Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әскери топтар (軍閥) – екі бөлек мағынасы бар жапон термині. Бірінші мағынасы – жапондық әскери жетекшілеріне сілтеме, олар өздерінің жеңілдіктерге ие статусын пайдаланып, ел саясатын бақылау үшін (әсіресе Шова дәуірінің басында) азаматтық үкіметпен күресті. Сондай-ақ, бұл термин жапон әскери құрамындағы бәсекелес саяси топтар мен кландарды да білдіреді. Бұл термин Тайшо дәуірінде (1912–1926) жиі қолданыла бастады.
Military Factions (軍閥) is a Japanese term having two separate meanings. Its first meaning is a reference to the Japanese military leadership which exploited its privileged status to vie against the civilian government for control over the nation's policies (particularly during the early Shōwa era). It also refers to competing political factions or cliques within the Japanese military itself. The term came into common use in the Taishō period (1912 1926).
Гунбацу ұлттық саясат тұрғысынан
Мейдзи қайта жаңғыруынан кейін Жапон императорлық армиясы мен Жапон императорлық теңіз күштерінің құрылуынан бастап, әскерилер азаматтық үкіметке өте зор ықпал етті. Мейдзи үкіметінің алғашқы кезеңінде Жапония батыс империализмінен қауіп көрді, ал Фукоку Кёхэй саясатының басты себебі – Жапонияның экономикалық және өнеркәсіптік негізін нығайту болды, осы арқылы елді сыртқы күштерден қорғайтын күшті әскери құрылымды қалыптастыруға мүмкіндік туды. Әскери саладағы көшбасшылардың көпшілігі бұрынғы самурайлар немесе олардың ұрпақтары болды және олардың ортақ құндылықтары мен көзқарастары бар еді. Әскерилердің саяси билігінің маңызды факторы – Мейдзи конституциясымен кепілдендірілген азаматтық бақылаудан толық тәуелсіздік болды. 1878 жылы Жапон императорлық армиясы пруссиялық Бас штаб үлгісінде Жапон императорлық армиясының Бас штабын құрды. Бұл кеңсе Жапонияның Соғыс министрлігінен тәуелсіз және оған тең (кейін жоғары) дәрежеде болды. Жапон императорлық теңіз күштері де көп ұзамай Жапон императорлық теңіз күштерінің Бас штабын құрды. Осы Бас штаб кеңселері әскери операцияларды жоспарлау және орындау үшін жауапты болды және тікелей императорға есеп берді. Бас штаб басшылары кабинет мүшелері болмағандықтан, олар Жапонияның премьер-министріне есеп бермейтін, сондықтан азаматтық бақылаудан немесе қадағалаудан толық тәуелсіз болды. Армия мен теңіз күштері кез келген азаматтық кабинеттің құрылуына (және оның сақталуына) шешуші ықпал етті. Заң бойынша Армия және Теңіз күштері министрлерінің лауазымдары тиісінше әскери қызметтегі офицерлермен толтырылуы керек еді, сондай-ақ егер премьер-министр кабинет лауазымдарын толықтыра алмаса, ол отставкаға кететін болды. Осылайша, Армия мен Теңіз күштері үкімет құру туралы соңғы шешімді қабылдады және министрлерін қайтарып алып, олардың орнын толтырудан бас тарту арқылы кез келген уақытта кабинетті құлатуға мүмкіндік алды. Бұл тактика бір рет ғана қолданылса да (әйрікше, 1937 жылы генерал Казусиге Угакинің премьер-министр болуына кедергі келтіру үшін), әскерилер азаматтық басшыларға талап қойғанда бұл қауіп әрқашан зор болды. 1885 жылдан 1945 жылға дейін генералдар мен адмиралдар 30 премьер-министрдің 15-ін және 404 азаматтық кабинет лауазымының 115-ін басқарды. Әскерилердің Императорлық әскери резервтік қауымдастығы және басқа да саяси ұйымдар, соның ішінде ұлтшыл саяси партиялар мен құпия қоғамдар арқылы кең саяси қолдауы болды.
