Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1955 жылғы жапон фильмі, Акира Куросаваның туындысы.
1955 Japanese film by Akira Kurosawa
Бұл Акира Куросаваның режиссерлік жұмысы, продюсері Сожиро Мотоки, сценарийін Акира Куросава, Шинобу Хасимото және Хидео Огуни бірлесіп жазған 1955 жылғы жапон драмасы. Фильм ядролық шабуыл мүмкіндігінен қатты қорқып, бүкіл кеңейтілген отбасын Бразилиядағы ферманың қауіпсіздігі деп ойлаған жерге көшіруге бекінген жапондық қарт фабрика иесі туралы. Фильмде Куросаваның жиі түсетін актерлері Тоширо Мифунэ мен Такаши Шимура ойнаған. Бұл режиссердің композитор Фумио Хаясакамен соңғы жұмысы, ол фильм үстінде жұмыс істеген кезде қайтыс болды. Фильм қара-ақ түсті және 103 минутқа созылады. Фильм 1956 жылғы Канн кинофестиваліне ұсынылды.
is a 1955 Japanese drama film directed by Akira Kurosawa, produced by Sōjirō Motoki, and co written by Kurosawa, Shinobu Hashimoto, and Hideo Oguni. The film is about an elderly Japanese factory owner so terrified of the prospect of a nuclear attack that he becomes determined to move his entire extended family to what he imagines is the safety of a farm in Brazil. The film stars Kurosawa regulars Toshiro Mifune and Takashi Shimura, and is the director's last with composer Fumio Hayasaka, who died while working on it. It is in black and white and runs 103 minutes. The film was entered into the 1956 Cannes Film Festival.
Сюжет
Киичи Накаджима (Тоширо Мифунэ) – ескі құю фабрикасының иесі, Жапонияда қалса, өзі мен жақындарының ядролық соғыста қаза болатынына сенімді. Сондықтан ол оларды Бразилиядағы қауіпсіз деп санайтын жерге көшіруді шешеді. Ол ешкімнің баруға құштар еместігіне, тіпті үш заңды емес баласын, екі сүйіктісін әйелімен және олардың төрт баласымен бірге алып кетудің қиындықтарына қарамастан, олардың тірі қалуынан артық ештеңе жоқ дейді. Киичидің үлкен үш баласы анасына оның жоспарына мұраларын жұмсауын тоқтату үшін оны қабілетсіз деп жариялауға көндіреді. Осы үшін оны доктор Харада (Такаши Шимура) кіретін үш адамдық төрелік комиссиясына әкеледі. Отбасылық сотқа ерікті түрде қатысатын тіс дәрігері Харада Киичидің алаңдауын түсінеді және ядролық қарудан қорқудың барлық жапон азаматтарында бар екенін айтады. Ол, орташа адамнан артық алаңдағаны үшін бір адамды қабілетсіз деп тану дұрыс па екеніне ойланады. Бірақ комиссия Киичидің ақылға сыймас мінез-құлқының отбасының қаржылық шешімдерін өзі қабылдау құқығынан айыруды қажет етеді деп шешеді. Осыдан кейін Киичи көшіп кетуге тырысады, бірақ әрекеттері сәтсіз аяқталады. Өзін және отбасын ядролық апаттан құтқаруға ештеңе жасай алмайтынына көз жеткізгеннен кейін психикалық денсаулығы нашарлай бастайды. Көбірек үмітсіздікке бой алған ол, отбасының жұмысы немесе Жапониямен байланысты табыс көзі болмаса, Оңтүстік Америкаға олармен бірге кететініне сенімді болады және құю фабрикасын өртейді. Бұл оқиғадан кейін, оның қызметкерлері оның іс-әрекеттері олардың өміріне немқұрайлы екенін көрсетеді, ал күйеу баласы планетадағы барлық тіршілікті жоюға жеткілікті ядролық қару бар екенін және ешқандай жер қауіпсіз емес екенін айтады. Харада Киичиді оның жіберілген психиатриялық мекемесіне барады. Бөлмеге кіруді күтіп тұрғанда, Харада психологпен сөйлеседі. Психолог Киичидің жағдайының өзіне қатты әсер еткенін, себебі ол ядролық қатерді елемеу, оны тым қабылдаудан да ақылсыздық болар ма деп ойлағанын айтады. Харада Киичидің өзге планетаға қашып кеткеніне сенеді және айналасынан толық оқшауланғанын біледі. Бірақ сапар барысында Киичи терезенің арқылы Күнді көріп, оны жанып жатқан Жер деп қате түсініп, алаңдай бастайды.
