Мельвиль Макнагтен және Джек Колдерінің құпиясы

Кіріспе

Британдық полиция комиссары (1853–1921)

Сэр Мелвилл Лесли Макнагтен (16 маусым 1853, Вудфорд, Лондон – 12 мамыр 1921) 1903 жылдан 1913 жылға дейін Лондон полициясының қылмыстық бөлімінің көмекші комиссары болды. Виктория және Эдуард дәуірлерінің соңында өте беделді және әдемі мінезді тұлға ретінде танылған ол, саусақ іздерін анықтаудың қалыптасуына және қабылдануына әкелген істерде маңызды тергеу рөлін атқарды. Ол сондай-ақ доктор Криппенді ұстау және Адольф Бектің әділсіз айыпталуынан ақтауда маңызды рөл атқарды, бұл 1907 жылы Қылмыстық апелляциялық соттың құрылуына ықпал етті. 1913 жылы ауруына байланысты ерте зейнетке шыққанда Макнагтен журналистерге Виктория дәуірінің соңында Лондонның кедей Шығыс аймағында кедей әйелдерді өлтірген белгісіз серийлі кісі өлтіруші Джек – Жабырқаушының нақты кім екенін білетінін мәлімдеді. Полиция бастығы кісі өлтірушіні «осы керемет адам» деп атады, бірақ оның есімін атаудан немесе оны анықтауға мүмкіндік беретін ешқандай мәліметті жариялаудан бас тартты, тек ол 1888 жылдың соңында өз өмірін өзіне қол жұмсағанын айтты. Макнагтен қаза тапқан кісінің кім екенін мәңгілікке құпия сақтау үшін тиісті құжаттарды жойғанын мәлімдеді. 1965 жылдан бері жұртшылыққа Макнагтеннің күдіктісі Монтегю Джон Друитт екені белгілі, ол ауылдық дәрігердің ұлы және 1888 жылдың желтоқсан айының басында Темза өзеніне түсініксіз жағдайда батып кеткен жас заңгер. Макнагтеннің Друитт туралы алған «жеке ақпаратының» екі көзі бар, олардың екеуі де 21-ші ғасырдың басында ғана анықталды. Бірі – тори саясаткері Х.Р. Фаркхарсон, ол Друитттерге жақын жерде тұрған және Макнагтенмен бірге Итонға барған, ал екіншісі – полковник сэр Вивиан Мадженди, полиция бастығының өте жақын досы және оның әулеті Друитт отбасымен байланысты болған. Екі адам да кезекпен полиция бастығына суға батып кеткен заңгердің Жітісуші болуы мүмкін екендігі туралы ақпараттың аты-жөні аталмаған көзі болды деп есептеледі. 1959 жылдан бері Макнагтен 1890 жылдардағы Жітісуші ісі бойынша жазылған маңызды есеппен танымал, онда үш күдіктінің есімі аталған. Бұл құжаттың екі нұсқасы бар, біреуі Скотланд-Ярд мұрағатында сақталған. Алайда, бұл оның қызы Кристабельдің жеке меншігіндегі нұсқасының көшірмесі болды, Леди Аберконвей – 1959 жылы жарияланған және «М.Дж. Друиттты» Уайтчепельдік кісі өлтіруші деп күдіктенуге болатын нұсқа. Макнагтеннің іс шешілгенін және ол өзін-өзі өлтірген «түрленуге қабілетті» маньяк болғанын айтқан пікірі 1914 жылғы «Менің жылдарым» (Лондон, Эдвард Арнольд) естеліктерінде расталды, бірақ Друитттың есімі аталмады (және басқа да күдіктілер туралы ешқандай ақпарат келтірілмеген). Соңғы кезде француз жазушысы Софи Херфорт Макнагтеннің өзінің Джек – Жабырқаушыны өлтіргенін айтты.

