Караваджоның «Күңгейдің өлімі» суреті: Италия бароккосының шедеврi, Лувр мұражайында сақталады. Суретте Марияның қайтысы бейнеленген, сол кезде дау тудырған туынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Караваджоның суреті
Painting by Caravaggio
"Құдай ананың қайтысы" (1606) – итальян бароккосының шебері Караваджо салған, Құдай ананың қайтысын бейнелейтін картина. Ол Париждегі Лувр мұражайының тұрақты коллекциясында сақталады.
Death of the Virgin (1606) is a painting by the Italian Baroque master Caravaggio depicting the death of the Virgin Mary. It is part of the permanent collection of the Musée du Louvre, in Paris.
Тарих
"Күйік шағылысы" картинасын суреттегенде (1601–06 ж.ж.) Караваджо Римде он бес жылдан бері жұмыс істеп жүрген еді. Діңгек шағылысының бейнесі замандастары арасында қызу пікір тудырды және приход оны лайықсыз деп санады. Джулио Манчини Караваджоның Діңгекті, мүмкін оның сүйіктісін, әйелзаты ретінде бейнелегенін ойлады, ал Джан Пьетро Беллори осы бас тартуды Діңгектің келбетімен байланыстырды. Әдептілік ережелерін бұзу Санта-Мария-делла-Скаланың рухани әкелерінің картинаны қабылдамауына және оны Караваджоның жақын ізбасары Карло Сараченидің суретімен алмастыруына әкелді. Питер Пауль Рубенстің ұсынысымен, оны Караваджоның ең жақсы туындыларының бірі деп мақтағаннан кейін, картинаны Мантуя герцогы Винченцо Гонзага сатып алды. Герцогтың елшісі Джованни Магни 1607 жылдың 1-7 сәуірі аралығында Виа-дель-Корсодағы үйінде суретті қысқа мерзімге көрмеге қойды. Көшіруге қатаң тыйым салынды. 1627 жылы герцогтың коллекциясы Англия королі I Карлға сатылды. Оның өлімінен кейін 1649 жылы Англияның басшылығы оның коллекциясын сатуға шығарды, ал картинаны Эверхард Ябах сатып алды, ол 1671 жылы оны Людовик XIV-ке француз корольдік коллекциясына сатты, ол Француз революциясынан кейін мемлекеттік меншікке айналды. Бүгінде ол Луврде ілінген. Римді тастап кеткенге дейін, ол суретшілер академиясында екі аптаға жуық уақыт көрсетілді. Алайда, Караваджо сол кезде Римнен қашып кетіп, ешқашан ашық түрде қайтып оралмады. (Римдегі жиі ұрыс-даулардың бірінде, шаршаңқы және импульсивті Караваджо теннис ойынынан кейін семсер шайқасында Рануччо Томассони деген адамды өлтірді.)
When he painted The Death of the Virgin (c. 1601–06), Caravaggio had been working in Rome for fifteen years. The depiction of the Death of the Virgin caused a contemporary stir, and was rejected as unfit by the parish. Giulio Mancini thought Caravaggio modelled a prostitute, possibly his mistress, as the Virgin. and Gian Pietro Bellori attributed the rejection to the appearance of the Virgin. The breach of decorum led to a rejection of the painting by the fathers of Santa Maria della Scala and its replacement by a picture by Carlo Saraceni, a close follower of Caravaggio. Upon the recommendation by Peter Paul Rubens, who praised it as one of Caravaggio's best works, the painting was bought by Vincenzo Gonzaga, Duke of Mantua. Giovanni Magni, the duke's ambassador, briefly exhibited the painting in his house on the Via del Corso, between 1 and 7 April 1607. Copying was absolutely forbidden. The duke's collection was sold to Charles I of England in 1627. After his execution the English Commonwealth put his collection up for sale in 1649, and the painting was bought by Everhard Jabach, who in 1671 sold it to Louis XIV for the French Royal Collection, which after the French Revolution became the property of the state. Today it hangs in the Louvre. Prior to leaving Rome, it was shown at the Academy of Painters for under two weeks. However, Caravaggio had fled Rome by then, never to publicly return. (During one of his frequent brawls in Rome, the mercurial and impulsive Caravaggio had killed a man, Ranuccio Tomassoni, in a sword fight following a tennis game.)
Сипаттама
Бұл сурет көлемі, бірбеткейлігі және фотореалистік тұрғысынан Ватикандағы Караваджоның «Қабірге қою» туындысын еске түсіреді. Тұлғалар дерлік өмірлік мөлшерде бейнеленген. Мария қарапайым қызыл көйлек киіп, жатып жатыр. Басы салбырап, қолы төмен түсіп, ісінген, жайылып жатқан аяқтары – Құдай анасының мәйітінің жалаңаш және шынайы бейнесін көрсетеді. Караваджо әдетте Құдай анасының қасиеттілігін көрсету үшін қолданылатын иконографиядан толығымен бас тартады. Бұл денеде, діни суреттердегі құрметпен бейнеленген кескіндердің ешқайсысы қалмаған. Караваджоның суреті – Марияның өлімі анық көрінетін соңғы маңызды католик туындысы. Караваджо оның көтерілуін емес, қайтысын бейнелейді. Бұл тұлға, Ренассанс және Барокко дәуіріндегі көтерілу суреттері сияқты, 50 немесе одан да көп жастағы әйелге қарағанда әлдеқайда жас көрінеді; орта ғасырлық өлім бейнелеулері бұл тұрғыдан алғанда көбінесе шынайырақ болды.
The painting recalls Caravaggio's Entombment in the Vatican in scope, sobriety, and the photographic naturalism. The figures are nearly life sized. Mary lies reclined, clad in a simple red dress. The lolling head, the hanging arm, the swollen, spread feet depict a raw and realistic view of the Virgin's mortal remains. Caravaggio completely abandons the iconography traditionally used to indicate the holiness of the Virgin. In this cast off body, nothing of the respectful representation found in devotional paintings remains. Caravaggio's painting is the last major Catholic work of art in which Mary is clearly dead. Caravaggio does not depict an assumption but her death. The figure, like that in nearly all Renaissance and Baroque Assumptions, looks much younger than a woman some 50 or more years old; medieval depictions of the death were often more realistic in this respect.
Ықпал
Бұл картина XVI ғасырдың соңы мен XVII ғасырдың басында Караваджо тудырған иконографиялық және формальді революцияны бейнелейді. Әртіс өзін құнды, жасаңқы манеризм әуесінен алыстатып, шыншыл, күшті, сергекті стильді қалыптастырды. Ол қасиетті бейнелерді бейнелеудің қағидаларына алаңдамай, адамдардың өмірін және сезімдерін беру міндетін қойды. Оның XVII ғасырдағы көркемдік ойлаудың қалыптасуына тигізген әсері зор болды.
This painting illustrates the iconographic and formal revolution that Caravaggio instigated in the late 16th and early 17th centuries. Distancing himself from the precious, affected mannerist vogue, the artist inaugurated a frank, robust, energetic style. He took on the task of translating people's reality and emotions without worrying about the conventions of representations of the sacred. His impact on the evolution of pictorial conceptions in the 17th century was considerable.