Америкалық Азаматтық Бостандықтар Одағы: Құқықтық қорғау ұйымы

АҚШ-тағы Азаматтық еркіндіктер одағы (ACLU) – 1920 ж. құрылған, конституциялық құқықтарды қорғайтын ірі, коммерциялық емес ұйым. Заңдық көмек көрсетеді.

51 мин оқу

100%

Дереккөз: American Civil Liberties Union — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарындағы құқықтық қорғау ұйымы, 1990 жылдары құрылған консервативті құқықтық көмек тобы.

Америка азаматтық бостандықтар одағы (ACLU) – 1920 жылы құрылған американдық коммерциялық емес адам құқықтары ұйымы. Ұйымның мақсаты – «АҚШ Конституциясы мен заңдарымен осы елдегі әрбір адамға кепілдік берілген жеке құқықтар мен бостандықтарды қорғау және сақтау». ACLU сот процестері мен лоббилік жұмыс арқылы жұмыс істейді және 2018 жылдың шілде айына қарай 1,8 миллионнан астам мүшесі бар, жылдық бюджеті 300 миллион доллардан асады. ACLU филиалдары барлық 50 штатта, Вашингтон округінде және Пуэрто-Рикода белсенді. ACLU азаматтық бостандықтар қауіп астында болған жағдайларда заңдық көмек көрсетеді. ACLU-дан заңдық қолдау тікелей заңдық өкілдік беру немесе басқа заң фирмасы өкілдік етуді ұсынатын жағдайда заңдық аргументтерді баяндайтын amicus curiae брифін дайындау түрінде болуы мүмкін. Адамдар мен ұйымдарды сот процестерінде өкілдік етумен қатар, ACLU директорлар кеңесі бекіткен саясат бойынша лоббилік жұмыс жүргізеді. ACLU-ның қазіргі ұстанымдары: өлім жазасына қарсы болу; бір жынысты некелерді және ЛГБТ+ адамдарының бала асырап алу құқығын қолдау; әйелдерге, ұлттық азшылықтарға және ЛГБТ+ адамдарына қатысты кемсітушілікті жою; АҚШ-тағы түрмелерден босатуды қолдау; ардагерлердің тұрғын үй және жұмыспен қамту құқықтарын қорғау; жыныстық қылмыскерлер тізілімдерін реформалау және алғаш рет қылмыс жасағандардың тұрғын үй және жұмыспен қамту құқықтарын қорғау; тұтқындардың құқықтарын қолдау және азаптауға қарсы тұру; сондай-ақ, дінге басымдық беруді немесе бір дінді екіншісінен артық қоюды қолдамай, шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін сақтау. Заң бойынша ACLU екі жеке, бірақ тығыз байланысты коммерциялық емес ұйымнан тұрады: Америка азаматтық бостандықтар одағы – 501(c)(4) әлеуметтік игілік қор тобы; және ACLU Foundation – 501(c)(3) қоғамдық қайырымдылық ұйымы. Екі ұйым да азаматтық құқықтарды қорғау, сот процестерін жүргізу және білім берумен айналысады, бірақ тек 501(c)(3) қорына аударылған сыйлықтар салықтан жеңілдік алады, ал тек 501(c)(4) тобы шексіз саяси лоббилік жұмыстарға қатыса алады. Екі ұйым да кеңсе кеңістігі мен қызметкерлерін бөліседі.

The American Civil Liberties Union (ACLU) is an American nonprofit human rights organization founded in 1920. The organization strives "to defend and preserve the individual rights and liberties guaranteed to every person in this country by the Constitution and laws of the United States." The ACLU works through litigation and lobbying and has more than 1,800,000 members as of July 2018, with an annual budget over $300 million. ACLU affiliates are active in all 50 states, Washington, D. C., and Puerto Rico. The ACLU provides legal assistance in cases where it considers civil liberties at risk. Legal support from the ACLU can take the form of direct legal representation or preparation of amicus curiae briefs expressing legal arguments when another law firm is already providing representation. In addition to representing persons and organizations in lawsuits, the ACLU lobbies for policy positions established by its board of directors. The ACLU's current positions include opposing the death penalty; supporting same sex marriage and the right of LGBT people to adopt; supporting reproductive rights such as birth control and abortion rights; eliminating discrimination against women, minorities, and LGBT people; decarceration in the United States; protecting housing and employment rights of veterans; reforming sex offender registries and protecting housing and employment rights of convicted first time offenders; supporting the rights of prisoners and opposing torture; and upholding the separation of church and state by opposing government preference for religion over non religion or for particular faiths over others. Legally, the ACLU consists of two separate but closely affiliated nonprofit organizations, namely the American Civil Liberties Union, a 501(c)(4) social welfare group; and the ACLU Foundation, a 501(c)(3) public charity. Both organizations engage in civil rights litigation, advocacy, and education, but only donations to the 501(c)(3) foundation are tax deductible, and only the 501(c)(4) group can engage in unlimited political lobbying. The two organizations share office space and employees.

Көшбасшылық

ACLU-ге 2024 жылдың наурызынан бастап президент және атқарушы директор ретінде Дебора Н. Арчер және Энтони Ромеро басшылық етеді. Президент ACLU директорлар кеңесінің төрағасы қызметін атқарады, қаржы жинауды басқарады және саясатты әзірлеуге көмектеседі. Атқарушы директор ұйымның күнделікті қызметін басқарады. Директорлар кеңесінің құрамында 80 адам бар, оның ішінде әрбір штаттық бөлімшеден өкілдер мен жалпы делегаттар бар. Ұйымның бас кеңсесі 125 Broad Street мекенжайында, Нью-Йорк қаласының Манхэттеніндегі 40 қабатты биік ғимаратта орналасқан. ACLU басшылығы кейде саяси шешімдер бойынша келіспеушіліктерге ұшырайды; ACLU басшылығындағы пікір қақтығыстары кейде үлкен дебаттарға ұласады. 1937 жылы Генри Фордтың кәсіподақтарға қарсы материалдарды тарату құқығын қорғау мәселесі бойынша ішкі пікір таласы туды. 2005 жылы ACLU қызметкерлеріне ішкі дауларды жария етуге тыйым салатын жабық ереже енгізу туралы ішкі жанжал болды.

Қаржыландыру

2014 жылдың 31 наурызында аяқталған жылы ACLU және ACLU Foundation қолдау мен түсімнен 100,4 миллион доллар түсім алды, оның ішінде гранттар (50,0%), мүшелік жарналары (25,4%), тегін заңдық көмек (7,6%), өсиеттер (16,2%) және түсім (0,9%) құрады. Мүшелік жарналары қайырымдылық ретінде қарастырылады; мүшелер жылдық төлем сомасын өздері таңдайды, орташа есеппен бір мүшеге шамамен 50 доллар. 2014 жылдың 31 наурызында аяқталған жылы ACLU және ACLU Foundation-ның біріктірілген шығындары 133,4 миллион долларды құрады, оның 86,2%-ы бағдарламаларға, 7,4%-ы басқаруға және 8,2%-ы қаражат жинауға жұмсалды. 2011-2014 жылдар аралығында ACLU Foundation біріктірілген бюджеттің шамамен 70%-ын, ал ACLU шамамен 30%-ын құрады. ACLU қайырымдылық қорына қайырымдылықтарды жинауға шақырады. ACLU Better Business Bureau аккредиттеуіне ие, ал Charity Navigator ACLU-ны төрт жұлдызды рейтингпен бағалады. Жергілікті бөлімшелер өздерінің қаржыларын жинайды; алайда, кейбіреулері ұлттық ACLU-дан да қаржы алады, мұндай көмектің таралуы мен сомасы штаттар бойынша әртүрлі болады. Ұлттық ұйым өз қалауынша, өзін-өзі қамтамасыз етуге жеткілікті ресурстары жоқ кішігірім бөлімшелерге субсидиялар береді; мысалы, Вайоминг штатындағы ACLU бөлімшесі 2015 жылдың сәуіріне дейін мұндай субсидияларды алды, содан кейін ұлттық ACLU-дағы штаттарды қысқарту аясында Вайоминг кеңсесі жабылды. 2004 жылдың қазанында ACLU Форд және Рокфеллер қорынан 1,5 миллион доллар көмек қабылдаудан бас тартты, себебі бұл қорылар өздерінің донорлық келісімдеріне АҚШ ПАТРИОТ Актісінің тілін енгізді, оның ішінде қаражаттың ешқайсысы "терроризмді немесе басқа да қабылдамас әрекеттерді қаржыландыруға" бармауы тиіс деген шартты қосты. ACLU бұл шартты, федералды заңда да, донорлардың келісімдерінде де азаматтық бостандықтарға қауіп төндіретін деп санайды, ол тым кең және беймағына екенін айтады. Заңдық жұмысының ерекшелігіне байланысты ACLU жиі үкіметтік органдарға қарсы сот процестеріне қатысады, олар әдетте теріс ақшалай шешімдерден қорғалған; қала, штат немесе федералды агенттік өз заңдарын өзгертуге немесе басқаша әрекет етуге міндетті болуы мүмкін, бірақ нақты заңдық негіздеме болмаса, ақшалай өтемақы төлеуге міндетті емес. Кейбір жағдайларда заң мемлекеттік органдарды сәтті сотқа берген талапкерлерге ақшалай өтемақы немесе басқа да ақшалай көмек алуға мүмкіндік береді. Атап айтқанда, 1976 жылғы Азаматтық құқықтарды қорғау жөніндегі заңгерлердің ақысын төлеу туралы заң кейбір азаматтық құқықтарға қатысты істерде үкіметті жауапты етеді. Осы азаматтық құқықтар туралы заң бойынша төленген ақылар зиянды өтеуден гөрі "әділетті өтемақы" деп есептеледі, ал мемлекеттік органдар әділетті өтемақыдан қорғалмайды. Осыған ұқсас заңдар бойынша ACLU және оның штаттық бөлімшелері кейде мемлекеттік органдарға қатысты ақшалай сот шешімдерін бөліседі. 2006 жылы "Діннің қоғамдық білдірілімдерін қорғау туралы" заң шіркеу мен мемлекеттің бөлінуіне қатысты бұзушылықтардың нақты жағдайларында ақшалай шешімдерді болдырмауға тырысты. ACLU қарсы тараптардан сот төлеген ақыны алды; мысалы, Джорджия штатындағы бөлімше он қазыналық заңдарды сот ғимаратынан алып тастауды талап еткен округті сотқа бергеннен кейін 150 000 доллар төледі; штаттағы екінші он қазыналық заңдарға қатысты іс, басқа округте, 74 462 долларлық сот шешіміне әкелді. Теннесси штаты 50 000 доллар, Алабама штаты 175 000 доллар, ал Кентукки штаты 121 500 доллар төлеуге міндетті болды, ұқсас он қазыналық заңдарға қатысты істерде.

In the year ending March 31, 2014, the ACLU and the ACLU Foundation had a combined income from support and revenue of $100.4 million, originating from grants (50.0%), membership donations (25.4%), donated legal services (7.6%), bequests (16.2%), and revenue (0.9%). Membership dues are treated as donations; members choose the amount they pay annually, averaging approximately $50 per member. In the year ending March 31, 2014, the combined expenses of the ACLU and ACLU Foundation were $133.4 million, spent on programs (86.2%), management (7.4%), and fundraising (8.2%). Over the period from 2011 to 2014, the ACLU Foundation, on average, has accounted for roughly 70% of the combined budget, and the ACLU roughly 30%. The ACLU solicits donations to its charitable foundation. The ACLU is accredited by the Better Business Bureau, and the Charity Navigator has ranked the ACLU with a four star rating. The local affiliates solicit their own funding; however, some also receive funds from the national ACLU, with the distribution and amount of such assistance varying from state to state. At its discretion, the national organization provides subsidies to smaller affiliates that lack sufficient resources to be self sustaining; for example, the Wyoming ACLU chapter received such subsidies until April 2015, when, as part of a round of layoffs at the national ACLU, the Wyoming office was closed. In October 2004, the ACLU rejected $1.5 million from both the Ford Foundation and Rockefeller Foundation because the foundations had adopted language from the USA PATRIOT Act in their donation agreements, including a clause stipulating that none of the money would go to "underwriting terrorism or other unacceptable activities". The ACLU views this clause, both in federal law and in the donors' agreements, as a threat to civil liberties, saying it is overly broad and ambiguous. Due to the nature of its legal work, the ACLU is often involved in litigation against governmental bodies, which are generally protected from adverse monetary judgments; a town, state, or federal agency may be required to change its laws or behave differently, but not to pay monetary damages except by an explicit statutory waiver. In some cases, the law permits plaintiffs who successfully sue government agencies to collect money damages or other monetary relief. In particular, the Civil Rights Attorney's Fees Award Act of 1976 leaves the government liable in some civil rights cases. Fee awards under this civil rights statute are considered "equitable relief" rather than damages, and government entities are not immune from equitable relief. Under laws such as this, the ACLU and its state affiliates sometimes share in monetary judgments against government agencies. In 2006, the Public Expressions of Religion Protection Act sought to prevent monetary judgments in the particular case of violations of church state separation. The ACLU has received court awarded fees from opponents; for example, the Georgia affiliate was awarded $150,000 in fees after suing a county demanding the removal of a Ten Commandments display from its courthouse; a second Ten Commandments case in the state, in a different county, led to a $74,462 judgment. The State of Tennessee was required to pay $50,000, the State of Alabama $175,000, and the State of Kentucky $121,500, in similar Ten Commandments cases.

Қолдау және қарсылық

ACLU-ді түрлі адамдар мен ұйымдар қолдайды. 2017 жылы ACLU-ның 1 миллионнан астам мүшесі болды, ал ACLU жыл сайын жүздеген қайырымдылық қорлардан мыңдаған грант алады. ACLU-ның құқықтық іс-әрекеттердегі одақтастарының арасында Түсті терілі адамдардың құқығы үшін ұлттық қауымдастық, Американдық еврейлер конгресі, Америка жолы үшін халық, Американың ұлттық қару қауымдастығы, Электрондық шекара қоры, Дінді мемлекеттен бөлуді қолдайтын американдықтар және Ұлттық әйелдер ұйымы бар. ACLU либералдық көзқарастағы адамдардың сынына ілікті, мысалы, коммунистерді басшылық құрамынан шығарғанда, нео-нацистерді қорғағанда, Пол Робсонды қорғаудан бас тартқанда немесе Ұлттық еңбек қатынастары заңының қабылдануына қарсылық көрсеткенде. 2014 жылы ACLU-ның бір бөлімі исламға қарсы наразылық білдіргендерді қолдады, ал 2018 жылы ACLU NRA-ны қолдаған заңғы сындарға ұшырады. Керісінше, консерваторлар да оны сынға алды, мысалы, мемлекеттік мектептердегі ресми дұғаға қарсы шыққанда немесе «Патриот» заңына қарсылық білдіргенде. ACLU Руш Лимбо, Джордж Уоллес, Генри Форд және Оливер Норт сияқты консервативті тұлғаларды, сондай-ақ Дик Грегори, Рокуэлл Кент және Бенджамин Спок сияқты либералды тұлғаларды қолдады. Сыни пікірлердің басты себептері – ACLU-ның Ку-Клукс-Клан, нео-нацистер, Ислам ұлты, Солтүстік Америкалық еркек/жігіт махаббаты қауымдастығы, Вестборо баптист шіркеуі немесе «Оң жақтың бірігуі» митингісі сияқты ұйымдарды немесе жеке тұлғаларды қорғаған құқықтық істері. Бұл ұйымдар немесе тұлғалар көңіл көтермейтін немесе жағымсыз көзқарастарды жариялайды. ACLU-ның ресми саясаты: «Біз өте жағымсыз сөздерге қатысқан адамдарды өкілдік еттік немесе қорғадық. Біз коммунистердің, нацистердің, Ку-Клукс-Клан мүшелерінің, терроризммен айыпталғандардың, порнографтардың, ЛГБТ-ға қарсы белсенділердің және туды өртегендердің сөз бостандығын қорғадық. Себебі сөз бостандығын қорғау, көпшілікке ұнамайтын хабарламаны жеткізген кезде ең қажет. Конституциялық құқықтар ең танымал емес топтарға да тиесілі болуы керек, егер олардың барлығы үшін сақталса».

A variety of persons and organizations support the ACLU. There were over 1,000,000 members in 2017, and the ACLU receives thousands of grants from hundreds of charitable foundations annually. Allies of the ACLU in legal actions have included the National Association for the Advancement of Colored People, the American Jewish Congress, People for the American Way, the National Rifle Association of America, the Electronic Frontier Foundation, Americans United for Separation of Church and State and the National Organization for Women. The ACLU has been criticized by liberals such as when it excluded communists from its leadership ranks, when it defended Neo Nazis, when it declined to defend Paul Robeson, or when it opposed the passage of the National Labor Relations Act. In 2014, an ACLU affiliate supported anti Islam protesters and in 2018 the ACLU was criticized when it supported the NRA. Conversely, it has been criticized by conservatives such as when it argued against official prayer in public schools or when it opposed the Patriot Act. The ACLU has supported conservative figures such as Rush Limbaugh, George Wallace, Henry Ford and Oliver North as well as liberal figures such as Dick Gregory, Rockwell Kent and Benjamin Spock. Major sources of criticism are legal cases in which the ACLU represents an individual or organization that promotes offensive or unpopular viewpoints, such as the Ku Klux Klan, neo Nazis, the Nation of Islam, the North American Man/Boy Love Association, the Westboro Baptist Church or the Unite the Right rally. The ACLU's official policy is " [we have] represented or defended individuals engaged in some truly offensive speech. We have defended the speech rights of communists, Nazis, Ku Klux Klan members, accused terrorists, pornographers, anti LGBT activists, and flag burners. That's because the defense of freedom of speech is most necessary when the message is one most people find repulsive. Constitutional rights must apply to even the most unpopular groups if they're going to be preserved for everyone."

