Плассенбург сарайы: Кульмбах тарихы

Кіріспе

Пляссенбург – Бавариядағы Кулмбах қаласындағы қамал. Ол Германиядағы ең әсерлі қамалдардың бірі және қаланың символы. Алғаш рет 1135 жылы айтылған. Плассенберг әулеті Андхс графтарының (кейіннен Андхс-Мерения герцогтарының) вассалдары болды және Плассенбургті өздерінің резиденциясы ретінде пайдаланды. Гуттенбергтер әулеті, Франконияның танымал ақсүйектер әулеті, 1149 жылға дейін Гунделох фон Блассенберг (Плассенберг) тамырларын жатады. Гуттенберг атауы Гуттенбергтен шыққан және шамамен 1310 жылы Генрих фон Блассенберг қабылдаған. 1340 жылдан бастап Гогенцоллерндер Плассенбург қамалынан 1604 жылға дейін Франкониядағы жерлерін басқарды. Пляссенбург Гогенцоллерндер үшін бекініс және резиденция болды. 1554 жылы маркграф Альберт Алкивиадтың екінші маркграф соғысының (1552–1554) соңында қиратылды. Кейіннен Плассенбург сәулетші Каспар Вишердің жобасымен әсерлі бекініс және ірі сарай ретінде қайта жаңартылды. 1792 жылы маркграф Александр Плассенбургті өзінің туысы Пруссия короліне сатты. 1806 жылы Наполеонның інісі Жером Бонапарт басқаратын бавариялық және француз әскерлері Плассенбургті қоршады. 1810 жылы Кулмбах Баварияның құрамына кірді, ал қамал түрме және әскери госпиталь ретінде пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Тодт» ұйымы Плассенбургті оқу лагері және демалыс орны ретінде пайдаланды. Бүгінде қамал мұражай және мәдени шаралар өткізілетін орын. Онда Пруссияның әскери артефакттары мен портреттерінің маңызды коллекциясы сақталған.

Тарих

Плассенбург қамалы алғаш рет 1135 жылы тарихта көрсетілген, оны Андекс графы Бертольд II «Plassenberch графы» деп атаған. Ол, болжам бойынша, бұрынғы бекінілген шаруашылықтың батысына салынған қамалдың негізін қалаушысы да болған. Бастапқыда қамал Жоғарғы Майн және Франкон орман аймақтарындағы Меран билеушілерінің маңызды тірегі болды. Соңғы Андекс-Мерандық, VIII Оттон қайтыс болғаннан кейін, оның жеңгесі мұрасын бөлісті. Плассенбург қамалы, Кульмбах, Бернек, Голдкронах, Вирсберг, Требгаст және Прецендорф (қазіргі Himmelkron) Ваймар-Орламюнде графтары Герман III және Отто III-ге тиді. Герман II (1247 жылы қайтыс болған) мен Андекс-Мерандық Беатрикс екі ұлы бастапқыда «Плассенбург иелері» ретінде бірлесіп билік жүргізді. 1278 жылдан кейін олар әкесінің мұрасын бөлісті, соның нәтижесінде Отто III-ге Плассенбург иелігі мен Веймар аймағы берілді. 1285 жылы Отто III қайтыс болды, ал Плассенбург оның ұлы Отто IV-тің қолына көшті. Оның ұлы, Орламюнде графы Отто VI, 1323 жылдан бері «Плассенбург иегері» деп аталған Орламюнде әулетінің жалғыз өкілі болды. 1338 жылы ол бұл иелікті, сондай-ақ Плассенбург, Кульмбах, Требгаст және Бернек қалаларын Нюрнберг бурграфы Иоанн II-ге кепілге берді. Осының салдарынан, 1340 жылы Отто VI қайтыс болғаннан кейін Плассенбург Хогенцоллерн әулетінен шыққан Нюрнберг бурграфтарының иелігіне өтті. Бірте-бірте Плассенбург қамалы Гогенцоллерндер үшін жаңа билік орталығына айналды. Нюрнберг бурграфы Фредерик V (1357–1397 жылдары билеген) тұсында Плассенбург дәстүрлі бурграв резиденциясы болған Кадольцбургті де басып өтті. 1397 жылы бурграф Фредерик V билік ісінен қол үзді және зейнетке шығу үшін Плассенбургті таңдады. Гогенцоллерндердің Франкониядағы иелігі 1385 жылғы Dispositio Fridericiana-ға сәйкес оның ұлдары Иоанн III және Фредерик VI арасында бөлісті, соңғысы Бранденбург сайлаушысы атанды. Осылайша, Плассенбург «Таулар княздығының» (Fürstentum ob dem Gebirg) билік орталығы болды, кейіннен Бранденбург-Кульмбах маркграфтығына айналды. 1420 жылы Иоанн III қайтыс болғаннан кейін оның иелігі ағасы Фридрихке тиді, ол 1421 жылы өзінің иелігін басқару үшін «Таулар капитаны» лауазымын құрды. Плассенбург осы төбелі княздықтың әкімшілік орталығы 16 ғасырдың ортасына дейін қалды. 1493 жылғы наурыз айында Бранденбург графинясы Барбараның тұтқындалуы Плассенбург қамалының отбасылық түрме ретіндегі қайғылы тарихын бастады. Бұл 1515 жылғы ақпанда Марграф Казимир Бранденбург-Кульмбахтың әкесі, Марграф Фредерик I Бранденбург-Ансбахты Плассенбургтегі мұнара бөлмесіне қамауымен шарықтауға жетті, ол он екі жыл бойы одан шыға алмады. 1542 жылы Бранденбург-Кульмбах марграфы Альберт II маркграфтардың резиденциясын Плассенбургтен алғаш рет Байройтқа көшірді, содан бері Плассенбург негізінен елді қорғау бекінісі ретінде қызмет етті.

