Қарулы кепілдік – қарыз алушының мүлкіне кредитордың құқығы. Несие шартында кепіл ретінде қолданылады, өтімсіздік жағдайында мүлікті сатуға мүмкіндік береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қарызкор мен кредитордың борышкердің мүлкіне қатысты заңды құқығы (кепілдік).
Legal right between a debtor and creditor over the debtor's property (collateral)
Қаржы саласында кепілдік – борышкердің кредиторға берген заңды құқығы, борышкердің мүлкіне (әдетте кепілдік деп аталады) қатысты, егер борышкер төлемді жасаудан немесе кепілдік берілген міндеттемелерді орындаудан бас тартса, кредиторға мүлікке жүгінуге мүмкіндік береді. Кепілдік мүддесінің ең көп таралған мысалы – ипотека: адам үй сатып алу үшін банктен ақша алады және үйге ипотека береді, егер қарызды қайтарудан бас тартса, банк үйді сата алады және түскен қаражатты қарыздың қалдық бөлігіне қолданады. Кепілдік мүдделерінің көпшілігі тараптардың келісімімен жасалса да, заң бойынша кепілдік мүддесінің туындауы да мүмкін. Мысалы, көптеген юрисдикцияларда автомобильді жөндеуші, жөндеу құны үшін автомобильге кепілдік алады. Бұл кепілдік тараптар арасында ешқандай келісім болмаған жағдайда заң бойынша туындайды. Кепілдік мүдделерінің көпшілігі мүліктің иесі өз қарызын қамтамасыз ету үшін береді. Бірақ, адам басқа біреудің қарызы үшін кепілдік ретінде өз мүлкіне кепілдік беруі де мүмкін (жиі үшінші тараптың кепілдігі деп аталады). Сонымен, ата-анасы баласына берілген бизнес-несиені қолдау үшін үйіне кепілдік бере алады. Сол сияқты, кепілдіктердің көпшілігі қарызды немесе басқа тікелей қаржылық міндеттемелерді қамтамасыз ету үшін қолданылады. Бірақ кейде кепілдік қаржылық емес міндеттемені қамтамасыз ету үшін беріледі. Мысалы, құрылыста орындау кепілдемесі қаржылық емес міндеттемелердің орындалуын қамтамасыз етуі мүмкін. Кепілдіктің пайда болуы мүмкін түрлері және олар беретін құқықтар елден елге өзгереді.
In finance, a security interest is a legal right granted by a debtor to a creditor over the debtor's property (usually referred to as the collateral) which enables the creditor to have recourse to the property if the debtor defaults in making payment or otherwise performing the secured obligations. One of the most common examples of a security interest is a mortgage: a person borrows money from the bank to buy a house, and they grant a mortgage over the house so that if they default in repaying the loan, the bank can sell the house and apply the proceeds to the outstanding loan. Although most security interests are created by agreement between the parties, it is also possible for a security interest to arise by operation of law. For example, in many jurisdictions a mechanic who repairs a car benefits from a lien over the car for the cost of repairs. This lien arises by operation of law in the absence of any agreement between the parties. Most security interests are granted by the person who owns the property to secure their own indebtedness. But it is also possible for a person to grant security over their property as collateral for the debts of another person (often called third party security). So a parent might grant a security interest over their home to support a business loan being made to their child. Similarly, most security interests operate to secure debts or other direct financial obligations. But sometimes a security is granted to secure a non financial obligation. For example, in construction a performance bond may secure the satisfactory performance of non financial obligations. The different types of security interest which can arise and the rights which they confer will vary from country to country.
Негізгі себептері
Қамтамасыз етілген кредитор борышкер міндеттемелерін орындамаған жағдайда кепілдікке қатысты құқықтарын жүзеге асыру үшін кепілдік алады. Егер борышкер банкрот болса, қамтамасыз етілген кредитор үлестіру кезінде кепілсіз кредиторлардан басымдық алады. Адамдардың мүлікті кепілге беруінің басқа да себептері бар. Екі тарапты қамтитын акционерлік келісімдерде (мысалы, бірлескен кәсіпорында) акционерлер кейде банктердің өз қарыздарын өтеу үшін ғана емес, сонымен қатар басқа банктердің компанияға несие бермейтінін қамтамасыз ету үшін компаниялардан өзгермелі кепілдіктерді алуы мүмкін; осылайша компанияға несие берудегі монополияны ұстап тұратын банкке артықшылық береді. Кейбір экономистер кепілдіктердің және жалпы қамтамасыз етілген несиелендірудің пайдалылығына күмән келтіреді. Жақтастары қамтамасыз етілген кепілдіктер несие беруші үшін тәуекелді азайтады және оған төмен пайыз ставкасын ұсынуға мүмкіндік береді, осылайша қарыз алушы үшін капитал құнын төмендетеді деп санайды. Керісінше, кепілдік мүддесі бар кредиторлар қаржылық қиындыққа тап болған, бірақ әлі де жаңарып, табысты болатын компанияларды жоюы мүмкін. Қамтамасыз етілген несие берушілер алаңдап, кепілдікті ертерек орындап, маңызды активтерді қайтарып алып, компанияны банкротқа мәжбүрлеуі мүмкін. Сонымен қатар, көптеген банкроттық жүйелердің жалпы қағидаты кредиторларға тең қарау (немесе pari passu) болып табылады, ал қамтамасыз етілген кредиторларға белгілі бір активтерге артықшылық беру банкроттықтың тұжырымдық негізін бұзады. Кепілдікке қатысты күрделірек сын-тегеуріндер кепілсіз кредиторлар төлемсіз қалған жағдайда аз сома алатынын, бірақ олар жоғары пайыздық мөлшерлемелерді талап ету арқылы өтемақы ала алатынын көрсетеді. Алайда, көптеген кепілсіз кредиторлар өздерінің "пайыздық мөлшерлемелерін" жоғарылата алмайтындықтан (азаматтық талапкерлер, қызметкерлер), компания осы түзетулерді жасай алмайтын кредиторлардың зиянына арзан несиеден пайда көреді. Осылайша, осы тараптардан қамтамасыз етілген қарыз алушыларға құн ауысады. Көптеген банкроттық заңдар өзара қарыздарды өтеуге мүмкіндік береді, бұл белгілі бір кредиторларға (банкрот борышкерге де ақша берері барларға) артықшылықты жағдай береді. Кейбір елдерде "еріксіз" кредиторларға (мысалы, зиян келтіру құрбандарына) да артықшылықты мәртебе беріледі, ал басқаларында қоршаған ортаға қатысты талаптарға тазалау шығындарына ерекше артықшылықты құқықтар қарастырылған. Қамтамасыз етілген несиелендіруге қатысты ең көп айтылатын сын – егер қамтамасыз етілген кредиторлар негізгі активтерді алып қоюға және сатуға рұқсат алса, таратушы немесе банкроттық басқарушы бизнесті жалғасып жатқан кәсіпорын ретінде сату мүмкіндігін жоғалтады және бизнесті бөліп сатуға мәжбүр болуы мүмкін. Бұл кепілсіз кредиторларға әлдеқайда аз кіріс әкелуі мүмкін және барлық қызметкерлердің жұмыстан босатылуына әкеледі. Осы себепті көптеген юрисдикциялар банкроттық жағдайында қамтамасыз етілген кредиторлардың құқықтарын жүзеге асыру мүмкіндігін шектейді. АҚШ-та 11-тарау бойынша кредиторларды қорғау, кепілдіктерді орындауға толығымен тыйым сала отырып, кәсіпорындарды жалғастыруға бағытталған, бірақ кредиторлардың құқықтары есебінен, және осы себепті жиі сынға ұшырайды. Ұлыбританияда әкімшілік бұйрықтың әсері ұқсас, бірақ кредиторлардың құқықтарына қатысты қолданылу аясы және шектеулер азырақ. Еуропалық жүйелер көбінесе кредиторларға қолдау көрсетуші ретінде танылады, бірақ көптеген Еуропалық юрисдикциялар қамтамасыз етілген кредиторлар өз құқықтарын жүзеге асыру үшін сақталуы тиіс мерзімдерге шектеулер қояды. Кредиторлардың құқықтарын қолдауға ең көп бейім юрисдикциялар оффшорлық қаржы орталықтарында орналасқан, олар кепілдік берілген кредиторларға басымдық берілген құқықтық жүйеге ие болу арқылы банктерді оффшорлық құрылымдарға арзан несие беруге ынталандырады және осылайша бизнесті арзан қаражат алу үшін пайдалануға шақырады деп үміттенеді.
