Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
T17E1 бронеавтомобилі – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрастырылған американдық бронеавтомобиль. Ол соғыс барысында британдық және басқа да Ұлт Достастығы елдерінің қарулы күштерінде "Staghound" деген атпен пайдаланылды, бірақ АҚШ әскерлері оны майдан желісінде қолданған емес. Соғыстан кейін көптеген елдер "Staghound" қолданды, ал кейбір машиналар 1980-жылдарға дейін қызметте болды.
The T17E1 Armoured Car was an American armored car manufactured during the Second World War. It saw service with British and other Commonwealth forces during the war under the name Staghound, but was never used on the front line by US forces. A number of other countries used the Staghound after the war; some vehicles continued to serve until the 1980s.
Тарих
1941 жылдың шілдесінде АҚШ армиясының қару-жарақ басқармасы ауыр бронеавтомобильге арналған техникалық талаптармен қатар орта бронеавтомобильге арналған техникалық талаптарды дайындады (оның нәтижесінде T18 Boarhound пайда болды). Ford Motor Company компаниясы алты дөңгелекті, барлық жетекші (6 x 6) прототип құрастырды, ол T17 деп белгіленді, ал Chevrolet төрт дөңгелекті, барлық жетекші (4 x 4) модельді T17E1 деп атады. Сонымен қатар, Ұлыбританияның сатып алу комиссиясы Солтүстік Африкадағы соғыста қолдану үшін орта және ауыр бронеавтомобильдерді іздестіріп жатты. Егер АҚШ бұл үлгіні қабылдағанда, ол M6 деп аталған болар еді. T17 және T17E екі моделі де Рок-Айленд Арсеналы жасаған бірдей мұнараны пайдаланды. Британдық талаптар мұнараның дизайнына әсер етті, мысалы, мұнарада кем дегенде екі экипаж мүшесі болуы және радиостанция командирге жақын орналасуы керек болды.
In July 1941, the U. S. Army Ordnance issued specifications for a medium armored car alongside a specification for heavy armored car (which resulted in the T18 Boarhound). Ford Motor Company built a six wheels, all driven (6 x 6) prototype which was designated T17 and Chevrolet a four wheels, all driven (4 x 4) model designated T17E1. At the same time, the British Purchasing Commission was also looking for medium and heavy armored cars for use in the war in North Africa. Had the U. S. adopted this, it would have been called the M6. Both the T17 and T17E used the same turret which was designed by Rock Island Arsenal with British requirements driving some of the design features such as putting at least two crew in the turret and placing the radio in the turret so that it was close to the commander.
T17E1
Британдықтар T17E сериясына Staghound деген атау берді. Британдық байланыс офицерлері жобаға жауапты Chevrolet инженері Макферсонмен байланыста болды және олар оны барлық талаптарға сай келетін нәрсені шығаруға жеткілікті ықпал етті деп ойлады. Осыған сәйкес, желтоқсан айында британдық сатып алу комиссиясы 300 машина өндіруді "ресми түрде сұрады"; АҚШ армиясы 1942 жылдың қаңтар айында 2000 машина өндіруге рұқсат берді. Британдық тапсырыс 1942 жылдың наурыз айында T17E прототипі Абердин полигонына жеткізілген кезде расталды. Тестілеулер кемшіліктерді көрсетті, бірақ оларды түзетуге болады деп күтілді және тағы 1500 машинаға келісімшарт жасалды. Өндіріс 1942 жылдың қазан айында басталды. АҚШ армиясы көптеген бронеавтомобиль жобаларының жай-күйін тексеру үшін комиссия құрды және 1942 жылдың желтоқсанында үлкен жобаларды тоқтатуды және кішкентай машинаға стандарттауды ұсынды. Бұл жеңіл машина M8 Greyhound болып шықты. Алайда, британдықтар Lend-Lease бағдарламасы бойынша Ұлыбритания үшін T17E1 өндірісін жалғастыруға өтініш білдірді. Барлығы 3844 Staghound машинасы өндірілді. Staghound инновациялық дизайнға және бірнеше озық мүмкіндіктерге ие болды. Онда екі артқа қараған 6 цилиндрлі қозғалтқыштары және автоматты беріліс қорабы (4 алға және 1 артқа жылдамдықтарымен) болды, олар қуатты беріліс корпусы арқылы екі оське жеткізілді. Екі немесе төрт дөңгелекті жетек таңдауға болады. Қозғалыс кезінде әрбір қозғалтқышты өшіріп, жетек жүйесінен ажыратуға болады. Сонымен қатар, рульді басқаруды жеңілдету үшін гидравликалық күшті күшейткіш насосы орнатылған, оны жүргізушінің приборлық панелінен рульді басқару жағдайына қарай қолмен қосуға немесе өшіруге болады. Рульді басқару және серікпелер тікелей корпусқа бекітілді, себебі конструкция жеке шасси қажеттілігін жою үшін жеткілікті берік болды.
