Кіріспе

пейзаж суретшісі Артур Генри Пепперкорн (29 қаңтар 1889 – 3 наурыз 1951) – ағылшын теміржол инженері және Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолының соңғы бас механик инженері.

Мансап

Артур Пепперкорн 1889 жылы Леоминстерде дүниеге келді және Херефорд собор мектебінде білім алды. 1905 жылы ол өзінің карьерасын Донкастердегі Ұлы Солтүстік теміржолы (GNR) компаниясында шәкірт ретінде бастады. Гресли жас шәкіртке риза болды және оның мансабын қадағалап отырды; өз кезегінде, Пепперкорн Греслиге адал болды және уақыт өте келе отбасының бір мүшесі секілді қаралатын болды. 1941 жылы Греслидің күтпеген өлімі LNER-дегі барлығына соққы болды, және Пепперкорн осы лауазымға қарастырылса да, Эдвард Томпсонмен салыстырғанда оның айқын қарапайымдылығы, сондай-ақ Томпсонның LNER-дегі беделінің арқасында Томпсон Греслидің орнын басты. Томпсон 60 жаста еді, және ол да, LNER де оның тағайындалуы уақытша шешім екенін түсінді: Пепперкорн да, Харрисон да орын алуға дайын тұрды. 1946 жылдың 1 шілдесінде Пепперкорн Томпсонның орнын бас инженер ретінде бастырғанда, оның жұмыс стилі алдыңғысынан мүлдем өзгеше болды. Пепперкорн жағымды және көпке ұнаған адам ретінде танылды, бірақ танымалдығына қарамастан, өте қарапайым және кішіпейілді болды. Ол бұл жұмысқа лайық емес деп ойлады, бірақ шындығында ол өзінің ұстазы сэр Найджэл Греслидің көптеген қабілеттеріне ие болды. Ол Греслидің біріктірілген клапандық механизмінің шектеулерін және Томпсон локомотивтеріне қатысты кемшіліктерді көре білді. Пепперкорн Томпсон бастаған бірнеше жобаны аяқтады және басқаларын тоқтатты. Ол K1/1 дизайнына өзгерістер енгізіп, 70 K1 класты локомотивтер құрастырды, B1 локомотивтерін жасауды жалғастырды және A10 класын A1/1 үлгісіне қайта жаңартуды тоқтатты. Оның теміржол тарихындағы ең маңызды жетістігі – LNER Peppercorn Class A1 және LNER Peppercorn Class A2 локомотивтері болды. Пепперкорн 1951 жылы Донкастерде қайтыс болды.