A secured creditor takes a security interest to enforce its rights against collateral in case the debtor defaults on the obligation. If the debtor goes bankrupt, a secured creditor takes precedence over unsecured creditors in the distribution. There are other reasons that people sometimes take security over assets. In shareholders' agreements involving two parties (such as a joint venture), sometimes the shareholders It is sometimes suggested that banks may take floating charges over companies by way of security not so much for the security for payment of their own debts, but because this ensures that no other bank will, ordinarily, lend to the company; thereby almost granting a monopoly in favour of the bank holding the floating charge on lending to the company. Some economists question the utility of security interests and secured lending generally. Proponents argue that secured interests lower the risk for the lender, and in turn allows the lender to charge lower interest, thereby lowering the cost of capital for the borrower. Detractors argue that creditors with security interests can destroy companies that are in financial difficulty, but which might still recover and be profitable. The secured lenders might get nervous and enforce the security early, repossessing key assets and forcing the company into bankruptcy. Further, the general principle of most insolvency regimes is that creditors should be treated equally (or pari passu), and allowing secured creditors a preference to certain assets upsets the conceptual basis of an insolvency. More sophisticated criticisms of security point out that although unsecured creditors will receive less on insolvency, they should be able to compensate by charging a higher interest rate. However, since many unsecured creditors are unable to adjust their "interest rates" upwards (tort claimants, employees), the company benefits from a cheaper rate of credit, to the detriment of these non adjusting creditors. There is thus a transfer of value from these parties to secured borrowers. Most insolvency law allows mutual debts to be set off, allowing certain creditors (those who also owe money to the insolvent debtor) a pre preferential position. In some countries, "involuntary" creditors (such as tort victims) also have preferential status, and in others environmental claims have special preferred rights for cleanup costs. The most frequently used criticism of secured lending is that, if secured creditors are allowed to seize and sell key assets, a liquidator or bankruptcy trustee loses the ability to sell off the business as a going concern, and may be forced to sell the business on a break up basis. This may mean realising a much smaller return for the unsecured creditors, and will invariably mean that all the employees will be made redundant. For this reason, many jurisdictions restrict the ability of secured creditors to enforce their rights in a bankruptcy. In the U. S., the Chapter 11 creditor protection, which completely prevents enforcement of security interests, aims at keeping enterprises running at the expense of creditors' rights, and is often heavily criticised for that reason. In the United Kingdom, an administration order has a similar effect, but is less expansive in scope and restriction in terms of creditors rights. European systems are often touted as being pro creditor, but many European jurisdictions also impose restrictions upon time limits that must be observed before secured creditors can enforce their rights. The most draconian jurisdictions in favour of creditor's rights tend to be in offshore financial centres, who hope that, by having a legal system heavily biased towards secured creditors, they will encourage banks to lend at cheaper rates to offshore structures, and thus in turn encourage business to use them to obtain cheaper funds.
Түрлері
Қауіпсіздік мүдделері кез келген түрдегі мүлікке тіркелуі мүмкін. Заң мүлікті екі санатқа бөледі: жеке мүлік және жылжымайтын мүлік. Жылжымайтын мүлік – жер, оған бекітілген ғимараттар және осы жерге байланысты құқықтар. Жеке мүлік жылжымайтын мүліктен өзге барлық мүлік ретінде анықталады.
Security interests may be taken on any type of property. The law divides property into two classes: personal property and real property. Real property is the land, the buildings affixed to it and the rights that go with the land. Personal property is defined as any property other than real property.
Теңгерімді ипотека
Тең ипотека екі түрлі жолмен туындауы мүмкін: негізгі активтерді беру арқылы толыққанды рәсімделмеген заңды ипотека ретінде, немесе ипотеканы тең ипотека ретінде арнайы құру арқылы. Сенімгерлік қордағы бенефициардың мүддесі сияқты тең құқықтарға салынған ипотека, кез келген жағдайда тек теңдік бойынша ғана болады. Кейбір заңнамаларға сәйкес, меншік құжаттарын жай ғана сақтауға беру тең ипотека тудыруы мүмкін. Қазір Англияда жерге қатысты мұндай тәжіриба жойылған, бірақ көптеген заңнамаларда компания акцияларын осылай, акция куәліктерін сақтауға беру арқылы кепілге салуға болады. Жалпы алғанда, тең ипотека толыққанды заңды ипотекамен бірдей әсер етеді, екі ерекшелік болмаса. Біріншіден, тең құқық болғандықтан, ипотека туралы хабардар емеген адал сатып алушы оны құн төлеу арқылы жоя алады. Екіншіден, ипотекаға салынған мүлікке заңды құқық кепілгерге тиесілі болмағандықтан, ипотеканы өндіріп алу сияқты шараларды қолдану үшін қосымша қадамдар қажет болады.
An equitable mortgage can arise in two different ways – either as a legal mortgage which was never perfected by conveying the underlying assets, or by specifically creating a mortgage as an equitable mortgage. A mortgage over equitable rights (such as a beneficiary's interests under a trust) will necessarily exist in equity only in any event. Under the laws of some jurisdictions, a mere deposit of title documents can give rise to an equitable mortgage. With respect to land this has now been abolished in England, although in many jurisdictions company shares can still be mortgaged by deposit of share certificates in this manner. Generally speaking, an equitable mortgage has the same effect as a perfected legal mortgage except in two respects. Firstly, being an equitable right, it will be extinguished by a bona fide purchaser for value who did not have notice of the mortgage. Secondly, because the legal title to the mortgaged property is not actually vested in the secured party, it means that a necessary additional step is imposed in relation to the exercise of remedies such as foreclosure.
Заң бойынша ипотека
Көптеген юрисдикциялар мүлікті ипотекаға берушіге мүліктің меншік құқығын берусіз, белгілі бір активтерді ипотекаға беруге рұқсат береді. Көбінесе, заңмен реттелген ипотекалар жерге, тіркелген ұшақтарға және тіркелген кемелерге қатысты болады. Жалпы айтқанда, ипотекаға алушы дәстүрлі заңды ипотекада болғандай бірдей құқықтарға ие болады, бірақ оны күшіне енгізу тәсілі әдетте заңмен реттеледі. Гипотека, немесе "сенімді сақтау қағаздары" – бұл активтерді нақты тапсырудың орнына, құжатты немесе меншік құқығын растайтын басқа да құжаттарды беру арқылы кепілге салудың сирек кездесетін түрі. Гипотека көбінесе төмендегі кепілдікпен байланысты (мысалы, жүкқұжаттары), онда жүкқұжаты кепілдік беруші тараппен бекітіледі, егер кепілдік төленбесе, ол жүкқұжатын тапсыру арқылы мүлікті талап ете алады.