From the formation of the Imperial Japanese Army and Imperial Japanese Navy following the Meiji Restoration, the military had a very strong influence over the civilian government. The early Meiji government viewed Japan as threatened by western imperialism, and one of the prime motivations for the Fukoku Kyohei policy was to strengthen Japan's economic and industrial foundations, so that a strong military could be built to defend Japan against outside powers. Almost all leaders in the military were ex samurai or descendants of samurai, and shared a common set of values and outlooks. A major factor in the political power of the military was its complete freedom from civilian control, as guaranteed under the Meiji Constitution. In 1878, the Imperial Japanese Army established the Imperial Japanese Army General Staff office, modeled after the Prussian General Staff. This office was independent of, and equal to (and later superior) to the Ministry of War of Japan in terms of authority. The Imperial Japanese Navy soon followed with the Imperial Japanese Navy General Staff. These General Staff offices were responsible for the planning and execution of military operations, and reported directly to the emperor. As the Chiefs of the General Staff were not cabinet ministers, they did not report to the Prime Minister of Japan, and were thus completely independent of civilian oversight or control. The Army and the Navy also had decisive say on the formation of (and survival of) any civilian cabinet. Since the law required that the posts of Army Minister and Navy Minister be filled by active duty officers nominated by their respective services, and since the law also required that the prime minister resign if he could not fill all of his cabinet posts, both the Army and the Navy had final say on the formation of a government, and could bring down the cabinet at any time by withdrawing their minister and refusing to nominate a successor. Although this tactic was actually used only once (ironically to prevent General Kazushige Ugaki from becoming prime minister in 1937), the threat always loomed large when the military made any demands on the civilian leadership. Between 1885 and 1945, generals and admirals held 15 of the 30 premierships, and 115 of the 404 civilian cabinet posts. The military also had a broad political power base via the Imperial Military Reservist's Association and other political organizations, including nationalist political parties and secret societies.
Гунбацу әскери ішкі мәселелер тұрғысынан
Мейдзи қайта жаңғыруынан кейін құрылған сәттен бастап, жапон әскері көптеген ішкі дау-жанжалдармен тітіркенді.
From the time of its formation following the Meiji Restoration, the Japanese military was riven by numerous internal divisions.
Ханбацу
Жапон әскерінің ең ауыр мәселелерінің бірі – феодалдық сезімдердің қалдығынан туған әскерлер арасындағы бәсекелестік болатын. Армия офицерлерінің қатарында бұрынғы Чошу доменінен шыққандар басымдық құрды, ал Әскери-теңіз күштерінде бұрынғы Сацума доменінен шыққандар басымдық танытты. Бұл екі маңызды мәселеге әкеп соқты: Чошу мен Сацума тарихи жаулар болған, ал олардың ұзақ жылдар бойғы антагонизмі жапон әскерінің екі негізгі тармағы арасындағы бәсекелестік пен ынтымақтастықтың болмауына әсер етті. Жоғары шенді офицерлердің қатарында жемқорлық пен жақын туыстыққа бой алғандар көп болғандықтан, Жапонияның басқа аймақтарынан келген дарынды жас офицерлерге қызмет бабында өсуге мүмкіндік берілмеді, ал олардың білімі мен ой-пікірлері ескерілмеді. Бұл зор наразылық тудырып, армиядағы Чошуның ықпалын жоюды мақсат еткен «Қос жапырақ қоғамы» деген құпия ұйым құрылуына себеп болды. Тек Тайшо дәуірінде Армия штабының академиясы мен Императорлық жапон армия академиясының түлектері армия басшылығындағы Чошу билігін әлсірете бастады.
