Бірінші дүниежүзілік соғыстағы «HMS Raleigh» крейсерінің тарихы

Кіріспе

Корольдік әскери-теңіз флотының ауыр крейсері

HMS Raleigh – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әскери-теңіз флоты үшін салынған бес ауыр крейсердің бірі, алайда кеме 1921 жылға дейін толыққан жоқ. Ол Солтүстік Америка және Батыс Индия станциясына жіберілді және көбінесе флагмандық кеме ретінде қызмет етті. 1921–1922 жылдары Кариб теңізіндегі порттарға, Мексика шығанағына, сондай-ақ АҚШ пен Канаданың екі жағалауына сапар жасағаннан кейін, 1922 жылдың тамызында Ралейх Лабрадор жағалауында қарап қалды, нәтижесінде оннан астам экипаж мүшесі қаза тапты. Кеме жартылай құтқарылды, ал 1926 жылы жарылғыш заттармен жарылыс жасалды, бірақ ол өте шалқаятын суларда су астында зерттеуге болатын күйінде қалды.

Дизайн және сипаттама

Хокинс класының крейсерлері ашық мұхитта коммерциялық рейдерлерді іздеуге арналған, олар үшін ауыр қару-жарақ, жоғары жылдамдық және ұзақ қашықтық қажет болды. Кемелердің жалпы ұзындығы 605 фут (184 м), ені 65 фут (20 м) және суға батып тұру тереңдігі 19 фут (6 м) болды. Олар қалыпты жүктемеде және толық жүктемеде ығысты. Олардың экипажы 712 офицер мен сарбаздан тұрды. Кемелер бастапқыда бу машинасымен жабдықталған, бірақ 1917 жылы Адмиралтейство төрт көмірмен жұмыс істейтін қазандықты жақсырақ маймен жұмыс істейтін қазандықтармен ауыстыруға шешім қабылдады. Бұл өзгеріс ең кем жетілген үш кемеге ғана, соның ішінде «Рейлиге» қолданылды, бірақ толық жаңартуды алған жалғыз кеме ол болды. Кеме төрт «Браун-Кертис» тісті бу турбинасымен қозғалды, олардың әрқайсысы бір жетекті білікке айналды, буды он екі «Ярроу» қазандығынан алды. Турбиналар 1920 жылы «Рейли» теңіз сынақтарын өткізген кезде жобаланған жылдамдыққа жетті, бірақ одан аспады. «Хокинс» класының кемелерінің негізгі қару-жарағы жеті Mk VI зеңбірегінен тұрды, олар жеке орнатылған және зеңбірек қалқандарымен қоршалған. Олар орталық сызықта бес зеңбірекпен орналасқан, олардың төртеуі суперпозициялық жұптарда ғимараттың алдында және артында, бесінші зеңбірек төртінші палубада, ал соңғы екеуі артқы түтікпен қатар орналасқан. Олардың қосалқы қару-жарағы он 20 cwt зеңбірегінен тұрды. Олардың алтауы төмен бұрышта, екеуі алдыңғы 7,5 дюймдік зеңбіректер арасындағы казематтарда, тағы бір жұп бақылау мұнарасының жанындағы платформада және қалған зеңбіректер түтіктер арасындағы платформада орналасқан, бірақ соңғы екі зеңбірек 1921 жылы алынып тасталды. Соңғы төртеуі әуе шабуылына қарсы (АА) зеңбіректері ретінде қолданылды және бас мачтаның табанына орналастырылған. Олардың әуе шабуылына қарсы құралдарының қалғаны 2 фунттық АА зеңбіректерінен тұрды. Кемелерге сондай-ақ, әрбір жағында су астында және су үстінде орналасқан алты 21 дюймдік (533 мм) торпедалық түтік орнатылған. Бірінші үш «Хокинс» класының кемелері, «Рейли» және «Гаук» механикалық Mark I Dreyer отты басқару кестесімен басқарылды. Ол үш аяқты мачтаның басындағы бақылау мұнарасының астына орналасқан пьедестал типті зеңбірек директорының 15 фут (5 м) сәйкес қашықтық өлшегішінде алынған деректерді пайдаланды. Кемелерге сондай-ақ 4 метрлік және 3 метрлік қашықтық өлшегіш орнатылған. «Хокинс» класының кемелерін кемелердің көп бөлігін жабатын толық ұзындықтағы су сызығы бойынша броньды белдеу қорғады. Ол қазандық пен машина бөлімшелерінің үстінде ең қалың болды, қалыңдығы 1 дюймге дейін. Олардың боеприпастарын қосымша бронямен қорғалған. Артқы бөлігінде 1 дюймдік көлденең бөлімше және бақылау мұнарасы 3 дюймдік броньды пластиналармен қоршалған. Кемелердің палубасын қорғау үшін 1-1,5 дюймдік жоғары тартымдылық болаттан жасалған.

