Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексика армиясы (lang es) - Мексиканың қарулы күштерінің біріктірілген жер және әуе бөлімшесі және Мексика қарулы күштерінің ең үлкен бөлігі; ол Ұлттық қорғаныс армиясы деп те аталады. Әскер Ұлттық қорғаныс хатшылығының немесе SEDENA билігіне жатады және оны Ұлттық қорғаныс хатшысы басқарады. Бұл өздігінен тиелетін мылтық - Мондрагон мылтығын (1908) қабылдап, (1910) қолданған алғашқы армия болды. Мексика армиясының 2024 жылы 261,773 ерлер мен әйелдердің белсенді қызмет ету күштері бар.
Combined land and air branches of the Mexican Armed Forces
The Mexican Army (lang es) is the combined land and air branch and is the largest part of the Mexican Armed Forces; it is also known as the National Defense Army. The Army is under the authority of the Secretariat of National Defense or SEDENA and is headed by the Secretary of National Defence. It was the first army to adopt (1908) and use (1910) a self loading rifle, the Mondragón rifle. The Mexican Army has an active duty force of 261,773 men and women in 2024.
Колумбқа дейінгі дәуір: жергілікті жауынгерлер
Испан дәуірінен бұрын қазіргі Мексиканың орталығында көптеген жергілікті тайпалар мен дамыған қалалар болды. Ең дамыған және күшті патшалықтар - Теночтитлан, Теккоко және Тлакопан, олар бір этностық шығу тегінің тұрғындарынан тұратын және саяси жағынан Үштік одақ деп аталатын одақпен байланысты; бұл үш мемлекет ертегіде ацтектер деп аталады. Олардың науаль тілінде Кальмекак деп аталатын жоғары білім беру орталығы болды, бұл ацтек діни қызметкерлері мен дворяндары балаларының қатаң діни және әскери дайындықты алып, жоғары білімді жеткізген жері болды: ілімдер, құдайлық әндер, кодекстерді түсіндіру ғылымы, күнтізбе дағдылары, мәтіндерді жаттап алу және т.б. Ацтектер арасында 15 жасқа толған еркек жігіттер, ақсүйектер де, қарапайым адамдар да міндетті түрде әскер қатарына қосылатын. Облыстық және кландық топтар (калпулли) бойынша шақырылғандар шамамен 8000 адамнан тұратын бөлімшелерге (Xiquipilli) ұйымдастырылды. Олар 400-ден астам күшті бөлімшелерге бөлінді. Ацтектердің ақсүйектері (олардың кейбіреулері шайқаста өздерін танытқан қарапайым адамдардың балалары) өздерінің крепостнойларын жорыққа бастап кетті. Ицкоатль "Обсидиан жылан" (13811440), Теночтитланның төртінші патшасы, тепанекті жеңіп, өз халқын олардың билігінен азат еткен әскер ұйымдастырды. Оның билігі Мезоамерикадағы ең ірі империяның пайда болуымен басталды. Содан кейін Моктесума Ильхуикамина "Аспанға жебе" (14401469) Теночтитлан монархиясының иелігін және ықпалын кеңейтуге келді. Ол Мексика алқабының шет аймақтарына сауда-саттықты ұйымдастыра бастады. Бұл Мехика билеушісі Текскоко мен Тлакопан иелерімен одақ құрып, Үштік одақ құрды. Ацтектер гүлдер соғысын ғибадат түрі ретінде құрды; олар жаулап алу соғыстарынан айырмашылығы, тұтқындарды күнге құрбандыққа тартуға бағытталған. Соғыс бұйрықтарын патшалар (немесе иелер) барабандарды қолдана отырып немесе мүйіз сияқты дыбыс шығаратын теңіз қарлығашының қабығына үрлеп берді. Арналарды қолдану арқылы сигнал беру өте кең таралған. Қала сыртындағы шайқастарда олар бірнеше топқа бөлініп, олардың біреуі ғана әрекетке қатысады, ал қалғандары дайын күйде болады. Жау қалаларына шабуыл жасаған кезде олар өз күштерін әдетте үш бірдей қанатқа бөліп, қорғаныстың әртүрлі бөліктеріне бір мезгілде шабуыл жасады. Бұл басшыларға қай жауынгерлердің бөлімдері ұрыста ең көп ерекшеленетінін анықтауға мүмкіндік берді.
In the prehispanic era, there were many indigenous tribes and highly developed city states in what is now known as central Mexico. The most advanced and powerful kingdoms were those of Tenochtitlan, Texcoco and Tlacopan, which comprised populations of the same ethnic origin and were politically linked by an alliance known as the Triple Alliance; colloquially these three states are known as the Aztec. They had a center for higher education called the Calmecac in Nahuatl, this was where the children of the Aztec priesthood and nobility receive rigorous religious and military training and conveyed the highest knowledge such as: doctrines, divine songs, the science of interpreting codices, calendar skills, memorization of texts, etc. In Aztec society, it was compulsory for all young males, nobles as well as commoners, to join part of the armed forces at the age of 15. Recruited by regional and clan groups (calpulli) the conscripts were organized in units of about 8,000 men (Xiquipilli). These were broken down into 400 strong sub units. Aztec nobility (some of whom were the children of commoners who had distinguished themselves in battle) led their own serfs on campaign. Itzcoatl "Obsidian Serpent" (1381–1440), fourth king of Tenochtitlán, organized the army that defeated the Tepanec of Azcapotzalco, freeing his people from their dominion. His reign began with the rise of what would become the largest empire in Mesoamerica. Then Moctezuma Ilhuicamina "The arrow to the sky" (1440–1469) came to extend the domain and the influence of the monarchy of Tenochtitlán. He began to organize trade to the outside regions of the Valley of Mexico. This was the Mexica ruler who organized the alliance with the lordships of Texcoco and Tlacopan to form the Triple Alliance. The Aztec established the Flower Wars as a form of worship; these, unlike the wars of conquest, were aimed at obtaining prisoners for sacrifice to the sun. Combat orders were given by kings (or Lords) using drums or blowing into a sea snail shell that gave off a sound like a horn. Giving out signals using coats of arms was very common. For combat outside of cities, they would organize several groups, only one of which would be involved in action, while the others remained on the alert. When attacking enemy cities, they usually divided their forces into three equal sized wings, which simultaneously assaulted different parts of the defences – this enabled the leaders to determine which division of warriors had distinguished themselves the most in combat.