Алғашқы жылдар

ACLU 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде адвокат-активист Кристалл Истман мен Роджер Нэш Болдуин бірлесіп құрған Ұлттық азаматтық бостандықтар бюросынан (CLB) өркендеді. CLB-ның негізгі назары сөз бостандығына, әсіресе соғысқа қарсы пікірлерге, сондай-ақ Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етуден бас тартқан саналы қарсылық білдірушілерді қолдауға бағытталған еді. 1918 жылы Кристалл Истман денсаулығының нашарлауына байланысты ұйымнан кетіп қалды. CLB-ның толық басшылығын өз мойнына алғаннан кейін Болдуин ұйымды қайта құруды талап етті. Ол сот арқылы шешілетін мәселелерге қатысты жұмысты тікелей әрекеттерге және халықты ағартуға ауыстыруды қалады. CLB директорлары оған келісіп, 1920 жылдың 19 қаңтарында жаңа атаумен – Америка азаматтық бостандықтар одағын (ACLU) құрды. ACLU-ға атқару комитеті басшылық етті және ол демократиялық не теңдікке негізделген ұйым емес еді. ACLU штаб-пәтерінде Нью-Йорк тұрғындары басымдық құрды. ACLU қаржысының көп бөлігі Garland Fund сияқты қайырымдастық қорлардан түсті.

Сөз бостандығы дәуірі

1920 жылдары ACLU-ның басты назары сөз бостандығына, жалпы алғанда, және еңбек қозғалысы аясындағы сөз бостандығына аударылды. ACLU-ның көптеген күш-жігері еңбек қозғалысымен байланысты болғандықтан, ACLU-ның өзі Американдық легион, Ұлттық азаматтық федерация, Өнеркәсіптік қорғаныс қауымдастығы және Біріккен патриоттық қоғамдар сияқты консервативті топтардың қысымына ұшырады. ACLU басшылығы азаматтық құқықтарды бұзуға қарсы тұру жолдары бойынша келіспеді. Болдуин, Артур Гарфилд Хейс және Норман Томас сияқты бірі тікелей, белсенді әрекеттердің ең тиімді жол екеніне сенді. Ал Уолтер Неллес және Уолтер Поллак сияқты екінші топ Жоғарғы Сотқа жүгінудің өзгерістерге қол жеткізудің ең жақсы тәсілі деп ойлады. Еңбек саласынан бөлек, ACLU басқа да салаларда жұмыс істеді, мысалы, мемлекеттік мектептерде сөз бостандығын қолдады. 1921 жылы Нью-Йорк қаласының мемлекеттік мектептерінде ACLU-ға сөйлеуге тыйым салынды. ACLU, NAACP-мен бірлесіп, нәсілдік дискриминацияға қатысты істерді де қолдады. ACLU пікірлерге қарамастан, сөз бостандығын қорғады. Мысалы, реакциялық, католиктерге, қараларға қарсы Ku Klux Klan (KKK) ACLU-ның назар аудару жиі нысаны болды, бірақ ACLU 1923 жылы KKK-ның жиналыстар өткізу құқығын қорғады. 1920 жылдары ACLU қорғауға ұмтылмаған азаматтық құқықтар да болды, олар өнерге цензура, үкіметтік іздеу және тәркілеу мәселелері, жеке өмірге құқық немесе телефон арқылы тыңдау. Үкіметтік шенеуніктер АҚШ Коммунистік партиясын үнемі мазалады, нәтижесінде ACLU-ның басты клиенті осы партия болды. Сонымен қатар, коммунистер өз тактикасында өте агрессивті болды, көбінесе заңсыз әрекеттерге барып, ант беру арқылы партияға қатысқандығын жоққа шығарды. Бұл коммунистер мен ACLU арасында жиі қақтығыстарға әкелді. Бұл 1925 жылы ACLU Джон Т. Скопсті Теннесси штатының эволюцияға қарсы заңына қарсы шығуға көндірген кезде өзгерді. ACLU Ұлттық комитетінің мүшесі Кларенс Дарроу Скопстің құқықтық қорғауын басқарды. Уильям Дженнингс Брайан басқарған айыптау тарапы мектепте жаратылыстануды оқытуда Киелі кітапты сөзбе-сөз түсіндіру қажет деп мәлімдеді. ACLU істі жоғалтты және Скопске 100 доллар айыппұл салынды. Кейін Теннесси штатының Жоғарғы соты заңды қолдады. Дегенмен, сот шешімін техникалық себептермен күштен шығарды. Скопс ісі ACLU үшін үлкен жариялыққа байланысты жетістікке айналды. ACLU бүкіл Америкада танымал болды және бұл іс АҚШ-тың ірі газетінің бірінен ACLU-ға алғашқы қолдауды әкелді. ACLU мектептерде шіркеу мен мемлекеттің бөлінуі үшін ондаған жылдар бойы күресті, соның ішінде 1982 жылғы Маклин Арканзасқа қарсы және 2005 жылғы Китцмиллер Довер аймақтық мектеп округіне қарсы істер. Болдуин 1920 жылдары Нью-Джерсиде ереуілде болған фабрика жұмысшыларының митингісінде сөйлеуге тырысқаны үшін тұтқындалғаннан кейін сөз бостандығы бойынша маңызды жеңіске жетті. Шешім Нью-Джерси штатына ғана қатысты болғанымен, 1928 жылғы апелляциялық соттың үкімі конституциялық кепілдіктерді сөз бостандығына "либералды және жан-жақты" түсіндіру қажет екенін жариялады. Бұл азаматтық құқықтар қозғалысындағы маңызды өзгеріс болды, сот пікірінің азаматтық құқықтар жағына қарай бұрылуын көрсетті. 1920 жылдардың ең маңызды ACLU ісі – Gitlow v. New York, онда Бенджамин Гитлоу коммунизмді насихаттайтын әдебиет таратып, анархия мен зорлық-зомбылықты қоздыруға қарсы штаттық заңды бұзғаны үшін тұтқындалды. Жоғарғы Сот Гитлоудың үкімін жоққа шығармады, бірақ ACLU-ның ұстанымын қабылдады (кейіннен инкорпорация доктринасы деп аталды), Бірінші түзетудегі сөз бостандығы федералдық заңдармен қатар штаттық заңдарға да қолданылады. Орегон штатының міндетті білім беру туралы заңы 1926 жылға қарай Орегон штатындағы сегіз бен он алты жас аралығындағы барлық балалардың мемлекеттік мектепке баруын талап етті. ACLU-ның бұрынғы директоры Роджер Нэш Болдуин, сол кездегі Жоғарғы Сот адвокаты және болашақ Жоғарғы рыцарь Колумб рыцарларының мүшесі Люк Е. Харттың жақын досы, бұл заңға қарсы күресу үшін рыцарлармен бірігуді ұсынды. Колумб рыцарлары заңға қарсы күресу үшін дереу 10 000 доллар және оны жеңу үшін қажетті қосымша қаражат беруге уәде берді. Бұл іс Пирс v. Сеңлілер қоғамы деп аталды, бұл АҚШ Жоғарғы Сотының он төртінші түзетудегі Тиісті процестің шартын айтарлықтай кеңейткен шешімі. Сот бірауызды шешіммен заңның конституцияға қайшы екенін және балаларды тәрбиелеу құқығы мемлекетке емес, ата-аналарға тиесілі екенін мәлімдеді. Бұл ата-аналардың діни мектептерде балаларын тәрбиелеуге деген діни бостандығын қолдады.

During the 1920s, the ACLU's primary focus was on freedom of speech in general and speech within the labor movement particularly. Because most of the ACLU's efforts were associated with the labor movement, the ACLU itself came under heavy attack from conservative groups, such as the American Legion, the National Civic Federation, and Industrial Defense Association and the Allied Patriotic Societies. ACLU leadership was divided on how to challenge civil rights violations. One faction, including Baldwin, Arthur Garfield Hays, and Norman Thomas, believed that direct, militant action was the best path. Another group, including Walter Nelles and Walter Pollak, felt that lawsuits taken to the Supreme Court were the best way to achieve change. In addition to labor, the ACLU also led efforts in non labor arenas, for example, promoting free speech in public schools. The ACLU was banned from speaking in New York public schools in 1921. The ACLU, working with the NAACP, also supported racial discrimination cases. The ACLU defended free speech regardless of espoused opinions. For example, the reactionary, anti Catholic, anti black Ku Klux Klan (KKK) was a frequent target of ACLU efforts, but the ACLU defended the KKK's right to hold meetings in 1923. There were some civil rights that the ACLU did not make an effort to defend in the 1920s, including censorship of the arts, government search and seizure issues, right to privacy, or wiretapping. Government officials routinely hounded the Communist Party USA, leading it to be the primary client of the ACLU. At the same time, the Communists were very aggressive in their tactics, often engaging in illegal conduct such as denying their party membership under oath. This led to frequent conflicts between the Communists and ACLU. That changed in 1925, when the ACLU persuaded John T. Scopes to defy Tennessee's anti evolution law in The State of Tennessee v. John Thomas Scopes. Clarence Darrow, a member of the ACLU National Committee, headed Scopes' legal team. The prosecution, led by William Jennings Bryan, contended that the Bible should be interpreted literally in teaching creationism in school. The ACLU lost the case, and Scopes was fined $100. The Tennessee Supreme Court later upheld the law. Still, it overturned the conviction on a technicality. The Scopes trial was a phenomenal public relations success for the ACLU. The ACLU became well known across America, and the case led to the first endorsement of the ACLU by a major US newspaper. The ACLU continued to fight for the separation of church and state in schoolrooms, decade after decade, including the 1982 case McLean v. Arkansas and the 2005 case Kitzmiller v. Dover Area School District. Baldwin was involved in a significant free speech victory of the 1920s after he was arrested for attempting to speak at a rally of striking mill workers in New Jersey. Although the decision was limited to the state of New Jersey, the appeals court's judgment in 1928 declared that constitutional guarantees of free speech must be given "liberal and comprehensive construction", and it marked a major turning point in the civil rights movement, signaling the shift of judicial opinion in favor of civil rights. The most important ACLU case of the 1920s was Gitlow v. New York, in which Benjamin Gitlow was arrested for violating a state law against inciting anarchy and violence when he distributed literature promoting communism. Although the Supreme Court did not overturn Gitlow's conviction, it adopted the ACLU's stance (later termed the incorporation doctrine) that the First Amendment freedom of speech applied to state laws, as well as federal laws. The Oregon Compulsory Education Act required almost all children in Oregon between eight and sixteen years of age to attend public school by 1926. Associate Director Roger Nash Baldwin, a personal friend of Luke E. Hart, the then–Supreme Advocate and future Supreme Knight of the Knights of Columbus, offered to join forces with the Knights to challenge the law. The Knights of Columbus pledged an immediate $10,000 to fight the law and any additional funds necessary to defeat it. The case became known as Pierce v. Society of Sisters, a United States Supreme Court decision that significantly expanded coverage of the Due Process Clause in the Fourteenth Amendment. In a unanimous decision, the court held that the act was unconstitutional and that parents, not the state, had the authority to educate children as they thought best. It upheld the religious freedom of parents to educate their children in religious schools.

Сөз бостандығын кеңейту

ACLU басшылары азаматтық бостандықтарды қорғау үшін қолдануға болатын ең тиімді тактикалар бойынша екіге бөлінді. Феликс Франкфуртер заң шығарудың ұзақ мерзімді перспективада ең жақсы шешім екенін ойлады, себебі Жоғарғы Сот Конституциялық құқықтарды либералды тұрғысынан түсіндіруге міндетті емес. Бірақ Уолтер Поллак, Моррис Эрнст және басқа да басшылар Жоғарғы Сот шешімдерінің азаматтық бостандықтарды кепілдендірудің ең тиімді жолы екеніне сенді. 1920 жылдардағы Жоғарғы Соттың бірқатар шешімдері ұлттық атмосфераның өзгеретінін болжады; радикализмге қарсы сезімдер басылды және сот шешімдері арқылы сөз және жиналыс бостандығын қорғауға дайындық күшейді. 1926 жылдан бастап ACLU сөз бостандығымен айналысатын жұмыстарын өнер мен әдебиетке цензура жасауды да қамтитын етіп кеңейтті. Сол жылы Х.Л. Менкен өзінің тыйым салынған «American Mercury» журналының таралымдарын тарату арқылы Бостон заңын қасақана бұзды; ACLU оны қорғады және соттан ақталды. ACLU алғашқы жылдары әртүрлі нәтижелерге жетті, және тек 1966 жылы Жоғарғы Сот «Roth v. United States» және «Memoirs v. Massachusetts» істерінде әдепсіздік туралы заңдарды толыққанды түсіндірді. Комсток заңдары жыныстық білім беру туралы ақпаратты таратуға тыйым салды, себебі ол әдепсіз және жаман әдеттерге итермелейді деген пікірде болды. Мэри Уэр Деннет 1928 жылы жыныстық білім беру материалдары бар буклет таратуы үшін 300 доллар айыппұл төледі. Моррис Эрнст басқаруымен ACLU оның үкімін жоюға шағымданып, сотта жеңіске жетті, онда судья Лернед Хэнд буклеттің басты мақсаты – «түсінікті дамыту» екенін айтты. «Near v. Minnesota» ісінде де, 1931 жылы шешілгендей, Жоғарғы Сот штаттардың алдын ала шектеулерді қолданып, газеттің жариялануына кедергі келтіруге құқығы жоқ екенін мәлімдеді, тіпті газеттің жаман беделді болса да.

1930 жылдар

1930 жылдардың аяғында АҚШ-та төзімділіктің жаңа дәуірі басталды. Ұлттық лидерлер Құқықтар Жарғысын, әсіресе ол азшылықтарды қорғағанын, демократияның мәні деп бағалады. ACLU 1932 жылғы Норрис-Ла Гуардия заңын қабылдауда маңызды рөл атқарды, бұл заң жұмыс берушілерге қызметкерлердің кәсіподақ құруына кедергі келтіруді тиымдап, ереуілдерді, некелерді және еңбек ұйымдастыру шараларын тыйым салу арқылы заңсыз ету практикасын тоқтатты. Гарланд қорының қаржыландыруымен ACLU ықпалды Маргольд есебін жасауға қатысты, онда афроамерикалықтардың азаматтық құқықтары үшін күресу стратегиясы баяндалды. ACLU Оңтүстіктегі кемсітушілік саясатты реттейтін «бөлек, бірақ тең» қағидасының заңсыз екенін көрсетуді жоспарлады, себебі афроамерикалықтарға ешқашан тең қарастырылмады. Бірақ Ұлы депрессия азаматтық бостандықтарға жаңа шабуылдар әкелді; 1930 жылы сөз бостандығын қорғау бойынша қудалаулардың саны күрт өсті, линчелеулердің саны екі еселенді, ал Филадельфияда жұмыссыздардың барлық жиналыстарына тыйым салынды. Франклин Д. Рузвельт әкімшілігі депрессиямен күресу үшін «Жаңа мәміле» ұсынды. ACLU лидерлері «Жаңа мәміле» туралы әртүрлі пікірде болды, себебі көптегендер бұл жеке істерге үкіметтің араласуын күшейтеді деп санайтын, сондай-ақ Ұлттық қалпына келтіру басқармасы монополияға қарсы заңнаманы тоқтатты. «Жаңа мәміле» лидерлерінің экономикалық саясаты көбінесе ACLU мақсаттарымен үйлесетін, бірақ әлеуметтік мақсаттары үйлеспеді. Атап айтқанда, фильмдерді әдепсіз немесе қоғамдық тәртіпке қауіпті деп санаған жергілікті ережелердің көп саны болды. Тіпті жүктілік пен босануды бейнелейтін денсаулық сақтау фильмдеріне де тыйым салынды, сондай-ақ 1938 жылғы 11 сәуірдегі «Life» журналының босану процесінің суреттерін қамтыған санына да тыйым салынды. ACLU бұл тыйымдарға қарсы күресті, бірақ жеңіліске ұшырады. Католик шіркеуі 1930 жылдары саяси ықпалға ие болды; ол өзінің ықпалын фильмдерді цензуралауға және тууды шектеу туралы ақпаратты жариялауға кедергі келтіру үшін пайдаланды. ACLU мен Католик шіркеуі арасындағы бұл қақтығыс 1934 жылы ACLU басшылығынан соңғы католик діни қызметкерінің отставкаға кетуіне әкелді; католик діни қызметкері 1970 жылға дейін қайтадан ұсынылмады. Жоғарғы соттың саясатындағы маңызды өзгерісті білдірген алғашқы шешім – үкіметтік бағдарламаларға қатаң конституциялық шектеулерді енгізбеу және азаматтық бостандықтарды қорғауда белсенді рөл атқару болды. Бұл шешім Де Жонг Орегонға қарсы істе қабылданды, онда коммунистік еңбек ұйымдастырушысы кәсіподақ құру туралы талқылау үшін жиналыс шақырғаны үшін тұтқындалды. ACLU адвокаты Осмонд Френкель, Халықаралық еңбек қорғаумен бірлесіп, 1937 жылы Де Жонгты қорғады және Жоғарғы сот «заңды талқылау үшін бейбіт жиналыс қылмыс болып табылмайды» деген шешім шығарғанда үлкен жеңіске жетті. Де Жонг ісі он екі жылға созылған дәуірдің басталуын белгіледі, оның ішінде Рузвельт тағайындаған судьялар (Хьюго Блэк, Уильям О. Дуглас және Фрэнк Мерфи бастаған) азаматтық бостандықтарға қатысты заңдарды қалыптастырды. Сенатор Роберт Ф. Вагнер 1935 жылы Ұлттық еңбек қатынастары заңын ұсынды, ол жұмысшыларға кәсіподақ құруға мүмкіндік берді. Қызығы, 15 жыл бойы жұмысшылардың құқықтары үшін күрескен ACLU бастапқыда заңға қарсы болды (кейін ол заңға қатысты ұстаным білдірмеді), себебі ACLU лидерлерінің кейбіреулері заң жобасының үкіметке берген билігін күшейтетінінен қорқыды. Жаңа құрылған Ұлттық еңбек қатынастары кеңесі (NLRB) ACLU үшін қиын мәселе тудырды, себебі 1937 жылы ол Генри Фордқа кәсіподаққа қарсы әдебиеттерді таратуға тыйым салды. ACLU басшылығының бір бөлігі әдетте еңбекшілердің жағын алды және бұл топ NLRB-ның әрекетін қолдады. 1937 жылға дейін ACLU азаматтар мен жеке ұйымдар азаматтық құқықтарды ең жақсы қорғай алады деп санады. ACLU-ның басқа мүшелері ACLU-ның саяси аренаға көшуін және саясаткерлермен келісімдер жасау үшін өз идеалдарынан бас тартуға дайын болуын қалады. ACLU басшылығы бұл бастаманы қабылдамады. Ең маңызды істерге туды сәлемдеуді талап ететін заңдар жатты. Ехоба куәгерлері туды сәлемдеуді өздерінің діни сенімдеріне қайшы деп санады. 1938 жылы екі бала туды сәлемдемегені үшін сотталды. Бірақ үш жылдан кейін Батыс Вирджиния штатының білім беру басқармасы Барнеттке қарсы істе Жоғарғы сот өз шешімін өзгертті.

