұтқындықтағы тозақ илеушілерінің 75% -ын өлтіргеннен кейін, жабайы популяцияларда зерттеулер жүргізіле бастады. Бұл ауру Озарк тозақ илеушісінің Миссури штатындағы барлық популяцияларында анықталды. NatureServe C. a. alleganiensis-ті "Қауіпті түр" деп, C. a. bishopi-ді "Өте қауіпті түр" деп қарастырады, ал түрдің жалпы жағдайы "Қауіпті" деп бағаланады. Озарк тозақ илеушісі алғаш рет Миссури Табиғатты қорғау департаментімен бірлескен жобада Сент-Луис зоопаркында тұтқында сәтті өсірілді және 2011 жылдың 15 қарашасында жұмыртқадан жарылды. Озарк жұмыстарынан басқа, Индиана, Нью-Йорк және Огайо штаттарында да жұмыртқаларды жабайыдан жинап, оларды жақсырақ тірі қалу мүмкіндігімен тұтқында өсіріп, қайта босатуға бағытталған бағдарламалар іске қосылды. Пенсильвания штатының Сенатының мүшелері шығыс тозақ илеушісін құрып кету қаупі бар амфибия ретінде мемлекеттік амфибия деп жариялауға дауыс берді, осылайша оның жағдайына назар аударуға тырысты. Заң жобасы Палата мүшелерінің Верлдің саламандрасына осы құрметті беру керектігі туралы талас-тартысқа байланысты кешіктірілді. 2018 жылы заң қабылданбады, бірақ 2019 жылы қайтадан ұсынылды. 2019 жылдың 23 сәуірінде Пенсильвания губернаторы Том Вольф шығыс тозақ илеушісін Пенсильванияның ресми мемлекеттік амфибиясы деп жариялайтын заңға қол қойды. Чесапик шығанағы қорының Пенсильвания студенттік басшылық кеңесінің жас мүшелері осы заң жобасын жазуға және оны қолдауға белсенді қатысты. Олар Пенсильвания Сенатындағы заң жобасының сәтті қабылдануы таза суға қол жеткізуге көмектеседі және тозақ илеушісінің қиын жағдайына назар аударады деп үміттенеді.
Research throughout the range of the hellbender has shown a dramatic decline in populations in the majority of locations. As of 2022, the species is classified as Vulnerable by the IUCN. When chytridiomycosis killed 75% of the St. Louis Zoo's captive hellbender population between March 2006 and April 2007, tests began to be conducted on wild populations. The disease has been detected in all Missouri populations of the Ozark hellbender. NatureServe treats C. a. alleganiensis as an Imperiled Subspecies, C. a. bishopi as a Critically Imperiled Subspecies, and the species as a whole as Vulnerable. The Ozark hellbender was successfully bred in captivity for the first time at the St. Louis Zoo, in a joint project with the Missouri Department of Conservation, hatching on November 15, 2011. Apart from the Ozark efforts, head starting programs, in which eggs are collected from the wild and raised in captivity for re release at a less vulnerable stage, have been initiated in Indiana, New York, and Ohio. Members of the Pennsylvania State Senate have voted to approve the eastern hellbender as the official state amphibian in an effort to raise awareness about its endangered status. The legislation has been mired in controversy due to a dispute by House members who argue that Wehrle's salamander should be given the honor. The legislation did not pass in 2018, but was reintroduced in 2019. On April 23, 2019, Pennsylvania Governor Tom Wolf signed legislation making the eastern hellbender Pennsylvania's official state amphibian. Youth members of the Chesapeake Bay Foundation's Pennsylvania Student Leadership Council were heavily involved writing and advocating on behalf of this legislation. They hope that the success of the hellbender bill in the Pennsylvania Senate will contribute to clean water efforts and raise awareness for the hellbender's struggling population.
Қауіптер
Ажал билеушінің тіршілік ету ортасы мен жалпы денсаулығына қауіп төндіретін көптеген қиындықтар бар. Бұл қиындықтарға мекендеу ортасының нашарлауы, өзгерістерге ұшырауы, ластану және жаңадан пайда болатын аурулардың қаупі жатады. Бұл түрді сақтау, оның табиғаттағы қызметін қамтамасыз ету үшін өте маңызды. Ажал билеушіге айналадағы ортаның нашарлауынан үлкен қауіп төнеді, бұл негізінен су ағынын бұзатын және тіршілік үшін маңызды таяз сулы жерлерді жабатын бөгеттер салу сияқты әрекеттерге байланысты. Орманды кесу, кен өндіру және жол салу шөгінділердің пайда болуына себеп болып, ұялау және паналауға қажетті жерлерді жабады. Химиялық ластағыштар мен түр туралы бұрыс түсініктер оның санының азаюына әкелді. Сату үшін көптеп жинау және қасақана жою әрекеттері де зиян келтірді. Саламандрдің мекендеу ортасы индустрияландыру мен қала құрылысынан туындаған өзгерістерге де ұшырайды, оның ішінде өзен арналарын түзету, ауыл шаруашылығынан, кен өндіруден және жылулық ластанудан болатын ластану да бар. Batrachochytrium dendrobatidis (Bd) және Ranavirus инфекциялары сияқты аурулар ажал билеушінің популяцияларында анықталды, бұл олардың азаюына себепкер болады. Жаңа қауіп – саламандраның хитрид саңырауқұлағы (Batrachochytrium salamandrivorans, немесе "Bsal"), ол басқа саламандра түрлерінің санының күрт азаюына әкеп соқты. Америкада әлі расталмағанмен, Bsal-дың енуі үлкен қауіпті құрайды. Егер енгізілсе, ажал билеушінің популяциясына тигізетін әсері жылдам және ауыр болуы мүмкін, сондықтан дереу шаралар қабылдау қажет.
The hellbender faces an array of challenges that jeopardize its habitat and overall well being. These challenges include habitat degradation, habitat modifications, pollution, and the looming threat of emerging diseases. The conservation of this species is of paramount importance to ensure its continued existence in the wild. The hellbender faces a significant threat due to habitat degradation, primarily caused by activities like dam construction, which disrupts water flow and submerges vital riffle habitats. Logging, mining, and road construction contribute to sedimentation, covering essential nesting and shelter sites. Chemical pollutants and misconceptions about the species have led to declines. Over collection for sale and deliberate eradication efforts have also been detrimental. The salamander's habitat is further jeopardized by habitat modifications stemming from industrialization and urbanization, including increased stream channelization and pollution from agricultural runoff, mining, and thermal pollution. Diseases, like Batrachochytrium dendrobatidis (Bd) and Ranavirus infections, have been detected in hellbender populations, contributing to population declines. An emerging disease threat is the salamander chytrid fungus (Batrachochytrium salamandrivorans, or "Bsal"), which has caused severe declines in other salamander species. Although not confirmed in the Americas, Bsal's potential introduction poses a substantial risk. If introduced, the impacts on hellbender populations could be swift and severe, necessitating immediate mitigation measures.