ARP Pro Soloist: Аналогтық синтезатор тарихы

Кіріспе

Монофониялық аналогты синтезатор

ARP Pro Soloist – коммерциялық жағынан сәтті болған алғашқы пресетті синтезаторлардың бірі. 1972 жылы ARP Instruments, Inc. компаниясы ұсынған бұл модель, компанияның портативті өнернамалық аспаптарының қатарындағы ұқсас ARP Soloist (1970–1971) синтезаторын ығыстырды.

Тарих

ARP Instruments студиялық жұмыс үшін үлкен және қуатты ARP 2500 әзірлегеннен кейін, Soloist-ті жеңіл, портативті, электр фортепианоның немесе электронды органның үстіне қойылатын, орындауға ыңғайлы құрал ретінде шығарды. 2500 моделінің модульдік дизайнынан өзгеше, Soloist-те жапсырма панелі немесе кабельдер болған жоқ. Орындаушыға 18 алдын ала орнатылған монофониялық дыбыстардың біреуін жылдам таңдауға мүмкіндік беретін ауыстырмалы түймелер жиынтығы болды (ARP терминологиясында "Voice" – алдын ала орнату немесе дыбыс). Бұл бағдарламалана алмаушылық орындаушыға дыбыс экспрессиясын басқару мүмкіндігі беріп толықтырылды, "гроул", "вау", "жарық", портменто, питч бенд және/немесе тембрге вибрато қосу арқылы. Қысымға сезімтал пернетақта осы эффекттердің барлығын кейіннен басқаруға мүмкіндік берді. Өзінің нишасында орташа табысқа ие болғанымен, көптеген кәсіби музыканттар Soloist-ті толыққанды синтезатор деп санамады. Дыбыстардың шектеулі жиынтығы және күйін тұрақсыз ұстау мәселелері оны кеңінен қолданудан алды. Дегенмен, ол Куинси Джонс және Steely Dan сияқты артистердің жазбаларында қолданылды. Steely Dan-ның Countdown to Ecstasy (1973) альбомын жазған кезде Дональд Фейген Soloist-ті жиі күйге келтіруден ашуланып, оны студияның баспалдағынан лақтырып, үстіне секірді. Көп ұзамай бір продюсер ішімдік ішіп, ARP-ті балқыған пластикке айналдырды. 1972 жылы ARP Soloist-тің жаңартылған және жетілдірілген нұсқасы – Pro Soloist-ті ұсынды. Алдын ала орнатылған дыбыстардың санын 30-ға дейін кеңейтіп, алдын ала орнату жады мен пернетақта басқаруы үшін цифрлық электрониканы қосты, бұл Pro Soloist-ті Soloist-тен әлдеқайда сенімді етті. Жаңа "цифрлық" тон генераторы Soloist-тегі күйін реттеу мәселесін жойды. Дыбысты таңдау түймелері енді бастапқы Soloist-тегідей пернетақтаның астында емес, үстінде орналасқан. Бастапқыда үй органдарына сатылғанымен, ол Tony Banks (Genesis), Josef Zawinul, Billy Preston, Vangelis, Tangerine Dream, Edgar Froese, Peter Baumann, Christopher Franke, Gary Numan (оның 1980 жылғы бірінші альбомы Telekon Pro Soloist-ке негізделген), Anthony Phillips (оның 1977 жылғы альбомы The Geese and the Ghost Pro Soloist-тің екі дыбысына байланысты аталған), John Entwistle және Steve Walsh (Kansas, әсіресе 1975 жылғы Song for America альбомы) сияқты танымал музыканттардың қолына тиді. Dennis DeYoung (Styx) 1976 жылға дейін "Suite Madame Blue", "Crystal Ball" және "Man of Miracles" әндерінде оны қолданды. Банкс Genesis-тің Selling England by the Pound (1973) және Seconds Out (1977) альбомдарында Pro Soloist-ті кеңінен пайдаланды. Оны сондай-ақ Junie Morrison (Ohio Players-дың "Funky Worm" әні) және Bernie Worrell (Parliament-тің Mothership Connection, 1975) сияқты фанк клавиатурашылары қолданды. Сол кезде компания өзінің қуатты дуофониялық синтезаторы ARP Odyssey-ін, өнімдерінің флагманы ретінде ұсынды. Pro Soloist кәсіби және үй пайдаланушыларына тартымды, пайдалануға оңай балама ұсынды. Pro Soloist танымал болған кезде Moog Music, Korg, Roland Corporation және Farfisa сияқты көптеген бәсекелестер ұқсас пернетақталарды ұсынды, бірақ, қызығы, бәсекелестердің көптеген көшірмелерінде дыбысты таңдау түймелері бастапқы Soloist-тегідей пернетақтаның астында орналасқан. ARP Pro Soloist ақырында жаңартылған Pro DGX ретінде қайтадан ұсынылды, ол LED индикаторлары бар, біршама цифрлық түрлендіргішпен басқарылатын дыбыс таңдағыш түймелерімен жабдықталған. Ол компания тараған 1981 жылға дейін өндірісте болды.

