Кіріспе

Самуил Аба (Aba Sámuel; 990 немесе 1009 жылға дейін – 5 шілде 1044 жыл) 1041 және 1044 жылдар аралығында Венгрия патшасы болды. Ол Матра таулары аймағында кең иеліктерге ие болған беделді отбасында дүниеге келген. "Gesta Hungarorum" және басқа венгр жылнамаларындағы Аба отбасының венгр емес тегі туралы хабарларға сүйене отырып, қазіргі заманғы тарихшылар Абалар 9 ғасырда Хазар қағанатынан бөлініп, венгрлерге қосылған Кабар тайпаларын басқарды деп жазады. Шамамен 1009 жылы Самуил немесе оның әкесі Венгрияның бірінші патшасы I Степанның қарындасына үйленді. Содан кейін, бастапқыда пұтқа табынушы немесе яһуди дінін (Хазар элитасымен байланысы болғандықтан) ұстанған Аба отбасы христиан дініне көшті. I Степан патша Самуилді өзінің палатаны ретінде патша сарайын басқаруға тағайындады. Алайда, 1038 жылы патша қайтыс болды, ал жаңа монарх, Венециялық Петр, Самуилді қызметінен шеттетуге мәжбүр болды. 1041 жылы венгр феодалдары Петрді тақтан түсіріп, Испан Самуилді патша етіп сайлады. Венгр жылнамаларының бірауыздан айтуынша, Самуил қарапайым халықты ақсүйектерге артық қойған, бұл оның бұрынғы қолдаушыларының арасында наразылық тудырды. Оның көптеген қарсыластарын өлімге жіберуі Цсанад епископы Жерардпен қақтығысқа әкелді. 1044 жылы Венециялық Петр неміс монархы III Генрихтің көмегімен қайта оралды, ол Гьёр қаласының жанындағы Менфо шайқасында Самуилдің үлкен армиясын жеңді. Самуил шайқас алаңынан қашып кетті, бірақ тұтқынға алынып, өлтірілді.

Туған жері мен ерте өмір

Gesta Hungarorum-ның анонимді авторының айтуынша, Самуилдің әулеті 900 жыл шамасында мажарлардың ұлы князі Арпадтан «Матра орманында зор жер» алған екі «куман» батыры – Эд пен Эдеменнің ұрпақтары. 13 ғасыр тарихшысы Симон Кеза және 14 ғасыр венгр жылнамалары Аба руын Хварезм әйелінен туған Ксабаның (өзінің Атилл хунның ұлы) ұрпақтары деп көрсетеді. Венгр жылнамаларының бәрі Абалардың шығыстық – «кумандық» немесе «хварезмдік» тегін баса көрсеткендіктен, Гюла Кристо, Ласло Сегфю және басқа тарихшылар Аба тайпасы олардан тараған Кабарларды билегенін айтады. Кабарлар – 9 ғасырдың ортасында мажарларға қосылған хазар халқы. Кристо Самуилдің хазар тегі де, оның аты да оның яһуди дінін ұстанған отбасында дүниеге келгенін көрсетеді деп санайды. Рудың шығу тегіне қатысты нақтылық болмаса да, Самуил сөзсіз атақты әулеттен шыққан, себебі 1000 немесе 1001 жылы Венгрияның тұңғыш патшасы болып тәж киген Степан I-нің аты-жөні айтылмаған әпкесі шамамен 1009 жылы Аба руының бір мүшесіне күйеуге берілген. Дегенмен, тарихшылар әлі күнге дейін Самуилдің өзі немесе оның әкесі патша қызына үйленген-үйленбегені жөнінде пікір таластырып келеді. Егер Самуил оның күйеуі болса, онда ол 990 жылға дейін дүниеге келген болуы керек және Степан I-нің әпкесіне үйленген кезде яһудизмнен немесе мезгілсіздіктен христиан дініне өткен. Оның христиандығына дәлел ретінде Самуилдің Абасарда монастырь салғаны венгр жылнамаларында жазылған. Гюла Кристо және басқа тарихшылардың пікірінше, Самуилдің дінге өтуі оның иеліктеріндегі Эгер Рим-католик діоцезінің құрылуымен бірге болған. Самуил Степан патшаның тұсында маңызды лауазымдарда қызмет еткен. Паль Энгель Абауйвар («Абаның жаңа қамалы») оның құрметіне аталғанын болжайды, яғни ол сол бекіністің және оны қоршаған округтің алғашқы иSpan немесе басшысы болған. Самуил патша кеңесінің мүшесі болды және Венгрияның тұңғыш палатині атанды. 15 тамыз күні 1038 жылы король Степан қайтыс болғаннан кейін оның жүйесі, Венециялық Петр Орсеоло таққа отырды. Жаңа монарх неміс және итальяндық сарайлықтарын артық көріп, туған жердегі билеушілерді, соның ішінде Самуилді де ысырып тастады. 1041 жылы наразы венгр ақсүйектері патша Петрді төңкеріс жасап, Самуилді патшалыққа сайлады.