Many jurisdictions permit specific assets to be mortgaged without transferring title to the assets to the mortgagee. Principally, statutory mortgages relate to land, registered aircraft and registered ships. Generally speaking, the mortgagee will have the same rights as they would have had under a traditional true legal mortgage, but the manner of enforcement is usually regulated by the statute. Hypothecation, or "trust receipts" are relatively uncommon forms of security interest whereby the underlying assets are pledged, not by delivery of the assets as in a conventional pledge, but by delivery of a document or other evidence of title. Hypothecation is usually seen in relation to bottomry (cf. bills of lading), whereby the bill of lading is endorsed by the secured party, who, unless the security is redeemed, can claim the property by delivery of the bill.
Әділ ақы
Белгілі бір теңгерімдік талап кепілдік беруші тарапқа борышкердің міндеттемелерін орындамауы жағдайында белгілі бір активке жүгінуге (немесе иеленуге) құқық береді, бұл сату арқылы немесе қабылдаушыны тағайындау арқылы күшіне енгізіледі. Бұл активтер бойынша қолданылатын ең көп таралған кепілдік түрі. Техникалық тұрғыдан алғанда, талап (немесе "жай ғана" талап) сот араласуынсыз күшіне енгізу құқығын қамти алмайды, себебі ол талап етілген активке меншік құқығын беруді қамтимайды. Егер талап осы құқықты қамтитын болса (мысалы, қабылдаушының жеке сатуы), онда ол шын мәнінде теңгерімдік ипотека болып табылады (кейде ипотека арқылы талап деп аталады). Бұл айырмашылыққа көп мән берілмейді, сондықтан "талап" термині көбінесе теңгерімдік ипотеканы да қамтиды. Теңгерімдік талап – иелік етуді қажет етпейтін кепілдік түрі, және талап алушы (талап иесі) талап етілген мүлікті өзінде ұстауға міндетті емес. Егер талапқа тең кепілдік жеке тұлға (корпоративтік ұйымнан гөрі) берсе, ол әдетте сату шарты ретінде жазылады және қолданыстағы сату шарты заңнамасымен реттеледі. Ирландия, Англия және Уэльстегі Сату шарты заңдарындағы қиындықтар жеке тұлғалардың жылжымалы талаптар жасауын дерлік мүмкін емес етеді.
A fixed equitable charge confers a right on the secured party to look to (or appropriate) a particular asset in the event of the debtor's default, which is enforceable by either power of sale or appointment of a receiver. It is probably the most common form of security taken over assets. Technically, a charge (or a "mere" charge) cannot include the power to enforce without judicial intervention, as it does not include the transfer of a proprietary interest in the charged asset. If a charge includes this right (such as private sale by a receiver), it is really an equitable mortgage (sometimes called charge by way of mortgage). Since little turns on this distinction, the term "charge" is often used to include an equitable mortgage. An equitable charge is also a nonpossessory form of security, and the beneficiary of the charge (the chargee) does not need to retain possession of the charged property. Where security equivalent to a charge is given by a natural person (as opposed to a corporate entity) it is usually expressed to be a bill of sale, and is regulated under applicable bills of sale legislation. Difficulties with the Bills of Sale Acts in Ireland, England and Wales have made it virtually impossible for individuals to create floating charges.
Жылжымалы төлем
Айналатын кепілдер кристалдасқаннан кейін (әдетте, кепіл берушіге қарсы тарату ісі басталган кезде) тұрақты теңгерімді кепілдермен ұқсас әсер етеді, бірақ оған дейін олар "айналып тұрады" және кепіл берушінің ешқандай активіне тікелей бекітілмейді, сондай-ақ кепіл беруші оларды еркін пайдалануға немесе иеліктен шығаруға құқылы болады. АҚШ-тағы эквиваленті – жылжымалы кепіл, ол жылжымалы кепілден айырмашылығы, кез келген қарызкер, тек корпоративтік ұйымдар ғана емес, бере алады.
Floating charges are similar in effect to fixed equitable charges once they crystallise (usually upon the commencement of liquidation proceedings against the chargor), but prior to that they "float" and do not attach to any of the chargor's assets, and the chargor remains free to deal with or dispose of them. The U. S. equivalent is the floating lien, which unlike the floating charge, can be given by any kind of debtor, not just corporate entities.
Кепіл
Кепіл (кейде ломбардтық кепіл деп те аталады) – иелік құқығына негізделген кепілдіктің бір түрі, сондықтан кепілге берілген активтер кепілге алушыға (кепілгерге) физикалық түрде тапсырылуы тиіс. Кепілдіктер көбінесе сауда компанияларында (әсіресе, тауар саудасында) қолданылады, сондай-ақ ломбардтар да оны пайдаланады. Олардың ескі көрінісіне қарамастан, ломбардтар реттелген несие индустриясы болып табылады. Кепілгер кепілдік міндеттемелерді белгіленген мерзімде (немесе келісім болмаған жағдайда, ақылға қонымды мерзімде) орындамаған жағдайда, жалпы құқық бойынша сату құқығына ие болады. Егер сату құқығы қолданылса, кепілгер кепіл берушіге кепілдік міндеттемелерді төлегеннен кейін қалған соманы есеппен беруі керек. Кепіл кепілгерді тағайындау немесе кепілдік мүлікті сот арқылы иелену құқығын бермейді. Егер кепілгер кепілге берілген активтерді сатуға немесе оған құқығы жоқ кезде басқаға беруге тырысса, ол кепіл беруші алдында айналымға байланысты жауапкершілікке тартылуы мүмкін. Кепілдіктің басты кемшілігі – кепілгердің физикалық иелігін қажет етуі, бұл кәсіпкерлік субъектісі үшін парадокс тудырады. Егер кепілгер мен кепіл беруші бір ғимаратта орналаспаса, кепілге берілген мүлік кепіл берушіге бизнесін жүргізу және кепілгерге төлеу үшін табыс табу үшін қолжетімді болмайды. Көптеген елдердің заңгерлері бұл мәселені шартылы сату және сенімхаттар (төменде қараңыз) сияқты креативті тәсілдермен шешуге тырысты, бірақ нәтижелері әртүрлі болды.
A pledge (also sometimes called a pawn) is a form of possessory security, and accordingly, the assets which are being pledged need to be physically delivered to the beneficiary of the pledge (the pledgee). Pledges are in commercial contexts used in trading companies (especially, physically, commodity trading), and are still used by pawnbrokers, which, contrary to their old world image, remain a regulated credit industry. The pledgee has a common law power of sale in the event of a default on the secured obligations which arises if the secured obligations are not satisfied by the agreed time (or, in default of agreement, within a reasonable period of time). If the power of sale is exercised, then the holder of the pledge must account to the pledgor for any surplus after payment of the secured obligations. A pledge does not confer a right to appoint a receiver or foreclose. If the holder of pledge sells or disposes of the pledged assets when not entitled to do so, they may be liable in conversion to the pledgor. The major flaw with the pledge is that it requires physical possession by the pledgee, which traps a business pledgor in a paradox. Unless the pledgee literally occupies the same premises as the pledger, the collateral once transferred is unavailable for the pledgor to operate its business and generate income to repay the pledgee. Lawyers in many jurisdictions tried to get around this problem with creative devices like conditional sales and trust receipts (see below) with varying results.