The British allocated the name Staghound to the T17E series. British liaison officers had had contact with Macpherson, the Chevrolet engineer in charge of the project and felt they had influenced him sufficiently to produce something that met all their requirements. Accordingly, in December the British Purchasing Commission "formally requested" production of 300 vehicles; the US Army authorized production of 2,000 in January 1942. The British order was confirmed in March 1942 when the pilot T17E was delivered to the Aberdeen Proving Ground. Testing showed flaws but these were expected to be correctable and a further 1,500 were contracted for. Production started in October 1942. The US Army convened a board to examine the state of the multitude of armored car projects and recommended in December 1942 the cancellation of the larger designs and standardization on a smaller vehicle. This lighter vehicle would appear as the M8 Greyhound vehicle. However the British applied for T17E1 production to be continued for the United Kingdom under Lend Lease. 3,844 Staghounds were produced in total. The Staghound was an innovative design that incorporated some advanced features. It had two rear facing 6 cylinder engines with automatic transmissions (with 4 forward and 1 reverse gears) feeding through a transfer case to drive both axles. Either two or four wheel drive could be selected. Either engine could be shut down while in motion and taken out of the drive train. Additionally, a power steering pump was incorporated that could be switched on or off manually from the driver's instrument panel depending on steering conditions. Steering and suspension components were directly attached to the hull as the structure was rigid enough to dispense with the need for a separate chassis.
Операциялық қызмет
Staghound Солтүстік Африка кампаниясында қолданылуға тым кеш кірісті, онда оның бронясы, қашықтығы және негізгі қару-жарағы жеңіл күштердің барлау рөлінде тиімді болар еді. Осының салдарынан ол алғаш рет Италияда қолданылды, онда көптеген бөлімшелер оның үлкен физикалық көлемін Еуропаның тар жолдары мен көшелерінде тым шектеулі деп тапты. Ол көбінесе эскадрилья және полк штабтары деңгейінде қолданылды; бронеавтомобиль полкінің полк штабында үш Staghound, ал полктегі төрт эскадрилья штабында үштен болды. 1944 жылдың ортасында Италия кампаниясы қозғалмалы бола бастағанда, Staghound үшін жағдайлар жақсарды, сондай-ақ Staghound Солтүстік-Батыс Еуропа кампаниясында да қолданылды. Соғыстан кейін Staghound-тар Еуропа мен Таяу Шығыстағы кішігірім НАТО елдеріне таратылды. Мысалы, Mk I және Mk III Staghound-тар Ливан азамат соғысы кезінде христиан және мұсылман жасақтары қолданды. Экспортқа ұсынылған соңғы жаңа Staghound нұсқасы, мүмкін, 30 мм және 47 мм танкіге қарсы зеңбіректерді қоса алғанда, бірнеше заманауи қару-жарақ жиынтығымен жабдықталған швейцарлық модель болды. Ол Сирияға сатуға ұсынылды, бірақ сәтті болмады.
The Staghound entered service too late for use in the North African Campaign where its combination of armor, range and main armament would have been an advantage in a light forces reconnaissance role. As a result, it first saw operational service in Italy, where many units found its large physical size too restrictive in the narrow roads and streets of Europe. It saw most service at squadron and regimental headquarter level; an armoured car regiment having three Staghounds with the Regimental HQ and three with each HQ of the four squadrons in the regiment. Conditions for the Staghound improved when the Italian campaign became more mobile in the middle of 1944, and the Staghound was also used in north west Europe campaign. After the war, the Staghounds were distributed among smaller NATO countries in Europe and to the Middle East. For instance, Mk I and Mk III Staghounds were used during the Lebanese Civil War by both Christian and Muslim militias. The last new Staghound variant to be offered for export was probably a Swiss model retrofitted with several modern armament packages, including 30mm and 47mm anti tank guns. It was marketed unsuccessfully to Syria.