Испанияның отарлы дәуіріндегі әскери қызмет
XVIII ғасырда Мексика аймағындағы испан отаршылдық күштер Испаниядан жіберілген "Жарым арал" полктерінен тұратын, оларға жергілікті жерде жаяу әскер, ат және артиллериядан құралған провинциялық және қалалық милиция бөлімшелері қосылған. Бірнеше тұрақты жаяу әскер және драгун полктері (мысалы, Regimiento de Mexico) Мексика ішінде жалданып, тұрақты түрде орналастырылды. Солдаттар де куераның (олар киген былғары қорғаныш киімінен осылай аталатын) атты әскерлері шекара мен шөлді аймақтарды күзетті.
During the 18th century the Spanish colonial forces in the greater Mexico region consisted of regular "Peninsular" regiments sent from Spain itself, augmented by locally recruited provincial and urban militia units of infantry, cavalry and artillery. A few regular infantry and dragoon regiments (e. g. the Regimiento de Mexico) were recruited within Mexico and permanently stationed there. Mounted units of soldados de cuera (so called from the leather protective clothing that they wore) patrolled frontier and desert regions.
Тәуелсіздік
1810 жылы 16 қыркүйектің таңертеңінде Мигель Идальго и Костилья армиясы тәуелсіздік қозғалысын бастады. Хидальгоның соңынан адал серіктері, олардың ішінде Мариано Абасоло және семсер, найза, сүлгі және таяқпен жабдықталған шағын әскер еріп жүрді. Капитан генерал Игнасио Альенде Тәуелсіздік соғысының алғашқы кезеңінде көтерілісші армияның әскери миы болды және испан корольдік армиясына қарсы бірнеше жеңіске жетті. Олардың әскерлері шамамен 5000 адамнан тұратын, кейіннен оларға Корольдік полк эскадрильялары қосылды, оның мүшелері өз кезегінде көтеріліс ісіне жаяу әскер батальондары мен ат әскерлері эскадрильяларын қосты. Испандықтар Гуанахуатодағы Альхондига де Гранадитас мемлекеттік астығын қорғаудың маңызды екенін көрді, ол испан корольдік армиясына су, қару-жарақ, азық-түлік және оқ-дәрі ағынын қамтамасыз етті. Көтерілісшілер Гуанахуатоға кірді және Альхондиганы қоршауға алды. Көтерілісшілер қатты зардап шекті, бірақ Хуан Хосе де лос Рейес, Пипила, жаудың отынан қорғану үшін арқасына тас тақтасын орнатып, қолдарына факел ұстап, жаудың отқа ұшырауы үшін Альхондиганың үлкен ағаш есігіне қарай жығылды. Осылайша көтерілісшілер есікті құлатып, ғимаратқа кірді. Идальго Вальядолидке (қазіргі Морелия) қарай бет алды, оны аз қарсылықпен басып алды. Сол кезде көтерілісші армияның саны 60 000-нан асатын болса да, оның көпшілігі жебе, таяқ және егіндік құралдармен нашар қаруланған адамдардан құралған. Акулькода Феликс Мария Кальеха, Кальдерон граф және Дон Мануэль де Флонның қолбасшылығындағы Корольдік испан әскерлері (және 200 жаяу әскер, 500 ат және 12 зеңбірек) көтерілісшілерді жеңді, олар көптеген адамнан және Монте-де-лас-Крусес шайқасында алған артиллериядан айырылды. 1810 жылы 29 қарашада Идальго Гуалахараға, Ньюэва Галисияның астанасына кірді, онда ол өзінің үкіметін және көтерілісші армияны ұйымдастырды; ол сондай-ақ құлдықты жою туралы жарлық шығарды. Гвадалахара қаласының маңында Кальдерон көпірінде (Пуэнте-де-Кальдерон) көтерілісшілер роялистермен қатты шайқасты. Қатыгез ұрыстар кезінде көтерілісшілердің оқ-дәрі жүретін вагондарының бірі жарылып, олардың жеңіліске ұшырауына себеп болды. Көтерілісшілер барлық артиллериясын, жабдықтарының көп бөлігін және көптеген адамдардың өмірін жоғалтты. Коахуила штатының Монклова қаласына жақын Баян құдырында (Нориас де Баян) бүлікшілерге қосылған Игнасио Элизондо есімді бұрынғы роялист оларға сатқындық жасап, Мигель Идальго и Костильяны, Игнасио Альенде, Хуан Алдама, Хосе Мариано Хименесті және олардың қалған серіктерін ұстады. Олар Чиуауа қаласына әкелінді, онда оларды әскери сот тергеді және 1811 жылы 30 шілдеде атылған. Идальгоның өлімі 1812 жылға дейін көтерілісшілер үшін саяси вакуумға әкелді. Сол арада роялистік әскери қолбасшы генерал Феликс Мария Кальея көтерілісшілердің әскерлерін қуып шығуды жалғастырды. Соғыс партизандық соғысқа айналды. Келесі бас көтерілісшілердің жетекшісі - діни қызметкер Хосе Мария Морелос и Павон. Морелос Акапулько портын бекініп, Чильпансинго қаласын басып алды. Жол бойында Морелосқа Леонардо Браво, оның ұлы Николас және ағалары Макс, Виктор және Мигель Браво қосылды. Морелос оңтүстікте бірнеше науқан жүргізді, ол көтерілісшілерге жаңа мексикалық ұлт үшін алғашқы конституцияны жазуды насихаттауды тапсырды: 1814 жылы әзірленген Апатцинган конституциясы. 1815 жылы Морелос тұтқындалып, ату тобымен өлтірілді. Оның өлімі Мексиканың тәуелсіздік соғысының екінші кезеңін аяқтады. 1815 жылдан 1820 жылға дейін тәуелсіздік қозғалысы баяу болды; оны қысқа уақытқа Франсиско Хавьер Мина мен Педро Морено жандандырды, екеуі де тез тұтқындалып, жазаға тартылды. 1820 жылдың соңында ғана, көтерілісшілердің ең қанқұмар жауларының бірі Агустин де Итурбиде, көтерілісшілердің екі басшысымен, Висенте Герреро мен Гуадалупа Викториямен қарым-қатынас орнатқан. Герреро мен Виктория Итурбиденің Мексиканың тәуелсіздігі жөніндегі жоспарын қолдады, Игуала жоспары және Итурбиде Тригарант армиясының немесе Үш кепілдіктің армиясының қолбасшысы болып тағайындалды. Бұл жаңа одақпен олар 1821 жылы 27 қыркүйекте Мексика қаласына кіре алды, бұл Мексиканың тәуелсіздік соғысын аяқтады.