Локомотивтер

Эдвард Томпсон CME-ге келесі Express Passenger Pacific локомотивінің жобасына тікелей қатысты қатаң нұсқаулар берді. Жоба Томпсон қызмет еткен кезеңде қайта жаңартылған A1/1 Pacific Great Northern локомотивіне негізделді. Бұл A2/3 Pacific және Great Northern локомотивтерінің 6 фут 8 дюймдік жетек дөңгелектерінің араласуын тудырды. Пепперкорн қызметке келгенге дейін Great Northern локомотивтерінің рамасындағы тұрақты проблемалар, қызған осьтік қораптар және будың ағып кетуі туралы ақпараттар жобалау бюросына қайта оралып келе бастады. Бұл проблемалардың себебі раманың алдыңғы бөлігінде жеткілікті қолдау болмауы, негізінен цилиндрлердің бір-бірімен дәл келіспеуі (бірдей ұзындықтағы жалғау таяқтарымен біріктірілген бөлінген жетек жүйесінің ерекшелігі). Томпсонның нұсқаулары цилиндрлері бөлек локомотив жасаған болар еді, сондықтан Пепперкорн одан бас тарды, цилиндрлерді бір қатарға келтірді және локомотивті Греслидің A4 және Томпсонның A2/1 локомотивтерінің біріктірілген нұсқасы ретінде құрастырды, алдымен A2 класын, содан кейін A1 класын жасады. Екі Peppercorn Pacific локомотиві де 50 шаршы футтық торға ие болған қазандықты қолданды, бұл өте жоғары қуат деңгейін қамтамасыз етті, бірақ салыстырмалы түрде жоғары отын тұтынумен байланысты болды. Осының салдарынан A1 және A2 кластары өте жақсы локомотивтер деп есептелсе де, оларды отынмен қамтамасыз етуге міндетті болғандардың арасында олар аса танымал болған жоқ. Бұрынғы Gresley Pacific локомотивтері LNER желісінде 41,25 шаршы футтық тормен жабдықталған, бұл өте жоғары қуатты қажет етпейтін кез келген жұмыс үшін жеткілікті болды. P2 локомотивтері 50 шаршы футтық тормен салынған, ол ұзақ уақыт бойы үлкен көлемде буды қамтамасыз ете алды, бірақ мақсатына сәйкессіз болып шықты: отынды жағушы торды жабу үшін үлкен мөлшерде көмірді тиеуге мәжбүр болды, ал кішірек тор жеткілікті болар еді. P2 қазандығы Томпсон Pacific локомотивтеріне (өйткені алғашқылары P2 локомотивтерінің қайта құрылғандары болды) және содан кейін Peppercorn Pacific локомотивтеріне көшірілді. Алайда, бұл класс локомотивтері салынған кезде, 2-ші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі пойыздардың жүк көлемі Gresley Pacific локомотивтері жобаланған және салынған кездегіден әлдеқайда артық болды, және Peppercorn мен Thompson екеуі де осы талапты қанағаттандыратын локомотивтерді жобалауға міндетті болды: жеңіл жұмыстарда жоғары отын тұтыну - сол кездегі жоғары талаптарды қанағаттандыру үшін қажет болған компромисс. Отын тұтыну туралы алаңдаушылықтарға қарамастан, Томпсон Pacific және Gresley локомотивтерінің шектеулерін жою арқылы Пепперкорн орталық жетек подшипнігінің қызып кетуі, бу құбырларының ағып кетуі, раманың сынуы немесе бұрынғы LNER Pacific локомотивтерін зақымдаған басқа да кемшіліктерсіз барлық жұмысты орындай алатын локомотивтер жасады. A1 локомотивтері A4 локомотивтерінен үздіксіз экспресс бағыттарындағы жұмысты қабылдауға арналған, бірақ A4 локомотивтерінің төмен отын тұтынуы A1 локомотивтерінің үздіксіз экспресс бағыттарындағы монополиясын бұзуға мүмкіндік бермеді. Соғыстан кейінгі раманың дұрыс реттелуінен және қос Kylchap түтін құбырларын орнатудан кейін A4 локомотивтері Шығыс жағалау магистралінің стандарт белгісіне айналды. Алайда, екінші деңгейдегі LNER экспресс бағыттары үшін A1 локомотивтері өте жақсы дизайн болып шықты. A1 және A2 класс локомотивтерінің нағыз күші олардың сенімділігінде болды. Гресли мен Томпсонның ең жақсы дизайнын, сондай-ақ өзінің идеяларын мұқият енгізу арқылы Пепперкорн ұзақ қызмет ететін және төмен қызмет көрсету шығындарына ие екі шедевр жасады. A1 локомотивтерінің бесеуінде дөңгелек подшипниктері орнатылған, олар аралық жөндеулер арасында 150 000 мильді жүріп өтеді. Тіпті жай подшипниктері бар A1 локомотивтері де жөндеуден кейін 90 000 мильді жүріп өтеді, ал Ұлыбританиядағы басқа да экспресс жолаушылар локомотивтері 80 000 мильден аспайды. Оның A2 локомотивтерінің алғашқылары бір түтіндік құбырмен жабдықталған, ал өздігінен тазаланатын түтін камераларымен жабдықталғанда, олар біршама уақытқа созылған булы проблемаларға тап болды. Екі қос түтіндік құбырға ауысу көптеген мәселелерді шешті, бірақ кейбір A2 локомотивтері бір түтіндік құбырды өздігінен тазаланбайтын камерасыз сақтап қалды. A1 локомотивтері кейін салынғандықтан және алынған сабақтарды ескере отырып, жаңадан қос түтіндік құбырмен және түтінмен жабдықталды. Бұл локомотивтер Ұлыбританиядағы ең үздік пар локомотивтерінің бірі деп есептелді. A2 локомотивтері әсіресе қуатты болды және Эдинбургтен Абердинге дейінгі бағыттағы ауыр жұмыстарға жауап берді, бұл Греслидің (P2 класының қатты дөңгелек аралығы тым ұзақ болды) және Томпсонның (A2/2 және A2/3 кластарының жабысу қабілеті жеткіліксіз болды) локомотивтеріне қиындық тудырған. Ұлттықтандырудан және Британдық темір жолдарының құрылуынан кейін Пепперкорн негізінен сол жұмысты жалғастырды, қазір "Шығыс және Солтүстік-Шығыс аймақтарының бас инженер-механигі" деген лауазымды иеленді. Ол 1949 жылдың соңында, ұлттандырылғаннан кейін екі жыл өткен соң зейнеткерлікке шықты: ол үш жарым жыл бас инженер-механик болып қызмет етті.

Мұра

K1 локомотиві № 62005 NELPG қорымен сақталды, бірақ бастапқыда № 61994 «Ұлы маркиз» локомотивіне қосалқы бөлшектер беру үшін. 62005 өздігінен қайта жаңартылып, соңғы 40 жылдан бері жүйелі түрде негізгі бағыттарда қызмет етеді. Оның танымал Pacific локомотивтерінің тек біреуі – A2, 60532 «Blue Peter» сақталды. A1 локомотивтері сақталған жоқ. Дегенмен, жаңа үлгі, 60163 «Tornado» локомотиві, осы топтағы келесі локомотив ретінде салынды. Ол 2008 жылдың тамыз айында алғаш рет өз күшімен қозғалды. Артур Пепперкорнның әйелі, Дороти Мэзер, 1990 жылдардың басынан 2015 жылы қайтыс болғанға дейін «Tornado» локомотивін салған A1 Steam Locomotive Trust қорының құрметті президенті болды. 92 жасында ол 2008 жылдың қаңтар айында «Tornado» локомотивінің оттықшасында алғашқы отты жақты, содан кейін Дарлингтон зауытында «Tornado» локомотивінің алғашқы буына қатысып, «Менің күйеуім мақтан тұтар еді» деді.