Sir Melville Leslie Macnaghten (16 June 1853, Woodford, London −12 May 1921) was Assistant Commissioner (Crime) of the London Metropolitan Police from 1903 to 1913. A highly regarded and famously affable figure of the late Victorian and Edwardian eras he played major investigative roles in cases that led to the establishment and acceptance of fingerprint identification. He was also a major player in the pursuit and capture of Dr. Crippen, and of the exoneration of a wrongly convicted man, Adolph Beck, which helped lead to the creation of the Court of Criminal Appeal in 1907. When he prematurely retired in 1913 due to illness, Macnaghten claimed to journalists that he knew the exact identity of Jack the Ripper, the nickname of the unknown serial killer of poor prostitutes in London's impoverished East End during the late Victorian era. The police chief called the killer "that remarkable man", but refused to name him or divulge details that might identify him, except to reveal that he had taken his own life at the end of 1888. Macnaghten further claimed that he had destroyed the relevant papers to keep forever secret the deceased killer's identity. Since 1965, the public has known that Macnaghten's suspect was Montague John Druitt, a country doctor's son and young barrister who inexplicably drowned himself in the River Thames in early December 1888. The source of Macnaghten's alleged "private information" about Druitt has two candidates, both only uncovered in the early 21st century. One is a Tory politician, H. R. Farquharson, who lived near the Druitts and also went to Eton with Macnaghten, and the other is Colonel Sir Vivian Majendie, a very close friend of the police chief and whose clan was related to the Druitt family. It is likely both men, in succession, were the unnamed sources of information for the police chief regarding the drowned barrister being strongly suspected of being the Ripper by his closest relations. Since 1959, Macnaghten has been known for a major report written in the 1890s on the Ripper case, naming three possible Jack the Ripper suspects. There are two versions of this document, one that was filed in the archives of Scotland Yard. It was, however, a copy of the privately held version in the possession of his daughter, Christabel, Lady Aberconway – the version which strongly advocated "M. J. Druitt" as the likeliest suspect to have been the Whitechapel assassin – that was revealed in 1959. Macnaghten's opinion that the case was likely solved, and that it was a "Protean" maniac who had taken his own life, had already been confirmed in his 1914 memoir, "Days of My Years" (London, Edward Arnold) though Druitt was not named (and no other suspects are mentioned as possibilities). More recently, French writer Sophie Herfort has argued that Macnaghten himself was responsible for the Jack the Ripper murders.

Ерте өмір және неке

Британдық Шығыс Үндістан компаниясының соңғы төрағасы Эллиот Макнагтеннің он бес баласының ең кішісі болған Макнагтен Итон колледжінде білім алды. Ол өз естеліктерінде мектеп жылдарын өміріндегі ең бақытты шақ деп сипаттайды, тіпті осыны өмір сүрген кезінде сезінгенін жазуға дейін барады. 1872 жылы мектепті бітірген соң, ол Бенгалиядағы әкесінің шай шаруашылықтарын басқару үшін Үндістанға барып, 1888 жылға дейін сонда қалды, бірақ ара-арасында туған жеріне қайтып тұрды. 1881 жылы ол үнді жер дауының салдарынан шабуылға ұшырады, осыдан кейін сол кезде Бомбей президенттігінде округ судьясы және бас инспектор болған Джеймс Монромен дос болып кетті. 1878 жылдың 3 қазанында Чичестер канонының қызы Дора Эмили Сандерсонға үйленді. Олардың екі ұлы мен екі қызы болды, соның ішінде депутат және өнеркәсіпші Генри Дункан Макларенге үйленген Христабель, Аберконвей ледиі.

Қылмыстық тергеу бөліміндегі мансап

Англияға оралғаннан кейін, Монро Макнагтенге метрополитен полициясында бірінші аға көмекші комиссар (CID) лауазымын ұсынды. Бірақ бұл тағайындауға метрополитен полициясының комиссары Чарльз Уоррен қарсы шықты, бұл Бенгалияда "үндістерден" алған жарақатынан болды деген қауесет тарады. Бірақ шын мәнісінде Уоррен мен Монро бастапқыда жақсы қарым-қатынас құра алмады. Уорреннің Макнагтенді қабылдамауы екеуі арасындағы шиеленісті күшейтті, нәтижесінде Монро отставкаға кетіп, Ішкі істер министрі Генри Мэтьюс оны Арнайы бөлімге ауыстырды. Алайда, Ішкі істер министрі Мэтьюспен үнемі келіспеушіліктерге байланысты комиссар Уоррен 1888 жылдың 9 қарашасында отставкаға кетті. Монро оның орнына комиссар болып тағайындалды. Осы оқиғалардың нәтижесінде 1889 жылдың маусымында Макнагтен аға көмекші комиссар болып тағайындалды; кейіннен 1890 жылы бірінші комиссар Адольф Уильямсонның күтпеген өлімінен кейін бас комиссар болып жоғарылатылды.