Венгрияның патшасы

Самуил Петр Венециялы енгізген барлық заңдарды жойды және оның көптеген қолдаушыларын өлтірді немесе азаптады. Оның замандасы Германн Райхнауский өзінің «Хроникасында» оны «Венгрияның тираны» деп атады. Венгрия жылнамалары Самуилді ақсүйектермен емес, шаруалармен араласқаны үшін қатты сынады. Самуил тіпті қарапайым халықтан алынатын кейбір салықтарды алып тастады. Одан кейін Петр Венециялық Германияға қашып кетті. 1042 жылы Самуил Австрияға шабуыл жасады, бұл 1043 жылы Германия монархы Генрих III-нің шабуылға шығуына себеп болды. Ол Самуилді Лейта және Морава өзендерінің батысындағы барлық венгр территорияларынан бас тартуға және трибута төлеуге мәжбүр етті. Трибута төлеу қаражаты христиан дінбастарына салынатын жаңа салықтар мен шіркеу мүліктерін тартып алу арқылы қамтамасыз етілді. Бұл саясат Самуилдің өзінің кеңесінің мүшелері арасында да наразылық тудырды. Ол Ұлы ораза кезінде бірнеше кеңесшісін өлімге жіберді. Патшаны жазалау үшін Цсанад (қазіргі Румыниядағы Сенад) епискобы Герард Пасха күні монархтың басына патшалық тәжді кию рәсімін орындаудан бас тартты. 1044 жылы Генрих III Петр Венециялықты қайта орнату үшін Венгрияға тағы бір шабуыл жасады. Шешуші шайқас Гьор қаласының жанындағы Менфөде болды, онда Самуилдің әскері талқандалды. Шайқастан кейін Самуилдің тағдыры әлі де белгісіз. Германияның сол кездегі деректеріне сәйкес, ол тез арада тұтқындалып, Петр Венециялықтың бұйрығымен өлім жазасына кесілді. Алайда, 14 ғасырғы венгрлік жылнамалары оның Тиса өзені бойымен қашып кеткенін, ал жергілікті тұрғындар оны ұстап өлтіргенін айтады. Кейінгі дереккөздерде Самуилдің алдымен жақын жердегі шіркеуге жерленгені, бірақ кейіннен оның отбасының Абасардағы монастыріна қайта жерленгені айтылады.

Отбасы

Самуилдің жесірі мен балаларының тағдыры туралы ешқандай хабар сақталған жоқ. Соған қарамастан, тарихшылар, соның ішінде Гюла Кристо және Ласло Сегфю, Аба әулетінің одан тарағанын болжайды.

Негізгі дереккөздер

Аноним, король Беланың нотариусы: Мажарлардың істері (Мартын Ради және Ласло Веспреми өңдеген, аударған және түсіндірген). In: Ради, Мартын; Веспреми, Ласло; Бак, Янош М. (2010); Аноним және Мастер Роджер; CEU Press; Герман Рейхнау: Хроника. In: XI ғасыр Германиясы: Швабия хроникалары (И. С. Робинсонның кіріспесімен аударылған және түсіндірілген таңдалған дереккөздер) (2008); Манчестер университетінің баспасы; Мажарлардың суреттелген хроникасы: Chronica de Gestis Hungarorum (Дежё Дерчени редакциялаған) (1970). Корвина, Таплингер баспасы.