The Hawkins class cruisers were designed to be able to hunt down commerce raiders in the open ocean, for which they needed a heavy armament, high speed and long range. The ships had an overall length of 605 feet (184 m), a beam of 65 feet (20 m) and a draught of 19 feet (6 m) at deep load. They displaced at normal load and at deep load. Their crew consisted of 712 officers and ratings. The ships were originally designed with propulsion machinery, but the Admiralty decided in 1917 to replace their four coal fired boilers with more powerful oil burning ones. This change could only be applied to the three least advanced ships, including Raleigh, although she was the only one who received the full upgrade. The ship was powered by four Brown Curtis geared steam turbine sets, each driving one propeller shaft using steam provided by a dozen Yarrow boilers. The turbines were rated at for a speed of When Raleigh ran her sea trials in 1920, she reached, but did not exceed, her designed speed. The main armament of the Hawkins class ships consisted of seven Mk VI guns in single mounts protected by gun shields. They were arranged with five guns on the centreline, four of which were in superfiring pairs fore and aft of the superstructure, the fifth gun on the quarterdeck, and the last two as wing guns abreast the aft funnel. Their secondary armament consisted of ten 20 cwt guns. Six of these were in low angle mounts, two in casemates between the forward 7.5 inch guns, another pair on platforms abreast the conning tower and the remaining guns on a platform between the funnels, although these last two guns were removed in 1921. The last four served as anti aircraft (AA) guns and were positioned around the base of the mainmast. The rest of their anti aircraft suite consisted of a pair of 2 pounder AA guns. The ships were also fitted with six 21 inch (533 mm) torpedo tubes, one submerged and two above water on each broadside. The guns of the first three Hawkins class ships to be completed, , and Raleigh, were controlled by a mechanical Mark I Dreyer Fire control Table. It used data provided by the 15 feet (5 m) coincidence rangefinder in the pedestal type gunnery director positioned under the spotting top at the head of the tripod mast. The ships were also fitted with one 12 feet (4 m) and a 9 feet (3 m) rangefinder. The Hawkins class were protected by a full length waterline armoured belt that covered most of the ships' sides. It was thickest over the boiler and engine rooms, ranging from thick. Their magazines were protected by an additional of armour. There was a 1 inch aft transverse bulkhead and the conning tower was protected by 3 inch armour plates. The ships' deck protection consisted of 1 to 1.5 inches of high tensile steel.

