[[File:Paddington Met. B Ward Map 1916. svg|thumb|1916 жылғы Паддингтон метрополитен округінің Вестборн бөлігінің картасы. Виктория округі тарихындағы жазбада, бұл аймақ үшін 1989 жылы жазылған, 1901 жылы Чирк ауданының батысқа қарай созылған бөлігі (көрсетілгендей) сол кездегі тұрғындар мен топтар тарапынан Вестборн немесе Вестборн Грин деп кеңінен танылған екені айтылады. 20 ғасырдың соңынан бері сақталған Вестборн ескерткіш аймасы, қала құрылысы заңнамасында үйлердің біркелкі классикалық сәулеттік жобаларын сақтауға бағытталған; оның тарихы, құрылымы және жоспары көршілес Бейсвотердің көп бөлігін шағылыстырады.
[[File:Paddington Met. B Ward Map 1916. svg|thumb|A map showing the Westbourne ward of Paddington Metropolitan Borough as it appeared in 1916. A note in the Victoria County History which was written for this area later than most, in 1989, states that in 1901 the prominent western projection of Church ward (shown) formed part of what residents and groups then widely considered to be Westbourne or Westbourne Green. A narrower definition is the Westbourne Conservation Area identified since the late 20th century to maintain coherent classical architecture building schemes in Planning Law; its history, structure and layout mirrors the bulk of neighbouring Bayswater.
Елді мекен және енші
Вестборн еншісі Паддингтон еншісінен ерекшеленсе де, шіркеудің болмауына байланысты өз алдына жекелеген қауымдастық құрмады. Оның орнына, ол Паддингтон қауымдастығының батыс бөлігі болып есептелді, оған ондық салық төленді және кедейлер заңы сияқты, қауымдық кеңестің басқаруымен қамтылды. Вестборн өзені солтүстіктен оңтүстікке қарай ағып, Вестборн мен Паддингтонды бөліп тұрды. Кейінірек, еншілік соттар Бейсвотер мен Хайд-парктің ар жағында, Найтсбриджде өткізілді; енші "Вестборн және Найтсбридж еншісі" деп аталды.
The manor of Westbourne was distinct from the manor of Paddington but, lacking a church, it did not form its own parish. Instead, it was western part of the parish of Paddington through which it paid tithes and received the vestry's administration such as in the poor law. The River Westbourne, running north to south, delimited Westbourne from Paddington. In later years the manorial courts sat across Bayswater and Hyde Park in Knightsbridge; the manor became known as "the Manor of Westbourne with Knightsbridge".
Ғимараттар мен танымал тұрғындар
1746 жылы Вестборн Гринде бес негізгі үй болды, олардың ішіндегі ең үлкені – Вестборн Плейс (сонымен қатар Вестборн Хаус деп те аталады), оны сәулетші Исаак Уэр 1745 жылы әсем грузин стиліндегі сарай ретінде қайта салды. Сарай үш қабаттан тұрды, алдыңғы жағы ені бойынша үш бөлікке бөлінген және тоғыз терезесі болды. Ортаңғы бөлігі үлкен фронтонмен жабылған, ішінде фронтонмен безендірілген басты кіреберіс есігі орналасқан. Төменгі екі қабаттың әр шеті үш терезелі ойыстардан тұрды. Кезекпен осы жерде тұрғандар: баронэт сэр Уильям Йорк, Венеция елшісі, сәулетші Сэмюэл Пепис Кокерлл (күнделік жазушы Сэмюэл Пепистің қашық туысы) және генерал Роуленд Хилл, 1-ші виконт Хилл (1828–39 жылдары Әскердің бас қолбасшысы). Хилл өз атын Лорд Хилл көпіріне берді және 1836 жылы осы үйден көшті. Хилл кеткеннен кейін сарай бұзылып, оның орнына қазіргі Вестборн Парк Вилласының бағы бар үйлері салынды. Лорд Хилл көпірі Виллалардың қасында орналасқан; ол Роял Оук метро станциясын қамтиды және Порчестер жолын Вествейдің астындағы Харроу жолымен жалғастырады. Вестборн фермасы Вествей, Харроу жолы және Паддингтон Арм каналының қиылысқан жерінде орналасқан; 1815–17 жылдары актриса Сара Сиддонс пен оның қызының үйі болды. Актриса жерленген және оның қабір тасы Паддингтон Гриндегі (сол кездегі аймақтың приходы) Сент-Мария шіркеуінде орналасқан. Томас Харди осы аймақта, негізінен 16 Westbourne Park Villas мекендеген, ол 1863–67 жылдары оның үйі болды.
In 1746, Westbourne Green had five main houses, the largest of these being Westbourne Place (also known as Westbourne House), which had been rebuilt as an elegant Georgian mansion in 1745 by the architect Isaac Ware. The mansion had three storeys, with the frontage divided into three parts widthwise, and nine windows. The middle portion was topped by a large pediment and contained the further pedimented main door. Each end of the lower two storeys were formed into tri windowed bays. Residents in turn included: baronet Sir William Yorke, a Venetian ambassador, architect Samuel Pepys Cockerell (a distant relative of diarist Samuel Pepys) and General Rowland Hill, 1st Viscount Hill (Commander in Chief of the Army, 1828–39). Hill gave his name to Lord Hill's Bridge and left the house in 1836. Following Hill's departure, the mansion was demolished and replaced by the current gardened houses of Westbourne Park Villas. Lord Hill's Bridge remains abutting the Villas; it accommodates Royal Oak tube station and joins Porchester Road with Harrow Road below the Westway. Westbourne Farm was centred where the Westway, Harrow Road and Paddington Arm, a canal, converge; in 1815–17 home to actress Sarah Siddons and her daughter. The actress was buried and has a headstone at St Mary's Church on Paddington Green (then the area's parish). Thomas Hardy lived in this area, mainly at 16 Westbourne Park Villas, his home 1863–67.
Брунел, Уэстмид және Уэссекс бақшалары
1960 жылдары үлкен аумақты сарайлардың көптегені Питер Рахманның мүлік империясының бір бөлігіне айналды; ол қайтыс болғаннан кейін жергілікті билік оларды екі ірі тұрғын үй кешенін салу үшін бұзды, олар негізінен әлеуметтік тұрғын үй қажеттіліктерін қанағаттандыруға бағытталған: Брунель кешені (1970 жылдар), ал Уэссекс бақтарында жоспарланған 1116 адамға арналған 300 үйдің (тұрғын үйлердің) біріншісі 1978 жылы дайын болды. Вестмид 1974 жылы салыстырмалы түрде нашар сапалы тұрғын үй бөлігін алмастыру мақсатында 148 үй ретінде салынды.
By the 1960s many of the mansion houses with large grounds had become part of Peter Rachman's property empire; they were demolished by the local authority after his death to make way for two large housing estates mainly based on meeting social housing needs: the Brunel estate (1970s), In Wessex Gardens the first of 300 homes (dwellings) planned for 1,116 people were ready in 1978. Westmead was built, as 148 homes in 1974, to replace a relatively low quality segment of housing.