One of the most serious issues facing the Japanese military was interservice rivalry created by residual feudal sentiments. The Army officer class was dominated by men from the former Chōshū domain, and the Navy was likewise dominated by men from the former Satsuma domain. This created two major issues: Chōshū and Satsuma were historically enemies, and their traditional enmity came to be reflected on the rivalry and lack of cooperation between the two main branches of the Japanese military. With the senior officer class dominated by men who were not hesitant to use nepotism and favoritism, promising young officers from other parts of Japan were denied promotion and their skills and ideas were not heeded. This created tremendous resentment, leading to the formation of a secret society, The Double Leaf Society, whose avowed goal was to break the Chōshū stranglehold on the Army. It was not until the Taishō period that graduates from the Army Staff College and Imperial Japanese Army Academy began to undermine the Chōshū hold over the Army leadership.
Вашингтон теңіз келісім-шарты
Жапон императорлық теңіз күштері білікті жоғары шенді офицерлерді тағайындау мәселесінде армияға қарағанда көбірек мүмкіндік берді. Дегенмен, теңіз күштері ішіндегі басты саяси дау 1923 жылғы Вашингтон теңіз келісіміне байланысты туды, ол теңіз күштерін келісімді қолдайтындар мен келісімге қарсы флоттық топтарға бөлді.
The Imperial Japanese Navy was slightly more open than the Army in terms of promotion of qualified senior staff. However, the major political issue within the Navy centered around the Washington Naval Treaty of 1923, which split the Navy down in the middle in terms of the pro Treaty Treaty Faction and anti Treaty Fleet Faction.
Саяси фракциялық
Әскер феодализм қалдықтарымен күрескен кезде, императордың "нағыз еркі" деп санайтын офицерлердің бәсекелес топтары арасында мәселелер туындады. Қысқасы, бұл топтар Император жолы фракциясының құрамына кірді, көптеген жас белсенділер Кеңес Одағына қарсы алдын ала соққы беруді көздейтін хокусин-рон стратегиясын жақтады. Ал қарсыласы – Бақылау фракциясы, ол армияға қатаң тәртіп орнатуды және Қытаймен соғыс жүргізуді стратегиялық қажеттілік деп санады. Екі фракцияның да негізгі ұстанымы – ұлттық қорғанысты ұлттық саясатты реформалау арқылы күшейту қажеттігі болды. Екі фракция да тоталитарлық, фашистік және мемлекеттік социалистік саяси идеологиялардың кейбір идеяларын қабылдады, сондай-ақ саяси партиялар мен өкілдік демократияға күмәнмен қарады. Алайда, революция жасауды (Сёва қалпына келтіру) көздеген Император жолы фракциясының қақтығысқа ұмтылысынан өзгеше, Бақылау фракциясы болашақ соғыстың тотальді соғыс болатынын, ал Жапонияның өнеркәсіптік және әскери қуатын арттыру үшін бюрократия мен зайбацудың ынтымақтастығы қажет екенін болжады. 1936 жылғы 26 ақпан оқиғасынан кейін Бақылау фракциясы үстемдікке ие болғанымен, екі фракцияның да өкілдері 1945 жылы Жапонияның капитуляциясына және императорлық жапон әскерінің таратылуына дейін армия саясатын бақылауда ұстады.
Just as the Army overcame issues with residual feudalism, problems began to arise between rival cliques of officers who claimed to represent the “true will” of the Emperor. In basic terms, these cliques fell under the Imperial Way Faction with many young activists who were strongly supportive of the hokushin ron strategy of a preemptive strike against the Soviet Union and the opposing Control Faction, which sought to impose greater discipline over the Army and war with China as a strategic imperative. Fundamental to both factions, was the common belief that national defense must be strengthened through a reform of national politics. Both factions adopted some ideas from totalitarian, fascist and state socialist political philosophies, and espoused a strong skepticism for political party politics and representative democracy. However, rather than the confrontational approach of the Imperial Way Faction, which wanted to bring about a revolution (the Showa Restoration), the Control Faction foresaw that a future war would be a total war, and would require the cooperation of the bureaucracy and the zaibatsu to maximize Japan's industrial and military capacity. Although the Control Faction emerged dominant after the February 26 Incident of 1936, elements of both factions continued to dominate Army politics until the surrender of Japan and abolition of the imperial Japanese military in 1945.