The late 1930s saw the emergence of a new era of tolerance in the United States. National leaders hailed the Bill of Rights, particularly as it protected minorities, as the essence of democracy. The ACLU played a significant role in passing the 1932 Norris–La Guardia Act, a federal law that prohibited employers from preventing employees from joining unions and stopped the practice of outlawing strikes, marriages, and labor organizing activities with the use of injunctions. Funded by the Garland Fund, the ACLU also participated in producing the influential Margold Report, which outlined a strategy to fight for civil rights for blacks. The ACLU planned to demonstrate that the "separate but equal" policies governing the Southern discrimination were illegal because blacks were never, in fact, treated equally. But the Great Depression brought new assaults on civil liberties; the year 1930 saw a large increase in the number of free speech prosecutions, a doubling of the number of lynchings, and all meetings of unemployed persons were banned in Philadelphia. The Franklin D. Roosevelt administration proposed the New Deal to combat the depression. ACLU leaders were of mixed opinions about the New Deal since many felt that it represented an increase in government intervention into personal affairs and because the National Recovery Administration suspended antitrust legislation. The economic policies of the New Deal leaders were often aligned with ACLU goals, but social goals were not. In particular, movies were subject to a barrage of local ordinances that banned screenings deemed immoral or obscene. Even public health films portraying pregnancy and birth were banned, as was Life magazine's April 11, 1938, issue, which included photos of the birth process. The ACLU fought these bans but did not prevail. The Catholic Church attained increasing political influence in the 1930s; it used its influence to promote the censorship of movies and to discourage the publication of birth control information. This conflict between the ACLU and the Catholic Church led to the resignation of the last Catholic priest from ACLU leadership in 1934; a Catholic priest would not be represented again until the 1970s. The first decision that marked the Supreme Court's major shift in policy—no longer applying strict constitutional limits to government programs, and taking a more active role in protecting civil liberties—was De Jonge v. Oregon, in which a communist labor organizer was arrested for calling a meeting to discuss unionization. The ACLU attorney Osmond Fraenkel, working with International Labor Defense, defended De Jonge in 1937 and won a major victory when the Supreme Court ruled that "peaceable assembly for lawful discussion cannot be made a crime." The De Jonge case marked the start of an era lasting for a dozen years, during which Roosevelt appointees (led by Hugo Black, William O. Douglas, and Frank Murphy) established a body of civil liberties law. Senator Robert F. Wagner proposed the National Labor Relations Act in 1935, which empowered workers to unionize. Ironically, after 15 years of fighting for workers' rights, the ACLU initially opposed the act (it later took no stand on the legislation) because some ACLU leaders feared the increased power the bill gave to the government. The newly formed National Labor Relations Board (NLRB) posed a dilemma for the ACLU because, in 1937, it issued an order to Henry Ford, prohibiting Ford from disseminating anti union literature. Part of the ACLU leadership habitually took the side of labor, and that faction supported the NLRB's action. Until 1937, the ACLU felt that citizens and private organizations best upheld civil rights. Other ACLU members wanted the ACLU to shift focus into the political arena and be more willing to compromise their ideals to strike deals with politicians. The ACLU leadership also rejected this initiative. The most important cases involved statutes requiring flag salutes. The Jehovah's Witnesses felt that saluting a flag was contrary to their religious beliefs. Two children were convicted in 1938 of not saluting the flag. But three years later, in West Virginia State Board of Education v. Barnette, the Supreme court reversed itself.

Коммунизм және тоталитаризм

Германия, Ресей және басқа да елдерде сөз және ұйым құру еркіндігін қабылдамаған тоталитарлық режимдердің күшеюі АҚШ-тағы азаматтық бостандықтар қозғалысына зор әсер етті; коммунизмге қарсы көңіл күшейді және азаматтық бостандықтар шектелді. ACLU басшылығы АҚШ-та нацистік идеологияны қорғау мәселесінде екіге бөлінді; ACLU ішіндегі прогрессивтік элементтер нацизм мен фашизмге қарсы болды және ACLU нацистерді қорғағанда наразылық білдірді. ACLU көптеген нацистік ұйымдарды қорғады, олардың сөз бостандығы және еркін бірлесу құқығын қорғады. 1930 жылдардың соңында ACLU Америка Құрама Штаттары Коммунистік партиясы басқарған либералды ұйымдардың коалициясы – Халықтық фронтпен одақтасты. ACLU-ға Халықтық фронттың филиалдары жергілікті азаматтық құқықтар үшін Нью-Йорктегі ACLU-дан гөрі тиімді күресе алғандықтан пайда болды. Куәгерлер тыңдалымдарда куәлік бергенде, ACLU бірнеше рет есімдері аталды, нәтижесінде HUAC 1939 жылғы есебінде ACLU-ны айқын атады. Бұл ACLU-ның беделін қатты құлатты, бірақ есепте ACLU-ның коммунистік ұйым екенін «нақты айтуға болмайды» делінген. ACLU 1940 жылы Смит заңына қарсы наразылық білдірген (сәтті болмаған) аздаған ұйымдардың бірі болды, ол кейіннен коммунизмді қолдаған көптеген адамдарды түрмеге қамау үшін пайдаланылды. ACLU Смит заңы бойынша сотталған көптеген адамдарды, соның ішінде еңбек көшбасшысы Гарри Бриджесті қорғады. ACLU басшылығы ұйымнан коммунистерді тазалау мәселесінде келіспеді. Норман Томас, Джон Хейнс Холмс және Моррис Эрнст ACLU-ны коммунизмнен алшақтатуды қалаған антикоммунистер болды; оларға қарсы Гарри Ф. Уорд, Корлис Ламонт және ACLU басшылығына саяси талаптар қоймауды жақтаған Элизабет Гурли Флинн болды. 1939 жыл бойына қатыгез күрес жүрді, ал антикоммунистер 1940 жылдың ақпанында, кеңес тоталитаризмді қолдайтын кез келген адамды ACLU басшылығынан шеттету туралы дауыс бергенде жеңіске жетті. Уорд дереу отставкаға кетті, ал алты сағаттық пікір-таластан кейін Флинн ACLU кеңесінен шығарылды. Көптеген адамдар 1940 жылғы резолюцияны өзінің негізгі принциптерін сатқандық деп санады. Резолюция 1968 жылы күшін жойды, ал Флинн 1970 жылы ACLU-ға қайтарылды. Рузвельт соғысқа дейінгі сыншыларына қарсы заңдық шаралар қабылдау үшін Бас прокурор Фрэнсис Бидлге үнемі қысым көрсетті. Президентке жағымдылық таныту үшін Биддл Смит заңын бұзғаны үшін отызға жуық белгілі емес адамды айыптады. Көптеген айыпталушылар бір-бірін танымаса да және көпшілігі АҚШ-тың шашыраңқы аймақтарында тұрса да, олардың барлығы 1944 жылы Вашингтонда өткен бүлікшілдер сотында бірдей сотталды. Роджер Н. Болдуин, Норман Томас, Тюргуд Маршалл және басқалар сот процесін айыптау үшін ACLU-ны сотқа баруға шақырып, (Болдуин оны «құбыжық» деп атады), бірақ директорлар кеңесі олардың ұсынысын қабылдамады. ACLU соғыс кезеңінде баспасөзді шектеуге қарсы күресте де жарамады. АҚШ почта қызметі әйгілі Чарльз Куглиннің «Әлеуметтік әділдік» журналының екінші сыныптағы почталық басылым құқығын жойғанда, ол үнсіз қалды. Алайда, ол «Социалистік жұмысшылар партиясының хабаршысы» және «Бойз-Вэлли Геральд» газеттерінің баспагерлеріне олардың почталық құқықтары жойылғанда заңдық көмек көрсетті. ACLU ФБР және басқа агенттіктердің қара баспасөзге қарсы заңсыз қысым көрсетуіне жол бермеді. ACLU-ның азаматтық бостандықтарды қорғаудағы кемшіліктері «Бірінші дүниежүзілік соғыста туып, Екінші дүниежүзілік соғыста қайтыс болды» деген қазіргі заманғы мақалды тудырды. Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін екі ай өткен соң, Рузвельт 9066-шы жарлық арқылы әскери «қауіпсіздік аймақтарын» құруға рұқсат берді, бұл Батыс жағалауындағы барлық жапондық американдықтарды ішкі лагерьлерде ұстауға жол ашты. Азамат емес иссейлерден (ассимиляцияланбайтын нәсілдің мүшелері ретінде натурализацияға тыйым салынған) басқа, ұсталғандардың үштен екісінен астамы Америкада туған азаматтар болды. Армия Батыс жағалауын «эвакуациялауды» бастаған кезде ұйым ішіндегі пікірлер күшейді. Кеңес жапондық американдық азаматтарды шығаруға қарсы шағымданудан бас тартты; 22 маусымда Батыс жағалауындағы филиалдарға үкіметтің конституциялық құқығы жоқ деп дәлелдеген істерді қолдамауға нұсқау жіберілді. Батыс жағалауындағы ACLU кеңселерi жапондықтарға қарсы көңілдің күшеюіне қарсы күреске басынан бастап тікелей қатысты, өйткені олар географиялық жағынан мәселеге жақын болды және осы уақытқа дейін оны шектеуге қатысты істермен айналысып жатты. Сиэтл кеңсесі Гордон Хирабаяшидің сот процесіне көмектесіп, ACLU бастаған жұмысты жалғастыру үшін тәуелсіз комитет құрды, ал Лос-Анджелесте адвокат А. Л. Вирин Эрнест Кинзо Вакаяманы өкілдік етуді жалғастырды, бірақ істің конституциялық мәселелерін қарастырмады. Алайда, Эрнест Бесиг басқарған Сан-Франциско филиалы, маусымның 22-сі күнгі директивадан бұрын қабылданған Фред Коремацу ісіне қолдауын тоқтатудан бас тартты, ал адвокат Уэйн Коллинс Бесигтің толық қолдауымен Коремацудың шығарылуының заңсыздығына негізделген қорғанысын жүргізді. Хирабаяши ісі 1943 жылдың мамырында сотқа жетті, және судьялар жапондық американдықтарды Батыс жағалауынан шығаруға үкіметтің құқығын растады; ACLU бұрын Лос-Анджелестегі кеңсесін Хирабаяшиге көмектесуден тоқтатуға мәжбүр болғанымен, іске 1000 доллар (құқықтық команданың барлық бюджетінің үштен бірінен астам) сыйлық ретінде берді және amicus brief ұсынды. Бесиг, Осмонд Фрэнкелдің әлсіз қорғанысына наразы болып, Хирабаяшидің конституциялық құқықтарын тікелей қарастыратын қосымша amicus brief ұсынды. Сонымен қатар, А. Л. Вирин Ясуи ісінде адвокаттардың бірі болды (Хирабаяши ісімен бір күні шешілді және бірдей нәтижелерге әкелді). Алайда, ол өз аргументтерін ұлттық кеңсе шегінде сақтады. Ұйымнан ең жақсы нәтиже алған жалғыз іс, ex parte Endo болды, ACLU-дан екі amicus brief көмектесті, бірі консервативті Фрэнкелден, екіншісі көбірек болжамды Уэйн Коллинстен. Коремацу, Хирабаяши және Ясуи істері бойынша сот шешімдері 1980 жылдары coram nobis процедурасы бойынша күшін жойды. Заң ғалымы Питер Айронс кейіннен ACLU ұлттық кеңсесінің 9066-шы жарлықтың конституциялық еместігіне тікелей наразылық білдірмеуі «жоғары сотқа осы шағымдарды тиімді ұсынуын шектеді» деп мәлімдеді. Осы топқа соғыс кезінде АҚШ азаматтығынан бас тартқан, бірақ кейіннен шешіміне өкініп, «қайта оралу» үшін өтініштерін қайтаруға тырысқан мыңдаған нисейлер кірді. (Осы «қайта оралуға» баруға ниеттенгендердің көпшілігі ешқашан елде болмаған және депортацияланып жатқан, қайта оралмайтын). Эрнест Бесиг 1944 жылы Туле-Лейк сегрегациялық орталығына барды, онда осы «бас тартқандардың» көпшілігі шоғырланған, және одан кейін Уэйн Коллинстің олардың атынан сотқа шағымдануға көмектесуге шақырды, бас тартулар қысыммен жасалғанын айтты. Ұлттық ұйым жергілікті филиалдарға бас тартқандарды өкілдік етуге тыйым салды, Коллинс істі тәуелсіз түрде жалғастыруға мәжбүр болды, бірақ Бесиг және Солтүстік Калифорния кеңсесі кейбір қолдау көрсетті.

The rise of totalitarian regimes in Germany, Russia, and other countries that rejected freedom of speech and association greatly impacted the civil liberties movement in the US; anti Communist sentiment rose, and civil liberties were curtailed. The ACLU leadership was divided over whether or not to defend pro Nazi speech in the United States; pro labor elements within the ACLU were hostile towards Nazism and fascism and objected when the ACLU defended Nazis. The ACLU defended numerous pro Nazi groups, defending their rights to free speech and free association. In the late 1930s, the ACLU allied itself with the Popular Front, a coalition of liberal organizations coordinated by the United States Communist Party. The ACLU benefited because affiliates from the Popular Front could often fight local civil rights battles much more effectively than the New York based ACLU. The House Un American Activities Committee (HUAC) was created in 1938 to uncover sedition and treason within the United States. When witnesses testified at its hearings, the ACLU was mentioned several times, leading the HUAC to mention the ACLU prominently in its 1939 report. This damaged the ACLU's reputation severely, even though the report said that it could not "definitely state whether or not" the ACLU was a Communist organization. The ACLU was one of the few organizations to protest (unsuccessfully) against the passage of the Smith Act in 1940, which would later be used to imprison many persons who supported Communism. The ACLU defended many persons who were prosecuted under the Smith Act, including labor leader Harry Bridges. ACLU leadership was split on whether to purge its leadership of Communists. Norman Thomas, John Haynes Holmes, and Morris Ernst were anti Communists who wanted to distance the ACLU from Communism; opposing them were Harry F. Ward, Corliss Lamont, and Elizabeth Gurley Flynn, who rejected any political test for ACLU leadership. A bitter struggle ensued throughout 1939, and the anti Communists prevailed in February 1940 when the board voted to prohibit anyone who supported totalitarianism from ACLU leadership roles. Ward immediately resigned, andfollowing a contentious six hour debateFlynn was voted off the ACLU's board. The 1940 resolution was considered by many to be a betrayal of its fundamental principles. The resolution was rescinded in 1968, and Flynn was posthumously reinstated to the ACLU in 1970. Roosevelt put constant pressure on Attorney General Francis Biddle to take legal action against his prominent pre war critics. Partly to appease the president, Biddle finally charged thirty lesser known individuals for violating the Smith Act. Although many of the defendants did not know each other, and most lived in scattered locations in the U. S., they were all tried at once in Washington, D. C. in the Sedition Trial of 1944 Despite efforts by Roger N. Baldwin, Norman Thomas, Thurgood Marshall, and others in the leadership to get the ACLU to go on record condemning the trial (Baldwin called it "monstrous,") the board of directors overruled them. The ACLU also had a mixed record on fighting wartime restrictions on the press. It was silent when the U. S. Post Office revoked the second class mailing privileges of Social Justice, the magazine of Father Charles E. Coughlin. On the other hand, it extended legal aid to the publishers of the Militant of the Socialist Workers Party and the Boise Valley Herald when their mailing rights were revoked. The ACLU was unable to prevent extensive extralegal harassment of the black press by the FBI and other agencies. The ACLU's shortcomings in defending civil liberties inspired the contemporary saying "born in World War I and died in World War II." Two months after the Japanese attack on Pearl Harbor, Roosevelt authorized the creation of military "exclusion zones" with Executive Order 9066, paving the way for the detention of all West Coast Japanese Americans in inland camps. In addition to the non citizen Issei (prohibited from naturalization as members of an "unassimilable" race), over two thirds of those swept up were American born citizens. Opinions within the organization became increasingly divided as the Army began the "evacuation" of the West Coast. The board decided not to challenge the eviction of Japanese American citizens; on June 22, instructions were sent to West Coast branches not to support cases that argued the government had no constitutional right to do so. The ACLU offices on the West Coast had been more directly involved in addressing the tide of anti Japanese prejudice from the start, as they were geographically closer to the issue and were already working on cases challenging the exclusion by this time. The Seattle office, assisting in Gordon Hirabayashi's lawsuit, created an unaffiliated committee to continue the work the ACLU had started, while in Los Angeles, attorney A. L. Wirin continued to represent Ernest Kinzo Wakayama but without addressing the case's constitutional questions. however, the San Francisco branch, led by Ernest Besig, refused to discontinue its support for Fred Korematsu, whose case had been taken on before the June 22 directive, and attorney Wayne Collins, with Besig's full support, centered his defense on the illegality of Korematsu's exclusion. Hirabayashi v. United States came before the Court in May 1943, and the justices upheld the government's right to exclude Japanese Americans from the West Coast; although it had earlier forced its local office in L. A. to stop aiding Hirabayashi, the ACLU donated $1,000 to the case (over a third of the legal team's total budget) and submitted an amicus brief. Besig, dissatisfied with Osmond Fraenkel's tamer defense, filed an additional amicus brief that directly addressed Hirabayashi's constitutional rights. In the meantime, A. L. Wirin served as one of the attorneys in Yasui v. United States (decided the same day as the Hirabayashi case and with the same results). Still, he kept his arguments within the national office's parameters. The only case to receive a favorable ruling, ex parte Endo, was also aided by two amicus briefs from the ACLU, one from the more conservative Fraenkel and another from the more putative Wayne Collins. although Korematsu's, Hirabayashi's and Yasui's convictions were later overturned in coram nobis proceedings in the 1980s. Legal scholar Peter Irons later asserted that the national office of the ACLU's decision not to challenge the constitutionality of Executive Order 9066 directly had "crippled the effective presentation of these appeals to the Supreme Court". Included in this group were the thousands of Nisei who renounced their US citizenship during the war but later regretted the decision and tried to revoke their applications for "repatriation". (A significant number of those slated to "go back" to Japan had never actually been to the country and were being deported rather than repatriated.) Ernest Besig had in 1944 visited the Tule Lake Segregation Center, where the majority of these "renunciants" were concentrated, and subsequently enlisted Wayne Collins' help to file a lawsuit on their behalf, arguing the renunciations had been given under duress. The national organization prohibited local branches from representing the renunciants, forcing Collins to pursue the case independently, although Besig and the Northern California office provided some support.