ARP Instruments, having developed the large and powerful ARP 2500 for studio work, released the Soloist as a light, portable, easy to use performance instrument that could be placed on top of an electric piano or electronic organ. In contrast to the flexible modular design of the 2500, the Soloist had no patch panels or cables. A set of toggle switches allowed the performer to quickly choose one of 18 preset monophonic patches that were not modifiable (note that "Voice" was ARP parlance for Preset, or Patch). This lack of programmability was compensated by giving the performer control over the voice expression, adding "growl", "wow", "brilliance", portamento, pitch bend, and/or vibrato to the timbre. A pressure sensitive keyboard allowed players to use aftertouch to control all of these effects. While moderately successful in its niche, the Soloist was not regarded as a serious synthesizer by most professional musicians. The limited set of voices, combined with tuning stability problems, kept it from wider use. Nevertheless, it found a place on recordings by such artists as Quincy Jones and Steely Dan. During the recording of Steely Dan's Countdown to Ecstasy (1973), Donald Fagen was so irritated with having to tune the Soloist so often, he threw it down the recording studio stairwell and jumped up and down on it. Shortly after, a producer joined in with some alcohol and they burned the ARP into a pile of melted plastic. In 1972, ARP introduced the Pro Soloist, a revised and enhanced version of the Soloist. Expanding the number of preset patches to 30, and incorporating digital electronics for preset memory and keyboard control, it was much more reliable than the Soloist. A novel "digitized" tone generator eliminated tuning problems suffered by the Soloist. The voice selection tabs were now above the keyboard, instead of below as on the original Soloist. Although initially marketed to home organists, it found its way into the hands of such famous musicians as Tony Banks of Genesis, Josef Zawinul, Billy Preston, Vangelis, Tangerine Dream, Edgar Froese, Peter Baumann, Christopher Franke, Gary Numan (his 1980 number one album Telekon is heavily built on the Pro Soloist), Anthony Phillips (whose 1977 album The Geese and the Ghost took its name from Phillips' nicknames for two sounds produced by the Pro Soloist), John Entwistle, and Steve Walsh of Kansas (particularly on the 1975 release Song for America). Dennis DeYoung of Styx (used it through 1976 featured on the songs "Suite Madame Blue", "Crystal Ball" & "Man of Miracles"). Banks used the Pro Soloist prominently on the Genesis albums Selling England by the Pound (1973) through to Seconds Out (1977). It was also used by Funk keyboardist like Junie Morrison on the Ohio Players song "Funky Worm" and by Bernie Worrell in the Parliament Mothership Connection (1975) album. Around the same time, the company released its ARP Odyssey synthesizer, a powerful duophonic instrument, as the flagship of its performance line. The Pro Soloist offered an easier to use alternative which appealed to professionals as well as home users. By the time the Pro Soloist caught on, many competitors such as Moog Music, Korg, Roland Corporation, and Farfisa had introduced similar keyboards, though, ironically, most of the competitors' clones had the voice selection tabs below the keyboard, like the original Soloist. The ARP Pro Soloist would eventually be reintroduced as the updated Pro DGX featuring momentary digitally latched push button voice selector switches with LED status indicators, rather than toggle switches. It would remain in production until the company's demise in 1981.

