Кіріспе
Карлтон "Карти" С. Финкбейнер (30 мамыр 1939 жылы туған) – американдық демократ саясаткер және Огайо штатының Толедо қаласының бұрынғы мэрі. Барлығында, Финкбейнер Толедо мэрі лауазымына 40 жыл ішінде 7 рет үміткер болды. Ол 1993, 1997 және 2005 жылдары төрт жылдық мерзімге сайланды; 1981 жылы (Дуглас ДеГудқа), 1987 жылы (Донна Оуэнске), 2015 жылы (Паула Хикс Хадсонға) және 2021 жылы (Уэйд Капсюкевичке) жеңілді. Алғаш рет 1993 жылы сайланған ол 1994 жылдың 1 қаңтарында қызметке кірді. 1997 жылы ол екінші мерзімге үміткер болу үшін қарсыласы Ник Виховскиді жеңді. Мерзімнің шегі үш рет қатарынан сайлауға қатысуға мүмкіндік бермеді. 2002 жылы оның орнын бұрынғы мэр Джек Форд басты. Бірінші әкімшіліктен кейін Финкбейнер Толедо-Лукас округі порты басқармасында қызмет етті. Ол Толедодағы ABC телеарнасымен бірігіп, "Carty & Company" атты жексенбілік қоғамдық-саяси бағдарламасын жүргізді. Сондай-ақ, ол "Бұл жай ғана дұрыс емес!" деген апталық редакциялық рубрикаға материалдар жазды. Финкбейнер 2005 жылдың мамырында WTVG телеарнасынан кетті. 2005 жылдың 30 маусымында Финкбейнер үшінші мерзімге мэрлікке үміткер болатынын жариялады. Ол Толедо мэрін сайлаудың алғашқы кезеңінде жеңіске жетті, дауыс берушілердің 37 пайызын алып, бұл көрсеткіштің бұрынғы мэр Фордтың 29 пайызынан жоғары болды. 2005 жылдың 8 қарашасында Финкбейнер қайтадан мэр болып сайланды. 2006 жылдың 3 қаңтарында жеке салтанатта Финкбейнер үшінші рет мэрлікке ант берді. Карти өзінің үшінші рет мэрлікке үміткерлігі соңғысы екенін және қайта сайлануға түспейтінін мәлімдеді. Қалалық қаржы деректеріне сәйкес, "Toledo Blade" газеті растағандай, Финкбейнер қаладан 48 миллион долларлық дефицитпен кетіп қалды, оны 2010 жылы Карти Финкбейнердің орнын бастан басқан тәуелсіз кандидат, Огайо штатының өрттен қорғау маршалы Майкл П. Белл мұра етті. Финкбейнер әйелі Эми Финкбейнермен бірге Оңтүстік Толедода тұрады. Оның үш баласы – Райан, Дженни және Кэти, сондай-ақ бес немересі бар. 2015 жылдың 29 тамызында Финкбейнер Толедо мэрі лауазымына төртінші рет үміткер болатынын жариялады. 2015 жылғы сайлауда, Майкл Коллинстің мерзімінің қалған бөлігін толтыру үшін Паула Хикс Хадсон жеңіске жетті. 2021 жылдың шілдесінде Финкбейнер Толедо мэрі лауазымына қайтадан үміткер болу үшін өтініш берді, бұл ретте бұрынғы мэр Уэйд Капсюкевичке қарсы тұрды.