Макнагтен және Жаратушы Джек

1888 жылғы Риппер кісі өлтірулері кезінде полиция қызметінде болмай қалғанына қарамастан, Макнагтен 1889 және 1891 жылдар аралығында Уайтчепельдің жезөкшелерін өлтіруді тергеуге белсенді қатысты. Алғашында Скотланд-Ярдағы кейбір адамдар, және әрине, таблоидтар, қылмысты бір адам жасады деп ойлаған. Өзінің мемуарларында Макнагтен 1888 жылғы соңғы кісі өлтіруден «бірнеше жыл өткен соң» алынған ақпарат оны Жек-Жарқау сол жылдың соңында өз өмірін өзі қиған адам екеніне сендіргенін мәлімдеді. Бұл «белгілі фактілерге» негізделген «қорытындының» көзі анықталмаған, бірақ ол кітабында кісі өлтірушінің «өзінің жақындары», яғни онымен бірге тұрған туыстары бас констебльге жеке хабарлаған болуы керек деп айтады. Макнагтен тіпті Уайтчепельдегі кісі өлтірулер туралы тарауына «Жек-Жарқаудың арбағын жату» деп ат қойды; яғни, марқұм «шайтан» лондондықтарды бірнеше жыл бойы оның қабірінде жатқанын білмей қудалаған. 1891 жылдың ақпан айында консервативті депутат Генри Ричард Фаркхарсон, Батыс Дорсеттен сайланған депутат, Лондондағы адамдарға қылмыскердің хирург ұлы екенін және өзін-өзі өлтіргенін білетінін айтты. Бұл оқиға баспасөзге тарады, бірақ сенсация тудырмады. Макнагтен сияқты Фаркхарсон да жоғары сыныптан шыққан, ол Итон колледжінде оқыған және Қиыр Шығыста мүлігі болған. Макнагтеннің Дрюит туралы нақты ақпарат алуға мүмкіндігі болды – ол Ішкі істер министрлігіндегі жақын досы, полковник Вивиан Мадженди (1895 жылы рыцарь атағын алған) арқылы білді. Полковник Мадженди өте беделді отбасынан шыққан, ол оқ-дәрілерді бас инспектор (1871–1898) болды және бомбаларды жою жөніндегі сарапшы ретінде көрсеткен батылдығы үшін мақтауға лайық болды. Мадженди сонымен қатар оның бірінші туысының қызы Изабел Мадженди Хиллдің болжамды Рипперге үйленуі арқылы туыс болды (1888 жылы Изабел Монтегюдің бірінші туысы, пастор Чарльз Дрюитпен үйленді). Макнагтеннің айтуынша, Дрюиттің отбасы оның Жек-Жарқау екеніне «сенген». Баспасөзде тағы бір ақылсыз адам туралы болжамдар тарағаннан кейін, Макнагтен 1894 жылдың 23 ақпанында Дрюитті Риппер күдіктісі ретінде атап, құпия есеп жазды және оны іс қағаздарына қосты. Бұл құжаттың толық нұсқасы 1975 жылға дейін жарияланбады (тек күдіктілерді атаған бөлімі 1966 жылы жарияланды). Көптеген адамдар бұл құжаттың жоба деп санайтын басқа нұсқасы зерттеушілерге табылған жоқ және жоғалып кеткен деп есептеледі. Оның орнына, бұл екінші нұсқаның көшірмесін Макнагтеннің қызы Кристабел, леди Аберконвей жасады, ол 1959 жылы теледидар жүргізушісі Дэниел Фарсонның эфирде көрсетуіне рұқсат берді. Бас күдіктінің аты 1965 жылға дейін америкалық журналист және жазушы Том Калленмен ғана таныстырылды. Макнагтеннің екі нұсқа жазуының себебі дау-дамай, болжамдар мен Риппер құпиясы туралы жазушылар арасындағы тарихи пікірталас тудырды (кейбіреулер Аберконвей нұсқасы 1894 жылғы түпнұсқаның қайта жазылуы деп санайды). Бұл есеп Жек-Жарқауты зерттеуге үлкен әсер етті, өйткені ол Риппердің тек бес нағыз құрбаны болды деген идеяны танымал етті және үш күдікті атады. Жарты ғасырдан астам уақыт бойы Макнагтеннің Дрюит туралы есебінде жадтан жазып көптеген нақты қателіктер жіберді деп кеңінен сеніледі. Мысалы, жеке сақталатын нұсқада ол Дрюитті 41 жастағы дәрігер ретінде дұрыс сипаттамайды, ол 1888 жылдың 9 қарашасында соңғы кісі өлтіруден кейін бірден жоғалып кетті. Шын мәнінде, Дрюит 1888 жылдың қараша айының соңына дейін жұмыс және ойын орындарында қалыпты өмір сүрді. Бұл құжатта оның отбасы оның Риппер екеніне тек «күдіктенгені» де айтылады. 