Заңдық кепілдік
Көптеген жалпы құқық жүйелерінде заңды кепілдік негізгі міндеттемелердің кепілі ретінде материалдық активтерді физикалық иелену құқығын қамтиды. Кейбір юрисдикцияларда бұл иелік ету кепілдігінің бір түрі болып табылады, және активтерге иелік ету құқығы кепілдік алған тарапқа берілуі және олармен сақталуы тиіс. Иелік ету кепілдігі болған жағдайда, құқық толығымен пассивті болады. Иелік ету кепілдігі болған жағдайда, кепілдік алған тарап (кепілдік беруші) активтерді сатуға құқығы жоқ – тек оларды төленгенге дейін қайтарудан бас тартуға құқығы бар. АҚШ-та кепілдік иелік етусіз кепілдік болып табылуы мүмкін. Көптеген заңды кепілдіктер заң бойынша туындайды (жалпы құқық немесе заң арқылы). Дегенмен, келісімшарт арқылы заңды кепілдік беруге болады. Соттар кепілдік алған тарапқа мұндай келісімшартта сату құқығын беруге болатынын растады, бірақ мұндай құқыққа қатысты сот практикасы шектеулі, және мұндай құқықты жүзеге асыруға қандай шектеулер мен міндеттер жүктелетінін анықтау қиын.
A legal lien, in many common law systems, includes a right to retain physical possession of tangible assets as security for the underlying obligations. In some jurisdictions it is a form of possessory security, and possession of the assets must be transferred to (and maintained by) the secured party. In the case of a possessory lien, the right is purely passive. In the case of a possessory lien, the secured party (the lienor) has no right to sell the assets merely a right to refuse to return them until paid. In the United States, a lien can be a nonpossessory security interest. Many legal liens arise as a matter of law (by common law or by statute). It is possible, however, to create a legal lien by contract. The courts have confirmed that it is also possible to give the secured party a power of sale in such a contract, but case law on such a power is limited and it is difficult to know what limitations and duties would be imposed on the exercise of such a power.
Теңгерімдік кепілдік
Әділеттік кепілдіктер – белгілі бір жағдайларда заңмен ғана туындайтын, кепілдік мүддесінің шамалы беймәлім түрлері. Академиялық тұрғыдан алғанда, олардың туындауына себеп болатын жағдайлардың артында нақты біріктіретін принцип жоқ сияқты. Әділеттік кепілдік негізінен әділеттік жүктеме ретінде қолданылады және тек белгілі жағдайларда ғана туындайды (мысалы, мүлікке қатысты төленбеген сатушының кепілдігі – әділеттік кепілдік; теңіз кепілдігі кейде әділеттік кепілдік деп есептеледі). Кейде компанияның құрылтай құжаттарында компанияның өзінің акцияларына кепілдік құқығы бар екендігі көрсетілсе, бұл ереже әділеттік кепілдік ретінде қолданылады деп саналады. Егер бұл талдау дұрыс болса, онда бұл әділеттік кепілдіктердің келісім арқылы емес, заңмен туындайтын ережеге қатысты жалғыз ерекшелік болуы мүмкін.
Equitable liens are slightly amorphous forms of security interest that arise only by operation of law in certain circumstances. Academically it has been noted that there seems to be no real unifying principle behind the circumstances that give rise to them. An equitable lien takes effect essentially as an equitable charge, and arises only in specified situations, (e. g. an unpaid vendor's lien in relation to property is an equitable lien; a maritime lien is sometimes thought to be an equitable lien). It is sometimes argued that where the constitutional documents of a company provide that the company has a lien over its own shares, this provision takes effect as an equitable lien, and if that analysis is correct, then it is probably the one exception to the rule that equitable liens arise by operation of law rather than by agreement.
Шартты сату
19-ғасырдың соңында және 20-ғасырдың бірінші жартысында АҚШ-та кең таралған кепілдіктің тағы бір түрі – шартты сату, қазіргі АҚШ заңгерлері сатып алу сомасымен қамтамасыздандырылған кепілдік (PMSI) деп атайтын құқықтың алғашқы түрі болды. Ол сол дәуірде кредиторлар арасында екі себеппен танымал болды. Біріншіден, АҚШ штаттарының көпшілігі борышкерлерді қорғау мақсатында жылжымалы мүлікті кепілге алуға қатысты көптеген қиын шектеулер енгізді (бір кезде борышкерлер түрмелері таратылғанмен, сол кездегі көптеген адамдардың естелігінде сақталған еді), екіншіден, сол дәуірдегі АҚШ штаттарының барлығында өсімқорлыққа қарсы қатаң заңдар болды. Шартты сату, кемінде бастапқыда, осы екі мәселеден де босатылған деп есептелді. Кредиторлар мен олардың адвокаттарының ықпалымен АҚШ соттары бірте-бірте толыққанды, шартсыз сату мен шартты сату арасындағы ерекше техникалық айырмашылықты қалыптастырды. Толыққанды сатуда сатушы сатып алушының қарапайым кепілсіз кредиторына айналатын болса, шартты сатуда тауарлардың сатылуы белгілі бір шартқа (мысалы, бағаны бөліп төлеу) байланысты болатын. Осылайша, сатып алушының маңызды шартты бұзуы сатушыға келісімшартты тоқтатылған деп жариялауға, алдыңғы жағдайды қалпына келтіруге және тиісінше тауарды қайтарып алуға мүмкіндік берді. Сатып алушы бұзушылық жасағандықтан, ол төленген бағаның қандай да бір бөлігін қайтару құқығынан айырылды, немесе бұл төлемдерді тауарды пайдалану үшін жалға алудың қарапайым түрі деп қарастыруға болады. Шартты сату өнеркәсіптік жабдықтар мен тұтыну тауарларын қаржыландыру үшін танымал болғандықтан, АҚШ штаттарының заң шығарушылары 20-ғасырдың басында оларды реттеуді бастады, нәтижесінде олар көп ұзамай бұрынғы кепілдік түрлерімен салыстырылатын күрделілікке ие болды, олардан қашу үшін олар қолданылған еді.
Another form of security interest which flourished in the United States in the late 19th century and the first half of the 20th century was the conditional sale, the ancestor of what U. S. lawyers now call the purchase money security interest (PMSI). It was popular in that era among creditors for two reasons. First, most U. S. states had imposed numerous onerous restrictions upon chattel mortgages in order to protect debtors (at a time debtor's prisons were being abolished but were still within the memory of most persons then living), and second, all U. S. states in that era also had strict anti usury laws. Conditional sales, at least initially, were seen to be free of both of those problems. Under pressure from creditors and their lawyers, U. S. courts gradually developed a highly technical distinction between an absolute, unconditional sale, in which the seller simply became another unsecured creditor of the buyer, and a conditional sale, in which the sale of the goods was made dependent upon some condition (such as payment of the price in installments). Thus, the buyer's breach of a material condition, in turn, made it possible for the seller to declare the contract had ended, that the status quo ante should be restored, and to repossess the goods accordingly. Since the buyer had breached, he had forfeited his right to reimbursement of any portion of the price already paid, or in the alternative, those payments could be regarded as a crude form of rent for the use of the goods. As conditional sales became popular for financing industrial equipment and consumer goods, U. S. state legislatures began to regulate them as well during the early 20th century, with the result that they soon became almost as complex as the older forms of security interests which they had been used to evade.
Қауіпсіздік мүддесі мен жалпы міндеттеме
Кейбір міндеттемелер тек нақты белгіленген мүлікке кепілдікпен қамтамасыз етіледі, ал борышты өтеу бойынша жауапкершілік тек сол мүлікпен шектеледі, борышкерге қосымша талаптар қойылмайды. Мұндай міндеттемелер "қайта талап етуге жатпайтын міндеттемелер" деп аталады. Басқа міндеттемелер (яғни, қайта талап етуге жататын міндеттемелер) қарыз алушының толық кредитімен қамтамасыз етіледі. Егер қарыз алушы төлемдерді орындамаса, кредитор борышкерді банкроттыққа түсіруге мәжбүрлей алады, ал кредиторлар борышкердің барлық активтерін бөліседі. Борышкердің кредиттік тарихына, активтің сапасына және актив бойынша міндеттемелерді борышкердің міндеттемелерінен бөлуге мүмкіндік беретін құрылымның болуына байланысты, біреуіне арналған пайыздық ставка екіншісінен жоғары немесе төмен болуы мүмкін.