Kiichi Nakajima (Toshiro Mifune) is an elderly foundry owner who is convinced he and his loved ones will all be killed in an imminent nuclear war if they stay in Japan, so he resolves to move them to perceived safety in Brazil. He does not care that no one else wants to go or that it might make things awkward that he wants to bring his three illegitimate children and two surviving mistresses along with his wife and the four children they have together, saying that nothing is more important than their continued survival. Kiichi's three oldest children convince his wife to try to have him ruled incompetent in order to keep him from wasting their inheritance on his plan, and they bring him before a three man arbitration panel that includes Dr. Harada (Takashi Shimura). Harada, a dentist who volunteers with the family court, sympathizes with Kiichi's concerns and points out that the fear of nuclear weapons is present in every citizen of Japan. He wonders aloud whether it may be wrong to rule someone incompetent simply for being more worried than the average citizen, but the panel eventually decides that Kiichi's irrational behavior justifies removing his ability to make the financial decisions for his family by himself. After this, Kiichi tries to find a way to move forward with the move anyway, but his efforts fail, and his mental state begins to deteriorate more rapidly once he no longer feels as though he is doing anything to save himself and his family from the nuclear holocaust he is sure is coming. Growing increasingly desperate, he decides that his family will be willing to go with him to South America if they no longer have jobs or a source of income tying them to Japan, and he burns down the foundry. When this is discovered, his distress reaches a breaking point after some of his employees point out that his actions indicate he is unconcerned about their lives and his son in law argues that there are already more than enough nuclear weapons to destroy all life on this planet and nowhere is really safe. Harada goes to visit Kiichi at the psychiatric facility to which he has been sent. While waiting to be shown to his room, Harada talks with a psychologist, who remarks that he has found Kiichi's case particularly troubling personally, since it has made him wonder whether it may be more insane to ignore the nuclear threat than it is to take it too seriously. Harada discovers that Kiichi believes he has escaped to another planet and that he has become severely withdrawn from his surroundings. During their visit, however, Kiichi becomes agitated when he sees the Sun through his window and thinks it is the Earth burning.
Өндіріс
"Мен қорқып өмір сүремін" композитор Фумио Хаясаканың 1955 жылы туберкулезден қайтыс болғанға дейін жұмыс істеген соңғы фильмі болды. Ол 1948 жылғы "Мас періште" фильмінен бастап Акира Куросаваның жақын досы болды және бірнеше фильмде осымен бірге жұмыс істеді. Композитор мен режиссер «музыка мен орындаудың қарама-қарсы әдістерін» сынауға тырысты. «Деректей өмірбаян» еңбегінде Куросава Хаясакамен жұмыс істеу фильм музыкасын қалай қолдану керектігі туралы оның көзқарасын өзгерткенін айтты; содан бері ол музыканы бейнеге ғана қосымша емес, «контрапункт» ретінде қарастырды. Куросава 1954 жылғы сутек бомбасының сынақ апатынан кейін ядролық қару туралы Хаясакамен болған әңгіме «Мен қорқып өмір сүремін» фильмінің сюжетіне түрткі болғанын еске алды. Хаясаканың шәкірті Масару Сато фильмнің музыкалық қосымшасын өзі аяқтағанын мәлімдеді.
I Live in Fear was the last film that composer Fumio Hayasaka worked on before dying of tuberculosis in 1955. He had been Akira Kurosawa's close friend since Drunken Angel in 1948 and collaborated with him on several films. The composer and director collaborated to test "oppositional handling of music and performance" and, in Something Like an Autobiography, Kurosawa would say that working with Hayasaka changed his views on how film music should be used; from then on, he viewed music as "counterpoint" to the image and not just an accompaniment. Kurosawa recalled that it was a conversation with Hayasaka about nuclear weapons in the wake of the H bomb test accident of 1954 that inspired the plot of I Live in Fear. Masaru Sato, Hayasaka's pupil, wrote that he completed the film's score.
Шығару
Фильм 1963 жылы Нью-Йорк қаласындағы Заманауи өнер мұражайында өткен алғашқы Нью-Йорк кинофестивалімен бірге көрсетілді. Винсент Кэнби «фильмнің басты кемшілігі – қарт кісінің шынайылығына толық сену қиын, оны түсіну де оңай емес» деген пікірде болды және ағылшын тіліндегі субтитрлердің жақсы деңгейде екенін айтты.
The film was screened in conjunction with the first New York Film Festival at the Museum of Modern Art in New York City in 1963. Vincent Canby felt that the "major flaw of the film is that one never quite believes or understands the sincerity of the old man" and claimed that the English subtitles were barely acceptable.
Қайта шығарылғандар
Criterion Collection компаниясы Солтүстік Америкада «I Live in Fear» фильмін екі Куросаваға арналған жинақтың құрамында DVD форматында шығарды; 2008 жылғы «Postwar Kurosawa» және 2009 жылғы «AK 100: Akira Kurosawa-ның 25 фильмі» – бұл олардың Eclipse сериясының жетінші және тоғызыншы шығарылымдары.
The Criterion Collection has released I Live in Fear on DVD in North America as part of two Kurosawa centered box sets; 2008's Postwar Kurosawa, the seventh entry in their Eclipse series, and 2009's AK 100: 25 Films by Akira Kurosawa.