In the early morning of 16 September 1810, the Army of Miguel Hidalgo y Costilla initiated the independence movement. Hidalgo was followed by his loyal companions, among them Mariano Abasolo, and a small army equipped with swords, spears, slingshots and sticks. Captain General Ignacio Allende was the military brains of the insurgent army in the first phase of the War of Independence and secured several victories over the Spanish Royal Army. Their troops were about 5,000 strong and were later joined by squadrons of the Queen's Regiment where its members in turn contributed infantry battalions and cavalry squadrons to the insurrection cause. The Spaniards saw that it was important to defend the Alhóndiga de Granaditas public granary in Guanajuato, which maintained the flow of water, weapons, food and ammunition to the Spanish Royal Army. The insurgents entered Guanajuato and proceeded to lay siege to the Alhóndiga. The insurgents suffered heavy casualties until Juan Jose de los Reyes, the Pípila, fitted a slab of rock on his back to protect himself from enemy fire and crawled to the large wooden door of the Alhóndiga with a torch in hand to set it on fire. With this stunt, the insurgents managed to bring down the door and enter the building and overrun it. Hidalgo headed to Valladolid (now Morelia), which was captured with little opposition. While the Insurgent Army was, by then, over 60,000 strong, it was mostly formed of poorly armed men with arrows, sticks and tillage tools – it had a few guns, which had been taken from Spanish stocks. In Aculco, the Royal Spanish forces under the command of Felix Maria Calleja, Count of Calderón, and Don Manuel de Flon (and comprising 200 infantrymen, 500 cavalry and 12 cannons) defeated the insurgents, who lost many men as well as the artillery they had obtained at Battle of Monte de las Cruces. On 29 November 1810, Hidalgo entered Guadalajara, the capital of Nueva Galicia, where he organized his government and the Insurgent Army; he also issued a decree abolishing slavery. At Calderon Bridge (Puente de Calderón) near the city of Guadalajara, insurgents held a hard fought battle with the royalists. During the fierce fighting, one of the insurgents' ammunition wagons exploded, which led to their defeat. The insurgents lost all their artillery, much of their equipment and the lives of many men. At the Wells of Baján (Norias de Baján) near Monclova, Coahuila, a former royalist named Ignacio Elizondo, who had joined the insurgent cause, betrayed them and seized Miguel Hidalgo y Costilla, Ignacio Allende, Juan Aldama, José Mariano Jiménez and the rest of the entourage. They were brought to the city of Chihuahua where they were tried by a military court and executed by firing squad on 30 July 1811. Hidalgo's death resulted in a political vacuum for the insurgents until 1812. Meanwhile, the royalist military commander, General Félix María Calleja, continued to pursue rebel troops. The fighting evolved into guerrilla warfare. The next major rebel leader was the priest José María Morelos y Pavón, who had formerly led the insurgent movement alongside Hidalgo. Morelos fortified the port of Acapulco and took the city of Chilpancingo. Along the way, Morelos, was joined by Leonardo Bravo, his son Nicholas and his brothers Max, Victor and Miguel Bravo. Morelos conducted several campaigns in the south, managing to conquer much of the region as he gave orders to the insurgents to promote the writing of the first constitution for the new Mexican nation: the Constitution of Apatzingan, which was drafted in 1814. In 1815, Morelos was apprehended and executed by firing squad. His death concluded the second phase of the Mexican War for Independence. From 1815 to 1820, the independence movement became sluggish; it was briefly reinvigorated by Francisco Javier Mina and Pedro Moreno, who were both quickly apprehended and executed. It was not until late 1820, when Agustín de Iturbide, one of the most bloodthirsty enemies of the insurgents, established relations with Vicente Guerrero and Guadalupe Victoria, two of the rebel leaders. Guerrero and Victoria supported Iturbide's plan for Mexican independence, El Plan de Iguala and Iturbide was appointed commander of the Ejército Trigarante, or The Army of the Three Guarantees. With this new alliance, they were able to enter Mexico City on 27 September 1821, which concluded the Mexican War for Independence.