Ерекшеліктері

Pro Soloist монофониялық және көптеген триггерлерге, төмен нотаға басымдыққа, кейіннен (яғни қысымға) сезімтал 37 пернелі үш октавалық пернетақтаға ие. Корпусы ағаш жақтаулары бар металл табақтан жасалған, ал төменгі жағы тақта немесе Masonite-тан жасалған. Pro Soloist өзінің барлық ішкі сигналдарының жолдарын бағдарламалау үшін цифрлық жазбаға арналған жад (ROM) чиптерін пайдалану арқасында маңызды болды. Дауысты таңдау қосқыштары ROM-ның цифрлық шығыстарын орнату үшін бірегей цифрлық кодтарды береді, әр схеманың таңдалған дауыстың дыбысын шығару үшін қажетті параметрлерін орнатады. Экспрессияны басқару элементтері, соның ішінде кейіннен қосу, аналогты басқарумен жүзеге асырылады. Пернетақтаның сол жағында дыбыс деңгейін, сенсорлық сезімталдықты, жарқырауды (VCF Cutoff) және тікелей эфирде орындалу жылдамдығын басқару үшін төрт жылғыш потенциометр орналасқан. 3 позициялық октава қосқышы 3 октавалық пернетақтаның «қалыпты» немесе плюс не минус бір октаваға ауысуын қамтамасыз етеді, бұл құралдың диапазонын бес ойналатын октаваға дейін кеңейтеді; құралдың барлық алдын ала орнатылған параметрлердегі жалпы диапазоны 8 октаваны құрайды. Сондай-ақ, вибрато немесе тремоло жылдамдығын (алдын ала орнатылған параметрге байланысты) және қайталауды басқаруға арналған қос мақсаттағы айналмалы потенциометр бар, бұл LFO-ны таңдалған дауыстың конверттерін перне басылғанда қайта іске қосуға мүмкіндік береді. Pro Soloist бір осциллятормен жабдықталған, ол бір уақытта қол жетімді импульстік және тісті толқын формаларын шығарады. Тісті толқын жеке осциллятор схемасы емес, оның орнына 5 импульстік толқынның қосындысынан жасалады, бұл тісті үлгіні имитациялау үшін 64 қадамдық «баспалдақ» толқын пішімін тудырады. Импульстік толқындар өте жоғары жиілікте, ойнатылып жатқан нотаның биіктігінен жеті-сегіз октава жоғары жиілікте жасалады. Октава таңдағышынан алынған цифрлық код кілт кодымен біріктіріліп, жиілікті бөлетін құрылғыға жіберіледі, ол осцилляторынан дұрыс субоктава толқын формаларын шығарады. Импульстік осциллятор 1/14, 1/9, 1/64 және 2/11 импульс енінің қатынастарын ұсынады. Динамикалық импульс енінің шығысы кейбір дауыстардың шабуыл және ыдырау фазасына гармоникалық экспрессияны қосады. Импульстік және тісті толқындардың шығысын тісті/импульстік араластырғыш арқылы бағыттауға болады, одан кейін төрт таңдауға болатын жоғары өткізгіш сүзгі келеді. Сонымен қатар, импульстік шығысты үш резонатордың бірі арқылы бағыттауға болады. Бұл банктер (2, 3 және 5 параметрлері бар) толқынның сүзгілеуін нақты дауыстарға (мысалы, виолончель, скрипка, флейта немесе гобой) бейімдеуге мүмкіндік береді. Бұл параметрлердің барлығы зауыт бағдарламаланған ROM-дарымен анықталады; оларды пайдаланушы өзгерте алмайды. Аудиосигнал араластырғыш және резонаторлар арқылы бағытталғаннан кейін, ол шабуыл-шығару (AR) немесе ADSR конверт генераторының немесе екеуінің де бақылауымен төмен өткізгіш сүзгі және күшейткіш арқылы өтеді. Конверт параметрлері, барлық дауыс параметрлері сияқты, дауыс ROM-дарымен таңдалады. 24 дБ/окт төмен өткізгіш сүзгі, ARP бөлігі No 4034, Moog транзисторлық сатылы сүзгісіне өте ұқсас болды және IP-ге қатысты алаңдаушылықтар туындағандықтан кейін ауыстырылды. Дауыстық схеманың шығысы күшейту үшін жоғары және төмен кедергілі шығыстарға бағытталады. Кейінірек шығарылған ARP Explorer (1974-1978) Pro Soloist-ке ұқсас болды, бірақ жадта бағдарламаланған алдын ала орнатылған параметрлерден тыс дауыстарды негізгі өзгертуге мүмкіндік берді. Көп икемді болғанымен, Explorer-де Soloist және Pro Soloist-ті осындай экспрессивті құралдарға айналдырған кейіннен қосылу мүмкіндігі болмады.