Салқын соғыс дәуірі

1946 жылы басталған суық соғыста АҚШ-ты коммунизмге қарсы сезімдер басып алды. Федералдық тергеулер нәтижесінде көптеген коммунистік немесе солшыл көзқарастарды ұстанған адамдар жұмысынан айырылып, қара тізімге енгізілді немесе түрмеге қамалды. ACLU 1940 жылы коммунистерді басшылығынан шеттету кезінде ішкі дағдарысқа тап болды, және осы екіұштылық 1940 жылдардың соңында коммунистерді қорғау мәселесін қарастырғанда да сақталды. Кейбір ACLU басшылары коммунистерге қарсы болды және ACLU ешқандай күдіктіні қорғамауы керек деп есептеді. Басқалары коммунистердің сөз бостандығына құқығы бар екенін және ACLU оларды қорғауы тиіс деп санайтын. ACLU басшыларының тағы бір тобы коммунистердің қаупіне күмәнданып, екі жақтың арасында келісім табуға тырысты. Бұл екіұшты жағдай 1954 жылға дейін жалғасты, содан кейін азаматтық бостандықтарды қолдайтын топ жеңіске жетіп, көптеген антикоммунистік көшбасшылардың отставкаға кетуіне әкелді. 1947 жылы президент Трумэн 9835-ші жарлыққа қол қойды, ол Федералдық адалдық бағдарламасын құрды. Бұл бағдарлама Бас прокурорға бүлікші деп саналатын ұйымдардың тізімін жасауға рұхсат берді. Тізімге енгізілген ұйымдарға олардың қарастырылып жатқаны туралы хабарланбады, оларға қарсы пікір келтіру мүмкіндігі берілмеді, сондай-ақ үкімет тізімге енгізу үшін нақты негіздерді жарияламады. ACLU басшылығы Федералдық адалдық бағдарламасына қарсы шығу мәселесінде екіге бөлінгенімен, кейбір шағымдар сәтті шешілді. Голливудтағылар HUAC тыңдауларынан кейін қорқып, солшыл көзқарастарға ие адамдардың жұмыс істеуіне тыйым салатын қара тізім жасады. ACLU қара тізімге қарсы заңдық шараларды қолдады, бірақ бұл шаралар сәтсіз аяқталды. 1948 жылы федералдық үкімет АҚШ Коммунистік партиясына тікелей шабуыл жасап, оның он екі жетекшісін Фоли скверіндегі сот процесінде айыптады. Іс тоталитарлық саяси партияға мүше болудың өзі АҚШ үкіметін құлатуға бағытталғандықтарын көрсету үшін жеткілікті ме, жоқ па деген мәселеге байланысты болды. ACLU «Деннис» шешіміне қатысты үкіметтің әрекетін айыптап, оған қарсы күресуге бел буды. «Деннис» шешімі басқа жүздеген коммунистік партия мүшелерін соттауға жол ашты. ACLU көптеген коммунистерге апелляция кезінде көмектесті (бірақ бастаманың көп бөлігі ACLU-ның жергілікті бөлімдерінен, емес ұлттық штаб-пәтерінен шықты), бірақ көптеген айыптаулар күшінде қалды. 1957 жылға дейін Жоғарғы Сот коммунистердің бостандықтарын шектейтін барлық заңдарды қолдады. ACLU, тіпті ол суық соғыс кезінде коммунистерді қорғауды азайтса да, коммунизмнің «алды» деген айыптамаға ұшырады. Сынаушылардың арасында Американдық легион, сенатор Джозеф Маккарти, HUAC және ФБР болды. ACLU басшыларының бірнешесі ФБР-ге жақын болды, нәтижесінде ACLU суық соғыс кезінде ФБР-дің билікті теріс пайдалануы туралы көптеген шағымдарды тергеуге көшпеді. 1950 жылы ACLU директорлар кеңесі атқарушы директор Болдуиннен отставкаға кетуін сұрады, өйткені ол 9 000 (және өсіп келе жатқан) мүшелік ұйымды басқару үшін жеткілікті ұйымдық қабілетке ие емес деп есептеді. Болдуин қарсылық білдірді, бірақ кеңестің көпшілігі оны қызметінен алып тастады және оның орнына Патрик Мерфи Малин тағайындалды. Малиннің басшылығымен 1955 жылы мүшелік саны 30 000-ға дейін үш есеге өсті, бұл 24 жылдық үздіксіз өсудің бастамасы болды, нәтижесінде 1974 жылы 275 000 мүше болды. Малин сонымен қатар ACLU жергілікті бөлімдерінің кеңеюіне де төрағалық етті. Сол жылы барлық мүшелікке ашық екі жылдық конференция ұйымдастырылды; кейінгі онжылдықтарда ол белсенді мүшелер үшін трибунаға айналды, олар ACLU үшін жаңа бағыттарды ұсынды, соның ішінде аборт құқығы, өлім жазасы және кедейлердің құқықтары. ACLU кейіннен өз ұстанымын өзгертіп, Уильям Ворти мен Роквелл Кенттің паспорттарын тәркілеу істерінде қолдады, бұл 1950 жылдардың соңында заңдық жеңіске әкелді. Коммунистік «аң аулау» кезінде көптеген куәгерлер мен қызметкерлер өздерінің саяси көзқарастары туралы ақпаратты жариялаудан аулақ болу үшін бесінші түзетуді пайдалануды таңдады. Үкіметтік органдар мен жеке ұйымдар жауап ретінде бесінші түзетуді пайдаланған кез келген адамның коммунистік партияға мүше екенін білдіретін саясатты енгізді. Ұлттық ACLU бесінші түзетуді пайдаланғаны үшін ғана жұмыстан шығарылған қызметкерлерді қорғау керек пе, жоқ па деген мәселеде екіге бөлінді, бірақ Нью-Йорк бөлімі Гарри Слошуардың Жоғарғы Соттағы ісіне көмектесті, бұл оның жұмыстан шығарылуын болдырмады. Бесінші түзету мәселесі 1954 жылы ACLU-дағы екіұштылықты аяқтады және антикоммунистерді ACLU басшылығынан шеттетуге әкелді. 1953 жылы антикоммунистер, Норман Томас және Джеймс Флай басшылығымен, бесінші түзетуді пайдаланған адамдардың кінәлі екенін білдіретін қаулылар жиынтығын ұсынды. Антикоммунистік көшбасшылар дауыс беру нәтижелерін қабылдаудан бас тартып, мәселені 1954 жылғы екі жылдық съезде тағы да талқылауға шығарды. ACLU мүшесі Фрэнк Грэм, Солтүстік Каролина университетінің президенті, антикоммунистерге қарсы ұсыныс жасады, онда ACLU «бірлестік арқылы кінәлауға, айыптау арқылы соттауға, жеке пікірлер мен сенімдердің құпиялылығын бұзуға және наразылықты адалсыздықпен шатастыруға» қарсы тұрады делінген. Антикоммунистер Грэмнің ұсынысына қарсы күресін жалғастырды, бірақ филиалдардың көпшілігі оларды басып озды. Антикоммунистер ақыры бас тартып, 1954 жылдың соңы мен 1955 жылы директорлар кеңесінен кетіп, ACLU басшылығындағы сегіз жылдық екіұштылықты аяқтады. Содан кейін ACLU суық соғысқа қарсы антикоммунистік заңнамаға қарсы белсендірек күресті. 1940 жылғы қаулыдан (және Элизабет Флиннің шеттетуінен) бастап 1954 жылы антикоммунистік көшбасшылардың отставкаға кетуіне дейінгі кезең көптеген адамдар үшін ACLU өз негізгі принциптерінен бас тартқан дәуір деп есептеледі. Маккартизм 1954 жылдың соңында тележурналист Эдвард Р. Мурроу және басқалар Маккартиді жазалағаннан кейін төмендеді. Суық соғыс тудырған Конституциялық құқықтарға қатысты даулар американдық азаматтық бостандықтардың жаңа дәуірін басталды. 1954 жылы «Браун против Білім беру кеңесі» ісінде Жоғарғы Сот штаттық санкцияланған мектептегі сегрегацияны бірауыздан жойды, содан кейін азаматтық құқықтардың көптеген жеңістері заңдық ландшафты басып алды. 1957 жылы Жоғарғы Сот «Уоткинс против АҚШ» және «Йейтс против АҚШ» істерінде ACLU-ға екі маңызды жеңіс сыйлады, екеуі де Смит заңын жойды және коммунистік партияға мүшелікке қатысты тергеулердің аяқталуын білдірді. 1965 жылы Жоғарғы Сот, соның ішінде Корлис Ламонт (бұрынғы ACLU директорлар кеңесінің мүшесі) ісіндегі «Ламонт против Почта министрі» ісін қарады, ол бесінші түзетуді қолдады және саяси қызметке қатысты шектеулерді жойды.

Anti Communist sentiment gripped the United States during the Cold War beginning in 1946. Federal investigations caused many persons with Communist or left leaning affiliations to lose jobs, become blocklisted, or be jailed. The ACLU was internally divided when it purged Communists from its leadership in 1940, and that ambivalence continued as it decided whether to defend alleged Communists during the late 1940s. Some ACLU leaders were anti Communist and felt that the ACLU should not defend any victims. Some ACLU leaders felt that Communists were entitled to free speech protections and that the ACLU should defend them. Other ACLU leaders were uncertain about the threat posed by Communists and tried to establish a compromise between the two extremes. This ambivalent state of affairs would last until 1954, when the civil liberties faction prevailed, leading to most anti Communist leaders' resignations. In 1947, President Truman issued Executive Order 9835, which created the Federal Loyalty Program. This program authorized the Attorney General to create a list of organizations that were deemed to be subversive. Listed organizations were not notified that they were being considered for the list, nor did they have an opportunity to present counterarguments; nor did the government divulge any factual basis for inclusion in the list. Although ACLU leadership was divided on whether to challenge the Federal Loyalty Program, some challenges were successfully made. The Hollywood establishment panicked after the HUAC hearings and created a blacklist that prohibited anyone with leftist associations from working. The ACLU supported legal challenges to the blocklist, but those challenges failed. The federal government took direct aim at the US Communist Party in 1948 when it indicted its top twelve leaders in the Foley Square trial. The case hinged on whether or not mere membership in a totalitarian political party was sufficient to conclude that members advocated the overthrow of the United States government. The ACLU issued a public condemnation of the Dennis decision, and resolved to fight it. The Dennis decision paved the way for the prosecution of hundreds of other Communist party members. The ACLU supported many Communists during their appeals (although most of the initiative originated with local ACLU affiliates, not the national headquarters), but most convictions were upheld. The Supreme Court, until 1957, upheld nearly every law which restricted the liberties of Communists. The ACLU, even though it scaled back its defense of Communists during the Cold War, still came under heavy criticism as a "front" for Communism. Critics included the American Legion, Senator Joseph McCarthy, the HUAC, and the FBI. Several ACLU leaders were sympathetic to the FBI, and as a consequence, the ACLU rarely investigated any of the many complaints alleging abuse of power by the FBI during the Cold War. In 1950, the ACLU board of directors asked executive director Baldwin to resign, feeling he lacked the organizational skills to lead the 9,000 (and growing) member organization. Baldwin objected, but a majority of the board elected to remove him from the position, and he was replaced by Patrick Murphy Malin. Under Malin's guidance, membership tripled to 30,000 by 1955the start of 24 years of continual growth leading to 275,000 members in 1974. Malin also presided over an expansion of local ACLU affiliates. A bi annual conference, open to the entire membership, was instituted in the same year; in later decades, it became a pulpit for activist members, who suggested new directions for the ACLU, including abortion rights, death penalty, and rights of the poor. The ACLU later reversed their stance and supported William Worthy and Rockwell Kent in their passport confiscation cases, which resulted in legal victories in the late 1950s. In response to communist witch hunts, many witnesses and employees chose to use the fifth amendment protection against self incrimination to avoid divulging information about their political beliefs. Government agencies and private organizations, in response, established policies which inferred communist party membership for anyone who invoked the fifth amendment. The national ACLU was divided on whether to defend employees who had been fired merely for pleading the fifth amendment, but the New York affiliate successfully assisted teacher Harry Slochower in his Supreme Court case, which reversed his termination. The fifth amendment issue became the catalyst for a watershed event in 1954, which finally resolved the ACLU's ambivalence by ousting the anti communists from ACLU leadership. In 1953, the anti communists, led by Norman Thomas and James Fly, proposed a set of resolutions that inferred guilt of persons that invoked the fifth amendment. Anti communist leaders refused to accept the results of the vote and brought the issue up for discussion again at the 1954 bi annual convention. ACLU member Frank Graham, president of the University of North Carolina, attacked the anti communists with a counter proposal, which stated that the ACLU "stand[s] against guilt by association, judgment by accusation, the invasion of privacy of personal opinions and beliefs, and the confusion of dissent with disloyalty". The anti communists continued to battle Graham's proposal but were outnumbered by the affiliates. The anti communists finally gave up and departed the board of directors in late 1954 and 1955, ending an eight year ambivalence within the ACLU leadership ranks. After that, the ACLU proceeded with firmer resolve against Cold War anti communist legislation. The period from the 1940 resolution (and the purge of Elizabeth Flynn) to the 1954 resignation of the anti communist leaders is considered by many to be an era in which the ACLU abandoned its core principles. McCarthyism declined in late 1954 after television journalist Edward R. Murrow and others publicly chastised McCarthy. The controversies over the Bill of Rights that the Cold War generated ushered in a new era in American Civil liberties. In 1954, in Brown v. Board of Education, the Supreme Court unanimously overturned state sanctioned school segregation, and after that, a flood of civil rights victories dominated the legal landscape. The Supreme Court handed the ACLU two key victories in 1957, in Watkins v. United States and Yates v. United States, both of which undermined the Smith Act and marked the beginning of the end of communist party membership inquiries. In 1965, the Supreme Court produced some decisions, including Lamont v. Postmaster General (in which the plaintiff was Corliss Lamont, a former ACLU board member), which upheld fifth amendment protections and brought an end to restrictions on political activity.