Пісіру соғысы
Кондитерлік соғыс Мексикадағы алғашқы француздық интервенциясы болды. Мексика республикасының алғашқы жылдарында орын алған кең тараған азаматтық тәртіпсіздіктерден кейін көшедегі ұрыстар көптеген жеке меншікті жойды. Шетелдіктер, олардың мүлкі бүлікшілер немесе қарақшылармен зақымданған немесе жойылған, әдетте үкіметтен өтемақы ала алмады және өз үкіметтеріне көмек сұрай бастады. 1838 жылы француз кондитері Мсье Ремонтель 1828 жылы Мексика офицерлерінің тонауынан оның Мехиконың Такубая ауданындағы дүкені қирағанын мәлімдеді. Ол Франция патшасы Людовик Филиппен (1773-1850) сөйлескен. Өз азаматтарына көмек көрсету үшін Франция 600 000 песо өтемақы талап етті. Бұл орташа жұмысшының бір күндік жалақысымен салыстырғанда өте жоғары сома еді. Осы сомаға қоса Мексика Францияның миллиондаған долларлық қарызын өтемеді. Дипломат Барон Деффуди Мексикаға ақы төлеу туралы ультиматум берді, әйтпесе француздар қанағаттандыруды талап етеді. Президент Анастасио Бустаманте (1780 - 1853) төлемді ала алмағанда, король контр-адмирал Чарльз Бодиннің басшылығымен флот жіберді. Ол Юкатаннан Рио-Грандеге дейінгі Мексиканың барлық порттарын блокадаға алды, Мексиканың Сан-Хуан-де-Улуа бекінісін бомбалады және Веракрус портын басып алды. 1838 жылдың желтоқсанына қарай Мексиканың бүкіл теңіз флоты Веракруста тұтқындалды. Мексика Францияға соғыс жариялады. Сауда тоқтағаннан кейін мексикалықтар импортты Техас штатының Корпус-Кристи қаласына, содан кейін Мексикаға контрабандалық жолмен әкеле бастады. Франция Техастың порттарын да блокадаға түсіреді деп қорқып, Техас Республикасы күштері сарбаздарының батальоны Мексика контрабандашыларын тоқтату үшін Корпус-Кристи шығанағын қарауылдауға кірісті. Бір контрабандистер өздерінің жүздей баррель ұнды шығанақтың аузындағы жағажайға тастап кетеді. Мексикамен қарым-қатынасын үнемі қадағалап отыратын АҚШ француздарға блокада кезінде көмек көрсету үшін Вудбери шхунасын жіберді. Француз Корольдігі мен Техас ұлты арасындағы келіссөздер өтті және Франция Техас Республикасының топырағы мен суларын ренжітпеуге келісті. Ұлыбританияның дипломатиялық араласуымен президент Бустаманте 600 000 песо төлеуге уәде берді және француз күштері 1839 жылы 9 наурызда кері шегерілді.
The Pastry War was the first French intervention in Mexico. Following the widespread civil disorder that plagued the early years of the Mexican republic, fighting in the streets destroyed a great deal of personal property. Foreigners whose property was damaged or destroyed by rioters or bandits were usually unable to obtain compensation from the government, and began to appeal to their own governments for help. In 1838, a French pastry cook, Monsieur Remontel, claimed that his shop in the Tacubaya district of Mexico City had been ruined in 1828 by looting Mexican officers. He appealed to France's King Louis Philippe (1773–1850). Coming to its citizen's aid, France demanded 600,000 pesos in damages. This amount was extremely high when compared to an average workman's daily pay, which was about one peso. In addition to this amount, Mexico had defaulted on millions of dollars worth of loans from France. Diplomat Baron Deffaudis gave Mexico an ultimatum to pay, or the French would demand satisfaction. When the payment was not forthcoming from president Anastasio Bustamante (1780–1853), the king sent a fleet under Rear Admiral Charles Baudin to declare a blockade of all Mexican ports from Yucatán to the Rio Grande, to bombard the Mexican fortress of San Juan de Ulúa, and to seize the port of Veracruz. Virtually the entire Mexican Navy was captured at Veracruz by December 1838. Mexico declared war on France. With trade cut off, the Mexicans began smuggling imports into Corpus Christi, Texas, and then into Mexico. Fearing that France would blockade Texan ports as well, a battalion of men of the Republic of Texas force began patrolling Corpus Christi Bay to stop Mexican smugglers. One smuggling party abandoned their cargo of about a hundred barrels of flour on the beach at the mouth of the bay, thus giving Flour Bluff its name. The United States, ever watchful of its relations with Mexico, sent the schooner Woodbury to help the French in their blockade. Talks between the French Kingdom and the Texan nation occurred and France agreed not to offend the soil or waters of the Republic of Texas. With the diplomatic intervention of the United Kingdom, eventually President Bustamante promised to pay the 600,000 pesos and the French forces withdrew on 9 March 1839.
АҚШ-тың басып кіруі
XIX ғасырда Манифест тағдырдың аясында АҚШ-тың аумақтық кеңеюі Рио-Гранди жағалауына жетті, бұл Мексика президенті Хосе Хоакин де Эррераны Мексиканың солтүстік шекарасын көрші елдің кеңеюінен қорғау үшін 6000 адамнан тұратын әскер құруға итермеледі. 1845 жылы Мексикадан бас көтеріп, бөлініп шыққан Техас штаты АҚШ-қа қосылды. Осыған жауап ретінде Мексиканың АҚШ-тағы министрі Хуан Н. Алмонте өзінің тану хаттарын сұрап, Мексикаға оралды; жаулық тез пайда болды. 1846 жылы 25 сәуірде полковник Анастасио Торрехонның басшылығымен Мексика күштері Матаморос қаласындағы Ранчо-де-Кариситоста АҚШ эскадрильясын таң қалдырып, жеңді. Бұл оқиға Торнтон шайқасы деп аталды. Бұл АҚШ президенті Джеймс К. Полктың АҚШ конгресін 1846 жылы 13 мамырда Мексикаға қарсы соғыс жағдайын жариялауға көндіру үшін қолданған сылтау болды. АҚШ армиясының капитаны Джон С. Фремонт, алтымыштай жақсы қаруланған жігіттерімен, 1845 жылы желтоқсанда Калифорния аумағына соғыстың ресми жариялануына дейін кірді және Мексика мен АҚШ арасындағы соғыс жақындап қалғаны туралы хабар алған кезде, Орегонға баяу жүріп бара жатты; солай соғыстың "Айың туы көтерілісі" деп аталатын тарауы басталды. 