1959 жылдан бері Дрюиттің өзін-өзі өлтіру уақыты, соңғы кісі өлтіруден кейін көп ұзамай, Макнагтен оны күдікті деп санауының себебі ретінде «Рипперология» деп аталатын іргетас ретінде қарастырылады. Алайда бұл полиция бастығының өзінің мемуарларында және зейнеткерлікке шыққаннан кейін Скотланд-Ярдтың 1888 жылдан кейін Уайтчепельдегі жезөкшелерді өлтіруді де Риппер жасады деп сенгенін жасырады. Көп жылдардан кейін Дрюит оның назарына келді, өйткені ол алған ақпарат, Макнагтеннің пікірінше, соншалықты сенімді болды, 1888 жылдан кейінгі кісі өлтірулер қайғылы адвокатты ақтамады. Бұл аргумент Макнагтеннің есебінің файлдалған нұсқасымен расталады, өйткені ол М.Дрюиттің тек «дәрігер екені айтылды» деп жазады, ал күдікті «жыныстық тұрғыдан ақылдан адасқан» және оның отбасы «оның кісі өлтіруші екеніне сенгенін» растайды. Айта кетейік, іс жүзінде тергеуді басқарған детектив Фредерик Абберлин Дрюиттің Риппер екеніне сенбеді. Макнагтен де суға батқан күдіктіні «жас дәрігер» немесе «медицина студенті» деп қате айтады (кейбір жазушылар Абберлиннің 1888 жылы Уайтчепельдегі күдіктімен, жас медицина студенті Джон Сандерспен шатастырғанын болжады). Жаңағы мәселеге қатысты даулы пікір – полиция бастығы «ақпарат тарату» науқанына қатысқан, кісі өлтірушінің кім екенін жариялау және жасыру үшін. Макнагтеннің халыққа Риппердің ағылшын джентльмені екенін, кедей еврей иммигрант емес екенін білдіруге тырысқаны мақтауға лайық, бірақ ол сол кездегі ең танымал жазушы Джордж Р. Симспен суға батқан жас адвокатты орта жастағы хирург ретінде көрсету үшін сөз байласыпты. Олар бұл шараны қайтыс болған күдіктінің беделді туыстарын қорғау үшін жасады (Симс сонымен қатар Макнагтеннің және Маджендидің жоғары сыныптан шыққан досы болды). Нәтижесінде Макнагтен және Симс Дрюитті «Доктор Джекил және Мистер Хайд» ретінде көрсетті (тіпті Симстің «The Referee» газетіндегі тұрақты бағанындағы Дрюиттің отбасы да «ақылсыз дәрігердің» аты-жөні жасырылған «достары» ретінде бейнеленді). Қызықтысы, Дуглас Г. Браун өзінің «Scotland Yard-тың өркендеуі» кітабында Макнагтеннің «Рипперді Ирландия кеңсесінде мырза Балфурды өлтіруге жасалған қастандықтардың басшысы ретінде тануға көрінеді» деп жазады. Бұл сілтеме оқырмандарды қызықтырады, өйткені Балфурды өлтіруге жасалған Fenian қастандықтары болғанымен, Дрюиттің осыған қатысы бар екені белгілі емес және оның қатысқандығы өте күмәнді. Жақында Браун Макнагтеннің Риппер туралы тарауының соңындағы кейбір сөздерін тым әдеби қабылдаған болуы мүмкін деген болжам айтылды. Макнагтеннің кісі өлтірушіні ұстамауынан туындаған жағдайдың билікке тигізген кері әсерін асыра көрсетті. Ол Полиция комиссарының отставкаға кеткенін және «Мажастетиңіздің бас хатшыларының бірінің ісіне жақын келді» деп мәлімдеді. Макнагтен Ішкі істер министрінің отставкаға келуіне жақын болғанын білдірген, бірақ Браун бұл сөздерді Балфурға жасалған қастандыққа сілтеме деп қате түсінген болуы мүмкін. Макнагтеннің үш күдіктінің екіншісін тек «Космински» деп атады, бәлкім Аарон Космински, Уайтчепельде тұрған және 1891 жылы психиатриялық ауруханаға жатқызылған поляк еврейі. Макнагтеннің тізімінде бірінші болып тұрғанымен, Космински күдікті деп Сир Роберт Андерсон, Монроның орынбасары және Андерсоннің кеңсе меңгерушісі, бас инспектор Дональд Свансон санайтын. Дрюит сияқты, бұл айыптауды қолдайтын нақты дәлелдер жоқ, және Андерсон мен Свансон да Космински туралы қателіктер жасады (ең маңыздысы – Космински тірі болса да, ол көп бұрын қайтыс болды деп мәлімдеді; олар сонымен қатар оны куәлік беруден бас тартқан еврей куәгері анықтады деді, бұл куәгердің Израиль Шварц болғаны жиі айтылады, бірақ бұл мәлімдемені полиция бастығы майор Генри Смит және тікелей емес жолмен Макнагтен де жоққа шығарды). Макнагтеннің есебіндегі үшінші күдікті – Михаил Острог, Ресейде туған ұры және алаяқ, ол бірнеше лақап аттарды және кейіптерді қолданды және бірнеше рет психиатриялық ауруханаларда ұсталды. Бұл күдікке де қолдайтын аз ғана дәлел бар...

