Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші Пьеро Бонакорси (1501 жылы 19 қазанда 1547 жылы) Перино (немесе Перин) дель Вага деп аталатын, Италияның кеш Ренессанс / Манеризм суретшісі және суретшісі.
Italian painter
Piero Bonaccorsi (1501 – October 19, 1547), known as Perino (or Perin) del Vaga, was an Italian painter and draughtsman of the Late Renaissance/Mannerism.
Өмірбаян
Перино Флоренция маңында дүниеге келген. Оның әкесі құмар ойындар ойнап, өзін құртты, ал Карл VIII-нің басып кіруші әскерінің сарбазы болды. Екі айлық болған кезінде шешесі қайтыс болды. Көп ұзамай оны әкесі екінші әйеліне қалдырып, балабақшаға шығады. Перрино алдымен дәріханада шәкірт болып оқыды, бірақ көп ұзамай орташа суретші Андреа де Серидің қолына өтті, ал он бір жасында Ридольфо Гирландионың қолына өтті. Перино Гирландайоның ең дарынды оқушыларының бірі болды. Тағы бір ортақ суретші, Тосканелладан шыққан Вага, баланы Римге орналастыруды қолға алды. Перино, ол ақыры Римге жеткенде, өте кедей болды және сауда жасақтамашыларының жол жұмысынан басқа нақты перспективасы жоқ еді. Ақырында оған Ватиканда Рафаэльдің қол астындағы кейбір жұмыстарының атқарылуы сеніп тапсырылды. Ол Джованни да Удинге Ватиканның Логгиесі үшін штукатурлық және арабеск безендіруге көмектесті және Рафаэльдің Киелі кітабы деп аталатын кішкентай, бірақ өте жақсы құрастырылған жазба тақырыптарының кейбірін орындады, Рафаэль өзі дизайнды дайындады. Периноның мысалдары: Ыбырайым мен Ысқақ, Жақып періштемен күрескен, Жүсіп пен оның ағалары, еврейлердің Иорданнан өткені, Иерихонның құлап, басып алынуы, Ешуаның Күнге тоқтауға бұйрық беруі, Мәсіхтің тууы, Шомылдыру рәсімінен өту және соңғы кешкі ас. Олардың кейбіреулері қола түстес, ал басқалары түстес. Ол сондай-ақ Рафаэль суреттерінен кейін Борджия апартаменттерінің үлкен залында планеталардың фигураларын суретке түсірді. Көп ұзамай Перино оның басты көмекшісі ретінде танылды, ол Джулио Романодан кейін екінші орынға ие болды. Рафаэль өзі үшін ол әрқашан өте мұқият болды. Қаладағы жеке жұмыстарына Палаццо Балдассини (15201522) залы, қаланың ортасындағы асыл ғимарат және Санто-Стефано-дель-Какко шіркеуіндегі Пиета кіреді. Рафаэль 1520 жылы қайтыс болғаннан кейін және 1523 жылы індет болғаннан кейін Перино үшін қиын кезең басталды. Ол Флоренцияға оралып, Россо Фиорентиномен достық қарым-қатынас құрды және 10 000 шейіт (қазір жоғалған) керемет дизайнын орындады.
Perino was born near Florence. His father ruined himself by gambling, and became a soldier in the invading army of Charles VIII. His mother died when he was but two months old; but shortly afterwards he was taken up by his father's second wife. Perino was first apprenticed to a druggist, but soon passed into the hands of a mediocre painter, Andrea de' Ceri, and when eleven years of age, of Ridolfo Ghirlandaio. Perino was one of Ghirlandaio's most talented pupils. Another mediocre painter, Vaga from Toscanella, undertook to settle the boy in Rome. Perino, when he at last reached Rome, was utterly poor, and with no clear prospect beyond journey work for trading decorators. He was eventually entrusted with some of the subordinate work undertaken by Raphael in the Vatican. He assisted Giovanni da Udine in the stucco and arabesque decorations of the Loggie Vaticane, and executed some of those small but finely composed scriptural subjects which go by the name of Raphael's Bible, Raphael himself furnishing the designs. Perino's examples are: Abraham and Isaac, Jacob wrestling with the Angel, Joseph and his Brothers, the Hebrews crossing the Jordan, Fall and Capture of Jericho, Joshua commanding Sun to stand still, Birth of Christ, Baptism and the Last Supper. Some of these are in bronze tint, while others are in full color. He also painted, after Raphael's drawings, figures of the planets in the great hall of the Appartamenti Borgia. Perino was soon regarded as his major assistant, second only to Giulio Romano. To Raphael himself he was always exceedingly attentive. His solo works in the city include the hall of Palazzo Baldassini (1520–1522), a noble building in the center of the city, and the Pietà in the church of Santo Stefano del Cacco. After Raphael's death in 1520 and the plague of 1523, a troubled period ensued for Perino. He returned to Florence, and befriended Rosso Fiorentino and executed an admirable design of 10,000 Martyrs (now lost).