Құрылыс және мансап

Рали есімі Елизавета дәуірінің зерттеушісі және мемлекет қайраткері сэр Уолтер Ралидің құрметіне берілген. Кемені Уильям Бердмор және компания 1915 жылғы 9 желтоқсанда Далмуир кеме жасаушылығында құрастырған. Кемені 1919 жылғы 28 тамызда суға түсіріп, 1921 жылғы шілдеде аяқтаған. 1920 жылғы 14 ақпанда капитан сэр Артур Бромли командалық қызметке тағайындалды. Рали Солтүстік Америка және Батыс Үндістан станциясының бас қолбасшысы вице-адмирал Тревильян Нейпирдің флагманы ретінде қызмет етуге арналған (бұл станция 1926 жылы Оңтүстік Америка суларын қосып, Тынық мұхит станциясын сіңіргеннен кейін Америка және Батыс Үндістан станциясы болады), және 26 шілдеде жаңа базасына, Бермудадағы Императорлық бекініс колониясындағы Корольдік теңіз доктарына, адмиралмен кездесуге аттанды, бірақ ол 30 шілдеде қайтыс болды. Америка және Батыс Үндістан станциясының жаңа командирі сэр Уильям Пакенхэм 12 тамызда кемеге өз туын көтеріп, 1 қыркүйекте Монреальге (Квебек) жол тартты. Екі айдан кейін Рали Бермудаға қайта оралып, Ямайкаға сапарлады. 1922 жылғы қаңтарда Панама каналы арқылы өтіп, солтүстікке қарай Сан-Францискоға (Калифорния) 21-сі күні жетіп, түйір салды. Кеме келесі айда Бермудаға оралды, содан кейін мамыр айында Вашингтонды қоса алғанда, Чесапик шығанағындағы порттарды аралады. Екі айдан кейін Рали Канадаға оралды, онда көпшілік кемені аралап көрді. 3 тамызда Пакенхэм жеңіл крейсерге ауысты, ал Рали жеке кемеге айналды. 8 тамызда Рали Ньюфаундлендтегі Хоукс шығанағынан Лабрадордың Фортео қаласына бағыт алды. Кеме сол күні түстен кейін Л'Анс Амурға (Лабрадор) қарай беттегенде, Бель-Айл жоғалауындағы қалың тұманға тап болды. Кеме сол күні 15 минуттан кейін тұманға енгеннен кейін Лабрадордың Л'Анс Амур жеріне жағаға отырды. Соққы күшті болған жоқ, бірақ қатты жел кеменің корпусын жартасқа ұрып, бірнеше тесіктер жасады және оны сегіз градусқа бұрды. Дүркіреген толқындардан бірнеше теңізші суға батып, суықтан қайтыс болды, ал экипаж кемені тастап кетті. Көптеген адамдар жағаға сиынып, қалғандары жылыну үшін от жақты. Олар келесі күні таңертең кемеге оралып, оның жағдайын бағалауға және жеке заттарын алып қашуға тырысты, бірақ кеме қабығында 79 метрлік жарық пен жанар майдың ағып кетуінен бүлінген жеке заттарды тапты. Жеңіл крейсерлер мен Калькутта сол күні кешке келіп, экипаж мүшелерін тамақтандырды. Ауа райы нашар болғандықтан бірден көп нәрсе жасау мүмкін болмады, сондықтан аман қалғандардың көпшілігі Фортеоға көшіріліп, Ұлыбританияға қайтарылды. 10 тамызда RMS Empress of France мұхит кемесі келді, бірақ капитан барлық адамдарға жеткілікті азық-түлік болмағандықтан, оларды жүктеп алудан бас тартты. 16 402 тонналық жаңа мұхит кемесі келгенше олар тағы бірнеше күн күтуге мәжбүр болды. Бірнеше жүз адам Ралиді құтқаруға және оны апатты жерлестерден қорғауға қалды. Кеме барлық пайдалы заттардан айырылып, сол жерде тасталып қалды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Бромли мен оның навигаторы кінәлі деп танылды, олар қызметтерінен алынып, сөгіс алды. Мансаптары аяқталды, екеуі де зейнетке шығуға өтініш берді. Кез келген кемеден көрінетін, зардап шеккен Рали кемесінің көрінісіне ұялудан, Адмиралтейство Кеңесі 1926 жылы кемені кеме қатынасына қауіпті деп есептеп, оны қайтадан суға көтеруге бұйырды. Салдарынан бұл мүмкін емес екені анықталды, және Кейптаун мен Калькуттаның капитандарына кемеден мүмкіндігінше көп нәрсені алып тастау және қалдықтарын танымас етіп бұзу тапсырылды. Бірінші кеме экипажы бірінші тапсырманы орындады, ал екінші кеме экипажы капитан Эндрю Каннингхэмнің басшылығымен 23 қыркүйектен бастап бес күн бойы тереңдік зарядтарын қолданып, Ралидің қалдықтарын жарылдырды. Кеме қай кезде қиратылғаны туралы әртүрлі пікірлер бар. Әскери-теңіз тарихшысы М. Дж. Уитли Ралидің 1928 жылғы шілдеде жарылғанын айтады, ал әскери-теңіз тарихшысы Энтони Престон бұл 1927 жылы болғанын мәлімдейді.