Carleton "Carty" S. Finkbeiner (born May 30, 1939) is an American Democratic politician and former mayor of Toledo, Ohio. In all, Finkbeiner has run for Toledo mayor seven times, spanning a period of 40 years. He was elected to four year terms in 1993, 1997, and 2005; he lost in 1981 (to Douglas DeGood), 1987 (to Donna Owens), 2015 (to Paula Hicks Hudson), and 2021 (to Wade Kapszukiewicz). First elected in 1993, he took office on January 1, 1994. In 1997, he defeated challenger Nick Wichowski to win a second term. Term limits prevented him from running a third consecutive time. He was succeeded by former mayor Jack Ford in 2002. Following his first administration, Finkbeiner served on the Toledo Lucas County Port Authority board. He joined the ABC affiliate in Toledo and hosted Carty & Company, a Sunday morning public affairs show. He also contributed a weekly editorial segment, It's Just Not Right! Finkbeiner left WTVG in May 2005. On June 30, 2005, Finkbeiner announced that he would seek a third term as mayor. He won the Toledo mayoral primary, winning roughly 37% of the vote in comparison to 29% earned by incumbent Ford. On November 8, 2005, Finkbeiner was re elected mayor. Finkbeiner was sworn in for his third term as mayor in a private ceremony on January 3, 2006. Carty announced that his third run as mayor would be his final one and he would not seek re election. According to city finance records verified by the Toledo Blade, Finkbeiner left the city with a 48 million dollar deficit which was inherited by Ohio Fire Marshall Michael P. Bell, an Independent, who succeeded Carty Finkbeiner in 2010. Finkbeiner resides with his wife, Amy Finkbeiner, in South Toledo. He has three children: Ryan, Jenny, and Katie, and five grandchildren. Finkbeiner announced plans to run for a fourth term as mayor of Toledo on August 29, 2015. The 2015 election, to fill the remainder of Michael Collins' mayoral term, was won by Paula Hicks Hudson. In July 2021, Finkbeiner filed a petition to run again for mayor of Toledo, challenging incumbent Wade Kapszukiewicz.
Ерте өмір
Финкбайнер 1939 жылы Толедода дүниеге келіп, Толедода өсті. Оның әкесі инженер, ол қалалық су және кәріз жүйелерін салуға маманданған; ол Огайо кәсіби инженерлер қоғамының бір кездегі президенті болған. Финкбайнер Мауми Вэлли Кантри күндізгі мектебін бітірді, онда ол штаттағы үздік орта мектеп квотербегі болды. Ол Коннектикут штатындағы Троица колледжінде оқыды, онда футбол, бейсбол және баскетболдан хат алды, бірақ бас жарақаты оның спорттық мансабын аяқтады; ол Огайо штатындағы Гранвилл қаласындағы Денисон университетіне ауысып, 1962 жылы бакалавр дәрежесін алды. Бітіргеннен кейін ол Толедоға оралып, Мауми Вэллиде сабақ беріп, футболдан жаттықтырды. 1963 жылы Толедо университетінде футболдан көмекші жаттықтырушы болып жұмысқа қабылданды, сонымен қатар дене тәрбиесі сабақтарын оқытты. 1967-1969 жылдары ол Толедо қаласының экономикалық мүмкіндіктер кеңсесінің директорының орынбасары болды, ол кедейлікпен күресу бағдарламаларын басқарды. 1970 жылдардың басында ол Youth For Understanding халықаралық студенттер алмасу бағдарламасында жұмыс істеді.
1970 жылдар: Конгресске республикалық ретінде сайлау науқаны
1974 жылы Финкбейнер АҚШ Өкілдер палатасына орташа республикашыл ретінде кандидат болып түсті, қарсыласы 22 жылдан бері қызмет етіп келе жатқан демократ Луд Эшли болды. Уотергейт жанжалының кезінде республикашылар үшін саяси ахуал қиын болғанына қарамастан, ол күтілгеннен жақсы нәтиже көрсетіп, дауыстардың 47%-ын жинады. 1976 жылы ол тағы да Эшлиге қарсы сайланды, бірақ Эшли Финкбейнердің тұрақсыз жұмыс тәжірибесін сынап, 10 пайыздық айырмамен жеңіске жетті.
