Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Симфониялық этюдтер", Op. 13 – Роберт Шуманның жеке фортепианоға арналған этюдтер жинағы. Ол 1834 жылы барон фон Фрикенге тиесілі тақырып пен он алты вариациясы, сондай-ақ Генрих Маршнердің басқа бір тақырыбындағы қосымша вариация ретінде басталды.
The Symphonic Studies , Op. 13, is a set of études for solo piano by Robert Schumann. It began in 1834 as a theme and sixteen variations on a theme by Baron von Fricken, plus a further variation on an entirely different theme by Heinrich Marschner.
Кейіпкер
Флорестан мен Евсевийге жасалған сілтемелерді ескермесек, Шуман ұсынған барлық атаулары Op. 13 шығармасының мағынасын көрсетеді. Бұл «этюдтер» дегені, Фредерик Шопеннің Op. 10 шығармасындағыдай, фортепианоға арналған жазбада техника мен тембр мүмкіндіктерін зерттейтін концерттік туындылар; олар – түстердің байлығы мен күрделілігі арқасында «симфониялық этюдтер», мұнда клавиатура әртүрлі тембрлерді үйлестіре алатын, қарама-қарсы қоя алатын немесе біріккен «оркестрге» айналады. Егер 3-ші және 9-шы этюдтерді есепке алмасақ, олардың тақырыппен байланысы нашар, этюдтер вариациялық формада болады. Шуман вариациялық формамен жұмыс істегені бұл алғашқы рет емес. Бірақ мұнда вариация принципі нақты тақырыптың емес, музыкалық «жасушаның» немесе жасушалардың (мысалы, сол композитордың «Карнавалында») еркін түрленуі ретінде қолданылады. Симфониялық этюдтер Бетховеннің «Диабелли вариацияларынан» сабақ алады: біріктіруші элемент ретінде әрекет ететін тақырып күшейтіліп, өзгертіліп, әртүрлі экспрессивті сипаттағы жаңалықтардың гүлденуіне негіз болады. Бұл туындыда Гольдберг вариацияларының да ықпалы байқалады, ең алдымен псевдо-француз ашылмасының вариациясын және түрлі канондық эффекттерді қолдануда. Фортепианоға арналған жазбалардың жоғары виртуоздық талаптары көбінесе тек әсерге ғана емес, полифониялық күрделілікті түсіндіруге және клавиатуралық тәжірибелерге тереңірек үңілуге бағытталған. Бұл этюдтер Шуманның фортепианоға арналған ең қиын туындыларының бірі (оның «До мажордағы фантазиясымен» және «Токкатасымен» бірге) және жалпы романтикалық әдебиеттегі ең күрделі туындылардың бірі саналады.
Leaving aside the allusions to Florestan and Eusebius, all of Schumann's proposed titles show some of the essential character of Op. 13's conception. This was of 'studies' in the sense that the term had assumed in Frédéric Chopin's Op. 10, that is to say, concert pieces in which the investigation of possibilities of technique and timbre in writing for the piano is carried out; they are 'symphonic études' through the wealth and complexity of the colours evoked – the keyboard becomes an "orchestra" capable of blending, contrasting or superimposing different timbres. If etudes Nos. 3 and 9 are excluded, where the connection with the theme is tenuous, the etudes are in variation form. It was not the first time that Schumann had tackled variation form. But here the variation principle is used more as free transformation, no longer of an actual theme, but of a musical 'cell' or cells (as for example in the same composer's Carnaval). The Études symphoniques learn the lesson of Beethoven's Diabelli Variations: the theme that acts as a unifying element is amplified and transformed, and becomes the basis from which blossom inventions of divergent expressive character. The work also shows the influence of the Goldberg Variations, most obviously in the use of a pseudo French overture variation, and in the use of various canonic effects. The highly virtuosic demands of the piano writing are frequently aimed not merely at effect but at clarification of the polyphonic complexity and at delving more deeply into keyboard experimentation. The Etudes are considered to be one of the most difficult works for piano by Schumann (together with his Fantasy in C and Toccata) and in Romantic literature as a whole.
Оркестрлеу
Екі бөлім, оның ішінде Allegro brillante, Пётр Ильич Чайковский оркестрлеген және жазылған.
Two sections, including the Allegro brillante, were orchestrated by Pyotr Ilyich Tchaikovsky, and have been recorded.