1846 жылы 20 қыркүйекте АҚШ Монтеррейге шабуыл жасады, ол 5 күннен кейін құлдырады. АҚШ-тың жеңісінен кейін жаушылық 7 аптаға тоқтатылды, бұл Мексика әскерлеріне АҚШ сарбаздары қайта топтасып, жоғалтуларын қалпына келтірген кезде толық құрметпен өздерінің туларын көрсетіп, қаладан кетуіне мүмкіндік берді. 1846 жылдың тамызында коммодор Дэвид Коннер мен оның кемелер эскадрильясы Веракруз суларында болды; ол Мексика әскери-теңіз флоты қорғаған Альварадо фортын басып алуға тырысты, бірақ сәтсіз. Америкалықтар Антон Лизардоға көшірілуге мәжбүр болды. Веракрус портындағы қарсылық пен бекіністерге қарсы тұрып, АҚШ армиясы мен теңіз жаяу әскерлері 1847 жылдың 22-26 наурызы аралығында қаланы қарқынды бомбалады, бес жүзге жуық азаматтың өліміне және үйлерге, ғимараттарға және тауарларға елеулі залал келтірілді. Генерал Винфилд Скотт пен коммодор Мэтью С. Перри осы азаматтық азапты пайдаланды: Испания мен Франция консулдықтарының азаматтық эвакуацияға көмектесуіне рұқсат беруден бас тартып, олар Мексиканың генерал Хуан Моралесті берілу туралы келіссөздер жүргізуге мәжбүр етті. Америка Комодуры Мэтью Перри Табаскодағы Фронтера қаласын басып алған еді, Сан-Хуан Баутистаны (қазіргі Виллахермоса) басып алуға тырысты, бірақ оны үш жүзден аз мексикалық гарнизон үш рет қайтарып жіберді. АҚШ әскерлері Калифорния аумақтарын басып алу мақсатымен Калифорнияға жіберілді. АҚШ әскерлері Лос-Анджелес қаласын басып алғаннан кейін Мексика билігі Сонораға көшіруге мәжбүр болды; бірақ 1846 жылдың қыркүйек айының аяғында командир Хосе Мария Флорес 500 мексикалықты жинап, Лос-Анджелестегі АҚШ гарнизонын жеңіп, Санта-Барбара мен Сан-Диегоға отрядтарды жіберді. Американың шабуылға қарсы қатал қорғанысын құрғаннан кейін, Чиуауа штатындағы мексикалық позициялар құла бастады. Бұл күштерді генерал Хосе Антонио де Хередия және губернатор Анхель Триас Альварес ұйымдастырған болатын. Соңғысының ат әскері АҚШ-қа қарсы бірнеше үмітсіз шабуыл жасады, олар жеңіске жетті, бірақ оның шайқаста тәжірибесіздігі айқын болды және ақыр соңында барлық позициялар жоғалды.
U. S. territorial expansion under Manifest Destiny in the 19th century had reached the banks of the Rio Grande, which prompted Mexican president José Joaquín de Herrera to form an army of 6,000 men to defend the Mexican northern frontier from the expansion of the neighboring country. In 1845, Texas, a former Mexican territory that had broken away from Mexico by rebellion, was annexed into the United States. In response to this, the minister of Mexico in the U. S., Juan N. Almonte called for his Letters of Recognition and returned to Mexico; hostilities promptly ensued. On 25 April 1846, a Mexican force under colonel Anastasio Torrejon surprised and defeated a U. S. squadron at the Rancho de Carricitos in Matamoros in an event that would latter be known as the Thornton Skirmish; this was the pretext that U. S. president James K. Polk used to persuade the U. S. congress into declaring a state of war against Mexico on 13 May 1846. U. S. Army captain John C. Frémont, with about sixty well armed men, had entered the California territory in December 1845 before the war had been official and was marching slowly to Oregon when he received word that war between Mexico and the U. S. was imminent; thus began a chapter of the war known as the Bear Flag Revolt. On 20 September 1846, the U. S. launched an attack on Monterrey, which fell after 5 days. After this U. S. victory, hostilities were suspended for 7 weeks, allowing Mexican troops to leave the city with their flags displayed in full honors as U. S. soldiers regrouped and regained their losses. In August 1846, Commodore David Conner and his squadron of ships were in Veracruzian waters; he tried, unsuccessfully, to seize the Fort of Alvarado, which was defended by the Mexican Navy. The Americans were forced to relocate to Antón Lizardo. In confronting resistance and fortifications at the port of Veracruz, the U. S. Army and Marines implemented an intense bombardment of the city from 22 to 26 March 1847, causing about five hundred civilian deaths and significant damage to homes, buildings, and merchandise. General Winfield Scott and Commodore Matthew C. Perry capitalized on this civilian suffering: by refusing to allow the consulates of Spain and France to assist in civilian evacuation, they pressed Mexican Gen. Juan Morales to negotiate surrender. U. S. commodore Matthew C. Perry, who had already captured the town of Frontera, in Tabasco, tried to seize San Juan Bautista (modern Villahermosa), but he was repelled three times by a Mexican garrison of just under three hundred men. U. S. troops were also sent to the California territories with the intention of seizing it. After squads of U. S. troops occupied the City of Los Angeles, Mexican authorities were forced to move to Sonora; but, by the end of September 1846, commander José María Flores was able to gather 500 Mexicans and managed to defeat the U. S. garrison at Los Angeles and then sent detachments to Santa Barbara and San Diego. After putting up a fierce defense against the U. S. invasion, the Mexican positions along the state of Chihuahua began to fall. These forces had been organized by general José Antonio de Heredia and governor Ángel Trías Álvarez. The cavalry of the latter made several desperate charges against the U. S. that nearly achieved victory, but his inexperience in fighting was evident and, in the end, all the positions gained were lost.
