Кіріспе
Англо-нормандық сарбаз (қайтыс болды 1226) Сэр Фалькс де Брейте (қайтыс болды 1226) (Фаукс де Брейте немесе Фульк де Брент деп те жазылады) - Англо-нормандық сарбаз, ол бірінші король Джонға, кейіннен король Генрих III-ге Бірінші Барон соғысында адал қызмет етіп, жоғары лауазымға ие болды. Ол 1217 жылы Линкольн көрмесінің шайқасында басты рөл атқарды. Ол Хубер де Бурге қарсы шығуға тырысты, нәтижесінде 1224 жылы биліктен құлдырады. Оның "геральдикалық құрылғысы" қазір қарапайымдылық белгісі ретінде гриффин болды деп айтылады.
Sir Falkes de Bréauté (died 1226) (also spelled Fawkes de Bréauté or Fulk de Brent) was an Anglo Norman soldier who earned high office by loyally serving first King John and later King Henry III in the First Barons' War. He played a key role in the Battle of Lincoln Fair in 1217. He attempted to rival Hubert de Burgh, and as a result fell from power in 1224. His "heraldic device" is now popularly said to have been a griffin, as a sign of contempt.
Жоханның қол астындағы қызмет
Оның патшалық қызметіндегі алғашқы нақты жазбалар 1206 жылы, оны король Джон Пуатуға патшалық қызметке жіберген кезде жазылған. 1207 жылы ақпанда оралғаннан кейін оған Гламорган мен Венлоктың қамқорлығы тапсырылды, сонымен қатар сол уақытта ол да ерлік атағына ие болды. Ол кейін Кармартен, Кардиган және Гоуэр түбегіндегі констебль болып тағайындалды және Уэльс маршаларында қорқынышты беделге ие болды. Ол 1212 жылы патшаға қарсылық көрсеткені үшін Страта Флорида аббатлығын жоюға жіберілді, бірақ аббат 700 маркалық ауыр айыппұл төлегеннен кейін аббат сақталды. Ол патшалық қызметте, оның ішінде Фландрия мен Пуатуға сапарларда тұрақты қызмет етті және патшаның ықыласына ие болды. Ол Магна-Картамен айыпталған шетелдік жалдамалы деп жиі айтылады; бұл дұрыс емес, ол шын мәнінде жарғының талаптарын сақтауға ант берген роялистердің бірі болды. Брейуте Бірінші барон соғысы кезінде король Джонның сұраныссыз азаматы ретінде билікке келді, барондық және монастырлық басшылардың жеккөрінісіне ие болды. 1215 жылы ол Иоаннның үй басқарушысы атағын иеленді, бұл атақты келесі жылға дейін сақтады. 1215 жылы 28 қарашада де Брейте Букингемширдің Ханслоп қаласын басып алды, бұл Вильям Модуиттің қамалы еді. Көп ұзамай ол Вильям де Бошампқа тиесілі Бедфорд қамалыны басып алды, ал сыйлық ретінде оны сақтауға рұқсат етілді. 1216 жылы Джон өзінің әскерін Солсберидің 3-ші графы Уильям Лонгспее мен төрт "шетелдік" капитандарға бөлді, олардың бірі де Бреате болды. Сол жылы Франция принсі Людовик шабуылға түскенде, де Брейутеге Оксфордты барондық күштерге қарсы ұстау міндеті жүктелді. 17 шілдеде ол және Честер графы Луимен одақтасқан Ворчестерді босатты. Жауап ретінде Джон де Брейтеге патшаның палата қызметкері Уэрин Фицджеральдтың қызы Маргареттің қолын берді. Ол 1216 жылы қайтыс болған Девон графының бұрынғы мұрагері Болдуин де Ревьердің (Редверс) жесірі болды, ал 1217 жылы 5-ші граф қайтыс болғаннан кейін оның ұлы 6-шы граф болды. Осылайша, бұл неке де Брейтеді "контпен теңестірді", өйткені ол өзінің өгей ұлы 6-шы конт көп жасқа толғанға дейін контеттік регент болды. Маргареттің қалыңдық ретінде ол Уайт аралын басқаруға ие болды, ал оның мұрасының бір бөлігі ретінде Стогерсиді алды, сонымен қатар ол қазынашылықтың палатасы болды. Джон 19 қазанда қайтыс болғанда де Бреате оның өсиетін орындаушы болып қызмет етті және 1216 жылы 12 қарашада Магна-Картаны қайта шығарған роялистердің бірі болды.