1960 жылдар

1954-1964 жылдар ACLU тарихындағы ең табысты кезең болды. Ұйымға мүшелік 30 000-нан 80 000-ға дейін өсті, ал 1965 жылы он жеті штатта филиалдары ашылды. 1964 жылы Колорадо штатында өткен ACLU-ның екі жылдық конференциясында Жоғарғы Сот ACLU-ға қатысты сегіз іс бойынша шешім шығарды; ACLU сегіз істің жетісінде жеңіске жетті. ACLU әдебиет пен өнерге цензураны азайту, еркін қауымдастық құқығын қорғау, нәсілдік сегрегацияны тоқтату, діни білім беруді мемлекеттік мектептерден шығару және қылмыстық күдіктілерге заңды процестің кепілдігін қамтамасыз ету мәселелерінде Жоғарғы Сот шешімдеріне ықпал етті. Католик шіркеуі мұндай заңдардың басты жақтаушысы болды, ал ACLU, Шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуы үшін біріккен американдықтар және Америкалық еврейлер конгресі – оның басты қарсыластары ("сепаратистер") еді. Құқықтар туралы заңның штаттық үкіметтерге діни білім беруді қолдауға тыйым салатыны нақты айқындалмаған еді, ал дін өкілдері Жоғарғы Соттың "ұлттық мектеп кеңесі" рөлін атқаруы қажет емес екенін, Конституцияның әлеуметтік мәселелерді реттемейтінін айтып, күшті заңдық аргументтер келтірді. Алайда ACLU және шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуын жақтаушылар Сотты мұндай іс-әрекеттерді конституцияға қайшы деп жариялауға көндірді. 1960 жылдары ACLU мүшелерінің талабы бойынша діннің мектепте насихатталуына назар аударды. 1960 жылы американдық мектептердің 42 пайызында Киелі кітап оқылатын. Ел бойынша діни ұйымдар намазға қарсы шешімдерге наразылық білдіріп, мектепте намазды заңдастыратын Конституцияға түзету ұсынды. ACLU түзетуге қарсы лоббилік жұмыстар жүргізді, бірақ 1966 жылғы Конгресс дауысы қажетті үштен екі көпшіліктің қолдауын алмады. 1951 жылы "The Miracle" фильмі Католик шіркеуінің талабымен Нью-Йоркте көрсетілуіне тыйым салынды, бірақ ACLU фильмнің дистрибьюторына тыйымды жоюға көмектесті және 1952 жылы "Joseph Burstyn, Inc. v. Wilson" ісінде маңызды жеңіске жетті. Голливуд өзінің өндіріс кодексі арқылы өзін-өзі цензуралауды жалғастырды, бірақ 1956 жылы ACLU Голливудты Кодексті жоюға шақырды. ACLU 1957 жылы Жоғарғы Сот баспагер Сэмюэл Ротты ересектерге арналған журналдарды таратуы үшін әдепсіздікпен айыптағанда маңызды баспасөз цензурасынан бас кетті. 1953 жылға дейін "Рак тропигі" және "Бұл жерден мәңгілікке" сияқты кітаптарға тыйым салынған еді. Бірақ 1960 жылдарға қарай қоғамдық нормалар тез либералданып, әдепсіздікті анықтау қиын болғандықтан, 1971 жылы әдепсіздікке қатысты қудалау тоқтатылды. NAACP Жоғарғы Соттың істеріне (көбінесе NAACP-ның жетекші адвокаты Тургуд Маршалл басқарды) жауапкершілікті алды, ал ACLU полицияның заңсыз әрекеттеріне назар аударды және NAACP-ті құжаттамалық материалдармен (amicus briefs) қолдады. Оңтүстік штаттар NAACP-қа қарсы маккартизм стиліндегі "сілтеушілерді іздеу" науқанын ұйымдастырып, оны мүшелік тізімдерін ашуға мәжбүрлеуге тырысты. ACLU-ның расизмге қарсы күресі сегрегациямен ғана шектелмеді; 1964 жылы ACLU "Reynolds v. Sims" ісіндегі талапкерлерге, негізінен қалалық азаматтарға, маңызды қолдау көрсетті, бұл штаттарды "бір адам – бір дауыс" принципі бойынша сайлау округтерін құруға міндеттеді.

The decade from 1954 to 1964 was the most successful period in the ACLU's history. Membership rose from 30,000 to 80,000, and by 1965 it had affiliates in seventeen states. During the ACLU's bi annual conference in Colorado in 1964, the Supreme Court issued rulings on eight cases involving the ACLU; the ACLU prevailed on seven of the eight. The ACLU played a role in Supreme Court decisions reducing censorship of literature and arts, protecting freedom of association, prohibiting racial segregation, excluding religion from public schools, and providing due process protection to criminal suspects. The Catholic church was a leading proponent of such laws, and the primary opponents (the "separationists") were the ACLU, Americans United for Separation of Church and State, and the American Jewish Congress. It was not clear that the Bill of Rights forbid state governments from supporting religious education, and strong legal arguments were made by religious proponents, arguing that the Supreme Court should not act as a "national school board", and that the Constitution did not govern social issues. However, the ACLU and other advocates of church/state separation persuaded the Court to declare such activities unconstitutional. In the 1960s, the ACLU, in response to member insistence, turned its attention to the in class promotion of religion. In 1960, 42 percent of American schools included Bible reading. Religious factions across the country rebelled against the anti prayer decisions, leading them to propose the School Prayer Constitutional Amendment, which declared in school prayer legal. The ACLU participated in a lobbying effort against the amendment, and the 1966 congressional vote failed to obtain the required two thirds majority. The film The Miracle was banned in New York in 1951 at the behest of the Catholic Church, but the ACLU supported the film's distributor in an appeal of the ban, and won a major victory in the 1952 decision Joseph Burstyn, Inc. v. Wilson. Hollywood continued employing self censorship with its own Production Code, but in 1956 the ACLU called on Hollywood to abolish the Code. The ACLU lost an important press censorship case when, in 1957, the Supreme Court upheld the obscenity conviction of publisher Samuel Roth for distributing adult magazines. As late as 1953, books such as Tropic of Cancer and From Here to Eternity were still banned. But public standards rapidly became more liberal through the 1960s, and obscenity was notoriously difficult to define, so by 1971, obscenity prosecutions had halted. The NAACP took primary responsibility for Supreme Court cases (often led by lead NAACP attorney Thurgood Marshall), with the ACLU focusing on police misconduct, and supporting the NAACP with amicus briefs. Southern states instituted a McCarthyism style witch hunt against the NAACP, attempting to force it to disclose membership lists. The ACLU's fight against racism was not limited to segregation; in 1964, the ACLU provided key support to plaintiffs, primarily lower income urban residents, in Reynolds v. Sims, which required states to establish the voting districts following the "one person, one vote" principle.

Полицияның теріс әрекеті

ACLU полицияның теріс әрекеттеріне қатысты мәселелерді 1932 жылғы Пауэлл Алабамаға қарсы ісінен (адвокаттық құқық), 1942 жылғы Беттс Брэдиге қарсы ісінен (адвокаттық құқық) және 1951 жылғы Рочин Калифорнияға қарсы ісінен (қасақана асқазанды сорғылау) бастап жүйелі түрде қарастырды. 1950-1960 жылдары ACLU полицияның заңсыз әрекеттеріне қарсы құқықтық қорғауды едәуір нығайтуға жауапты болды. 1958 жылы Филадельфия филиалы Филадельфия қаласын елдегі алғашқы азаматтық полицияны тексеру кеңесін құруға итермеледі. 1959 жылы Иллинойс филиалы Чикаго полициясының құпия ұстауы туралы елдегі алғашқы есепті жариялады, онда полицияның заңсыз ұстауы туралы мәліметтер келтірілген. ACLU-ның ең маңызды табыстарының бірі 1960 жылдары болды, ол кезде ACLU полицияның дәлелдер жинау құқығын шектеген бірнеше істе жеңіске жетті; 1961 жылғы Мапп Огайо штатына қарсы істе Жоғарғы сот штаттардан адамның үйін тінткенде алдын ала ордер алуды талап етті. 1963 жылғы Гидеон В. Уэйнрайт ісінде мұқтаж жандарға заңгерлік көмек көрсету қарастырылды. 1964 жылы ACLU Escobedo v. Illinois ісінде күдіктілерді жауап алу кезінде адвокаттың қатысуын қамтамасыз ету үшін сотты итермеледі. 1966 жылы Миранда Аризонаға қарсы федералдық шешім полициядан күдіктілерге олардың конституциялық құқықтарын хабарлауды талап етті, бұл кейіннен келесі жылы ре Gault (1967) федералдық шешімінде кәмелетке толмағандарға да қатысты. Көптеген құқық қорғау органдары күдіктілердің құқықтарын кеңейткені үшін ACLU-ді сынағанымен, полиция қызметкерлері де ACLU-ның қызметтерін пайдаланды. Мысалы, ACLU Нью-Йорк полиция қызметкерлерін жұмыс орындарының шкафтарын тінткенге қарсы сотқа шақыруда өкілдік еткен кезде. 1960 жылдардың соңында Нью-Йорк және Филадельфиядағы азаматтық тексеру кеңестері ACLU-ның наразылығына қарамастан таратылды.

Азаматтық бостандықтар төңкерісі

1960 жылдар АҚШ-та даулы кезең болды, және азаматтық құқықтарға қоғамдық қызығушылық күрт өсті. 1960 жылдары азаматтық құқықтарды қорғауға бағытталған шаралар көбінесе жастар ұйымдастырды және отырыс етемдері мен шерулер сияқты тактикаларды жиі қолданды. Наразылықтар көбінесе бейбіт өтті, бірақ кейде радикалды тактикалар да қолданылды. ACLU 1960 жылдардың барлық маңызды азаматтық құқықтар талқылауларында орталық рөл атқарды, соның ішінде гомосексуалдардың құқықтары, тұтқындардың құқықтары, аборт мәселелері, кедейлердің құқықтары және өлім жазасы сияқты жаңа салаларда. 1960 жылы жеті штатта филиалдары болды, ал 1974 жылға қарай 46 штатта филиалдары ашылды. 1960 жылдары ACLU тактикалық тұрғыдан маңызды өзгерістерге ұшырады: заңдық шағымданулардан (әдетте Жоғарғы Сотқа ұсынылатын *amicus briefs*-терді қамтиды) айыпталушылардың алғашқы тұтқындалған кезде тікелей қорғауын ұйымдастыруға көшті. ACLU 1963 жылы «Американдықтар қалай наразылық білдіреді» атты маңызды құжатты жариялады, ол нәсілшілдікке қарсы күрестегі баяу прогреске байланысты туған көңілсіздіктің нәтижесі болды және агрессивті, тіпті радикалды наразылық әдістерін қолдады. Төрт афроамерикандық студент Солтүстік Каролинадағы сегрегацияланған дүкенде отырыс етемдерін ұйымдастырғаннан кейін, бүкіл АҚШ бойынша отырыс етемдері қозғалысы күш алды. 1960-1961 жылдары ACLU Солтүстік Каролина, Флорида және Луизиана штаттарында демонстрацияларға қатысқан қара нәсілді студенттерді қорғады. NAACP Жоғарғы Сотқа жеткен көптеген істерді басқаруға жауапты болды және көптеген шешімдерді жеңіп алды. Бірақ ACLU және басқа да еріктілердің күшімен оңтүстікте наразылық акцияларына қатысқан жүздеген ақ және қара нәсілді наразылықшыларға заңдық көмек көрсетілді. ACLU LCDC-ге қаржының басым бөлігін бөлді. 1964 жылы ACLU Оңтүстік штаттарының мәселелеріне арналған үлкен кеңсесін Атлантада (Джорджия штаты) ашты. ACLU-ның Оңтүстіктегі жетістіктерінің көп бөлігі Атланта кеңсесінің харизматикалық жетекшісі Чарльз Морган кішіге байланысты болды. Морган қазылар алқасын (Whitus v. Georgia), түрмелерді (Lee v. Washington) сегрегациядан босатуға және сайлау заңдарын реформалауға жауапты болды. 1966 жылы Оңтүстік кеңсесі афроамерикандық конгрессмен Джулиан Бондты Bond v. Floyd ісінде сәтті қорғады, өйткені Джорджия штатының өкілдер палатасы Бондты Вьетнам соғысына қарсы бейбітшілдікке қарсы болғандықтан заң шығарушы органға қабылдаудан бас тартты. Морган қорғаған тағы бір кеңінен таралған іс – армия дәрігері Говард Леви, ол Green Berets-ті даярлаудан бас тартқаны үшін сотталды. Леви Вьетнамда Green Berets соғыс қылмыстарын жасады деген қорғаныс ұсынғанына қарамастан, Parker v. Levy, 417 US 733 (1974) ісінде апелляцияда жеңілді. 1969 жылы ACLU Чикаго мэріне қарсы бейбіт түрде наразылық білдіргені үшін тұтқындалған Дик Грегориді қорғап, сөз бостандығы үшін маңызды жеңіске жетті. Сот Gregory v. Chicago ісінде сөйлеушінің аудиториядан келген қарсылықтарға жауап ретінде бейбітшілікті бұзғаны үшін тұтқындалуына болмайды деп шешті, өйткені бұл «қарсылықты ветолауға» тең болар еді.

The 1960s was a tumultuous era in the United States, and public interest in civil liberties underwent explosive growth. Civil liberties actions in the 1960s were often led by young people and often employed tactics such as sit ins and marches. Protests were often peaceful but sometimes employed militant tactics. The ACLU played a central role in all major civil liberties debates of the 1960s, including new fields such as gay rights, prisoner's rights, abortion, rights of the poor, and the death penalty. In 1960, there were affiliates in seven states, and by 1974 there were affiliates in 46 states. During the 1960s, the ACLU underwent a major transformation in tactics; it shifted emphasis from legal appeals (generally involving amicus briefs submitted to the Supreme Court) to direct representation of defendants when they were initially arrested. The ACLU published a breakthrough document in 1963, titled How Americans Protest, which was borne of frustration with the slow progress in battling racism, and which endorsed aggressive, even militant protest techniques. After four African American college students staged a sit in in a segregated North Carolina department store, the sit in movement gained momentum across the United States. During 1960–61, the ACLU defended black students arrested for demonstrating in North Carolina, Florida, and Louisiana. The NAACP was responsible for managing most sit in related cases that made it to the Supreme Court, winning nearly every decision. But it fell to the ACLU and other legal volunteer efforts to provide legal representation to hundreds of protestorswhite and blackwho were arrested while protesting in the South. The ACLU provided the majority of the funding for the LCDC. In 1964, the ACLU opened up a major office in Atlanta, Georgia, dedicated to serving Southern issues. Much of the ACLU's progress in the South was due to Charles Morgan Jr., the charismatic leader of the Atlanta office. Morgan was responsible for desegregating juries (Whitus v. Georgia), desegregating prisons (Lee v. Washington), and reforming election laws. In 1966, the southern office successfully represented African American congressman Julian Bond in Bond v. Floyd, after the Georgia House of Representatives refused to admit Bond into the legislature on the basis that he was an admitted pacifist opposed to the ongoing Vietnam War. Another widely publicized case defended by Morgan was that of Army doctor Howard Levy, who was convicted of refusing to train Green Berets. Despite raising the defense that the Green Berets were committing war crimes in Vietnam, Levy lost on appeal in Parker v. Levy, 417 US 733 (1974). In 1969, the ACLU won a significant victory for free speech when it defended Dick Gregory after he was arrested for peacefully protesting against the mayor of Chicago. The court ruled in Gregory v. Chicago that a speaker cannot be arrested for disturbing the peace when hostility is initiated by someone in the audience, as that would amount to a "heckler's veto".

Вьетнам соғысы

ACLU Вьетнам соғысының бірнеше құқықтық аспектілерінің ортасында болды: әскерге шақыруға қарсылық білдіргендерді қорғау, соғыстың конституциялық заңдылығына күдік тудыру, Ричард Никсонды импичментке ұйымдастыру мүмкіндігі және ұлттық қауіпсіздік аясында газеттерді цензуралауға тырысу. Дэвид Миллер өзінің әскерге шақыру карточкасын өртеп жібергені үшін сотталған алғашқы адам болды. ACLU-нің Нью-Йорк филиалы оның 1965 жылғы айыбына шағымданып, (367 F.2d 72: Америка Құрама Штаттары Дэвид Дж. Миллерге қарсы, 1966) Жоғарғы Сот шағымын қараудан бас тартты. Екі жылдан кейін Массачусетс филиалы Дэвид О'Брайеннің карточканы өртеу ісін Жоғарғы Сотқа жеткізді, өртеудің символдық сөз болып табылатынын дәлелдеді, бірақ Жоғарғы Сот АҚШ О'Брайенге қарсы, 391 US 367 (1968) ісінде айыпты күшінде қалдырды. Он үш жасар орта мектеп оқушысы Мэри Тинкер 1965 жылы соғысқа қарсылық білдіру үшін мектепке қара лента тағып келді және мектептен шеттетілді. ACLU оның ісіне Жоғарғы Сотқа шағымданып, Tinker v. Des Moines Independent Community School District ісінде жеңіске жетті. Бұл маңызды іс үкіметтің мектептер немесе түрмелер сияқты барлық құқықтардан айырылатын "анклавтарды" құруға құқығы жоқ екенін орнатты. ACLU Лос-Анджелес сотының алдында "Драфтқа қарсымын" деген жазуы бар күртеше киген Пол Коэнды қорғады. Жоғарғы Сот Коэн v. Калифорния ісінде сөздердің тікелейлігі хабардың күшін жеткізу үшін маңызды екенін анықтады. Вьетнам соғысы кезінде соғысқа қатысы жоқ сөз бостандығы құқықтары да қорғалды; 1969 жылы ACLU үкіметке қарсы ұзақ мерзімді зорлық-зомбылықты жақтаған Ку Клукс Клан мүшесін қорғады, ал Жоғарғы Сот ACLU-нің аргументімен келісіп, Brandenburg v. Ohio ісінде тек жақын арада болатын зорлық-зомбылықты үстап тастауға болатынын шешті. 1970 жылы Кент штатындағы оқ жарылысынан кейін ACLU басшылары Вьетнам соғысын айыптаған резолюция қабылдап, саясатқа қарай тағы бір қадам жасады. Резолюция азаматтық бостандықтардың бұзылуы және соғыстың заңсыз екенін мәлімдеген сияқты бірнеше құқықтық аргументтерге негізделген. Сондай-ақ 1968 жылы ACLU өзінің екі қызметін талқылау үшін ішкі симпозиум өткізді: "тікелей" құқықтық қолдау көрсету (айыпталғанды алғашқы сотта қорғау, тек жеке қорғанды пайдалану) және апелляциялық қолдау (апелляциялық процесте кең таралған құқықтық прецеденттерді орнату үшін amicus briefs ұсыну). Тарихи тұрғыдан алғанда, ACLU апелляциялық жұмысымен танымал болды, бұл Жоғарғы Соттың маңызды шешімдеріне әкелді, бірақ 1968 жылға қарай ACLU-нің құқықтық қызметінің 90% тікелей өкілдікке қатысты. Симпозиумда екі рөл де ACLU үшін жарамды деген қорытынды жасалды. 1973 жылдың 30 қыркүйегінде ACLU президент Ричард Никсонды импичментке ұйымдастыруға және оны қызметінен босатуға шақырған алғашқы ұлттық ұйым болды. Негіз ретінде алты азаматтық бостандықтардың бұзылуы келтірілді: "саяси қарсылық білдіру құқықтарының нақты дәлелденген бұзуы; Конгрестің соғыс жариялау өкілеттіктерін узурпациялау; қылмыс жасаған жеке құпия полиция құру; Дэниел Эллсбергтің сотына араласуға тырысу; әділет жүйесін бұрмалау және басқа да федералды агенттіктерді бұрмалау". Бір айдан кейін, Өкілдер палатасы оған қарсы импичмент тергеуін бастағаннан кейін, ұйым "президент Никсонды импичментке ұйымдастыру үшін азаматтар жасай алатын 17 нәрсені" егжей-тегжейлі баяндаған 56 беттік нұсқаулықты жариялады. Бұл резолюция Вьетнам соғысына қарсы бұрынғы резолюциямен қатар, ACLU-нің көптеген сыншыларын, әсіресе консерваторларды, ұйым либералды саяси ұйымға айналды деп сендірді.