Even though he missed being on the police force during the Ripper killings of 1888, Macnaghten was actively involved in the investigation of the murders of Whitechapel prostitutes between 1889 and 1891. Crimes that were initially believed by some at Scotland Yard, and certainly by the tabloid press, to be by the same perpetrator. In his memoir, Macnaghten claimed that information received "some years after" the final murder of 1888 led him to the belief that Jack the Ripper was a man who had taken his own life at the end of that year. The source of these "certain facts" that led to this "conclusion" is unidentified, though he implies in his book that it was the murderer's "own people", e. g. his relations who supposedly lived with him) who must have privately briefed the Chief Constable. Macnaghten even titles his chapter on the Whitechapel murders: "Laying the Ghost of Jack the Ripper"; meaning that the deceased "fiend" had only haunted Londoners as they were in ignorance that the killer had been in his grave for several years. In February 1891 a Conservative MP, Henry Richard Farquharson, the member for West Dorset, was telling people in London that he knew the murderer to have been a surgeon's son who had committed suicide. This story leaked to the press, though it never became a sensation. Like Macnaghten, Farquharson was a member of the upper classes who had attended Eton College and owned estates in the Far East. Macnaghten also had a potentially personal conduit of accurate information about Druitt – a close friend at the Home Office, Colonel Vivian Majendie (knighted in 1895). Colonel Majendie was also from a very distinguished family, was Chief Inspector of Munitions (1871–1898) and was justly acclaimed for his persistent bravery as a bomb disposal expert. Majendie was also related by the marriage of his first cousin's daughter, Isabel Majendie Hill, to the alleged Ripper (in 1888 Isabel had married Reverend Charles Druitt, the first cousin of Montague). According to Macnaghten, Druitt's own family "believed" he was Jack the Ripper. Due to speculation in the press about another madman, Macnaghten wrote a confidential report dated 23 February 1894 naming Druitt as a Ripper suspect and placed it on file. This document, in its entirety, was not publicly available until 1975 (the section mentioning only the suspects had been published in 1966). The alternate version of this same document, believed by many to be a draft, has never been sighted by a researcher and is thought to be lost. Instead a copy of this second version was made by Macnaghten's daughter Christabel, Lady Aberconway, who allowed some of its contents to be publicly broadcast by television presenter Daniel Farson in 1959. The name of the chief suspect was not revealed until 1965, by the American journalist and author Tom Cullen. Why Macnaghten composed two versions remains the subject of controversy, speculation and historical debate among writers on the Ripper mystery (some have argued that the so called Aberconway version is a rewrite of the 1894 original). This report proved influential for Jack the Ripper research, for it popularised the idea that the Ripper only had five true victims and also named three possible suspects. It has been widely believed for over half a century that Macnaghten, in writing from memory, committed many factual errors in his report regarding Druitt. For example, in the privately held version he inaccurately describes Druitt as a 41 year old doctor who vanished immediately after the final murder on 9 November 1888. In fact, Druitt was functioning normally, at least outwardly, at his places of work and play until the end of November 1888. This document also says that his family only "suspected" he was the Ripper. Since 1959 it has also been treated as a foundation stone of so called "Ripperology" that the timing of Druitt's suicide, so soon after the final murder, was the threadbare reason Macnaghten considered him a suspect at all. Yet this ignores that the police chief in his memoir, and from the relative safety of retirement, revealed that Scotland Yard believed Whitechapel prostitute murders after 1888 were also by the Ripper. Years later Druitt came to his attention due to information received that was judged, by Macnaghten, to be so credible that post 1888 murders