Plassenburg Castle was first mentioned in 1135, when it was described by Count Berthold II of Andechs as comes de Plassenberch. Presumably he was also the founder of the castle, which was built to the west of an earlier fortified farmstead. To begin with, the castle was a central supporting stronghold for the Meranian rulers of the Upper Main and Franconian Forest. After the death of the last Andechs Meranian, Duke Otto VIII, his brother in law divided his inheritance. Plassenburg Castle, along with Kulmbach, Berneck, Goldkronach, Wirsberg, Trebgast, and Pretzendorf (now Himmelkron) went to Hermann III and Otto III, the Counts of Weimar Orlamünde. The two sons of Herman II (died 1247) and Beatrix of Andechs Merania initially ruled together as "Lords of Plassenburg". After 1278 they divided the inheritance of their father, whereupon Otto III was given sole possession of the domain of Plassenburg and the territory around Weimar. Otto III died in 1285 and the Plassenburg appeared soon afterwards in the hands of his son Otto IV. His son in turn, Count Otto VI of Orlamünde, who was the only Orlamünde since 1323 who was described as "Lord of Plassenburg", pledged this lordship together with the Plassenburg, Kulmbach, Trebgast and Berneck in 1338 to Burgrave John II of Nuremberg. As a result, after Otto VI's death in 1340, Plassenburg fell to the Burgraves of Nuremberg from the House of Hohenzollern. Gradually, Plassenburg Castle developed into a new centre of power for the Hohenzollerns. At the time of Burgrave Frederick V of Nuremberg (who reigned 1357–1397), the Plassenburg had already outstripped the Cadolzburg a traditional burgravial residence. In 1397 Burgrave Frederick V stepped down from the business of government and chose the Plassenburg as his retirement home. The Hohenzollerns' territory in Franconia was divided between his sons, John III and Frederick VI, later to be the Elector of Brandenburg, in accordance with the Dispositio Fridericiana of 1385. Thus, the Plassenburg became the centre of power for the so called Principality of the Mountains (Fürstentum ob dem Gebirg), later the Margraviate of Brandenburg Kulmbach. After the death of John III in 1420, his estate fell to his brother, Frederick, who, in 1421, created the office of "Captain of the Mountains" to rule his domain. Plassenburg remained the administrative centre of this hilly principality until after the middle of the 16th century. The imprisonment of the Countess Barbara of Brandenburg in March 1493, began the sad chapter of Plassenburg Castle as a family prison. This reached a peak in February 1515 when Margrave Casimir of Brandenburg Kulmbach locked up his father, Margrave Frederick I of Brandenburg Ansbach, in a tower room at Plassenburg from which he could not leave for 12 years. In 1542, Margrave Albert II of Brandenburg Kulmbach moved the Residenz of the Margraves of Brandenburg Kulmbach for the first time from Plassenburg, which continued to serve primarily as a country fortress to Bayreuth from then on.