Француздық араласу
Француздық интервенция - бұл Екінші Француз империясы жіберген экспедициялық күштердің басып кіруі, бастапқыда оны Ұлыбритания мен Испания Корольдігі қолдады. Ол президенті Бенито Хуарестің 1861 жылы 17 шілдеде шетелдік елдерге пайыздық төлемдерді тоқтатуынан кейін Мексиканың негізгі несиегерлерін: Испания, Франция және Ұлыбританияны ашуға мәжбүр етті. Францияның Наполеон III-і бастамашы болды: Оның сыртқы саясаты еркін саудаға негізделген. Оның ойынша Мексикадағы достық үкімет еуропалықтардың маңызды нарықтарға қол жеткізуін қамтамасыз ету және АҚШ-тың монополиясын болдырмау арқылы еркін сауданы кеңейтуге мүмкіндік берді. Наполеонға да өз империясын қаржыландыру үшін Мексикада қазылатын күміс қажет болды. Наполеон Испания мен Британиямен одақтасты, АҚШ-та толыққанды азаматтық соғыс жүріп жатқан кезде. АҚШ наразылық білдірді, бірақ 1865 жылы азаматтық соғыс аяқталғанға дейін тікелей араласа алмады. Үш держава 31 қазанда Мексикадан төлемдерді алу үшін күш-жігерін біріктіру үшін Лондон шартына қол қойды. 8 желтоқсанда испан флоты мен испандық Куба әскерлері Мексика шығанағындағы негізгі порт - Веракруске жетті. Британдықтар мен испандықтар француздардың Мексиканы басып алуды жоспарлап отырғанын білгенде, олар кері шегінді. Кейінгі француз шапқыншылығы Рим католик дінбасылары, жоғарғы таптың көптеген консервативті элементтері және кейбір жергілікті қауымдастықтар қолдаған Екінші Мексика империясына әкелді. Бенито Хуарезтің (1858-71) президенттік мерзімдері Мексикадағы Габсбургтер монархиясының (1864-67) билігімен үзілді. Консерваторлар мен мексикалық дворяндықтың көпшілігі монархиялық үкімет формасын қайта жаңғыртуға тырысты (қараңыз: Бірінші Мексика империясы) олар Францияның әскери қолдауымен Австрияның корольдік үйінен Мексикаға герцог Максимилиан Фердинанд немесе Мексиканың Максимилиан І (Бельгияның Шарлотасына үйленген, сонымен қатар Мексиканың Карлота деп те белгілі) әкелуге көмектесті. Франция Мексикадағы осы мәселеге түрлі мүдделерді көздеді, мысалы, Франко-Австрия соғысында жеңілген Австриямен татуласу, АҚШ-тың өсіп келе жатқан күшін теңестіру арқылы қуатты католик көрші империясын дамыту және елдің солтүстік-батысындағы бай кен орындарын пайдалану.
The French intervention was an invasion by an expeditionary force sent by the Second French Empire, supported in the beginning by the United Kingdom and the Kingdom of Spain. It followed President Benito Juárez's suspension of interest payments to foreign countries on 17 July 1861, which angered Mexico's major creditors: Spain, France and Britain. Napoleon III of France was the instigator: His foreign policy was based on a commitment to free trade. For him, a friendly government in Mexico provided an opportunity to expand free trade by ensuring European access to important markets, and preventing monopoly by the United States. Napoleon also needed the silver that could be mined in Mexico to finance his empire. Napoleon built a coalition with Spain and Britain at a time the U. S. was engaged in a full scale civil war. The U. S. protested, but could not intervene directly until its civil war was over in 1865. The three powers signed the Treaty of London on 31 October, to unite their efforts to receive payments from Mexico. On 8 December, the Spanish fleet and troops from Spanish controlled Cuba arrived at Mexico's main Gulf port, Veracruz. When the British and Spanish discovered that the French planned to invade Mexico, they withdrew. The subsequent French invasion resulted in the Second Mexican Empire, which was supported by the Roman Catholic clergy, many conservative elements of the upper class, and some indigenous communities. The presidential terms of Benito Juárez (1858–71) were interrupted by the rule of the Habsburg monarchy in Mexico (1864–67). Conservatives, and many in the Mexican nobility, tried to revive the monarchical form of government (see: First Mexican Empire) when they helped to bring to Mexico an archduke from the Royal House of Austria, Maximilian Ferdinand, or Maximilian I of Mexico (who married Charlotte of Belgium, also known as Carlota of Mexico), with the military support of France. France had various interests in this Mexican affair, such as seeking reconciliation with Austria, which had been defeated during the Franco Austrian War, counterbalancing the growing U. S. power by developing a powerful Catholic neighbouring empire, and exploiting the rich mines in the north west of the country.
Мексиканың республикалық күштері
1861 жылы Мексиканың Республикалық армиясы әрқайсысы сегіз ротадан тұратын он тұрақты желілік батальоннан және әрқайсысы екі эскадрильядан тұратын алты желілік ат әскер полктерінен құралған. Алты артиллерия батареясы, инженерлер, пойыздар мен гарнизондық бөлімшелер бар, тұрақты армияның саны 12000 адам болды. Мемлекеттік отаршылдар мен Ұлттық гвардиядан тұратын көмекші күштер қосымша 25 жаяу әскер батальонын және 25 атлы эскадрильяны, сондай-ақ кейбір гарнизондық және артиллериялық бөлімшелерді қамтамасыз етті. Мексика қаласының федералды округінің Ұлттық гвардиясы алты жаяу әскер батальонын, сонымен қатар ат және артиллерия батальонын құрады. 1861 жылы 5 мамырда жасақталған, 2200 адамнан тұратын, француздарға қарсы жеңіл ат әскерінің бөлініп тұрған бірлігі ретінде қызмет еткен. Француздық тұрақты әскерлердің, сонымен қатар Мексика императорлық әскерлері мен шетелдік еріктілердің контингенттері қарсылық көрсеткен кезде, Республика армиясы 1863 жылы Мехико қаласының құлдырауынан кейін тиімді күш ретінде сақталды. 1865 жылы либералды оппозицияны 50 000 тұрақты мексикалық әскер мен мемлекеттік ұлттық гвардияның ядросы басқарды, оған шамамен 10 000 партизан қосылды.