Some obligations are backed only by a security interest against specific designated property, and liability for repayment of the debt is limited to the property itself, with no further claim against the obligor. These are referred to as "nonrecourse obligations". Other obligations (i. e., recourse obligations) are backed by the full credit of the borrower. If the borrower defaults, then the creditor can force the obligor into bankruptcy and the creditors will divide all assets of the obligor. Depending on the relative credit of the obligor, the quality of the asset, and the availability of a structure to separate the obligations of the asset from the obligations of the obligor, the interest rate charged on one may be higher or lower than the other.
Кемелділік
Қауіпсіздік мүдделерінің толыққандылығы әртүрлі юрисдикциядағы заңгерлерге әртүрлі мағына береді. Англия заңында толыққандылықтың заңдық немесе сот шешімімен анықталған мағынасы жоқ, бірақ ғалымдар оның кепілдік мүддесінің негізгі активке бекітілуіне қатысты екенін айтты. Басқалары бекіту – жеке құқықтық ұғым екенін, ал толыққандылық – үшінші тараптарға қарсы кепілдік мүддесінің күшін қамтамасыз ету үшін қажетті кез келген қадамдар екенін нақты дәлелдеді. АҚШ заңында толыққандылық әдетте кепілдік мүддесінің басқа кредиторларға немесе тараптарға, оның ішінде борышкер банкрот болған жағдайда банкроттық әкімшісіне қарсы күшін сақтау үшін қажетті кез келген қадамдарды білдіреді. Екінші анықтама коммерциялық практикада жиі қолданылады және осыған басымдық беруге болады, себебі дәстүрлі ағылшын заңдық қолданысының мақсаты салыстырмалы түрде сирек кездесетін нақты заңды кепілдікпен байланысты (басқа қауіпсіздік мүдделерінің көпшілігі активке бекітілу үшін қосымша қадамдарды қажет етпейді. Кепілдік мүдделері жүкталған тараптың төлем қабілетсіздігі жағдайында міндетті түрде тіркеуді талап етеді).
Perfection of security interests means different things to lawyers in different jurisdictions. in English law, perfection has no defined statutory or judicial meaning, but academics have pressed the view that it refers to the attachment of the security interest to the underlying asset. Others have argued cogently that attachment is a separate legal concept, and that perfection refers to any steps required to ensure that the security interest is enforceable against third parties. in American law, perfection is generally taken to refer to any steps required to ensure that the security interest remains enforceable against other creditors or other parties, including a bankruptcy trustee in the case of the debtor's bankruptcy. The second definition is becoming more frequently used commercially, and arguably is to be preferred, as the traditional English legal usage has little purpose except in relation to the comparatively rare true legal mortgage (very few other security interests require additional steps to attach to the asset. Security interests frequently require some form of registration to be enforceable in connection with the chargor's insolvency).
"Қарапайым қауіпсіздік"
Тараптар коммерциялық мағынада кепілдік қамтамасыз ететін, бірақ активтерге меншік құқығын тудырмайтын бірқатар басқа да шаралар қолдануы мүмкін. Мысалы, кепілдік алушыға нысанаға қатысты өкілеттік беру немесе шартты опция ұсыну, меншік құқығын сақтау шартын пайдалану немесе мерзімі көрсетілмеген беру құжаттарын жасау мүмкін. Бұл тәсілдер кепілдік алушыны қорғауға көмектессе де, олар келісімге қатысты активтерге меншік құқығын бермейді және борышкер банкротқа түскен жағдайда тиімділігі шектелуі мүмкін. Активті тікелей беру арқылы кепілдік эффектін қайта жаңартуға да болады, мұнда актив кепілдік міндеттемелер өтелгеннен кейін қайта беріледі. Кейбір заң жүйелерінде мұндай шаралар ипотека ретінде қарастырылуы мүмкін, бірақ көптеген заң жүйелері тараптарға өз мәмілелерін қалағанша сипаттауға мүмкіндік береді. Мұның кең таралған мысалдары – қолма-қол ақшалай соманы қамтамасыз ету үшін акциялық қарызды немесе репо келісімін пайдалану арқылы қаржыландыру, сондай-ақ меншік құқығын беру шарттары (мысалы, ISDA негізгі келісіміне қосымша ретіндегі ағылшын құқығы бойынша "өткізу" нысанындағы несиелік қолдау, кепілдік беретін CSA-ның басқа түрлерінен өзгеше).
There are a number of other arrangements which parties can put in place which have the effect of conferring security in a commercial sense, but do not actually create a proprietary security interest in the assets. For example, it is possible to grant a power of attorney or conditional option in favour of the secured party relating to the subject matter, or to utilise a retention of title arrangement, or execute undated transfer instruments. Whilst these techniques may provide protection for the secured party, they do not confer a proprietary interest in the assets which the arrangements relate to, and their effectiveness may be limited if the debtor goes into bankruptcy. It is also possible to replicate the effect of security by making an outright transfer of the asset, with a provision that the asset is re transferred once the secured obligations are repaid. In some jurisdictions, these arrangements may be recharacterised as the grant of a mortgage, but most jurisdictions tend to allow the parties freedom to characterise their transactions as they see fit. Common examples of this are financings using a stock loan or repo agreement to collateralise the cash advance, and title transfer arrangements (for example, under the "Transfer" form English Law credit support annex to an ISDA Master Agreement (as distinguished from the other forms of CSA, which grant security)).
Еуропалық Одақ
Кепілдік алу және оны күшіне енгізу туралы заңдар елдерге қарай өзгеше, және олар жалпы құқық немесе азаматтық құқық негізінде құрылған-құрылмағандығына байланысты. Еуропалық Одақта Қаржылық кепілдіктер туралы директива қаржылық кепілдікті қамтамасыз ету үшін иемденуді (appropriation) қарастырады. Біріккен Корольдікте бұл 2003 жылғы Қаржылық кепілдіктер туралы келісімдер (No.2) ережелері арқылы енгізілді, онда ипотекаға алынған активтер «қаржылық кепілдік» болып табылады және ипотекалық құжат осы ережелердің қолданылуын көздейді. Иемдену – бұл ипотека алушыға активтерге құқық беруге мүмкіндік беретін тәсіл, бірақ ол ипотека берушіге олардың нарықтық құны бойынша есеп беруге міндетті (бұл ипотекалық құжатта көрсетілуі керек), сонымен бірге сотқа жүгіну қажеттілігі болмайды. 2009 жылы Құпия кеңесінің Сот комитеті ағылшын құқығы тұрғысынан былай шешім қабылдады:
The laws relating to taking and enforcing security vary by country, and depend on whether it derives from common law or civil law. In the European Union, the Financial Collateral Arrangements Directive provides for appropriation as a remedy for securing financial collateral. In the United Kingdom, this has been introduced under the Financial Collateral Arrangements (No.2) Regulations 2003 where the assets subject to the mortgage are "financial collateral" and the mortgage instrument provides that the regulations apply. Appropriation is a means whereby the mortgagee can take title to the assets, but must account to the mortgagor for their fair market value (which must be specified in the mortgage instrument), but without the need to obtain any court order. In 2009, the Judicial Committee of the Privy Council ruled that as a matter of English law:
Иемдену – бұл мүлікті алып тастауға қарағанда сатуға жақын. Бұл, әдетте, кепілдік алушының өзіне, келісілген бағалау рәсімі арқылы анықталған бағаға сатуы болып табылады. Жарамды иемдену үшін кепілдік алушы акцияның тіркелген иесі болуы міндетті емес. Коммерциялық талаптар иемдену құқығын пайдалану ниетін көрсететін, кепілдік берушіге хабарланған нақты әрекетті талап етеді. Ағылшын құқығы бойынша иемдену жүзеге асырылған жағдайда, теңдік бойынша көмек алу принциптері 2013 жылы Cukurova Finance International Ltd v Alfa Telecom Turkey Ltd ісінде айқындалды.