1980 жылдар: Республикалық, тәуелсіз және демократ ретінде науқандар
1979 жылы ол Толедо қалалық кеңесіне республикашыл ретінде сайланды, ал 1981 жылы қазіргі демократ мэр Дуглас ДеГудқа қарсы шықты. ДеГуд шамалы артықшылықпен жеңіске жетті, Финкбейнерді 50,2%-ға 49,8% есебімен басып озды, бірақ оған 3:1 үлеспен көп шығын жұмсады. 1983 және 1985 жылдары Финкбейнер тағы да қалалық кеңеске сайланды, екеуі де тәуелсіз ретінде, бірақ кейін Демократиялық партияға қайта қосылды. 1987 жылы ол демократ ретінде екі мерзімдік республикалық мэр Донна Оуэнске қарсы шықты. Бірақ бұл нәтижелер Финкбейнер мен Оуэнстің қарашадағы жалпы сайлауда қайта кездесетінін көрсетті. Финкбейнер мен Оуэнстің арасындағы науқан жағымсыз және жеке сипатта болды, бұл ұлттық назарды өзіне тартты. Оуэнс Финкбейнердің «ақылға сыймас идеяларын» сынап, оның балаларға жәрдемақы төлеу бойынша 3000 доллар қарызы бар екенін айыптады, бірақ ол бұл айыптаманы жоққа шығарды; Финкбейнер Оуэнсті Толедоның аудандарының есебінен үлкен қалалық даму мүдделерінің ықпалында деп айыптады. Финкбейнердің жұмыс тәжірибесі тағы да мәселе болды, Оуэнс оның салық декларациясында өткен жылы ол қалалық кеңес жалақысынан басқа табыс көзі болмағанын, яғни 7800 доллар ғана тапқанын көрсеткенін атап өтті. Associated Press екеуінің «бір-біріне шын ниетпен жек көрушілікпен қарайтынын» хабарлады; оның бұрынғы қарсыласы Луд Эшли «Дона үшін демократтар» деген топты басқарды. Жалпы сайлауда Оуэнс Финкбейнерді 52%-ға 48% есебімен жеңді. Финкбейнер оны құттықтаудан бас тартып, оның науқанын «қала тұрғындарына жасалған құрметсіздік» деп атады. Енді қалалық кеңес жалақысы болмағандықтан, Финкбейнер Толедо маңындағы жиһаз дүкенінде жұмыс істеді. Басқа нәрселермен қатар, ол «телевизиялық жарнамаларда көптеген қоғамдық мәселелерді талқылай бастады, сонымен қатар дүкенді жарнамалады». Ол сондай-ақ, Crackdown Inc. деп аталатын есірткіге қарсы күрес тобын құруға көмектесті және оның атқарушы әкімшісі болды. Финкбейнер 1989 жылы Оуэнске қарсы мэрлікке қайта үміткер болады деп мәлімдеді, бірақ кейіннен Лукас округінің Демократиялық партиясы Джон МакХьюды қолдағаннан кейін үміткерліктен бас тартты. МакХью сол жылы Оуэнсті жеңіске жеткізді, ал сайлаушылар Финкбейнерді қалалық кеңеске қайта сайлады, онда оның әріптес кеңес мүшелері оны вице-мэр етіп сайлады. 1974 жылдан бері Финкбейнердің сегіз рет сайлауға қатысуы оны қаладағы ең танымал саясаткерге және дау-дамай ошағына айналдырды. Associated Press газетінің бір мақаласында: «Карти Финкбейнер: Толедолықтар оны жақсы көреді немесе жек көреді» делінген.