Raleigh was named for the Elizabethan explorer and statesman Sir Walter Raleigh and was the sixth ship of her name to serve in the Royal Navy. The ship was laid down by William Beardmore & Company at their shipyard in Dalmuir on 9 December 1915, launched on 28 August 1919 and completed in July 1921. Captain Sir Arthur Bromley was appointed in command on 14 February 1920. Raleigh was intended to serve as the flagship of Vice Admiral Trevylyan Napier, Commander in Chief of the North America and West Indies Station (which was to become the America and West Indies Station, with the addition of South American waters and the absorption of the Pacific Station in 1926), and departed on 26 July, bound for her new base, the Royal Naval Dockyard in the Imperial fortress colony of Bermuda, to rendezvous with the admiral, but he died on 30 July. Sir William Pakenham, the new commander of the America and West Indies Station, hoisted his flag aboard the ship on 12 August and she departed for Montreal, Quebec, on 1 September. Two months later, Raleigh returned to Bermuda and then visited Jamaica. She passed through the Panama Canal in January 1922 and continued northwards to drop anchor in San Francisco, California, on the 21st. The ship returned to the Bermuda the following month and then visited ports around Chesapeake Bay, including Washington, D. C. in May. Two months later, Raleigh returned to Canada where the general public toured the ship. On 3 August, Pakenham transferred his flag to the light cruiser and Raleigh became a private ship. On 8 August Raleigh was bound for Forteau, Labrador, from Hawke's Bay, Newfoundland, and she entered a heavy fog in the Strait of Belle Isle en route. The ship ran aground at L'Anse Amour, Labrador, that afternoon, 15 minutes after entering the fog. She did not strike with much force, but the strong wind quickly blew her stern onto the rocks, which pounded multiple holes in the hull and gave her an eight degree list. A dozen sailors died from drowning and hypothermia as the crew abandoned ship. Many men were able to find shelter ashore while the others lit fires to stay warm. They returned to the ship the following morning to evaluate the ship's condition and to recover personal belongings, only to find a 260 feet (79 m) gash in the hull and most personal items ruined by leaking fuel oil. The light cruisers and Calcutta arrived later that day and fed the crewmen. In the bad weather little could be done immediately and many of the survivors were marched to Forteau to be transported back to Britain. The Canadian ocean liner RMS Empress of France arrived on 10 August to load the crewmen, but her captain refused to do so as he did not have enough provisions for all the men. They had to wait several more days before the brand new 16,402 GRT ocean liner arrived. Several hundred men were kept back to salvage Raleigh and to protect the wreck from locals intent on the same task. It was stripped of everything useful and the wreck was abandoned in place, still upright. Shortly after their return to the UK, Bromley and his navigator were both court martialled and found negligent in their duty; they were severely reprimanded and dismissed their ship. Their careers over, both men requested retirement. Embarrassed by the sight of the apparently intact Raleigh visible to every passing ship, the Board of Admiralty deemed the wreck a hazard to shipping in 1926 and ordered it to be refloated. A survey found that this was impossible and the captains of Capetown and Calcutta were ordered to remove as much as possible from the wreck and then demolish the remains so that it was unrecognizable. The crew of the former ship carried out the first task and the latter's crew blew Raleighs remains apart using depth charges under the command of Captain Andrew Cunningham over five days beginning on 23 September. refn|There is much confusion as to when the ship was demolished. Naval historian M. J. Whitley states that Raleigh was blown up in July 1928, although naval historian Antony Preston says that it was in 1927.