Генрих III-дің тұсында қызмет ету
Генрих III-нің тұсында де Брейте Джонға көрсеткен адалдығымен күресті жалғастырды. Бостандықтар хартиясы Магна-Хартаның қайта шығарылуы болды және онымен қатар Орман хартиясы болды. Бұл екі құжат 1217 жылы қарашада жарияланған кезде Магна-Карта деп аталды. Сол Рождествода регенттер мен Генри Нортгемптондағы Фокс қасаратында тұрды. Ол жеті жоғары шерифтік билікті, соның ішінде Кембриджшир, Оксфордшир, Букингемшир, Нортгемптоншир және Бедфордширді ұстады. Ол 1217 жылы Гертфорд пен Кембриджді жоғалтса да, Людовик пен барондарға үлкен кедергі болды. 1217 жылы 22 қаңтарда де Бреоте мен оның адамдары ең жаман зұлымдық жасады, олар Сент-Олбансқа шабуыл жасады, өйткені ол князь Луимен келісімге келді, бірақ оны мәжбүрлеумен жасады. Қала тұрғындарына шабуыл жасағаннан кейін оның адамдары аббатханаға қарсы шабуыл жасап, абаттың аспазын өлтіріп, тек абаттан 200 марка талап етіп, шантаж жасағаннан кейін ғана кетеді. Оның адамдары Вардон аббатшылығына да шабуыл жасады, және ол ақырында Сент-Олбансқа өтемақы төлегенімен, ол мұны тек әйеліне ұнайды деп ойлады. Ақпан айының соңында ол роялистердің күшін Рай портын босатуға сәтсіз әрекет жасады. Осыдан кейін ол Линкольн жәрмеңкесі шайқасына дейін барған науқанда маңызды рөл атқарғанға дейін Эли аралын жаулап алды. Ол Честер графына қосылып, Монтсоррлді қоршауға алды, ал оған жауап ретінде көтерілісшілер өз күштерін бөлуге мәжбүр болды, принс Луи мен оның күштерінің жартысы Довер қоршауында қалды, ал қалғандары Монтсоррлды босату үшін солтүстікке қарай жүрді. Осыны қолға алғаннан кейін көтерілісшілер Линкольн қаласын қоршап тұрған көтерілісшілерге көмек көрсету үшін Линкольн қаласына аттанды; қала көтерілісшілердің қолына түскен кезде, қамал гарнизоны король Генриге адал болып қалды. Олар сол жерге жеткенде, роялистердің күші Пемброктың 1-конты Уильям Маршалдың қолбасшылығымен келген болатын. Соғыс басталғанға дейін де Бреоте өз күшін қамалдың өзіне бастап барды, ал оның арбалетшілері көтерілісшілерді қабырғалардан атып түсірді. Өзін-өзі құтқарып, өз адамдары құтқарып алмастан тұтқындалғанға дейін, ол бүлікшілер қашып кеткенше шайқасты, тіпті Анживи басшылары да оның басым күштерге қарсы шешуші жеңістегі рөлін мойындады. Жеңіске атсалысқаны үшін патша соты Нортэмптон қаласында Рождествоны оның есебінен атап өтті, бірақ бұл оның мансабының шыңы болды. Ол соғыс аяқталғаннан кейін көптеген жауынгерлердің бірі болды, ол Англияның әділетшісі Хьюберт де Бургтан алыстады, олар өз пайдалары үшін басып алған қамалдарды сақтап қалды. Ол осы науқандағы рөліне және Линкольндегі жеңісіне байланысты көптеген жылдар бойы оған қарсы ештеңе істеуге болмайды; ол 1218 және 1219 жылдары өзіне қарсы шығарылған үкімдерді бұрып тастады және өзінің жоғары шерифтік қызметін, соның ішінде Ратлендтің билігін ұстады. 1218 және 1219 жылдар аралығында ол Эссекс, Гертфордшир және Шығыс Англия үшін Бейбітшілік судьясы болды, ал Девонның 5-ші графы Уильям де Редверс қайтыс болғанда оған Плимптон замогы берілді. Соғыста жасаған әрекеттеріне байланысты ол көптеген жаулар жасады; олардың арасында соғыс кезінде оған төрт хандықты кепілге берген Уильям Маршал және оларды қайтару қиын болды, және Солсбери графы, де Брейуте Линкольн замогының констеблі Никола де ла Хейді Солсберидің жеке қалауы бойынша қолдағаннан кейін оны ұнатпай қалды. Оның жай адам мәртебесіне байланысты, оның жағдайы жауларына қарағанда әлсіз болды, өйткені оның өзін негіздейтін жерлері жоқ еді және ол Честер графы мен Винчестер епискобы Питер де Рош сияқты дворяндардың ықыласына көбірек арқа сүйеді. Олар Хьюберт де Бургтың билігіне деген көңілсіздігіне байланысты оны қолдады. 1222 жылы ол Лондон азаматтарының көтерілісін басу үшін де Бургпен ынтымақтасып, үш бас көтерушіні тұтқындап, сотсыз өлім жазасына кесіп тастады.
