Кіріспе

"The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest" – американдық әнші-әндерші Боб Диланның әні. Ол оның сегізінші студиялық альбомы "Джон Уэсли Хардинг" (1967) альбомындағы бесінші трек ретінде жарық көрді. Ән авторы – Дилан, ал продюсері – Боб Джонстон. Ән 1967 жылдың 17 қазанында Нэшвиллдегі Columbia Studio A студиясында бір реттен жазылды. Әннің мәтіні Фрэнки Ли және Джудас Прист есімді екі дос туралы айтады. Ли Присттен ақша қарыз сұрайды, ал Прист оны тегін береді. Ли оны 16 күн бойы қыздар үйінде жұмсайды, содан кейін Присттің қолында сусыздан көз жұмады. Сарапшылардың пікірінше, ән Диланның менеджері Альберт Гроссманмен болған қарым-қатынасына немесе оның жазбалар компаниясымен келісімшарт бойынша жүргізген келіссөздеріне сілтеме жасайды. Әнге сыншылар тарапынан көбінесе жағымсыз пікірлер айтылды. Дилан 1987 жылдан 2000 жылға дейін концерттерде осы әнді 20 рет орындаған.

Өмірбаян және жазу

Диланның жетінші студиялық альбомы, Blonde on Blonde, 1966 жылдың маусымында жарық көрді. 1966 жылдың шілдесінде Дилан мотоцикл апатына ұшырады және келесі бір жарым жыл бойы Вудсток қаласындағы үйінде сауығып, ән жазып өтті. 1967 жылдың маусымынан қазан айына дейін ол The Hawks тобының мүшелерімен (кейін The Band деп аталған) бірге 138 ән жазды. Диланның өмірбаясын жазған Клинтон Хейлиннің айтуынша, Диланның сегізінші студиялық альбомы – John Wesley Harding-тің барлық әндері 1967 жылдың соңындағы алты апта ішінде жазылған. 1966 жылдың басында бір баласы, ал 1967 жылдың ортасында тағы бір баласы дүниеге келген Дилан отбасылық өмірге бейімделді. "Фрэнки Ли мен Джудас Присттың балладасы" 1967 жылдың 17 қазанында Нэшвиллдегі Columbia Studio A-да John Wesley Harding альбомының алғашқы жазба сессиясында бір реттен жазылды. Продюсері Боб Джонстон болды. Дилан ән шырқамай, сөзін айтады, гитара мен гармоникада ойнайды. Оған бас гитарада Чарли Маккой және барабанда Кеннет Баттри үйлеседі; екеуі де Blonde on Blonde альбомында ойнаған музыканттардың үлкен тобының құрамында болған. Дилан сұхбаттасушы Жанн Веннерге Гордон Лайтфуттың The Way I Feel альбомына ұқсас дыбыс іздегенін айтты, осы альбомды да Маккой мен Баттри орындаған. Ән 1967 жылдың 27 желтоқсанында John Wesley Harding альбомының бесінші трегі ретінде жарық көрді. 1968 жылы Португалияда EP-нің жетекші трегі ретінде шығарылды және 2010 жылы The Original Mono Recordings жинағына енгізілді. А.Ж. Веберман осы әнді Диланның менеджері Альберт Гроссманмен арақатынасының теңеуі ретінде түсіндірді. Диланның өмірбаясын жазған Роберт Шелтон осы әнді "шекаралық баллада стиліндегі күлкілі хикая" деп сипаттап, Ли Диланды, ал Прист музыка индустриясын бейнелейтінін болжады. Сыншы Энди Гилл Лидің Присттің ұсынысын қарастыратын алғашқы шумақтарын альбомды жазу алдында Диланның Columbia компаниясымен келісімшарт бойынша болған әңгімелерімен салыстырды. Ақын Аллен Гинзберг 1968 жылы Диланмен болған әңгімелерінде Диланның әннің мазмұнын дамытатын қысқа шумақтар жазуға тырысқанын есіне алды. Гинзберг бұл Диланның сол кезеңдегі кейбір туындыларында көрініс тапқанын сезді, мысалы, "I Shall Be Released" және "Фрэнки Ли мен Джудас Прист балладасы" (Гинзберг оны "күшті, лаконикалық баллада" деп атады), онда Гинзбергтің айтуынша, "бос сөздерге, тынысқа орын жоқ. Барлық бейнелер әшекейлік емес, мақсатқа бағытталған болу керек еді". Хоган осы ән "толыққанды сезіну үшін ішкі бостандыққа қол жеткізуді қажет етеді" дейді, бірақ Диланның "ел және батыс стиліндегі" орындауы және, ең бастысы, "мифтың сиқыры" арқылы тыңдаушыға осы бостандыққа жетуге көмектеседі. Уилфрид Меллерс әннің "үнемі сөйлеу стилінде" екенін, ал айтылған сөздердің, барлық Киелі кітапқа сілтемелеріне қарамастан, одан да бұрмаланып, күңгірт болуы мүмкін екенін айтты.

Қабылдау және ықпал

Лос-Анджелес Таймс газетінің Питер Джонсон тректі "клишелерге толы" деп сынады, сондай-ақ "Бұл жеткілікті жамандық емес, Дилан әннен үш ескі ойды ұсынады" деді. Джонсон Дилан бұрын клишелерді жаңаша қолданғанын айтса да, "осы альбомда олар тек өздерімен ғана азықтана алады" деп есептеді. Марготин мен Гесдон "орындалу деңгейі жеткіліксіз. Гитаралық партияда қатаңдық жоқ" деп жазды. Гилл оны John Wesley Harding альбомындағы "ең жалықтыратын" трек деп атады, ал соңғы шумақты "бос моральдық сабақ" деп сипаттады. Джим Бевиглиа 2013 жылы жарық көрген "Counting Down Bob Dylan: His 100 Finest Songs" кітабында осы әнді 20-шы орынға қойды, оны "Боб Дилан шығарған ең қызықты әндердің бірі" және John Wesley Harding альбомындағы "ең жылдам ләззат алатын" трек деп атады. Джон Ногуски Диланның вокалы мен гармоникасы тректің негізі екенін айтты. Осы ән ағылшын хэви-метал тобы Judas Priest-тің атына шабыт берді.

Тікелей өнер көрсетулер

Диланның ресми сайтында 1987 жылдан 2000 жылға дейін концерттерде "The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest" әнін 20 рет орындағаны айтылған.