Appropriation is much closer to sale than it is to foreclosure. It is in effect a sale by the collateral taker to himself, at a price determined by an agreed valuation process. It is not necessary, for a valid appropriation, for the collateral taker to become a registered holder of the shares. Commercial practicalities require that there should be an overt act evincing the intention to exercise a power of appropriation, communicated to the collateral provider. The principles under which equitable relief may be sought, where appropriation has been exercised under English law, were expressed in 2013 in Cukurova Finance International Ltd v Alfa Telecom Turkey Ltd.
АҚШ (Бірыңғай коммерциялық кодекс)
1940-жылдардың аяғында АҚШ заңгерлер қауымдастығы дәстүрлі ортақ құқық ережелерінің ескіргенін және ешқандай пайдалы мақсатқа қызмет етпейтініне келісімге келді. Олар кредитордың қамтамасыз етілген мүліктің дұрыс түрін таңдауы туралы қажетсіз сот процестерін тудырды. Қамтамасыз етілген мүліктің әртүрлі түрлерінің дамуының себебі, бір жағынан, көптеген судьялардың адамға, шаршудан немесе ойсыздықтан барлық жеке мүлкін қарызға кепіл ретінде беруінің дұрыс емес екендігіне сенуі болды, ал екінші жағынан, борышкерлер мен кредиторлар қалаған нәтижеге жету үшін кез келген құралдарды қолдануға тырысты, тіпті әртүрлі жеке мүлікті қамтамасыз ету үшін бірнеше кепілдіктерді жасауға дейін. Бұрынғы ағылшын соттарының осындай кепілдіктерді алаяқтық мәмілелер деп қарап, олардың қазіргі индустриалды экономикада заңды қолданылуын мойындамауы да мәселе болып тұрды. Сондықтан, кепілдіктерді қорғау тарихы соттардың кең ауқымды кепілдіктерді күшіне енгізуге қарсылығы борышкерлерді кредиторларға қаржыландыруға ынталандыру ретінде беруге тырысуын тоқтатпайтынын және олар тиісті жағдайда әлеуметтік тұрғыдан пайдалы екенін көрсеткендіктен, кепілдіктерді қорғау заңын мүмкіндігінше анық әрі қарапайым ету дұрыс шешім болды. Нәтижесінде Бірыңғай коммерциялық кодекстің (БКК) 9-бабы пайда болды, ол жеке мүліктің кепілдіктерін реттейді (тұрақсыз мүлікке қатысты емес) және борышкердің мүлкіне төлемді немесе міндеттемені орындауды қамтамасыз ететін құқық ретінде кепілдік құқығының бірыңғай тұжырымдамасын белгілейді. 9-бап 50 штат, Колумбия округі және көптеген аумақтарда, бірақ толыққанды өзгерістерсіз қабылданды. 9-бапқа сәйкес кепілдік келісім-шарт арқылы жасалады, онда борышкер қарыз немесе басқа міндеттеме үшін кепілдік ретінде өзінің мүлкін ұсынады. Кепілдік иесіне белгілі бір жағдайлар туғанда, мысалы, қарызды төлемеген жағдайда мүлікке қатысты түзету шараларын қабылдау құқығы беріледі. Кредитор негізгі міндеттемені өтеу үшін мүлікті иелігіне ала алады. Иесі мүлікті мемлекеттік аукцион арқылы немесе жеке сату арқылы сатады және түскен қаражатты негізгі міндеттемені өтеу үшін қолданады. Егер түскен қаражат негізгі міндеттемеден көп болса, борышкер артық сомаға құқылы. Егер түскен қаражат жеткіліксіз болса, кепілдік иесі жетіспеушілік туралы сот шешіміне құқылы, осы шешім арқылы иесі толық соманы өндіріп алу үшін қосымша сот процесін бастауы мүмкін, егер бұл АҚШ-тағы көптеген ипотекалық несиелер сияқты қайтарылмайтын борыш болмаса. АҚШ-та "кепілдік құқығы" термині көбінесе "лиен" терминімен алмастырылып қолданылады. Алайда, "лиен" термисі жеке мүліктен гөрі жылжымайтын мүліктің кепілдігімен көбірек байланысты. Кепілдік құқығы әдетте "кепілдік келісім-шарты" арқылы беріледі. Мүлікке қатысты кепілдік құқығы, егер борышкер мүлікке меншік құқығына ие болса және кепілдік иесі борышкерге, мысалы, несие берген сияқты құндылық берсе, белгіленеді. Иесі үшінші тараптарды хабардар ету үшін кепілдікті "тіркеуге" құқылы. Тіркеу әдетте қаржылық мәлімдемені үкіметке, көбінесе корпоративтік борышкер тіркелген юрисдикцияда орналасқан мемлекеттік хатшыға тапсыру арқылы жүзеге асырылады. Егер кепілдік материалдық мүлік болса, кепілдіктің иелігіне өту арқылы да тіркеуге қол жеткізуге болады. Тіркеу болмаған жағдайда, кепілдік иесі өзінің құқықтарын үшінші тараптарға, соның ішінде банкроттыққа түскен сенімгерге және сол кепілдікке құқығы бар басқа кредиторларға қатысты жүзеге асыруда қиындықтарға тап болуы мүмкін. Егер борышкер берешегін өтемесе (және банкроттыққа өтініш бермесе), UCC кредиторға борышкерді сотқа беруді немесе мүлікті мемлекеттік немесе жеке сату арқылы сатуды ұсынады. UCC сатулары сот қатысысыз жеке тұлғалар тарапынан жүзеге асырылуы үшін жасалған, бірақ борышкер мен борышкердің басқа кепілдік берілген кредиторлары сатудан түскен түсімді барынша арттыру үшін сату "коммерциялық тұрғыдан ақылға қонымды" жолмен жүргізілмесе, сатуды жүзеге асыратын кредиторды сотқа шақыруға құқылы. 9-баптың қолданылу аясы жеке мүлікке және жылжымайтын мүлікке бекітілген мүлікке (яғни жылжымайтын мүлікке қосылған жеке мүлікке) ғана шектелген. Жылжымайтын мүлікке кепілдік беру құқықтары бірыңғай емес заңдармен (заңдар немесе сот шешімдері немесе екеуінің комбинациясы) реттеледі, олар штаттан штатқа айтарлықтай өзгереді. Көптеген штаттарда жылжымайтын мүлікке кепілдік берудің негізгі құралы сенімділік актісі болса, қалған штаттарда ипотека қолданылады. 1970-жылдары Бірыңғай заң комиссиясының бірыңғай жер мәмілелері заңдарын қабылдауға ынталандыру әрекеті күйреуге ұшырады.