The Pro Soloist is monophonic and features a multiple trigger, low note priority, transposable 37 key three octave keyboard with aftertouch (i. e., pressure) sensitivity. The case is sheet metal with wooden side panels, and a fiberboard or Masonite bottom cover. The Pro Soloist was significant in using digital read only memory (ROM) chips to program all of its internal signal paths. The Voice selection switches deliver unique digital codes to set the ROMs' digital outputs, setting the parameters required for each circuit to produce the sound of the selected voice. The expression controls, including aftertouch, remain under analog control. There are four slider pots to the left of the keyboard to control volume, touch sensitivity, brilliance (VCF Cutoff), and portamento speed during live performance. A 3 position octave switch allows "normal" or plus or minus one octave transposition of the 3 octave keyboard to extend the range of the instrument to five playable octaves; the total range of instrument across all presets covers 8 octaves. There is also a rotary pot which serves double duty to control both the rate of Vibrato or Tremolo (dependent upon preset) and Repeat, which causes the LFO to retrigger the envelopes of any selected voice upon key depression. The Pro Soloist features a single oscillator, which generates simultaneously available pulse and sawtooth waveforms. The sawtooth wave is not a separate oscillator circuit, but instead is derived from the sum of 5 pulse waves, generating a 64 step "staircase" waveform to emulate a sawtooth pattern. Pulse waves are generated at a very high frequency, seven or eight octaves higher than the pitch of the note being played. A digital code from the octave selector is combined with the key code and sent to a frequency divider, which outputs the correct sub octave waveforms from the oscillator. The pulse oscillator provides pulse width ratios of 1/14, 1/9, 1/64, and 2/11. A dynamic pulse width output adds harmonic expression to the attack and decay phase of some voices. The output of the pulse and sawtooth waves can be directed through a saw/pulse mixer followed by a high pass filter with four selectable settings. Additionally, the pulse output can be directed through one of three resonator banks. These banks (with 2, 3, and 5 settings respectively) can tailor the filtering of the waveform to suit specific voices (such as cello, violin, flute, or oboe). All of these settings are determined by the factory programmed ROMs; they are not accessible by the user. Once the audio signal is routed through the mixer and resonators, it passes through a low pass filter and amplifier each under the control of an attack release (AR) or ADSR envelope generator, or both. The envelope settings, like all of the voice settings, are selected by the voice ROMs. The 24 dB/oct low pass filter, ARP part no. 4034, was very similar to the Moog transistor ladder filter, and was eventually replaced due to concerns around IP. The output of the voice circuitry is routed to high and low impedance outputs for amplification. A later instrument, the ARP Explorer (1974 1978), was similar to the Pro Soloist, but allowed basic modification of the voices beyond the presets programmed into the memory. Though much more flexible, the Explorer lacked the aftertouch feature that made the Soloist and Pro Soloist such expressive instruments.