The ACLU was at the center of several legal aspects of the Vietnam war: defending draft resisters, challenging the constitutionality of the war, the potential impeachment of Richard Nixon, and the use of national security concerns to preemptively censor newspapers. David J. Miller was the first person prosecuted for burning his draft card. The New York affiliate of the ACLU appealed his 1965 conviction (367 F.2d 72: United States of America v. David J. Miller, 1966), but the Supreme Court refused to hear the appeal. Two years later, the Massachusetts affiliate took the card burning case of David O'Brien to the Supreme Court, arguing that the act of burning was a form of symbolic speech, but the Supreme Court upheld the conviction in United States v. O'Brien, 391 US 367 (1968). Thirteen year old Junior High student Mary Tinker wore a black armband to school in 1965 to object to the war and was suspended from school. The ACLU appealed her case to the Supreme Court and won a victory in Tinker v. Des Moines Independent Community School District. This critical case established that the government may not establish "enclaves" such as schools or prisons where all rights are forfeited. The ACLU successfully defended Paul Cohen, who was arrested for wearing a jacket with the words "fuck the draft" on its back while he walked through the Los Angeles courthouse. The Supreme Court, in Cohen v. California, held that the vulgarity of the wording was essential to convey the intensity of the message. Non war related free speech rights were also advanced during the Vietnam war era; in 1969, the ACLU defended a Ku Klux Klan member who advocated long term violence against the government, and the Supreme Court concurred with the ACLU's argument in the landmark decision Brandenburg v. Ohio, which held that only speech which advocated imminent violence could be outlawed. After the Kent State shootings in 1970, ACLU leaders took another step toward politics by passing a resolution condemning the Vietnam War. The resolution was based on various legal arguments, including civil liberties violations and claiming that the war was illegal. Also in 1968, the ACLU held an internal symposium to discuss its dual roles: providing "direct" legal support (defense for accused in their initial trial, benefiting only the individual defendant) and appellate support (providing amicus briefs during the appeal process, to establish widespread legal precedent). Historically, the ACLU was known for its appellate work, which led to landmark Supreme Court decisions, but by 1968, 90% of the ACLU's legal activities involved direct representation. The symposium concluded that both roles were valid for the ACLU. On September 30, 1973, the ACLU became first national organization to publicly call for the impeachment and removal from office of President Richard Nixon. Six civil liberties violations were cited as grounds: "specific proved violations of the rights of political dissent; usurpation of Congressional war‐making powers; establishment of a personal secret police which committed crimes; attempted interference in the trial of Daniel Ellsberg; distortion of the system of justice and perversion of other Federal agencies". One month later, after the House of Representatives began an impeachment inquiry against him, the organization released a 56‐page handbook detailing "17 things citizens could do to bring about the impeachment of President Nixon". This resolution, when placed beside the earlier resolution opposing the Vietnam war, convinced many ACLU critics, particularly conservatives, that the organization had transformed into a liberal political organization.

Энклавтар мен жаңа азаматтық бостандықтар

1965-1975 жылдар аралығында азаматтық бостандықтар кеңейді. Әкімшілік жағынан ACLU 1970 жылы Пембертоннан атқарушы директор болып Арий Нейерді тағайындады. Нейер ACLU-ді кеңейту үшін амбициялы бағдарламаға кірісті; ол ACLU қорын қаржы жинау үшін құрды және ACLU-ның заңгерлік күш-жігерін шоғырландыру үшін бірнеше жаңа бағдарлама жасады. 1974 жылы ACLU мүшелерінің саны 275 000-ға жетті. Сол жылдары ACLU үш бағытта заңдық құқықтарды кеңейту үшін жұмыс істеді: үкімет басқаратын «анклавтардағы» адамдар үшін жаңа құқықтар, «құрбандық топтар» деп аталатын мүшелер үшін жаңа құқықтар және жалпы азаматтардың жеке өмірге құқығы. Сонымен қатар, ұйым едәуір өсті. ACLU конституциялық құқық саласын дамытуға көмектесті, ол «анклавтарды» реттейді, яғни үкімет бақылауындағы жағдайларда өмір сүретін адамдар тобын. Анклавтарға психиатриялық ауруханалардағы науқастар, әскери қызметшілер, тұтқындар және студенттер (оқу орнында болған кезде) кіреді. «Анклав» термині Жоғарғы Сот судьясы Эб Фортастың Tinker v. Des Moines ісінде «мектептер тоталитаризмнің анклавтары бола алмайды» деген сөз тіркесін қолдануынан пайда болды. ACLU студенттердің құқықтары саласындағы заңдық негізді Tinker v. Des Moines ісімен қалады және оны Goss v. Lopez сияқты істермен кеңейтті, бұл мектептерден студенттерге шығарылған жазаға шағымдану мүмкіндігін беруді талап етті. Әлде 1945 жылдан бері ACLU психикалық аурулардың құқықтарын қорғау үшін тұрғысын қабылдады және психикалық міндеттемелерді реттейтін үлгілік заң жобасын жасады. 1960 жылдары ACLU адам өзіне немесе қоғамға қауіп төндіретінін дәлелдемеген жағдайда еріксіз міндеттемелерге қарсы шықты. 1960 жылға дейін тұтқындар сот жүйесіне жүгінуге мүмкіндік болмады, себебі соттар тұтқындардың азаматтық құқықтары жоқ деп есептеді. Бұл 1950 жылдардың соңында ACLU полицияның қатыгездігіне ұшыраған немесе діни оқу материалдарынан айырылған тұтқындарды қорғауды бастаған кезде өзгерді. 1968 жылы ACLU Алабама түрме жүйесіндегі нәсілдік бөліністі жою үшін сотқа жүгінді; 1969 жылы Нью-Йорк филиалы Нью-Йорк түрмелеріндегі тұтқындарды өкілдік ету жобасын қабылдады. Жеке адвокат Фил Хиршкоп Вирджиния түрмелеріндегі адамгершілікке жат жағдайларды Вирджиния мемлекеттік жазалау мекемесінің ереуілінен кейін анықтады және 1971 жылғы Landman v. Royster ісінде маңызды жеңіске жетті, ол Вирджинияны тұтқындарға адамгершілікке жат қарым-қатынас жасаудан тыйым салды. 1972 жылы ACLU ел бойынша түрмедегі құқықтарды қорғау бойынша бірнеше күш-жігерді біріктіріп, Ұлттық түрме жобасын құрды. ACLU-ның күш-жігері Ruiz v. Estelle (Техас түрме жүйесін реформалауды талап ету) сияқты маңызды істерге әкелді, ал 1996 жылы АҚШ Конгресі тұтқындардың құқықтарын заңдастыратын Түрме сот процесін реформалау туралы заңды қабылдады.

The decade from 1965 to 1975 saw an expansion of civil liberties. Administratively, the ACLU responded by appointing Aryeh Neier to take over from Pemberton as executive director in 1970. Neier embarked on an ambitious program to expand the ACLU; he created the ACLU Foundation to raise funds and created several new programs to focus the ACLU's legal efforts. By 1974, ACLU membership had reached 275,000. During those years, the ACLU worked to expand legal rights in three directions: new rights for persons within government run "enclaves", new rights for members of what it called "victim groups", and privacy rights for citizens in general. At the same time, the organization grew substantially. The ACLU helped develop the field of constitutional law that governs "enclaves", which are groups of persons that live in conditions under government control. Enclaves include mental hospital patients, military members, prisoners, and students (while at school). The term enclave originated with Supreme Court justice Abe Fortas's use of the phrase "schools may not be enclaves of totalitarianism" in the Tinker v. Des Moines decision. The ACLU initiated the legal field of student's rights with the Tinker v. Des Moines case and expanded it with cases such as Goss v. Lopez, which required schools to provide students an opportunity to appeal suspensions. As early as 1945, the ACLU had taken a stand to protect the rights of the mentally ill when it drafted a model statute governing mental commitments. In the 1960s, the ACLU opposed involuntary commitments unless it could be demonstrated that the person was a danger to himself or the community. Before 1960, prisoners had virtually no recourse to the court system because courts considered prisoners to have no civil rights. That changed in the late 1950s, when the ACLU began representing prisoners subject to police brutality or deprived of religious reading material. In 1968, the ACLU successfully sued to desegregate the Alabama prison system; in 1969, the New York affiliate adopted a project to represent prisoners in New York prisons. Private attorney Phil Hirschkop discovered degrading conditions in Virginia prisons following the Virginia State Penitentiary strike and won an important victory in 1971's Landman v. Royster which prohibited Virginia from treating prisoners in inhumane ways. In 1972, the ACLU consolidated several prison rights efforts across the nation and created the National Prison Project. The ACLU's efforts led to landmark cases such as Ruiz v. Estelle (requiring reform of the Texas prison system), and in 1996 US Congress enacted the Prison Litigation Reform Act (PLRA) which codified prisoners' rights.

Жәбірленушілер тобы

1960 және 1970 жылдары ACLU өзінің қызмет аясын кеңейтіп, "зардап шеккен топтар" деп аталатын әйелдер, кедейлер және гомосексуалдарды қамтыды. Әйелдер мүшелерінің тілегін естіп, ACLU 1970 жылы Тең құқықтар туралы түзетуді қолдады және 1971 жылы Әйелдер құқықтары жобасын құрды. Әйелдер құқықтары жобасы құқықтық салада жетекшілік етті, Ұлттық әйелдер ұйымына қарағанда екі еседен астам іс қарады, соның ішінде Рид және Рид, Фронтиеро және Ричардсон, сондай-ақ Тейлор Луизиана сияқты маңызды істерді қарады. 1964 жылы ACLU жетекшісі Харриет Пилпель гомосексуалдардың құқықтары мәселесін көтерді, ал екі жылдан кейін ACLU ресми түрде гейлердің құқықтарын қолдады. 1972 жылы Орегон штатындағы ACLU-мен ынтымақтасқан адвокаттар алғашқы федералдық азаматтық құқықтар ісін қозғады, ол гей немесе лесбиянка мемлекеттік мектеп мұғаліміне қарсы конституциялық емес кемсітушілік туралы талапты қамтыды. АҚШ округтік соты мектеп округтеріне мұғалімдерді "әдепсіздік" үшін жұмыстан босатуға рұқсат беретін штаттық заңның конституцияға қайшы келетіндей беймәлім екенін анықтады және мұғалімге ақшалай өтемақы тағайындады. Сот мұғалімді қайтадан жұмысқа орналастырудан бас тартты, ал 9-шы апелляциялық сот бұл шешімді 2:1 дауыспен бекітті. 1973 жылы ACLU гомосексуалдарға қарсы дискриминацияға қарсы күреске арналған Сексуалдық жеке өмірге қатысты жобаны (кейін Гейлер мен лесбиянкалар құқықтары жобасы) құрды. Бұл қолдау 2000 жылдарға дейін жалғасты. Мысалы, 2007 жылы сенатор Ларри Крейг қоғамдық дәретханада жыныстық қатынас іздеуі үшін қамауға алынғаннан кейін, ACLU Крейгке арналған amicus brief (сотқа ұсынылатын құжат) жазып, ересектердің арасындағы келісіммен жасалған жыныстық қатынас жеке өмірге қатысты құқықтармен қорғалатынын мәлімдеді. Кедейлердің құқықтары ACLU кеңейткен тағы бір сала болды. 1966 және 1968 жылдары ACLU-дегі белсенділер ұйымды әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін қайта қарау және төмен кірісті отбасыларға ең төменгі кіріс деңгейін кепілдендіру саясатын қабылдауға шақырып, бірақ ACLU кеңесі бұл ұсыныстарды мақұлдамады. Дегенмен, ACLU 1968 жылғы Кинг және Смит ісінде маңызды рөл атқарды, онда Жоғарғы Сот анасы жігітімен бірге тұрған жағдайда балаларға әлеуметтік жәрдемақы төлеуден бас тартуға штаттың құқығы жоқ деп шешті. Жоба сондай-ақ тек жыныстық қатынас туралы білім беруге қарсы, ол контрацепция құралдарын қолдануға қарсылық тудырады деп мәлімдейді. 1980 жылы жоба По Личбург оқу мектебі мен ауруханасына қарсы іс қозғады, ол 1927 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының Бакк пен Белл ісі бойынша шешімін жоюға бағытталған, бұл Вирджиния штатына ақыл-ойы жетілмеген деп саналған адамдарды олардың келісімінсіз заңды түрде стерильдеуге мүмкіндік берген. Сот Бакк пен Белл ісі бойынша шешімді жоққа шығармады, бірақ 1985 жылы штат 1927 жылдан 1979 жылға дейін стерильденген 7200-8300 адамның арасында аман қалғандарға кеңес беру және медициналық көмек көрсетуге келісті. 1977 жылы ACLU қатысып, Уокер және Пирс ісін сотқа жүгінді, бұл федералдық сот ісі, нәтижесінде Medicaid пациенттерін олардың білімі немесе келісімінсіз стерильдеуге тыйым салатын федералдық ережелер қабылданды. 1981-1990 жылдары жоба Ходжсон және Миннесотаға қарсы сотқа жүгінді, нәтижесінде Жоғарғы Сот кәмелетке толмаған бала заңды түрде аборт жасатудан бұрын екі ата-анасын хабардар етуді талап ететін штаттық заңды жоққа шығарды. 1990 жылдары жоба жыныстық қатынас және ЖҚТБ туралы білім беруге қарсы шыққандарға заңдық көмек және ақпараттық жиынтықтарды ұсынды. 1995 жылы жоба Фалмут мектебінің комитетіне қарсы Кертис ісі бойынша amicus brief (сотқа ұсынылатын құжат) тапсырды, ол мемлекеттік мектепте презервативтер таратуға рұқсат берді. Репродуктивті бостандық жобасы үш негізгі идеяға назар аударады: 1) "елдегі аборт жасауға білікті мамандардың жетіспеушілігін жою", 2) "мемлекеттік және федералдық әлеуметтік "реформа" ұсыныстарын тоқтату, олар әлеуметтік жәрдемақы алатын әйелдерден, үйленбеген әйелдерден немесе жасөспірімдерден туған балаларға жәрдемақыны қысқарту" және 3) "ауруханалар мен денсаулық сақтау желілерінің бірігуі салдарынан маңызды репродуктивті денсаулық қызметтерінің жойылуын тоқтату". Жоба осы мақсаттарға заңдық шаралар мен сот арқылы қол жеткізуді көздейді.

During the 1960s and 1970s, the ACLU expanded its scope to include what it referred to as "victim groups", namely women, the poor, and homosexuals. Heeding the call of female members, the ACLU endorsed the Equal Rights Amendment in 1970 and created the Women's Rights Project in 1971. The Women's Rights Project dominated the legal field, handling more than twice as many cases as the National Organization for Women, including breakthrough cases such as Reed v. Reed, Frontiero v. Richardson, and Taylor v. Louisiana. ACLU leader Harriet Pilpel raised the issue of the rights of homosexuals in 1964, and two years later, the ACLU formally endorsed gay rights. In 1972, ACLU cooperating attorneys in Oregon filed the first federal civil rights case involving a claim of unconstitutional discrimination against a gay or lesbian public school teacher. The US District Court held that a state statute that authorized school districts to fire teachers for "immorality" was unconstitutionally vague, and awarded monetary damages to the teacher. The court refused to reinstate the teacher, and the Ninth Circuit Court of Appeals affirmed that refusal by a 2 to 1 vote. In 1973, the ACLU created the Sexual Privacy Project (later the Gay and Lesbian Rights Project), which combated discrimination against homosexuals. This support continued into the 2000s. For example, after then Senator Larry Craig was arrested for soliciting sex in a public restroom in 2007, the ACLU wrote an amicus brief for Craig, saying that sex between consenting adults in public places was protected under privacy rights. The rights of the poor were another area that the ACLU expanded. In 1966 and again in 1968, activists within the ACLU encouraged the organization to adopt a policy overhauling the welfare system and guaranteeing low income families a baseline income; but the ACLU board did not approve the proposals. However, the ACLU played a key role in the 1968 King v. Smith decision, where the Supreme Court ruled that welfare benefits for children could not be denied by a state simply because the mother cohabited with a boyfriend. The project also opposes abstinence only sex education, arguing that it promotes an unwillingness to use contraceptives. In 1980, the Project filed Poe v. Lynchburg Training School & Hospital which attempted to overturn Buck v. Bell, the 1927 US Supreme Court decision which had allowed the Commonwealth of Virginia to legally sterilize persons it deemed to be mentally defective without their permission. Though the Court did not overturn Buck v. Bell, in 1985, the state agreed to provide counseling and medical treatment to the survivors among the 7,200 to 8,300 people sterilized between 1927 and 1979. In 1977, the ACLU took part in and litigated Walker v. Pierce, the federal circuit court case that led to federal regulations to prevent Medicaid patients from being sterilized without their knowledge or consent. In 1981–1990, the Project litigated Hodgson v. Minnesota, which resulted in the Supreme Court overturning a state law requiring both parents to be notified before a minor could legally have an abortion. In the 1990s, the Project provided legal assistance and resource kits to those who were being challenged for educating about sexuality and AIDS. In 1995, the Project filed an amicus brief in Curtis v. School Committee of Falmouth, which allowed for the distribution of condoms in a public school. The Reproductive Freedom Project focuses on three ideas: (1) to "reverse the shortage of trained abortion providers throughout the country" (2) to "block state and federal welfare "reform" proposals that cut off benefits for children who are born to women already receiving welfare, unmarried women, or teenagers" and (3) to "stop the elimination of vital reproductive health services as a result of hospital mergers and health care networks". The Project proposes to achieve these goals through legal action and litigation.