Finkbeiner announced another run for mayor against Owens in 1989, but he later withdrew after the Lucas County Democratic Party endorsed John McHugh. McHugh easily defeated Owens that year, while voters returned Finkbeiner to city council, where his fellow council members elected him vice mayor. Finkbeiner's eight runs for office since 1974 had made him perhaps the best known politician in the city and a center of controversy. As an Associated Press headline put it: "Carty Finkbeiner: Toledoans either love or hate him":
Blockquote |text=Finkbeiner's approach to issues has made him a popular, but misunderstood, politician. Residents love him or hate him; there's no middle ground. He has alienated local power brokers, saying corporate leaders "sit at the exclusive Toledo Club drinking martinis, talking about workers who make too much money while they make plans to move their factories out of the city." Finkbeiner has been called an urban populist — a title he wears like a badge of honor — for his fight to get the city to spend more money in neighborhoods rather than on downtown riverfront projects. He has been called a political opportunist, who switches parties and issues when expedient. Council rejected the curfew, but Finkbeiner and future mayor Jack Ford led a signature drive to put the issue before voters, who approved it. In 1992, Finkbeiner and a group of other city leaders proposed a switch from a city manager form of government to a strong mayor system. Previously, much of the role of Toledo's mayor was ceremonial, with little more power than other city council members and administrative authority invested in the city manager. Finkbeiner also proposed switching from at large city council seats to a mix of at large and neighborhood districts, which appealed to civil rights groups. Toledo voters had rejected strong mayor proposals six times in the previous 55 years, most recently in 1988, when sitting mayor Owens opposed it. But this time, voters approved the change, setting up the 1993 election to pick the city's first "strong mayor" in decades. The candidates in 1993 included three members of Toledo city council: Finkbeiner, Democrat Peter Silverman, and independent Mike Ferner. Also running were Republican Paula Pennypacker, a former radio talk show host who had lost to McHugh in 1991, and Bill Boyle, a former Lucas County Democratic Party chairman. In the non partisan primary, Finkbeiner came out on top with 27%, followed by Ferner with 23%, Boyle with 19%, Silverman with 16%, and Pennypacker with 10%. As in 1987, the campaign took on a nasty tone. Finkbeiner allies attacked Ferner for being an agnostic and over his (honorable) discharge from the Navy in 1973 as a conscientious objector. A Ferner supporter said he had fired Finkbeiner from his brief stint running Crackdown Inc. in 1990 for "incompetence." A poll two weeks before the election showed Ferner with a 17 point lead. But Finkbeiner's late attacks gave him a boost, and unofficial returns on election night gave Finkbeiner a 702 vote lead, out of more than 92,000 votes cast. A recount later reduced that total to 672 votes.
Блокquote |мәтін=Финкбейнердің мәселелерге қатысу тәсілі оны танымал, бірақ түсініксіз саясаткер етіп көрсетті. Тұрғындар оны жақсы көреді немесе жек көреді, арасы жоқ. Ол жергілікті билік иелерін ренжітті, корпорация басшылары «Толедо клубында мартини ішіп, тым көп ақша табатын жұмысшылар туралы әңгімелеседі, ал олар өз фабрикаларын қаладан көшіруді жоспарлайды» деді. Финкбейнер қалалық популист деп аталады — ол бұл атақты мақтан тұтады — қаланың өзен жағалауындағы жобаларға емес, аудандарға көбірек ақша жұмсау үшін күрескені үшін. Ол партиялар мен мәселелерді қажет болған кезде ауыстыратын саяси мүмкіндікшіл деп айыпталды. Кеңес коменданттық сағатты қабылдамады, бірақ Финкбейнер мен болашақ мэр Джек Форд бұл мәселені сайлаушылардың қарауына беру үшін қол қою науқанын ұйымдастырды, олар оны мақұлдады. 