Үндістанның Тамилнад штатындағы бұрынғы Форт Сент-Дэвид бекінісі

Кіріспе

Тамил Надудағы Үндістан форты. Сент-Дэвид форты, қазір қираған күйде, Үндістанның Коромандель жағалауындағы Ченнаиден оңтүстікке қарай жүз миль қашықтықта орналасқан Куддалор қаласындағы британдық бекініс болған. Ол күміс жағажайға жақын орналасқан, бірақ күтімсіз қалған. Бұл форт Уэльстің қасиетті покровительінің атымен аталған, себебі сол кездегі Мадрас губернаторы Елиху Йель – уэльстік болған.

Тарих

Гадилам өзенінің сағасында орналасқан Сент-Дэвид форты еске қаларлық тарихқа ие. Бұл аймақ Гинги наяктерінің билігінде болған. 17 ғасырдың басында Голландиялықтар Бенгал шығанағы аймағында саудасын кеңейтуді және жергілікті тауар өндірісінен пайда табуды қалап, Куддалор аймағын таңдады. Олар Гингидің Кришнаппа Наякасынан Деванапатнамда бекініс салуға рұқсат сұрады, ол 1608 жылы берілді және құрылыс басталды. Бірақ португалдықтар, сол кезде Корамандал жағалауындағы саудада үстемдік құрғандықтан, Гингидің билеушілері, Виджаянагара империясының Венката I-іне Голландиялықтардың кіруіне кедергі келтіру үшін қысым жасады. Сондықтан бекініс Гинги наяктерінің тағайындаған саудагерлеріне тиесілі болды. Теңіз арқылы сауда жалғасып, порт сандал ағашы, камфора, илаң, мускат жаңғағы, мак, жасыл барқыт, фарфор, мыс және қоланың маңызды көзіне айналды. Бұл бекіністі атақты балиджа саудагері Чинния Четти салған. Кейін Гингиді маратхалар басып алғанда, Гинги бекінісінде моғол әскерімен қоршауда қалған Шиваджидің ұлы Раджарам Чатрапати Деванапатнам бекінісін ең жоғары баға берген еуропалық сатып алушыға сатуға ниеттенді. 1690 жылы британдықтар голландиялықтар мен француздықтарды басып озып жеңіске жетті. Мадрас губернаторы Элиху Йель ұзақ келіссөздерден кейін бекіністі сатып алып, оған Уэльс қасиеттісінің құрметіне «Форт Сент-Дэвид» деп ат қойды. Джеймс Макрей бекіністің губернаторы болды, ал 1725 жылы Мадрас президенттігінің губернаторы атанды. 1725 жылдан бастап британдықтар бекініс нығайтуға көп күш салды. 1746 жылы Форт Сент-Дэвид Оңтүстік Үндістан үшін британдық штаб-пәтерге айналды, ал Дюпле басқарған француз күштерінің шабуылдары сәтті қайтарылды. Роберт Клайв 1756 жылы оның губернаторы болып тағайындалды; 1758 жылы француздар оны басып алды, бірақ екі жылдан кейін Сэр Эйр Кутеге (KB) қайтарды. 1782 жылы француздар бекіністі қайта басып алып, 1783 жылы британдықтардың шабуылына төтеп беру үшін оны қалпына келтірді. 1785 жылы ол ақыры британдықтардың иелігіне өтті. Француздық қауіп сейілгеннен кейін, ол тасталып, қирады.

Fort St David, situated on the mouth of River Gadilam, has a memorable history. The region was under the domains of the Nayaks of Gingee. The Dutch in early 17th century wishing to expand their trade in the Bay of Bengal region and take advantage of the local manufacturing of goods choose the Cuddalore region and sought the permission of Krishnappa Nayaka of Gingee, to build a fort at Devanampatnam which was, subsequently granted in 1608 and construction was started. But the Nayak pulled back after the Portuguese, then dominant players at the Coramandal Coast trade, pressured Gingee's overlord rulers, Venkata I of Vijayanagara Empire to prevent Dutch entry. Therefore, the fort was left with the Gingee Nayaks under appointed traders. Overseas trade continued and the port became an important source of sandalwood, camphor, cloves, nutmeg, mace, green velvet, porcelain, copper, and brass. The fort was build by famous balija merchant chinnia chetti. Later when Gingee was occupied by the Marathas, Shivaji's son Rajaram Chhatrapati who was under siege in Gingee fort by the Mughal army intended to sell the Devanampatnam fort to the highest European bidder. In 1690, the British won by out bidding the Dutch and the French. Elihu Yale, Governor of Madras, after long protracted negotiations, acquired the fort and named it Fort Saint David after a Welsh Saint. James Macrae had been governor of the fort and in 1725 he became the Governor of the Madras Presidency. From 1725 onwards the British greatly strengthened the fortifications. In 1746 Fort St David became the British headquarters for the southern India, and attacks by French forces under Dupleix were successfully repulsed. Robert Clive was appointed its governor in 1756; in 1758 the French captured it, but abandoned it two years later to Sir Eyre Coote, KB. In 1782 the French again retook the fort and restored it sufficiently to withstand a British attack in 1783. In 1785 it finally passed into British possession. With the end of the French threat, it was abandoned and fell into ruins.