Генуядағы жұмыс
1527 жылы Андреа Дориа Периноны Генуяға жаңадан қайта салынған Вилла-дель-Принципке сәндеуге шақырды. 1529 жылы жұмыс басталды, Перино Мантуандағы Палаццо Тедегі Джулио Романоның стиліне ұқсас стильді қолданды. Салынған сарайда мифологиялық және тарихи тақырыптарға арналған фрескалар, ойлы-ойлы және көркем арабескалар мен мүсіндік детальдар бар. Негізгі шығармалардың қатарында: құдайлар мен алыптар арасындағы соғыс, Хораций Кокл көпірді қорғап, Мюций Скаеволаның күштілігі. Ең маңыздысы - "Энейдің кеме апаты" деген шығарма қазір жоқ. Перино сонымен қатар көптеген құрбандық үстелдері мен кеуде бұйымдарының дизайнын жасады, Лигурия қаласында тез арада римдік өнер мектебін құрды. Ол Пизаға екі рет барып, соборда сурет салуды бастады. Бір жылдан кейін Перино Римге оралып, Тринита деи Монтидегі Пуччи шіркеуінің фрескасын салды. Папа Пауль III оған тұрақты жалақы берді. Ол Рафаэльдің көптеген туындыларын ретуш етті. Ол Паулин шіркеуінің және Сант-Анжело кесенесінің басқа залдарының безендіруін, Сан-Марчелло шіркеуіндегі кейбір фрескаларды, Ватикандағы Станза-делла-Сегнатурадағы монохромды және Сикстин шіркеуінің карикатурасын суретке түсірді. Перино 1547 жылы 19 қазанда Римде қайтыс болған Пауль III бастаған Sala Reale-нің жалпы безендіруімен айналысты. Ол Пантеонға жерленген. Сант-Анжело ордасындағы оның жұмысын оның шәкірті Пеллегрино Тибалди жалғастырды.
In 1527, Andrea Doria invited Perino to Genoa to decorate the newly rebuilt Villa del Principe. Work commenced in 1529, with Perino employing a style similar to that of Giulio Romano in the Mantuan Palazzo Te. The finished palace contained frescoes of mythological and historical subjects, augmented by fanciful and graceful arabesque work and by sculptural details in stucco. Among the principal works are: the War between the Gods and Giants, Horatius Cocles defending the Bridge, and the Fortitude of Mutius Scaevola. The most important work of all, the Shipwreck of Aeneas, is no longer extant. Perino also executed numerous altarpieces and designs for tapestries, rapidly founding a quasi Roman school of art in the Ligurian city. He made two visits to Pisa, and began some painting in the cathedral. A year later, Perino returned to Rome and frescoed the Pucci Chapel in the Trinità dei Monti. Pope Paul III granted him a regular salary. He retouched many works of Raphael. He painted the decoration for the Pauline Chapel and other halls of Castel Sant'Angelo, some frescoes in the church of San Marcello, a monochrome in the Stanza della Segnatura in the Vatican and a cartoon of the Sistine Chapel. Perino was engaged in the general decoration of the Sala Reale, begun by Paul III when he died on October 19, 1547, in Rome. He is buried in the Pantheon. His work in the Castel Sant'Angelo was continued by his student Pellegrino Tibaldi.
Бағалау және мұра
Дель Ваганың стилі өмірлік күші мен сәнділігімен танымал болды. Оның суреттері римдік Рафаэль дәстүрі мен алғашқы Флоренттік манершілдік арасындағы аралықта маңызды болып саналады. Ол Рафаэль мен Андреа дель Сартоның әдептілігін біріктірді. Оның көптеген шығармалары, тіпті, оның көзі тірісінде-ақ ойып жазылған. Даниэле да Вольтерра, Жироламо Сициоланте да Сермонета, Луцио Романо және Марчелло Венусти (ал Мантовано деп те аталады) оның негізгі көмекшілері болды.
Del Vaga's style was renowned for his vitality and elegance. His paintings are considered important in the mediation between the Roman Raphaelesque tradition and the first Florentine Mannerism. He combined the manners of Raphael and Andrea del Sarto. Many of his works were engraved, even in his own lifetime. Daniele da Volterra, Girolamo Siciolante da Sermoneta, Luzio Romano and Marcello Venusti (also known as il Mantovano) were among his principal assistants.