Кіріспе

Ньюпорттағы шлюздар сериясы, Уэльс. Он төрт шлюз – бұл Уэльстің оңтүстігіндегі Ньюпорт қаласындағы Роджерстоунда орналасқан, сондай-ақ Cefn Flight деп аталатын Монмутшир каналының Крамлин тармағындағы шлюздар сериясы. Шлюздер қатары 1799 жылы аяқталды және су деңгейін 160 фут (50 м) көтеріп, 800 ярд (740 м) қашықтықта орналасқан. Бұл Ұлыбританиядағы ірі каналдардың ең тік көтерілістерінің бірі, және құлыптардың көп санымен байланысты, оны елдегі ең маңызды нысандардың біріне айналдырады. Шлюздер қатарына сумен жабдықтауды реттеу үшін бірнеше су қоймалары, тоғандар, шлюздер және бөгеттер кіреді, ал жеке шлюздердің арасында ортақ қақпалар жоқ. Сондықтан бұл шлюздердің баспалдағы емес, шлюздер қатары болып табылады.

Тарих

Монмутшир каналы 1792 жылғы маусымда Парламент актісімен бекітілді. Ол Ньюпорттан Понтневиндке дейінгі негізгі желіден тұрады, ол ақырында Брекон және Абергавенни каналымен қосылатын болды, сондай-ақ, қазір Малпас деп аталатын Криндайдан Крамлинге дейінгі тармақтан да құралды. Екі бөлім де көптеген шлюздермен жабдықталған: негізгі желі 41 шлюз арқылы 133 метрге, ал тармақ 32 шлюз арқылы 109 метрге көтерілді. Крамлин тармағындағы Роджерстоун шлюздері ең көп шлюздерге ие болды. Бұдан өзге, тармақта Аберкарн қаласында жеті, Алт-Йер-Ин қаласында бес шлюз болды. Томас Дадфорд кіші жобаның инженері болып тағайындалды, бірақ ол сол кезде Гламорганшир каналы мен Леоминстер каналында да жұмыс істеді. Канал кезең-кезеңмен ашылды, және 1796 жылғы ақпан айында негізгі желі ашылған кезде, Роджерстоуннан Алт-Йер-Иннге дейінгі бөлімінен басқа Крамлин тармағының көп бөлігі аяқталды. Компания 1799 жылғы сәуірде жұмыстың аяқталғанын ресми түрде жариялады. Дадфорд 1798 жылға дейін жобада жұмыс істеді, ал Роджстон шлюздері оның маңызды жетістіктерінің бірі болды. Шлюздердің тығыз орналасуы және олардың арасындағы шағын су алабы мәселесі жанама тоғандарды қосу арқылы шешілді, бұл су құймаға қосылғанда немесе алынғанда деңгейдегі өзгерістерді азайтуға көмектесті. Канал Ұлыбританияның негізгі канал желісінен оқшауланғандықтан, Дадфорд шлюздердің мөлшерін өзі таңдай алды. Бастапқыда қайықтардың ұзындығы 19 метр, ені 2 метр болды, бірақ бұл көрсеткіштер тез арада 20 метрге және 3 метрге дейін ұлғайтылды, бұл қайықтарға 25-28 тонна жүк тасымалдауға мүмкіндік берді. Шлюздердің жалпы биіктігі туралы нақты мәліметтер әртүрлі, мысалы, Николсон бір бетте 47 метр және 51 метр деп келтіреді. Дадфорд еңістің биіктігін басып өту үшін шлюздерді топтастырды: бес жұп және үштік топ (10, 11 және 12 нөмірлі шлюздер), ал 21-ші шлюз жеке орналасқан. Монмутшир каналы әрқашан кеңірек желінің бөлігі болды, оның көп бөлігі трамвай жолдарынан тұрды, олардың көпшілігі компанияға тиесілі және олармен салынды. Желі кеңейтіліп, локомотивтермен жұмыс істеуге бейімделді, сондықтан 1865 жылы Монмутшир компаниясы Брекон және Абергавенни каналын сатып алған кезде, канал аз қолданылды, ал бірігу оларға теміржолмен көбірек жүк тасымалдауға мүмкіндік берді. 1880 жылдан бастап канал Ұлы Батыс темір жолы компаниясының құрамына кірді, ол 1909 жылы Крамлиндегі тармақтың қысқа бөлігін жапты, ал қалған бөлігі 1948 жылы каналдарды мемлекеттік меншікке алғаннан кейін 1949 жылы қабылданған Британдық көлік комиссиясы заңымен жабылды. Келесі жылы Эдвардс шлюздердің жұмыс істемейтінін және каналдың су өсімдіктерімен тығыз жабылғанын, сондықтан оны каноэмен жүзуге болмайтынын жазды.

Қалпына келтіру

Брекон және Абергавенни каналын қалпына келтіру 1961 жылы Брекон маяктары ұлттық паркін құру аясында басталды, бірақ Монмутшир каналына назар 1965 жылға дейін аударылмады. Осы жылы Ішкі су жолдары қауымдастығы Оңтүстік Уэльс бөлімін құрды, себебі Квмбран кеңесі өз қарауындағы бөлікті су бақтары мен ойын алаңдарына айналдыруды жоспарлаған. Осы топ каналдың қалдықтарын қорғау үшін үгіт жүргізе бастады. Екі жыл өткен соң, Ньюпорт (Монмутшир) каналы қоғамы қалпына келтіруді итермелеу үшін құрылды, ал 1968 жылы балық аулаушылар Риска, Магор және Сент-Меллонс каналын сақтау қоғамын құрды. Крамлин тармағындағы алғашқы еріктілер тобы 1969 жылдың наурыз айында жұмыс істеді. Шлюздердегі алғашқы қайта құру жұмыстары 2003 жылдың басында, Cefn Lock жөнделген кезде басталды. Бұл шағын учаскеде кеме жүргізуге мүмкіндік берді. Біраз уақыт бойы тек жоғарғы шлюз ғана сумен толтырылған еді. 21-ші шлюздің (Жоғарғы шлюз) үстіндегі су алабында су жиі үзіліп тұратын. Бұл Mon & Brec Canals Trust еріктілеріне қиындық туғызды, олар 2004 және 2006 жылдар аралығында бірнеше рет шлюз арқылы кеме сапарларын жүзеге асырды. 2007 жылдың 23 наурызында Ньюпорт қалалық кеңесі мен Каналдар қорының бірлескен ұсынымынан кейін Heritage Lottery Fund-тан 700 000 фунт стерлинг көлемінде грант алынды. Бұл шлюздердің жоғарғы жағындағы келесі төрт шлюзді қалпына келтіруге мүмкіндік берді. 20, 19, 18 және 17-ші шлюздердегі жұмыстар 2010 жылы басталды және 2011 жылы аяқталды. Он төрт шлюз каналы мен конференц-орталығы жоғарғы шлюздің төменгі жағындағы су алабының жанында орналасқан және канал туралы көрмелер, жергілікті өнердің алмасатын көрмелері, жиналыстар залы және шайхананы қамтиды. Орталық канал бойымен экскурсиялар ұйымдастырады. Іске қосылған алғашқы үш жылда орталыққа 150 000 келуші келді.