In 1861, the Mexican Republican Army consisted of ten regular line battalions each of eight companies, and six line cavalry regiments, each of two squadrons. With six batteries of field artillery plus engineers, train and garrison units, the regular army numbered about 12,000 men. Auxiliary forces, comprising state militias and National Guards, provided a further 25 infantry battalions and 25 cavalry squadrons plus some garrison and artillery units. The National Guard of the Federal District of Mexico City amounted to six infantry battalions plus one each of cavalry and artillery. The newly raised corps of Rurales, created on 5 May 1861 as a mounted gendarmerie, numbered 2,200 and served as dispersed units of light cavalry against the French. While opposed by substantial forces of French regular troops plus Mexican Imperial forces and contingents of foreign volunteers, the Republican Army remained in being as an effective force after the fall of Mexico City in 1863. By 1865 Liberal opposition was being led by a core of 50,000 regular Mexican troops and state National Guards, augmented by approximately 10,000 guerrillas.
Диас дәуірі
Француздар кері қайтқаннан кейін және Максимилианның императорлық режимі құлатылғаннан кейін 1867 жылы Мексика Республикасы қайта құрылды. 1876 жылы Максимилианға қарсы күштердің жетекші генералы Порфирио Диас президент болды. Ол 1910 жылға дейін билікті ұстап, бір ғана қысқа үзіліс жасады. Осы ұзақ уақыт бойы билік жүргізген алғашқы кезеңінде Диас билікте қалу үшін әскер күшіне сүйенді. Алайда ол басқа да қолдау базаларын дамыта алды және армия ішкі тәртіпті сақтау үшін сенімді саяси емес құралға айналды. Диас Мексика армиясын жаңғыртуға бағытталған бірқатар реформаларды жүргізді, сонымен бірге жергілікті командирлердің тұрақты емес немесе провинциялық күштерді қолдана отырып билікті басып алуға тырысуының тарихи үлгісін тоқтатты. Федералды армияның қартайып бара жатқан генералдары жиі ауыстырылып, пара алу мүмкіндігі арқылы адал болып қалды. 1900 жылдардың басында үлкен офицерлік корпус Пруссия армиясының желісі бойынша кәсіби дайындықтан және орта таптан шыққан кадеттер үшін мансаптық мүмкіндіктерді жақсартты. әскердің өзі үштен бір бөлігіне қысқарды. Мексика армиясының Диас кезеңіндегі әлсіздігі - әскерилердің төменгі мораль мен мотивациясы. Олардың басым көпшілігі ерікті әскери қызметке шақырылған үндістер мен метистерден құралған. Кейбіреулер жазалау ретінде немесе әлеуметтік кемсітушілікке байланысты әскерге алынды, ал болашақ революциялық көшбасшылардың көпшілігі алғашқы әскери тәжірибесін Федералды армия қатарында алды. Порфирийдің тұрақтылығының ұзақ кезеңінде аймақтық тәртіпсіздікті басу үшін әскерлердің аз санын тез жылжыту үшін жаңа темір жол желісіне көбірек сенім артты. 1910-11 жылдары кең таралған революция кезінде темір жол желілері өте осал, тұрақты армия күші тым шектеулі және мемлекеттік отаршылдар жағдайды бақылау үшін тым ұйымдастырылмаған болып шықты.
Following the French withdrawal and the overthrow of the Imperial regime of Maximilian, the Mexican Republic was re established in 1867. In 1876, Porfirio Diaz, a leading general of the anti Maximilianist forces, became president. He was to retain power until 1910, with only one short break. During the early part of this period of extended rule, Diaz relied essentially on military power to remain in office. However he was able to develop other support bases and the army became a reliable non political instrument for maintaining internal order. Diaz undertook a series of reforms intended to modernize the Mexican Army, while at the same time terminating the historic pattern of local commanders attempting to seize power using irregulars or provincial forces. The increasingly elderly generals of the Federal Army were frequently transferred and kept loyal through opportunities for graft. By the early 1900s the large officer corps was benefiting from professional training along Prussian Army lines and improved career opportunities for cadets of middle class origin. and the army itself was reduced in size by about a third. A continuing weakness in the Mexican Army throughout the Diaz period was the low morale and motivation of the rank and file. They mostly consisted of Indian and mestizo conscripts, forced into service under the random leva system. Some were enlisted as a means of punishment or because of social discrimination, and a number of future revolutionary leaders received their initial military experience in the ranks of the Federal Army. During the long period of Porfirian stability, increased reliance had been placed on the new railway network to quickly move small numbers of troops to suppress regional unrest. When faced with widespread revolution during 1910 11 the railway lines proved too vulnerable, regular army strength too limited and state militias too disorganised to control the situation.
Мексика революциясы 1910-1920
Порфирио Диаздың биліктен шығарылуынан кейін Мексика президенті болып Франсиско И. Мадеро сайланды. Мадеро оны билікке әкелген революциялық күштердің айла-шарғысына қарамастан, Федералды армияны тұтас сақтады. 1913 жылы ақпанда болған қанды төңкеріс кезінде генерал Викториано Хуерта Мадероны құлатты. Хуерта режиміне қарсы күштер оған қарсы бірікті, әсіресе солтүстіктегі конституционалистер. Бұларға "Бірінші бас" ретінде Venustiano Carranza азаматтық адам басшылық етті, ол бірқатар генералдар басқарған, бірақ ең бастысы Альваро Обрегон мен Панчо Вилланың қолбасшылығындағы күштерге басшылық етті. Морелос аймағында Эмилиано Сапата бастаған әскерлер қатты партизан соғысын жүргізді. Хуертаны қолдаған Федералды армия Закатекас шайқасында жеңілді және ақыры 1914 жылы таратылды және Обрегонның Конституционалистік күштерінен жаңа Үкіметтік армия құрылды. 1919 жылы Сапата өлтірілді; Вилла сатып алынып, 1923 жылы өлтірілместен бұрын, Мексиканың солтүстігінде азаматтық өмірге кірісті. 1920 жылдан кейінгі әскери кезеңнен кейін бірқатар конституционалист көшбасшылар Мексика президенті болды: Альваро Обрегон (1920-1924), Плутарко Элиас Кальлес (1924-1928), Лазаро Карденас (1934-1940) және Мануэль Авила Камачо (1940-1946). Лазаро Карденас Плутарко Элиас Каллес құрған саяси партияны қайта ұйымдастырған кезде Мексикадағы топтардың салалық өкілдіктерін құрды, олардың бірі Мексика армиясы болды. Партияның 1946 жылы болған реорганизациясында Институционалдық революциялық партияның армия үшін жеке секторы болмады. Мексиканың президенті 1946 жылдан бері әскери адам болған жоқ.