could not exonerate the tragic barrister. This line of argument is buttressed by the filed version of Macnaghten's report as he notably equivocates, writing that M. J. Druitt was only "said to be a doctor", whilst affirming that the suspect was definitely "sexually insane" and his family "believed" he was the killer. Notably, Frederick Abberline, the field detective who led the investigation, did not believe that Druitt was the Ripper. Macnaghten also makes a mistake in describing the drowned suspect a "young doctor" or "medical student" (some writers have wondered if Abberline was perhaps confusing Druitt with a Whitechapel suspect in 1888 who was a young, medical student, named John Sanders). A controversial new line of argument is that the police chief was engaged in a campaign of "spin"; to both reveal and conceal the identity of the murderer. Commendably Macnaghten wanted the public to know that the Ripper was an English, gentile gentleman and not a poor, Jewish immigrant, yet he also supposedly conspired with the most famous writer of the day, George R. Sims, to disguise the drowned, young barrister as a drowned, middle aged surgeon. They did this to protect the late suspect's respectable relations (Sims was also an upper class friend of both Macnaghten and Majendie). In effect Macnaghten and Sims disguised Druitt as "Dr. Jekyll and Mr. Hyde" (even Druitt's family in Sims's regular column in "The Referee" were disguised as unnamed "friends" of the "mad doctor"). Curiously, Douglas G. Browne in his The Rise of Scotland Yard, states that Macnaghten "appears to identify the Ripper with the leader of a plot to assassinate Mr Balfour at the Irish Office." This reference is puzzling because, although there were Fenian plots to assassinate Balfour, Druitt is not known to have had any such connections and it is extremely unlikely that he did. It has been recently speculated that Browne may have taken too literally some lines by Macnaghten at the end of his Ripper chapter. Macnaghten exaggerates the negative impact on the authorities of being unable to catch the fiend. He alleges it caused the resignation of the Police Commissioner and " very nearly settled the hash of one of Her Majesty's principal Secretaries of State." Macnaghten means the near resignation of the Home Secretary, but Browne has perhaps misinterpreted these ambiguous words as an allusion to the assassination plot against Balfour. The second of Macnaghten's three suspects was identified only as "Kosminski," presumably Aaron Kosminski, a Polish Jew who lived in Whitechapel and was committed to an insane asylum in 1891. While not on the top of Macnaghten's list, Kosminski was suspected by Sir Robert Anderson, the man who succeeded Monro as Assistant Commissioner, with apparent confirmation by Chief Inspector Donald Swanson, Anderson's desk officer. As with Druitt, definitive evidence is lacking to support this allegation, and both Anderson and Swanson also made errors about Kosminski, their preferred suspect (the most significant of which was to claim "Kosminski" was long deceased when he was still alive; they also claim he was positively identified by a Jewish witness who refused to testify, often thought to be Israel Schwartz, a claim publicly and explicitly rejected by police chief Major Henry Smith, and implicitly by Macnaghten via his proxies and in his memoirs). The third suspect in Macnaghten's report was a man named Michael Ostrog, a Russian born thief and con man who affected several aliases and disguises and was detained in asylums on several occasions. Again there is little to support this suspicion against Ostrog: records indicated that he was imprisoned in France during the murders. The fact that Ostrog was arrested and imprisoned before the report was written raises the question of why Ostrog was included at all as a viable suspect. A possible yet tenuous answer has been postulated involving Eton College. Ostrog had stolen from Macnaghten's beloved alma mater and the police chief may have included the Russian in his reports as a private act of revenge. From late 1894 Macnaghten had to know that Ostrog had been cleared of the Whitechapel crimes, yet he still persisted with his inclusion and, what is more, projection into the public sphere of Ostrog as a Ripper suspect (via literary cronies).