Көтеріліс
Де Бурдың өсіп келе жатқан үстемдігі де Бреоте мен оның одақтастарын бір-біріне одан да жақындатты, бірақ 1223 жылы қарашада де Бур мен патша Нортгемптонға қашуға мәжбүр болғанда, де Бреоте, Аумале графы және Честер мен Глостер графтары Лондон мұнарасын басып алуға тырысты. Жаңа азаматтық соғыс Йорк архиепискобы Саймон Лэнгтонның араласуымен болдырмалды, бірақ 4 желтоқсанда Лондонда өткен келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін шиеленістер қайта көтерілді. Қауіппен қорқытып, "схизматиктер" корольдің сотына оралды, 30 желтоқсанда корольге өздерінің қамалдары мен шривальтилерін беруге келісті. Де Бреате дереу Гертфорд қамалынан және Оксфордшир мен Нортгемптонширдің шривальтияларынан айырылды, ал қалған шривальтиялары 1224 жылдың 18 қаңтарына дейін жоғалды. Де Бреоте мен оның одақтастарының сәтсіздігі де Бурға артықшылық берді, ол 1224 жылдың ақпан айында де Бреотеге Плимптон және Бедфорд қамалдарын беруге бұйырды, бұл Плимптон қамалы оның әйелі мұрасының бөлігі деген пікірін жоққа шығарды. Де Бреоте қамалдарды беруден бас тартты, ал оған жауап ретінде патша соты бейбітшілікті бұзу туралы жалған айыппен оның жеріне судьяларды жіберді. Олар оны 16 рет қате дизезинге кінәлі деп тапты, ал 16 маусымда Фалькстің ағасы Уильям де Бреоте Данстаблдің судьяларының бірі Брейбрук Генриді тұтқындады, ол жаңа патшалық ордер бойынша 16 сот ісі бойынша де Бреотеге қарсы шешім шығарды. Брейбрук де Брейуттің екеуіне де жеке жау болыпты. Бұл ақымақтық еді, өйткені король мен оның соты Пуатуды қорғау туралы талқылау үшін 20 миль қашықтықта болды. 1524 жылы 20 маусымда король өзінің әскерлерімен Бедфорд қамалын қоршап алды, Саймон Лэнгтон бауырлары мен бүкіл гарнизонды қауымнан шығарып салды. Қоршау сегіз аптаға созылды, 200-ден астам адам қамал қорғаушылары жіберген зымыраннан қаза тапты. Төртінші шабуылдан кейін қабырғалар бұзылып, Уильям мен 80 салт атты тұтқындалды, кешірім беруден бас тартты және асылды.
Жер аудару
Бедфорд пен оның бауырын жоғалтқаннан кейін Фалькс 1224 жылы 19 тамызда Генрих III-ге мойынсұнып, барлық иелігін жоғалту үшін кешірім сұрады. Осыдан кейін әйелі оны тастап, сегіз жыл бұрын некеге мәжбүр болған деп, ажырасуды өтінді; ол сәтсіз болды, бірақ кейбір жерлерін қалпына келтіруге қол жеткізді. 25 тамызда Фалькс өз жерлерін ресми түрде тастап, барондардың үкімін қабылдамай, Францияға жер аударылуды таңдады. 1857 жылы Лондонның оңтүстігіндегі Воксхолл ауданында Воксхолл темір зауыты құрылды. Компания 1903 жылы алғашқы Vauxhall автокөлігін шығарды. 1905 жылы арзан жерлерге автомобиль өндіруге арналған арнайы зауыт салуға ұмтылып, компания кеңейтуге мүмкіндік алды. Брейте де 1216 және 1226 жылдар аралығында Лутонның иелігін де таза кездейсоқтықпен иеленді, Воксхолл компаниясы оның Лондондық орныннан елдік орнына көшірді. Де Брейте гербінің грифінін 13-20 ғасырлар аралығында Воксхолл мен Лютонда қолданған. 1907 жылы фирма Vauxhall Motors деп аталды және әлі күнге дейін грифінді өзінің белгісі ретінде пайдаланады. Үй шамамен Кеннингтонның патшалық сарайда тұрды; бұл Ламбет сарайындағы архиепископ пен ағылшын епископтарын сайлауға ықпал етуге тырысқан Кентерберий монахтары арасындағы шиеленістің орталығы болды.