Құпиялылық

Құпиялылық құқығы АҚШ Конституциясында тікелей көрсетілмеген, бірақ ACLU мұндай құқықтарды орнату үшін шешілмейтін По Ульманға қарсы (1961) істе бастама көтерді, ол контрацепцияны заңсыз ететін штат заңын қарады. Бұл мәселе Грисвольд Коннектикутқа қарсы (1965) ісінде қайта туындады, бұл жолы Жоғарғы Сот ACLU-нің ұстанымын қабылдап, жеке өмірге құқық бар екенін ресми түрде жариялады. ACLU-нің Нью-Йорк бөлімшесі 1964 жылдан бастап абортқа қарсы заңдарды жоюға ұмтылды, Грисуолд ісі бойынша шешім шығаруға бір жыл қалғанда; 1967 жылы ACLU өзі аборт құқығын ресми саясаты ретінде қабылдады. ACLU АҚШ-тың Вьюичке қарсы (1971) ісінде қорғауды ұйымдастырды, ол дәрігерлердің аборт қажеттігін анықтау құқығын кеңейтті. Бұл күш-жігерлер ең көп дау тудырған Жоғарғы Сот шешімдерінің бірі – Роу Уэйдке қарсы (1973) ісінде жемісті болды, ол бүкіл Америка Құрама Штаттарында абортты заңдастырды. ACLU аралас некеге қатысты штаттық тыйымдарға қарсы сәтті талас жүргізді, Loving v. Вирджиния (1967) ісінде. Құпиялылыққа байланысты, ACLU жеке тұлғалар туралы үкіметтік мәліметтердің құпиялылығын сақтау және жеке тұлғаларға өз мәліметтерін қарау құқығын қамтамасыз ету үшін бірнеше күрестер жүргізді. ACLU бірнеше шараны қолдады, соның ішінде 1970 жылғы Әділ кредиттік есеп беру туралы заң, ол кредиттік агенттіктерді жеке тұлғаларға кредиттік ақпаратты ұсынуға міндеттеді; 1973 жылғы Отбасылық білім беру құқықтары және құпиялылық туралы заң, ол студенттерге өз жазбаларына қол жеткізу құқығын берді; және 1974 жылғы Құпиялылық туралы заң, ол федералды үкіметтің негізсіз жеке ақпаратты жариялауына тыйым салды.

Бейтараптық туралы айыптаулар

1970 жылдардың басында консерваторлар мен либертариандар ACLU-ны тым саяси және тым либералды болғаны үшін сынға ала бастады. Заң ғалымы Джозеф В. Бишоп ACLU-ның партиялануға ұмтылысы Споктың соғысқа қарсы наразылықтарын қорғауынан басталғанын жазды. Сыншылар ACLU-ны Жоғарғы Сотты сот белсенділігіне итермелегені үшін де кінәлады. Сыншылар ACLU-ның Roe v. Wade және Griswold v. Connecticut сияқты көңілді дау тудырған шешімдерді қолдауы, Құқықтар туралы Билль авторларының мақсатына қайшы келеді деп санды.

Скуки ісі

1977 жылы Франк Коллин басқарған Американың Ұлттық Социалистік партиясы Иллинойс штатының Скоки қаласына қалалық саябақта демонстрация өткізуге рұқсат сұрады. Сол кезде Скоки халқының көп бөлігін, 70 000 тұрғынның 40 000-ын еврейлер құрады, олардың кейбіреулері нацистік концлагерьлерден аман қалғандар еді. Скоки НСПА-ға рұқсат беруден бас тарды және жеккөрушілік сөздерге, әскери киімге қарсы қаулылар қабылдады, сонымен қатар кепілдік беруді талап етті. Скоки қалалық кеңесі қала адвокаты Харви Шварцке демонстрацияны тоқтату үшін сотқа шағымдануға бұйрық берді. ACLU Коллинге көмектесті және федералды сотқа шағымданып, ақырында NSPA v. Village of Skokie ісінде жеңіске жетті.

Skokie ісі Америка бойынша кеңінен жарияланды, өйткені еврей қорғаныс лигасы және Жамандауға қарсы лига сияқты еврей ұйымдары демонстрацияға қарсы күшті наразылық білдірді, бұл ACLU-ның көптеген мүшелерін мүшеліктен бас тартуға итермеледі. Осы даудан туындаған қаржылық қиындықтар жергілікті бөлімшелерде штат қысқартуға әкелді. Мүшелік дағдарысы басылғаннан кейін ACLU Skokie ісіне қатысты олардың позициясын түсіндіретін және 500 000 доллардан астам қаржы жинаған қайырымдылық науқанын жүргізді.

Рейган дәуірі

1981 жылы Рональд Рейганның президент болып сайлануы АҚШ үкіметінде консервативті басшылықтың сегіз жылдық кезеңін бастады. Рейган басшылығымен үкімет консервативті әлеуметтік саясатты іске қосты. Арканзас штатының 1981 жылғы жаратылыс теориясы туралы заңы мектептерде эволюцияға ғылыми балама ретінде Киелі кітап бойынша жаратылыс туралы оқытуды міндеттеді. ACLU «Маклин мен Арканзас» ісінде жеңіске жетті. 1982 жылы ACLU балалар порнографиясын тарату ісіне қатысты (Нью-Йорк штаты мен Фербер). ACLU-ның сотқа ұсынған пікірінде балалар порнографиясы үш өлшемді әдепсіздік тестісін бұзса, ол заңмен тыйымдалуы керек екендігі айтылды. Алайда, заң тым шектеулі болды, себебі ол көркемдік туындылар мен әдепсіз емес материалдарды да тыйымдады. Сот ACLU-ның ұстанымын қабылдамады. 1988 жылғы президенттік сайлауда вице-президент Джордж Буш өзінің қарсыласы Массачусетс штатының губернаторы Майкл Дукакистің өзін «ACLU-ның толық құқықты мүшесі» деп атағанын айтты және оны Дукакистің «күшті, жарық либерал» және «қалыпты ағымнан тыс» екендігінің дәлелі ретінде пайдаланды. Кейіннен бұл фразаны ұйым өздерінің жарнамалық кампаниясында қолданды.

Сөз бостандығы

1997 жылы Реноның Америка азаматтық бостандықтар одағына қарсы ісі бойынша бірауыздан шешім шығара отырып, Жоғарғы Сот Коммуникациялық әдепсіздік туралы заңның (CDA) әдепсіздікке қарсы ережелерін күштен жойды, олар Бірінші түзетудегі сөз бостандығы ережелерін бұзды. Жоғарғы Сот өз шешімінде «КДК-нің «жаман» және «асылынан қорлау» деген анықталмаған терминдерді қолдануы сөз айтушылар арасында екі стандарттың бір-бірімен қалай байланысты екендігі және олардың не білдіретіндігі туралы белгісіздік тудырады» деп мәлімдеді. 2000 жылы ACLU заң кеңесшісі Марвин Джонсон спамға қарсы заң жобасы анонимділікті жоққа шығарып, спамды осылай деп белгілеуді міндеттеу арқылы сөз бостандығына қол сұғатынын мәлімдеді. Ол сондай-ақ: «Стандартталған белгілеу – міндетті сөз». Ол «Оны басып, жою өте оңай» деді. Талқылау барысында ACLU 2000 жылы Тікелей маркетинг қауымдастығы мен Демократия және технология орталығымен бірлесіп, Өкілдер палатасындағы екі партиялық заң жобасын сынады. 1997 жылдан бастап ACLU барлық спам заңдарының дұрыс еместігіне қатысты қатаң ұстанымда болды, бірақ кейбір жағдайларда «бас тарту» талаптарын қолдады. ACLU 2003 жылғы CAN SPAM заңына қарсы шығып, оның киберкеңістіктегі сөзді қысымға түсіруі мүмкін екенін айтты. Бұл ұстанымы үшін сынға ұшырады. 2006 жылы Вашингтон штатының ACLU қару-жарақ құқығын қорғау ұйымы Екінші түзету қорымен бірігіп, Вашингтонның Солтүстік Орталық аймақтық кітапхана округіне (NCRL) ересек оқырманның өтініші бойынша шектеулерді алып тастаудан бас тарту саясаты үшін сотқа шағымданды. Кітапхананың оқырмандары қару-жараққа қатысты сайттарға кіруге тырысқанда бұғатталды, ал кітапхана бұғатталған сайттарды алып тастаудан бас тартты. 2012 жылы ACLU сол кітапхана жүйесін Google Images-ке кіруді шектеуші Интернет сүзгілерін ересек оқырманның өтініші бойынша уақытша өшіруден бас тартқаны үшін сотқа берді. 2006 жылы ACLU Миссури штатының ардагерлердің жерлеу рәсімдерінің жанында пикетке шығуға тыйым салатын заңына қарсы шықты. ACLU бұл істі Westboro Baptist Church және Shirley Phelps Roper қауымын қолдап ашты. Вестборо баптистік шіркеуі «Құдай педикюрлерді жек көреді», «Өлі солдаттар үшін Құдайға рахмет» және «9/11 үшін Құдайға рахмет» сияқты хабарларды қамтитын пикет белгілерімен танымал. ACLU бұл заңды «Ширли Фелпс Ропердің діни бостандығына және сөз бостандығына қол сұғатын заң» деп атады. ACLU бұл істі жеңіп шықты. ACLU Жоғарғы Сотқа жолдаған amicus brief-те Массачусетс штатының заңының конституциялық екендігі туралы шешім қабылдау үшін қосымша дәлелдерді қарастыру қажет екенін мәлімдеді, өйткені төменгі соттар жаяу жүргіншілерге кеңес беру құқығын жеткілікті бағаламады. Заң бойынша, жаяу жүргіншілерге аборт жасату орталықтарының сыртында әйелдерге жақындауға және абортқа балама ұсынуға тыйым салынды, бірақ олармен сөйлесуге және ғимаратқа кіруге ертіп жүруге рұқсат етілді. МакКаллен Коаклиге қарсы іс-қатысында заңның күшін жойғанда, Жоғарғы Сот бір ауыздан бұл заң кеңесшілердің сөз бостандығын бұзғанын және көзқарасты кемсітуді білдіретінін шешті. 2009 жылы ACLU Citizens United v. FEC ісінде 2002 жылғы екі партиялық кампаниялық реформа туралы заң саяси сөзді шектеу арқылы Бірінші түзетудегі сөз бостандығына құқық бұзғанын дәлелдеп, дос ретінде қысқаша өтініш берді. Бұл ұстаным Citizens United ісінде ұйым ішінде айтарлықтай келіспеушілікке әкелді, нәтижесінде 2010 жылы тоқсан сайынғы кеңес отырысында оның болашақ ұстанымы туралы талқылау болды. 2012 жылдың 27 наурызында ACLU Жоғарғы Соттың Citizens United шешімін қолдап, сайлау науқанын қаржыландыруды кеңейтуді қолдап, болашақта сөз бостандығын шектейтін кез келген конституциялық түзетуге қатаң қарсылық білдіретінін мәлімдеді. 2012 жылы ACLU Грузияның Ку-Клукс-Кланы атынан сотқа жүгінді, KKK әділетсіз мемлекеттік «Автожолды қабылдаңыз» бағдарламасынан бас тартқанын мәлімдеді. ACLU бұл істі жеңіп шықты.

In 1997, ruling unanimously in the case of Reno v. American Civil Liberties Union, the Supreme Court voided the anti indecency provisions of the Communications Decency Act (the CDA), finding they violated the freedom of speech provisions of the First Amendment. In their decision, the Supreme Court held that the CDA's "use of the undefined terms 'indecent' and 'patently offensive' will provoke uncertainty among speakers about how the two standards relate to each other and just what they mean." In 2000, Marvin Johnson, a legislative counsel for the ACLU, stated that proposed anti spam legislation infringed on free speech by denying anonymity and by forcing spam to be labeled as such, "Standardized labeling is compelled speech." He also stated, "It's relatively simple to click and delete." The debate found the ACLU joining with the Direct Marketing Association and the Center for Democracy and Technology in 2000 in criticizing a bipartisan bill in the House of Representatives. As early as 1997, the ACLU had taken a strong position that nearly all spam legislation was improper, although it has supported "opt out" requirements in some cases. The ACLU opposed the 2003 CAN SPAM act suggesting that it could have a chilling effect on speech in cyberspace. It has been criticized for this position. In 2006, the ACLU of Washington State joined with a pro gun rights organization, the Second Amendment Foundation, and prevailed in a lawsuit against the North Central Regional Library District (NCRL) in Washington for its policy of refusing to disable restrictions upon an adult patron's request. Library patrons attempting to access pro gun web sites were blocked, and the library refused to remove the blocks. In 2012, the ACLU sued the same library system for refusing to disable temporarily, at the request of an adult patron, Internet filters which blocked access to Google Images. In 2006, the ACLU challenged a Missouri law prohibiting picketing outside veterans' funerals. The ACLU filed the suit in support of the Westboro Baptist Church and Shirley Phelps Roper, who were threatened with arrest. The Westboro Baptist Church is well known for its picket signs that contain messages such as "God Hates Fags", "Thank God for Dead Soldiers", and "Thank God for 9/11". The ACLU issued a statement calling the legislation a "law that infringes on Shirley Phelps Roper's rights to religious liberty and free speech." The ACLU prevailed in the lawsuit. The ACLU argued in an amicus brief to the Supreme Court that a decision on the constitutionality of a Massachusetts law required the consideration of additional evidence because lower courts have undervalued the right to engage in sidewalk counseling. The law prohibited sidewalk counselors from approaching women outside abortion facilities and offering them alternatives to abortion but allowed escorts to speak with them and accompany them into the building. In overturning the law in McCullen v. Coakley, the Supreme Court unanimously ruled that it violated the counselors' freedom of speech and constituted viewpoint discrimination. In 2009, the ACLU filed an amicus brief in Citizens United v. FEC, arguing that the Bipartisan Campaign Reform Act of 2002 violated the First Amendment right to free speech by curtailing political speech. This stance on the landmark Citizens United case caused considerable disagreement within the organization, resulting in a discussion about its future stance during a quarterly board meeting in 2010. On March 27, 2012, the ACLU reaffirmed its stance in support of the Supreme Court's Citizens United ruling, at the same time voicing support for expanded public financing of election campaigns and stating the organization would firmly oppose any future constitutional amendment limiting free speech. In 2012, the ACLU filed suit on behalf of the Ku Klux Klan of Georgia, claiming that the KKK was unfairly rejected from the state's "Adopt a Highway" program. The ACLU prevailed in the lawsuit.

Жеке басының саясатына бет бұру

Кейбіреулер ACLU танымал емес сөз бостандығын қолдауды азайтып жатыр деп мәлімдейді (әсіресе консерваторлардың сөздерін қорғаудан бас тартып), оның орнына жекелік саясатына, саяси дұрыстыққа және прогрессивизмге басымдық беріп отыр. Сыншылардың пікірінше, ұйым прогрессивті адвокаттық ұйымға айналып, толығымен жеке саясатқа ден қойып отыр. Бұл айыптаулардың бірі – 2017 жылы Вирджинияда өткен «Бірігіп Тұру» митингісінде наразылық білдірушінің қазасынан кейін ACLU президентінің журналистке жасаған мәлімдемесі. Ромеро журналистке ACLU енді наразылықтарда қару алып жүруге ниеттенген белсенділердің заңдық істерін қолдамайтынын мәлімдеді. Бұл талаптардың тағы бір негізі – 2018 жылдың маусым айындағы ACLU-ның ішкі меморандумы, онда қандай істерді қабылдауға болатынын бағалау факторлары талқыланды. Меморандумда қарастырылуы тиіс бірнеше фактор тізілген, соның ішінде «сөз ақ үстемдікшілердің немесе біздің құндылықтарымызға қайшы келетін басқалардың мақсаттарын ілгерілетуге қаншалықты көмектесе алады». Кейбір сарапшылар бұл ACLU-ның тарихи түрде Бірінші түзету құқығын қолдаудан бас тартуы ретінде қарастырды, тіпті егер сөз азшылықтарға кері әсер етсе де. ACLU-ның бұрынғыда KKK және нацистік істерді қолдағандығын еске салды. 2021 жылы ACLU сынға жауап ретінде Бірінші түзетудің танымал емес себептерін қолдауды азайтып отырғанын жоққа шығарды және 2017 жылдан 2021 жылға дейін ACLU танымал емес немесе жағымсыз көзқарас ұстанған тарапты қолдаған 27 істі тізімдеді. Аталған істердің арасында колледжде жек көрушілік сөзді шектеуге қарсы шағым, католик мектебінің жұмысқа алуда кемсітушілікке жол беру құқығын қорғау және синагог сыртында шеру өткізген антисемиттерді қорғау істері болды. 2024 жылы Ұлттық Еңбек Қатынастары Кеңесі ACLU-ны әділетсіз еңбек тәжірибесіне қатысты сотқа берді, себебі ACLU қара нәсілді басшыларын сынаған азиялық адвокатты жұмыстан босатты. ACLU қызметкердің «мораль жақсарғанша жазалау жалғасады» сияқты сөздерді қолдануы нәсілдік кодталған және ол «ACLU қауымдастығының қара нәсілді мүшелеріне ауыр зиян келтірді» деп мәлімдеді. The New York Times газетінің журналисі Джереми В. Петерстің сөзінше, ACLU-ны сынға алғандар бұл жұмыстан босатуды «ұйымның өзінің негізгі миссиясынан – сөз бостандығын қорғаудан – қаншалықты алыстағанын және оның орнына жеке тұлғаға бағытталған прогрессивті саясатпен байланыс орнатқанын көрсетеді».