Кейінгі мансабы, оның ішінде Комиссардың көмекшісі

1900 жылы Макнагтен "Белпер комитетінің" құрамында "қылмыскерлерді өлшеу және саусақ іздері арқылы анықтау әдісінің тиімділігін" зерттеуге қатысты. Комитет, негізінен Эдвард Генридің олардың салыстырмалы артықшылықтары туралы куәлігіне сүйене отырып, бармақ іздерін анықтау құралы ретінде пайдалануды ұсынды. Генри 1903 жылы сэр Эдвард Брэдфордтың орнын басып, комиссар болып тағайындалғанда, Макнагтен полиция комиссарының көмекшісі (қылмыс) болып тағайындалды және Метрополитен полициясы тарихындағы ең танымал істерге қатысты, соның ішінде Хоули Харви Криппен ісі мен Фарроудың екі кісі өлтіру ісіне. Аталған іс бойынша Альберт пен Альфред Страттон сотталып, бармақ іздерінің дәлелдері негізінде дарға асылды. Ол өзінің мемуарларында әділетсіз сотталған Адольф Бекті ақтаған маңызды әйел куәгерді тапқанын айтты, бұл оқиға қылмыстық апелляциялық соттың құрылуына себеп болды. Макнагтен 1907 жылы Корольдің туған күні құрметіне рыцарь атағын алды. 1912 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету тізімінде ол Бат орденінің серігі (CB) болып тағайындалды. 1913 жылғы Жаңа жылдық марапаттар тізімінде Корольдік полиция медалімен (KPM) марапатталды. Ол сонымен қатар Испанияның Ақ әскери орденінің кавалер-командоры және Данияның Даннеброг орденінің командоры болды.

Зейнетақы және кейінгі өмір

Алайда 1911 жылы Макнагтеннің денсаулығы нашарлап бастады; тіпті келесі жылы Австралияға сапар жасағаны да жағдайды жақсартпады. 1913 жылы ол жұмысынан кетуге мәжбүр болды. Макнагтеннен кейін Скотленд-Ярдқа Бэзил Томсон басшылық етті, ол Оксфордтың Нью-Колледжінде Монтегью Джон Друитпен, Макнагтеннің басты күдіктісімен бірге оқыған. 1914 жылы ол "Өмірімнің күндері" атты естеліктерін жариялады. Сондай-ақ ол Горацийдің "Поэзия өнері" (Ars Poetica) шығармасын ағылшын тіліне өлеңмен аударды, бұл жұмысқа өмірінің соңғы он жылын арнады. Макнагтен 1921 жылғы 12 мамырда Вестминстердегі королева Анна сарайында қайтыс болды.

Макнагтен көркем әдебиетте

Өмірінде сэр Мелвилл Макнагтен бірнеше романда көркемделіп суреттелген. Ол Джордж Р. Симстің "Доркас Ден детективі" (1897) атты қысқа әңгімелерінде мистер Джонсон есімді кейіпкер ретінде көрінеді. Макнагтен де, Джордж Р. Симс та Мари Беллок Лоундестің "Жаттығушы: Лондон тұманының тарихы" (1911) кітабында бейнеленген, соңғысы өзінің атын атамай, ал бұрынғысы полиция комиссары сэр Джон Берни рөлінде. Макнагтен сондай-ақ, Гай Логанның "Жек Риппердің нағыз тарихы" (1905) кітабында Уайтчепелдегі кісі өлтірушіні іздейтін батыр жеке детектив Эдмунд Блейктің прототипі саналады, онда Монтегю Друйт Мортимер Слейд кейіпінде жасырынып жүреді. Макнагтен М. Дж. Троудың "Инспектор Лестрадтың оқиғалары" (1985) романында, Инспектор Лестрад романдарының біріншісінде де кездеседі. Кітап Жек Риппер ісінің салдары мен Макнагтеннің есебіне арналған. Троу кітабында Макнагтеннің есімін "Макнагтен" деп қате жазып, оның қызының ойдан шығарылған нұсқасын ұсынады. Макнагтен Алан Мурдың "Тозақтан" атты көрнекті графикалық романының соңғы тарауларында да маңызды рөлде көрінеді.