In the late 1940s, the United States (U. S.) legal community arrived at a consensus that the traditional common law distinctions were obsolete and served no useful purpose. They tended to generate too much unnecessary litigation about whether the creditor had selected the correct type of security interest. There was a growing recognition that the different types of security interests had developed only because on the one hand, many judges thought there was something inherently wrong with allowing a person, either out of desperation or foolishness, to summarily encumber all his or her personal property as collateral for a loan, but on the other, debtors and creditors would attempt to reach a desired result by any means necessary, even if that meant resorting to creating multiple security interests to cover different types of personal property. There was also the problem of the above mentioned early English cases that regarded such security interests as fraudulent conveyances and failed to recognize that they had legitimate uses in a modern industrial economy. Therefore, because the very history of security interests demonstrated that judicial resistance to enforcing broad security interests would not stop debtors from trying to give them as inducement to creditors to extend financing, and that they were socially useful under the proper circumstances, the better choice was to make the law of security interests as clear and simple as possible. The result was Article 9 of the Uniform Commercial Code (UCC), which regulates security interests in personal property (as opposed to real property) and establishes a unified concept of a security interest as a right in a debtor's property that secures payment or performance of an obligation. Article 9 was subsequently enacted, although not entirely without variations, by the 50 states, District of Columbia, and most territories. Under Article 9, a security interest is created by a security agreement, under which the debtor grants a security interest in the debtor's property as collateral for a loan or other obligation. A security interest grants the holder a right to take a remedial action with respect to the property, upon occurrence of certain events, such as the non payment of a loan. The creditor may take possession of such property in satisfaction of the underlying obligation. The holder will sell such property at a public auction or through a private sale, and apply the proceeds to satisfy the underlying obligation. If the proceeds exceed the amount of the underlying obligation, the debtor is entitled to the excess. If the proceeds fall short, the holder of the security interest is entitled to a deficiency judgment whereby the holder can institute additional legal proceedings to recover the full amount unless it is a non recourse debt like many mortgage loans in the United States. In the U. S. the term "security interest" is often used interchangeably with "lien". However, the term "lien" is more often associated with the collateral of real property than with of personal property. A security interest is typically granted by a "security agreement". The security interest is established with respect to the property, if the debtor has an ownership interest in the property and the holder of the security interest conferred value to the debtor, such as giving a loan. The holder may "perfect" the security interest to put third parties on notice thereof. Perfection is typically achieved by filing a financing statement with government, often the secretary of state located at a jurisdiction where a corporate debtor is incorporated. Perfection can also be obtained by possession of the collateral, if the collateral is tangible property. Absent perfection, the holder of the security interest may have difficulty enforcing his rights in the collateral with regard to third parties, including a trustee in bankruptcy and other creditors who claim a security interest in the same collateral. If the debtor defaults (and does not file for bankruptcy), the UCC offers the creditor the choice of either suing the debtor in court or conducting a disposition by either public or private sale. UCC dispositions are designed to be held by private parties without any judicial involvement, although the debtor and other secured creditors of the debtor have the right to sue the creditor conducting the disposition if it is not conducted in a "commercially reasonable" fashion to maximize proceeds from the sale of the collateral. Article 9 is limited in scope to personal property and fixtures (i. e., personal property attached to real property). Security interests in real property continue to be governed by non uniform laws (in the form of statutory law or case law or both) which vary dramatically from state to state. In a slight majority of states, the deed of trust is the primary instrument for taking a security interest in real property, while the mortgage is used in the remainder. The Uniform Law Commission's attempt during the 1970s to encourage the enactment of uniform land transaction laws was a catastrophic failure.
Қауымдастық
Жоғарыда айтылғандай, UCC 9-тармағының негізгі ойы – дәстүрлі ерекшеліктердің мүлдем ескіргендігі болды, бұл басқа жерлерде зор ықпалға ие болды және 1990-шы жылдары Канаданың барлық провинцияларында Жеке мүлікке қатысты қауіпсіздік туралы заңдарды қабылдауға түрткі болды. Онтарио 1990 жылы мұндай заңды қабылдаған алғашқы провинция болса да, барлық басқа канадалық провинциялар мен территориялар 1993 жылы қабылданған Саскачеванның PPSA-сының үлгісін қабылдады. PPSA-лар, әдетте, UCC 9-тармағына ұқсас. Дегенмен, олар жалға берілген мүлікті қарастыру және борышкер атауын өзгерткеннен кейін қаржыландыру туралы мәлімдеменің күші сияқты бірнеше мәселелерде айқын айырмашылықтарға ие. Квебек PPSA-ны қабылдаған жоқ, бірақ 1994 жылғы Квебек азаматтық кодексінің ипотекаға қатысты бөлімдері PPSA мен 9-тармаққа анық әсер етті, сондай-ақ провинция 9-тармақ юрисдикциясында қол жетімді транзакция түрлерін мүмкін ету үшін азаматтық кодекске қосымша түзетулер енгізді. Өз кезегінде, 1990-шы жылдардың ортасында халықаралық даму сарапшылары қауіпсіздік мүдделері туралы заңды реформалау Канада мен АҚШ-тың гүлденуіне басты себеп болғанын мойындады, себебі бұл олардың бизнесіне басқа елдерде болмаған кепілдікпен қамтамасыз етілген несиелер арқылы өсуді қаржыландыруға мүмкіндік берді. Халықаралық валюта қоры, Дүниежүзілік банк және басқа халықаралық несие берушілер басқа елдерді Канаданың үлгісін қабылдауға ынталандыруды бастады, бұл олардың несиелерінің шарты ретінде жиі талап етілетін құрылымдық бейімделу процесінің бір бөлігі болды. Канадалық PPSA-дан кейін Жаңа Зеландияның 1999 жылғы Жеке мүлікке қатысты құнды қағаздар туралы заңы, Вануатудың 2008 жылғы Жеке мүлікке қатысты құнды қағаздар туралы заңы, Австралияның 2009 жылғы Жеке мүлікке қатысты құнды қағаздар туралы заңы, Папуа-Жаңа Гвинеяның 2012 жылғы Жеке мүлікке қатысты қауіпсіздік туралы заңы, Джерсидің 2012 жылғы Қауіпсіздік мүдделері туралы заңы (тек материалдық емес жеке мүлікті қамтиды), Самоаның 2013 жылғы Жеке мүлікке қатысты құнды қағаздар туралы заңы және Ямайканың 2013 жылғы Жеке мүлікке қатысты қауіпсіздік туралы заңы қабылданды. Канадалық, Жаңа Зеландиялық және Австралиялық заңдардың барлығы UCC-тің «формадан гөрі функция» прагматикалық көзқарасын ұстанды және 9-тармақтың терминологиясы мен құрылымының кең бөліктерін қабылдады. Алайда, бірыңғай мемлекет ретінде Жаңа Зеландияға бүкіл ел үшін бір заңды қабылдау жеткілікті болды және ол қауіпсіздік мүдделері үшін жалпыұлттық «тізілімді» құра алды. АҚШ 9-тармақты штаттық деңгейде, ал Канада PPSA-ны провинциялық деңгейде қабылдаса, Австралия, тағы бір жалпы құқық федерациясы, 70-тен астам штаттық заңдарды жою және Жаңа Зеландияға ұқсас ұлттық тізілім құру мақсатымен жаңа қауіпсіздік мүддесі туралы заңды федералдық деңгейде әдейі енгізді.
As noted above, UCC Article 9's core insight was that the traditional distinctions were hopelessly obsolete, which was highly influential elsewhere and inspired the enactment of the Personal Property Security Acts throughout Canada during the 1990s. Although Ontario was the first province to enact such a law in 1990, all other Canadian provinces and territories followed the example set by Saskatchewan's PPSA enacted in 1993. The PPSAs are generally similar to UCC Article 9. However, they differ substantially on several issues such as the treatment of rental property, and the effectiveness of a financing statement after a debtor changes its name. Quebec has not enacted a PPSA but the sections of the 1994 Quebec Civil Code governing hypothecs were clearly influenced by the PPSAs and Article 9, and the province has made further amendments to the Civil Code to make possible more types of transactions that are already available in Article 9 jurisdictions. In turn, international development experts recognized in the mid 1990s that reform of the law of security interests was a major reason for the prosperity of both Canada and United States, in that it had enabled their businesses to finance growth through forms of secured lending which simply did not exist elsewhere. The International Monetary Fund, the World Bank, and other international lenders began to encourage other countries to follow Canada's example as part of the structural adjustment process (a consultation process often required as a condition of their loans). The Canadian PPSAs were subsequently followed by the New Zealand Personal Property Securities Act 1999, the Vanuatu Personal Property Securities Act 2008, the Australia Personal Property Securities Act 2009, the Papua New Guinea Personal Property Security Act 2012, the Jersey Security Interests Law 2012 (covering intangible personal property only), the Samoa Personal Property Securities Act 2013, and the Jamaica Security Interests in Personal Property Act 2013. The Canadian, New Zealand and Australian acts all followed the UCC's pragmatic "function over form" approach and borrowed extensive portions of Article 9's terminology and framework. However, New Zealand, as a unitary state, only needed to enact one act for the whole country and was able to create a single nationwide "register" for security interests. While the U. S. enacted Article 9 at the state level and Canada enacted its PPSAs at the provincial level, Australia, another common law federation, deliberately implemented its new security interest law at the federal level in order to supersede over 70 state laws and create a national register similar to New Zealand's.
