Кіріспе

Верна Мей Слоун (9 қазан 1914 жыл - 5 қаңтар 2009 жыл) - Кентукки штатының Кнотт округіне жататын апалачи жазушысы.

Ерте өмір

Ол Хиндман қаласында, КИ-де Исом Б. Слоун мен Сара Оуэнс Слоунның отбасында дүниеге келген. Верна Кентуккидің шығыс тауларында Пиппа Пасс қаласының маңында өсті және солтүстіктегі Кентуккиде тұратын отбасының оныншы буыны. Оны балалық шағының басым бөлігін сеңлісі Лоренда өсірді. Бірақ 65 жасында ол өз жолын Апалачи тұрғындарының стереотиптерін бұзу және оларды Апалачи өмір салтына үйрету мақсатымен кітап жазумен бастады. Слон өзінің қауымы мен отбасының егде жастағы мүшелерін "жақсы әңгіме айтушылар" деп атап, "олардың сипаттамалық сөз тіркестері әзіл мен қызықтылық қосты, әңгімеге сипат берді" дегенді мақтады. Оның шығармалары кеңінен тарала бастады, ақырында танымалдылығы соншалықты артты, мыңдаған келушілер оның әңгімелерін тыңдау үшін келіп жатты. Кейбір деректерде күн сайын 30 немесе одан да көп адам келіп-кететінін айтады. 1993 жылы оның портреті фотограф Барбара Берннің Вашингтондағы Смитсондан институтындағы Апалачия әйелдері көрмесінің басты бөлігіне айналды. Оның жасаған 1800 шүберектің 15-і тарихи Хиндман қонысы мектебінің қабырғаларын безендіреді. Ол бірде жапқыштарды өмірмен салыстырып: "Бізге туған кезде қоқыс қалдықтары жинақталады; оларды қалай жинағанымыз бізге байланысты". Слон Слон зиратында жерленген.

Жүрегімнің айтқысы келгені

Слонның ең танымал кітабы 1979 жылы, ол 65 жасында жарық көрді. Оның романы "Жүрегім не айтқысы келеді" деп аталып, оны "Жаңа Республика" баспасынан шығарды. Оның мемуарлары Кентукки штатының Кнотт округіне қарасты Кэни Крик ауылдық төбелеріне бағытталған. Верна "Жүрегімнің айтқысы келгенін" немерелеріне және бәрі "Китенейе" деп атаған әкесі Исом Б. Слоунды құрметтеу үшін жазды. Оның мәтіннен ең танымал, мәңгілік цитаты: "Құдай бұл әдемі, бірақ қатал төбелерде аман қалу үшін батыл және мықты адамдар қажет екенін білген. Сондықтан ол бізге ең мықты ерлер мен әйелдерді жіберді". Оның романы балалық шағын егжей-тегжейлі баяндап, Аппалач халқы туралы надандыққа негізделген қате түсініктерді жояды. Мысалы, Слон ай шайының тек Кентукки тұрғындары шамадан тыс мөлшерде ішкен сусын емес, аурудың емі екенін түсіндіреді. Слонның шығармалары таудағы шынайы өмірді бейнелеумен қатар, оның еңбекқор, адал әкесі "Китеней" туралы да баяндалады. Слон өзінің кітабын отбасы мүшелеріне сыйлық ретінде жазған; ол өзінің он үш немересіне де бір данасын алуына қамқорлық жасады. Қолжазба бір жазушыға жеткен, ол оны Ұлттық радиодан оқып, кейін "Жаңа Республика" газетінде жариялады. Верна Мэй тағы бес кітаптың авторы, оның ішінде "Реннидің жолы" романы және "Біз қалай сөйлестік" деп аталатын Аппалачи тілі туралы кітап жазды. Слон өзінің әр жұмысында Аппалач өмір салтын сақтауды қатты қолдады. Анасының есіне Слон "анасы 115 жыл бұрын дүниеге келген үйден сақталған 200 жылдық бүркеме ағаштарынан" үй салдырды. Ол 1800-ден астам жайма-құйма төсеніш пен мыңдаған киім қуыршақтарын қолөнермен жасап шығарған. Кентукки штатының Хиндман қаласында орналасқан Хиндман қонысы мектебінде Слонның 15 топырағы бар. Слонның жазуы әлі күнге дейін көптеген сыныптарда Аппалачи мәдениетін түсіну және бағалау үшін қолданылады. Апалакия зерттеулері саласындағы әйгілі педагог, жазушы және редактор Марианна Уортингтон Верна Мей Слоунның шығармаларын өзінің оқушыларына арналған оқу бағдарламасына енгізеді, "олар Верна Мей Слоун сияқты басқаларға Апалакияның оқиғаларын үйретеді және осы сөздерді өздерінің айтушы жүректерінің бір бөлігі етеді" деп үміттенеді. 1993 жылы фотограф Барбара Берннің Верна Мей Слоунның портреті Вашингтондағы Смитсонов институтында Апалакия әйелдері көрмесінің басты бөлігі болды.