Some have claimed the ACLU is reducing its support of unpopular free speech (specifically by declining to defend speech made by conservatives) in favor of identity politics, political correctness, and progressivism. Instead, critics contend that the organization has instead become a progressive advocacy organization intensely focused on identity politics. One basis of these allegations was a 2017 statement the ACLU president made to a reporter after the death of a counter protester during the 2017 Unite the Right rally in Virginia, where Romero told a reporter that the ACLU would no longer support legal cases of activists that wish to carry guns at their protests. Another basis for these claims was an internal ACLU memo dated June 2018, discussing factors to evaluate when deciding whether to take a case. The memo listed several factors to consider, including "the extent to which the speech may assist in advancing the goals of white supremacists or others whose views are contrary to our values." Some analysts viewed this as a retreat from the ACLU's historically strong support of First Amendment rights, regardless of whether minorities were negatively impacted by the speech, citing the ACLU's past support for certain KKK and Nazi legal cases. In 2021, the ACLU responded to the criticisms by denying that they are reducing their support for unpopular First Amendment causes and listing 27 cases from 2017 to 2021 where the ACLU supported a party holding an unpopular or repugnant viewpoint. The cases included one which challenged college restrictions on hate speech; a case defending a Catholic school's right to discriminate in hiring; and a case that defended antisemitic protesters who marched outside a synagogue. In 2024, the National Labor Relations Board sued the ACLU in an unfair labor practice case after the ACLU fired an Asian attorney for criticizing her Black bosses. The ACLU contended that the employee's use of phrases like "the beatings will continue until morale improves" was racially coded and that it "caused serious harm to Black members of the A. C. L. U. community." According to Jeremy W. Peters of The New York Times, critics of the ACLU saw the firing as "a sign of how far the group has strayed from its core mission — defending free speech — and has instead aligned itself with a progressive politics that is intensely focused on identity."

ЛГБТ мәселесі

2000 жылы ACLU Америка Скауттарына қарсы Дэйл ісін жоғалтты, онда Жоғарғы Соттан Америка Скауттарының гомосексуалдарды Скаут басшылары болуына тыйым салатын саясатын тоқтатуды талап еткен еді. 2004 жылдың наурыз айында ACLU, Lambda Legal және Лесбияндық құқықтардың ұлттық орталығымен бірлесіп, некеге тұруға рұқсат берілмеген алты бір жынысты жұп атынан Калифорния штатын сотқа берді. Бұл іс, Ву против Локьер, ақырында Калифорния Жоғарғы Сотының қарауына түскен «Неке туралы істер» ісіне біріктірілді, нәтижесінде 2008 жылдың 16 маусымынан бастап, 2008 жылдың 4 қарашасында 8-ші ұсыныс қабылданғанға дейін, штат ішінде бір жынысты некелерге жол ашылды. ACLU, Lambda Legal және Лесбияндық құқықтардың ұлттық орталығы 8-ші ұсынысқа қарсы шығып, жеңіске жетті. 2011 жылы ACLU «Мені сүзгілеме» жобасын бастады, АҚШ-тағы мемлекеттік мектептердегі ЛГБТ-ге қатысты интернет цензурасына қарсы күресті. 2013 жылдың 7 қаңтарында ACLU «Коллинз против АҚШ» ісі бойынша федералды үкіметпен келісімге келді, ол 2004 жылдың 10 қарашасынан бастап «сұрама, айтпа» қағидасы бойынша босатылған әскери қызметшілерге толық тоқтату төлемақысын беруді қамтамасыз етті, бұрын олар тек жартысын ғана алған болатын. 2021 жылы ACLU трансгендер студенттері үшін таңдаулы есімдерді қолдану саясатын қолдайтын мектеп округіне қолдау білдірді. Кейбір сарапшылар бұл ACLU-нің Бірінші түзетуді тарихи түрде қорғаудан бас тартуы деп санайды, себебі ACLU таңдаулы есімдерді қолданудан бас тартқандықтары үшін тәртіптік жаза алған мұғалімдерге қарсы шықты.

Терроризмге қарсы іс-қимыл мәселелері

11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін федералды үкімет терроризмге қарсы күрес үшін бірқатар жаңа шаралар енгізді, оның ішінде Патриоттық заңды қабылдады. ACLU көптеген шараларға қарсы шығып, олардың тиісті сот процесіне, жеке өмірге, заңсыз іздестірулерге және қатыгездік пен ерекше жазаға қатысты құқықтарды бұзатынын мәлімдеді. ACLU саясатының мәлімдемесінде былай делінген: «Біздің алға жылжу жолымыз – біздің ең үлкен күшімізді: Конституциямызды және оның заң үстемдігіне деген міндеттемесін бұзатын саясат пен тәжірибеден түбегейлі бас тартуда. Еркіндік пен қауіпсіздік бір-бірімен қарама-қарсы тұрмайды; біздің бостандықтарымыз – біздің күшіміз бен қауіпсіздігіміздің берік негізі». ACLU-ның Ұлттық қауіпсіздік жобасы Конституцияға, заң үстемдігіне және негізгі адам құқықтарына сәйкес келетін ұлттық қауіпсіздік саясатын қолдайды. Жоба тұтқындау, азаптау, кемсітушілік, қадағалау, цензура және құпиялылыққа қатысты істерді қарастырады. Азаматтық бостандықтар мен қауіпсіздіктің дұрыс тепе-теңдігін анықтау бойынша жүрген пікірталас барысында ACLU мүшелерінің саны 20%-ға өсіп, ұйымның жалпы тізімі 330 000-ға жетті. Өсім жалғасты, және 2008 жылдың тамызына қарай ACLU мүшелерінің саны 500 000-нан асты. Ол 2011 жылға дейін осы деңгейде сақталды. ACLU 2001 жылғы Патриоттық заңға, 2003 жылғы ПАТРИОТ 2 заңына және отандық терроризм қаупіне жауап ретінде қабылданған басқа да заңнамаға белсенді түрде қарсылық көрсетті. АҚШ ПАТРИОТ АКТЫСЫНЫҢ талабына байланысты ACLU Біріккен федералдық науқанның қайырымдылық акциясынан бас тартты. Бұл науқан ACLU қызметкерлерін федералдық терроризмге қарсы бақылау тізіміне тексеруді талап етті. ACLU «үкіметтік «қара тізім» саясатына бағынудың орнына жеке тұлғалардан түсетін 500 000 долларлық үлесті қабылдамайтынын» мәлімдеді. 2006 жылдың қаңтар айында ACLU Мичиган штатындағы федералды округтік сотта ACLU v. NSA ісін қозғады, ол NSA-ның ордерсіз тыңдау даулылығындағы үкіметтік тыңдаушылыққа қарсы шықты. 2006 жылдың 17 тамызында бұл сот заңсыз тыңдау бағдарламасының Конституцияға қайшы екенін анықтады және оны дереу тоқтатуға бұйырды. Алайда, бұл шешім апелляциялық шағымға дейін күшіне енбеді. Бұш әкімшілігі апелляциялық шағым қаралып жатқан кезде бағдарламаны тоқтатты. 2008 жылдың ақпан айында АҚШ Жоғарғы Соты 11 қыркүйектегі терроризм шабуылдарынан кейін басталған бағдарламаға қарсы ACLU-ның сот процесін бастауға рұқсат беру туралы апелляциясын қабылдамады. ACLU және басқа да ұйымдар телекоммуникациялық компанияларға қарсы жеке сотқа шағымданып, талап арыз берді. ACLU Иллинойс штатында (Terkel v. AT&T) сотқа жүгінді, ол мемлекеттік құпиялардың артықшылығына байланысты тоқтатылды, ал Калифорниядағы тағы екі талап арыз AT&T және Verizon компанияларына қарсы тыйым салуды сұрады. 2006 жылдың 10 тамызында телекоммуникациялық компанияларға қарсы сот ісі Сан-Францискодағы федералды судьяға жіберілді. ACLU Эшкрофт пен аль Кидд арасындағы азаматтық істе, бұрынғы Бас прокурор Джон Эшкрофтқа қарсы сотта тұтқындалған, бірақ ешқандай қылмыспен айыпталмаған мұсылман американдық азаматтың өкілі болып табылады. 2010 жылдың қаңтар айында американдық әскерилер Ауғанстандағы Баграм театрының уақытша ұстау орындасында ұсталған 645 тұтқынның есімдерін жариялады, бұл осы ақпаратты жария етуге қарсы ұстанымын өзгертті. Бұл тізім 2009 жылдың қыркүйегінде ACLU-ның ақпараттық бостандық туралы заң бойынша қозғалған сот ісінен туындады, оның адвокаттары сондай-ақ жағдайлар, ережелер және регламенттер туралы егжей-тегжейлі ақпарат сұраған еді. 2020 жылдың 10 тамызында USA Today газетінде жарияланған Энтони Д. Ромероның пікір мақаласында ACLU 2020 жылдың шілдесінде Джордж Флойд наразылығы кезінде федералды күштерді жөнелткені үшін АҚШ-тың Ішкі қауіпсіздік департаментін таратуға шақырды. 2020 жылдың 26 тамызында ACLU Орегон штатының Портленд қаласында өткен наразылықтардан кейін жеті наразылық білдіруші мен үш ардагердің атынан сотқа шағым түсірді, ол Трамп әкімшілігін федералдық қызметкерлермен артық күш қолдану және заңсыз ұстауға айыптады.

After the September 11 attacks, the federal government instituted a broad range of new measures to combat terrorism, including the passage of the Patriot Act. The ACLU challenged many of the measures, claiming that they violated rights regarding due process, privacy, illegal searches, and cruel and unusual punishment. An ACLU policy statement states:

Our way forward lies in decisively turning our backs on the policies and practices that violate our greatest strength: our Constitution and the commitment it embodies to the rule of law. Liberty and security do not compete in a zero sum game; our freedoms are the very foundation of our strength and security. The ACLU's National Security Project advocates for national security policies that are consistent with the Constitution, the rule of law, and fundamental human rights. The Project litigates cases relating to detention, torture, discrimination, surveillance, censorship, and secrecy. During the ensuing debate regarding the proper balance of civil liberties and security, the membership of the ACLU increased by 20%, bringing the group's total enrollment to 330,000. The growth continued, and by August 2008 ACLU membership was greater than 500,000. It remained at that level through 2011. The ACLU has been a vocal opponent of the Patriot Act of 2001, the PATRIOT 2 Act of 2003, and associated legislation made in response to the threat of domestic terrorism. In response to a requirement of the USA PATRIOT Act, the ACLU withdrew from the Combined Federal Campaign charity drive. The campaign required ACLU employees to be checked against a federal anti terrorism watch list. The ACLU has stated that it would "reject $500,000 in contributions from private individuals rather than submit to a government 'blacklist' policy". In January 2006, the ACLU filed a lawsuit, ACLU v. NSA, in a federal district court in Michigan, challenging government spying in the NSA warrantless surveillance controversy. On August 17, 2006, that court ruled that the warrantless wiretapping program was unconstitutional and ordered it ended immediately. However, the order was stayed pending an appeal. The Bush administration did suspend the program while the appeal was being heard. In February 2008, the US Supreme Court turned down an appeal from the ACLU to let it pursue a lawsuit against the program that began shortly after the September 11 terror attacks. The ACLU and other organizations also filed separate lawsuits against telecommunications companies. The ACLU filed a lawsuit in Illinois (Terkel v. AT&T), which was dismissed because of the state secrets privilege and two others in California requesting injunctions against AT&T and Verizon. On August 10, 2006, the lawsuits against the telecommunications companies were transferred to a federal judge in San Francisco. The ACLU represents a Muslim American who was detained but never accused of a crime in Ashcroft v. al Kidd, a civil suit against former Attorney General John Ashcroft. In January 2010, the American military released the names of 645 detainees held at the Bagram Theater Internment Facility in Afghanistan, modifying its long held position against publicizing such information. This list was prompted by a Freedom of Information Act lawsuit filed in September 2009 by the ACLU, whose lawyers had also requested detailed information about conditions, rules, and regulations. On August 10, 2020, in an opinion article for USA Today by Anthony D. Romero, the ACLU called for the dismantling of the United States Department of Homeland Security over the deployment of federal forces in July 2020 during the George Floyd protests. On August 26, 2020, the ACLU filed a lawsuit on behalf of seven protesters and three veterans following the protests in Portland, Oregon, which accused the Trump Administration of using excessive force and unlawful arrests with federal officers.

Трамптың әкімшілігі

2016 жылы 8 қарашада Дональд Трамп президент болып сайланғаннан кейін ACLU Twitter-де былай деп жауап берді: «Егер сайланған президент Дональд Трамп конституцияға қайшы келетін сайлауалды уәделерін орындауға тырысса, біз оны сотта көреміз». 2017 жылдың 27 қаңтарында президент Трамп «Сириялық босқындардың АҚШ-қа кіруіне шектеу қою, 120 күнге барлық босқындарды қабылдауды тоқтату және жеті мұсылман көпшілік елдерінің – Иран, Ирак, Ливия, Сомали, Судан, Сирия және Йеменнің азаматтарына, босқындар болсын, болмасын, 90 күнге АҚШ-қа кіруге тыйым салу» туралы жарлыққа қол қойды. ACLU бұл тыйымға қарсы Хамид Халид Дарвиш және Хайдер Самир Абдулхалик Альшауи атынан сотқа шағымданып, олардың JFK халықаралық әуежайында ұсталғанын мәлімдеді. 2017 жылдың 28 қаңтарында аудандық сот судьясы Энн Доннелли иммиграциялық жарлыққа уақытша тыйым салды, жаңадан келген иммигранттарды елде қалдырудан қандай да бір зиян көрінбейтінін айтты. Трамптың жарлығына жауап ретінде ACLU екі күн ішінде 350 000-нан астам онлайн-донаттан 24 миллион доллардан астам қаражат жинады. Бұл ACLU-ның әдетте бір жылда онлайн донаттардан түсетін қаражатының алты есеге тең. Донат бергендердің арасында Крис Сакка (басқалардың донаттарын теңестіріп, соңында 150 000 доллар берді), Рози О’Доннелл, Джадд Апатов, Сиа, Джон Легенд және Адель болды. Сайлаудан бастап қаңтар айының соңына дейін ACLU мүшелерінің саны екі есеге артып, 1 миллионға жетті. Бұрынғы президенттік әкімшіліктермен салыстырғанда ACLU көптеген сот процестеріне қатысқаннан басқа, жарнама мен хабарламаларға да көбірек қаржы жұмсады, сайлауларға әсер етіп, саяси мәселелерді көтерді. Бұл артып келе жатқан бедел кейбір тараптардан ұйымның бұрынғы онжылдықтарға қарағанда саяси жағынан жақын тұрғаны туралы айыптауларға әкелді.

Жалпы және келтірілген сілтемелер

Боденхемер, Дэвид және Элли, Джеймс, редакторлар (2008). "Қазіргі Америкадағы құқықтар туралы жарғы", екінші басылым. Индиана университетінің баспасы. Донохью, Уильям (1985). "Америкалық азаматтық бостандықтар одағының саясаты". Транзакция кітаптары. Каминер, Венди (2009). "Ең нашар инстинкттер: қорқыныш, сайкестік және ACLU". Бикон Пресс. ACLU-ның наразы мүшесі 9/11 оқиғасынан кейінгі әрекеттерін ұйымның негізін қалаушыларының басты принциптерін сатқандық деп сынап бағалайды. Лэмсон, Пегги (1976). "Роджер Болдуин: Америка азаматтық бостандықтар одағының негізін қалаушысы". Хоутон Миффлин компаниясы. Уокер, Самуил (1990). "Америка бостандықтарын қорғауда: ACLU тарихы". Оксфорд университетінің баспасы. .

ACLU-нің қолдауымен немесе жариялаған таңдамалы еңбектері

Жылдық есеп – Америка азаматтық бостандықтар одағы, Америка азаматтық бостандықтар одағы, 1921 жыл. Қара нәсілділердің әділдігі, АХАА, 1931 жыл. Американдықтардың наразылықтары, Америка азаматтық бостандықтар одағы, 1963 жыл. Чикаго полициясының құпия ұстауы: есеп, Америка азаматтық бостандықтар одағы, 1959 жыл. Құқық қорғау саласындағы тәртіпсіздік туралы есеп, Уикершам комиссиясы, Паттерсон Смит, 1931 жыл. Бұл есеп ACLU-мен жазылған, бірақ Уикершам комиссиясының қолдауымен жарияланған. Миллер, Мерл, (1952), «Сотшылар мен сотталушылар», Даблдей. ACLU ұйымының мұрағаттары, 1947–1995 жылдар. Принстон университетінің кітапханасы, Мадд қолжазбалар кітапханасы. Федералдық құқық қорғау органдарының ішкі тыңшылығының қауіптері, Америка азаматтық бостандықтар одағы, 2002 жыл. «Құттылықтың қозғалтқыштары: Азаматтық белсенділердің конституциялық заң жасауға ықпал ету күші», Дэвид Д. Коул, 2016 жыл.