Азаматтық құқық
ЕОК 9-тармағының артықшылықтарын азаматтық құқық юрисдикцияларына енгізуге алғашқы маңызды әрекетті 1992 жылы Еуропалық қайта құру және даму банкі жасады, нәтижесінде 1994 жылы ЕҚДБ кепілдікпен қамтамасыз етілген мәмілелер туралы үлгілік заң қабылданды. Дегенмен, ЕҚДБ үлгілік заңының тұтас мәселеге қатысты көзқарасы ЕОК 9-тармағынан түбірлі өзгеше болды және ол да өте шектеулі болды. Мысалы, онда сатып алуға байланысты кепілдіктер туралы ережелер болған жоқ. Орталық және Шығыс Еуропаның барлық елдері дерлік 1990-2000 жылдары кепілдікпен қамтамасыз етілген мәмілелер заңдарын реформалауға кірісті, бірақ олардың көпшілігі жергілікті шешімдерді қабылдады немесе ЕҚДБ үлгілік заңын белгілі бір дәрежеде қолданды. Тек Албания, Косово және Черногория ғана ЕОК 9-тармағының тәсілін жақыннан ұстануға тырысты. 2002 жылы Америка мемлекеттері ұйымы Латын Америкасының заманауи активтерге негізделген қаржыландыруды қолдаудағы үнемігі сәтсіздік аймақтың экономикалық тұрақсыздығының басты себебі екендігі туралы эмпирикалық деректердің күрт өсуіне жауап ретінде кепілдікпен қамтамасыз етілген мәмілелер туралы Америкааралық үлгілік заңды жариялады. ОАҚ үлгілік заңы ЕОК 9-тармағының көптеген жақсы бөліктерін Латын Америкасының азаматтық құқық жүйесіне енгізуге тырысты, бірақ осы аймақтың ерекше проблемаларын ескере отырып, кең ауқымды түзетулер енгізді. ОАҚ үлгілік заңы бірнеше елде, соның ішінде Мексикада (2000, 2003 және 2010), Перуде (2006), Гватемалада (2007) және Гондураста (2009) белгілі бір дәрежеде қабылданды. Бүгінгі күнге дейін тек Гондурас ғана кепілдік құқықтарын біріктіру және оларды мемлекеттік тіркелімде оңай көруге мүмкіндік беру мағынасында ЕОК 9-тармағының рухына сәйкес ОАҚ үлгілік заңын толыққанды қабылдап, іс жүзінде іске қоса алды. 2010 жылдың 4 наурызында Коста-Риканың Сан-Хосе қаласында Американың өркендеуіне жол салу бастамасын іске асырған кезде АҚШ Мемлекеттік хатшысы Хиллари Клинтон «АҚШ несие беруді реттейтін заңдарды жаңғырту үшін Pathways серіктестерімен жұмыс істеуге міндеттендігін» атап өтті, сондай-ақ «шағын және орта бизнес жылжымайтын мүліктен басқа да активтерді несиеге кепіл ретінде пайдалана алатындай болуын қамтамасыз етуді» және Гондурасты реформаға бағытталған күш-жігері үшін жомарт түрде мақтады. 2000 жылы БҰҰ-ның Халықаралық сауда құқығы жөніндегі комиссиясына кепілдікпен қамтамасыз етілген мәмілелер реформасы туралы ұсыныс жасағаннан кейін, UNCITRAL барлық елдерге ұсыныс ретінде кепілдікпен қамтамасыз етілген мәмілелер туралы заңнамалық нұсқаулық дайындады, ол «мүдделердің қақтығысы» құқықтық жүйелер арасындағы «саяси келісім» ретінде құрылды. Сондықтан, заңнамалық нұсқаулық ЕОК 9-тармағынан шабыттанғанмен, 9-тармақтың терминологиясына немесе құрылымына тікелей сәйкес келмеді. Нұсқаулық тіпті ең негізгі ұғымдар үшін де әртүрлі терминология қолданады. Мысалы, ол «кепілдік мүддесі» орнына «кепілдік құқығы» терминін қолданады. 2008 жылдың 11 желтоқсанында Нұсқаулық БҰҰ Бас Ассамблеясының 67-ші пленарлық отырысында 63/121 қарарымен бекітілді, ол 2009 жылдың 15 қаңтарында күшіне енді.
The first major attempt to bring the benefits of UCC Article 9 to civil law jurisdictions was launched by the European Bank for Reconstruction and Development in 1992, which resulted in the EBRD Model Law for Secured Transactions in 1994. However, the EBRD Model Law's approach to the entire subject differed radically from UCC Article 9, and it was also quite limited. For example, it did not have provisions for purchase money security interests. Nearly all Central and Eastern European countries undertook reform of their secured transactions laws in the 1990s and 2000s, although most of them either came up with ad hoc indigenous solutions or followed the EBRD Model Law to some extent. Only Albania, Kosovo, and Montenegro attempted to closely follow the UCC Article 9 approach. In 2002, the Organization of American States promulgated the Model Inter American Law on Secured Transactions, in response to a rapidly growing body of empirical evidence that the chronic failure of Latin America's legal systems to support modern asset based financing is a primary reason for the region's economic instability. The OAS Model Law attempted to import many of the best parts of UCC Article 9 into the Latin American civil law sphere, but with extensive revisions for that region's unique problems. The OAS Model Law has been enacted to some extent in several countries, including Mexico (2000, 2003, and 2010), Peru (2006), Guatemala (2007), and Honduras (2009). To date, only Honduras has been able to fully enact and actually implement the OAS Model Law in a manner faithful to the spirit of UCC Article 9, in the sense of unifying security interests and making them easily visible on a public registry. At the launch of the Pathways to Prosperity in the Americas initiative in San Jose, Costa Rica on March 4, 2010, then U. S. Secretary of State Hillary Clinton stressed that "the United States is committed to working with our Pathways partners to modernize laws that govern lending so that small and medium size businesses can use assets other than real estate as collateral for loans", and generously praised Honduras for its aggressive reform efforts. Separately, after the issue of secured transactions reform was recommended to the United Nations Commission on International Trade Law in 2000 by the Secretary General, UNCITRAL eventually prepared a Legislative Guide on Secured Transactions as a recommendation to all countries, which ended up structured as a "political compromise" between "sharply divergent" legal systems. Therefore, although it was obviously inspired by UCC Article 9, the Legislative Guide did not closely conform to Article 9's terminology or structure. The Legislative Guide uses different terminology for even the most basic concepts. For example, it uses the term "security right" in lieu of "security interest". On December 11, 2008, the Guide was subsequently endorsed by the 67th plenary meeting of the United Nations General Assembly in Resolution 63/121, which took effect January 15, 2009.