1992 жылы Финкбейнер және басқа да қала басшылары қала басқарушысының басқару формасынан күшті мэр жүйесіне ауысуды ұсынды. Бұрын Толедо мэрінің рөлі көбінесе рәсімдік болды, қалалық кеңес мүшелерінен көп айырмашылығы жоқ және әкімшілік билік қала басқарушысына берілген. Финкбейнер сондай-ақ, азаматтық құқықтарды қорғаушы топтарға ұнаған үлкен және аудандық округтердің аралас бөлігіне үлкен қалалық кеңес орындарын ауыстыруды ұсынды. Толедолық сайлаушылар өткен 55 жылда күшті мэр ұсыныстарын алты рет қабылдамады, соңғы рет 1988 жылы, ол кезде қала әкімі Оуэнс оған қарсы болды. Бірақ бұл жолы сайлаушылар бұл өзгерістерді мақұлдап, 1993 жылы қалада ондаған жылдардан бері алғашқы «күшті мэрді» сайлауға жол ашты. 1993 жылғы үміткерлерге Толедо қалалық кеңесінің үш мүшесі кірді: Финкбейнер, демократ Питер Сильверман және тәуелсіз Майк Фернер. Сондай-ақ, 1991 жылы МакХьюдан жеңілген бұрынғы радио ток-шоу жүргізушісі, республикашыл Паула Пеннипакер және Лукас округінің бұрынғы Демократиялық партиясының төрағасы Билл Бойл де жарысқа қатысты. Партиялық емес алғашқы сайлауда Финкбейнер 27% дауыс жинап, Фернер 23%, Бойл 19%, Сильверман 16% және Пеннипакер 10% дауыс жинап, көшбасшы болды. 1987 жылы болғандай, науқан да жағымсыз тонға ие болды. Финкбейнердің одақтастары Фернерді агностик болғаны үшін және 1973 жылы діни сенімінен бас тартқандықтан әскери-теңіз күштерінен құрметпен босатылғаны үшін сынады. Фернердің жақтасы ол 1990 жылы «қабілетсіздігі» үшін Финкбейнерді Crackdown Inc. басқарушысы қызметінен босатқанын айтты. Сайлауға екі апта қалғанда жасалған сауалнама Фернердің 17 ұпайға басымдық танытқанын көрсетті. Бірақ Финкбейнердің соңғы шабуылдары оған көмектесті, ал сайлау күнінің ресми емес нәтижелері Финкбейнерге 92 000-нан астам дауыспен 702 дауыс артықшылық берді. Кейіннен қайта санау осы санды 672 дауысқа дейін азайтты.
Finkbeiner announced another run for mayor against Owens in 1989, but he later withdrew after the Lucas County Democratic Party endorsed John McHugh. McHugh easily defeated Owens that year, while voters returned Finkbeiner to city council, where his fellow council members elected him vice mayor. Finkbeiner's eight runs for office since 1974 had made him perhaps the best known politician in the city and a center of controversy. As an Associated Press headline put it: "Carty Finkbeiner: Toledoans either love or hate him":
Blockquote |text=Finkbeiner's approach to issues has made him a popular, but misunderstood, politician. Residents love him or hate him; there's no middle ground. He has alienated local power brokers, saying corporate leaders "sit at the exclusive Toledo Club drinking martinis, talking about workers who make too much money while they make plans to move their factories out of the city." Finkbeiner has been called an urban populist — a title he wears like a badge of honor — for his fight to get the city to spend more money in neighborhoods rather than on downtown riverfront projects. He has been called a political opportunist, who switches parties and issues when expedient. Council rejected the curfew, but Finkbeiner and future mayor Jack Ford led a signature drive to put the issue before voters, who approved it. In 1992, Finkbeiner and a group of other city leaders proposed a switch from a city manager form of government to a strong mayor system. Previously, much of the role of Toledo's mayor was ceremonial, with little more power than other city council members and administrative authority invested in the city manager. Finkbeiner also proposed switching from at large city council seats to a mix of at large and neighborhood districts, which appealed to civil rights groups. Toledo voters had rejected strong mayor proposals six times in the previous 55 years, most recently in 1988, when sitting mayor Owens opposed it. But this time, voters approved the change, setting up the 1993 election to pick the city's first "strong mayor" in decades. The candidates in 1993 included three members of Toledo city council: Finkbeiner, Democrat Peter Silverman, and independent Mike Ferner. Also running were Republican Paula Pennypacker, a former radio talk show host who had lost to McHugh in 1991, and Bill Boyle, a former Lucas County Democratic Party chairman. In the non partisan primary, Finkbeiner came out on top with 27%, followed by Ferner with 23%, Boyle with 19%, Silverman with 16%, and Pennypacker with 10%. As in 1987, the campaign took on a nasty tone. Finkbeiner allies attacked Ferner for being an agnostic and over his (honorable) discharge from the Navy in 1973 as a conscientious objector. A Ferner supporter said he had fired Finkbeiner from his brief stint running Crackdown Inc. in 1990 for "incompetence." A poll two weeks before the election showed Ferner with a 17 point lead. But Finkbeiner's late attacks gave him a boost, and unofficial returns on election night gave Finkbeiner a 702 vote lead, out of more than 92,000 votes cast. A recount later reduced that total to 672 votes.