The ouster of Porfirio Díaz saw Francisco I. Madero: a member of a rich landowning family, elected as President of Mexico. Madero kept the Federal Army intact, despite the fact that it had been outmaneuvered by the revolutionary forces that brought him to power. General Victoriano Huerta overthrew Madero in a bloody February 1913 coup. Forces opposed to the Huerta regime united against him, particularly the Constitutionalists in the north. These were led by a civilian, Venustiano Carranza as "First Chief," commanding forces led by a number of generals, but most prominently Alvaro Obregón and Pancho Villa. In the Morelos region, an intense guerrilla warfare was waged by forces led by Emiliano Zapata. The Federal Army supporting Huerta was defeated at the Battle of Zacatecas and finally disbanded in 1914 and a new Government army was created from Obregón's Constitutionalist forces. Zapata was assassinated in 1919; Villa was bought off and took up civilian life in northern Mexico, before being assassinated in 1923. During the post military phase following 1920, a number of Constitutionalist leaders became presidents of Mexico: Alvaro Obregón (1920–1924), Plutarco Elías Calles (1924–28), Lázaro Cárdenas (1934–1940), and Manuel Avila Camacho (1940–1946). When Lázaro Cárdenas reorganized the political party founded by Plutarco Elías Calles, he created sectoral representation of groups in Mexico, one of which was the Mexican Army. In the subsequent reorganization of the party, which took place in 1946, the Institutional Revolutionary Party no longer had a separate sector for the army. No military man has been president of Mexico after 1946.
Революциядан кейінгі кезең
Диас режимі аяқталғаннан кейін революциялық генералдар бастаған көптеген жергілікті күштер қайта жанданды. 1920 жылы 80 000-нан астам мексикалық қару-жарақпен қамтылған, олардың аз бөлігі ғана орталық билікке мойынсұнатын тұрақты күштердің құрамына кірді. 1920 жылдары жаңа үкімет революциялық топтарды демобилизациялады, Colegio Militar (Әскери академия) қайта ашылды, Escuela Superior de Guerra (Стаф колледжі) құрылды, тұрақты армияның жалақысын көтерді және қызмет ету шарттарын жақсартты. 1927 жылы бассыз қалған генералдар көтерілісіне қарамастан, орталық үкіметке мойынсұнатын кәсіби армия пайда болды. Осы кезеңде армия саны жиырма атлы полк, он жаяу әскер батальонын және бұрын қажетті арнайы теміржол бөлімшелерінің көпшілігін тарату арқылы қысқартылды. 1937 жылы жеңіл танк, механикаландырылған жаяу әскер және моторландырылған әуе шабуылына қарсы батареялар компанияларын құру арқылы жеделдетілген жаңғырту процесі басталды. 1930 жылдары офицерлер корпусының саяси рөлін басқарушы Революциялық партия азайтып, жұмысшылар ополчиялары құрылды, олардың саны тұрақты армиядан екі есе көп болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Мексика армиясы саяси емес, ұлттық қорғанысқа бағытталған кәсіби күшке айналды.
The ending of the Diaz regime saw a resurgence of numerous local forces led by revolutionary generals. In 1920, more than 80,000 Mexicans were under arms, with only a minority forming part of regular forces obedient to a central authority. During the 1920s, the new government demobilised the revolutionary bands, reopened the Colegio Militar (Military Academy), established the Escuela Superior de Guerra (Staff College), and raised the salaries and improved the conditions of service of the rank and file of the regular army. In spite of an abortive generals' revolt in 1927, the result was a professional army obedient to the central government. During this period the army was reduced in numbers through the disbandment of twenty mounted cavalry regiments, ten infantry battalions and the majority of the specialist railroad units previously required. In 1937 a process of accelerated modernisation began with the creation of companies of light tanks, mechanised infantry and motorised anti aircraft batteries. During the 1930s, the political role of the officer corps was reduced by the governing Revolutionary Party and a workers' militia was established, outnumbering the regular army by two to one. By the end of World War II, the Mexican Army had become a strictly professional force focused on national defense rather than political involvement.
Мексикадағы есірткі соғысы
Картельдер арасындағы зорлық-зомбылық соғыстың басталуына дейін көп уақыт бұрын орын алған болса да, үкімет 1990-шы жылдар мен XXI ғасырдың алғашқы жылдары картельдер арасындағы зорлық-зомбылыққа қатысты жалпы пассивті ұстаным ұстады. Бұл 2006 жылдың 11 желтоқсанында өзгерді, жаңадан сайланған президент Фелипе Кальдерон Мичоакан штатына 6,500 федералды әскерді жіберіп, онда есірткіге қарсы зорлық-зомбылықты тоқтатты. Бұл әрекет картельдің зорлық-зомбылығына қарсы жасалған алғашқы ірі жаза ретінде қарастырылады және оны үкімет пен есірткі картелдері арасындағы соғыстың басталу нүктесі ретінде қарастырады. Уақыт өте келе Кальдерон есірткіге қарсы науқанын күшейтті, оған қазір мемлекеттік және федералды полиция күштерімен бірге 45000-ға жуық адам қатысады. Соңғы кездері Мексиканың әскері есірткі бизнесіне қарсы күрес жұмыстарына көп қатысып келеді. Мысалы, Операции против наркотрафика (Құқық саудасына қарсы операциялар) өзінің мақсатын "мексикалық армия мен әуе күштерінің есірткі саудасына қарсы тұрақты науқанында орындалуы Ұлт атқарушысының қарулы күштерге берген міндеттерінде дұрыс қолдау табады" деп сипаттайды, өйткені Мексика Құрама Штаттарының Конституциясының 89-бабы, VI бөліміне сәйкес, Мексика Құрама Штаттарының Президенті, Қарулы Күштердің Жоғарғы Бас қолбасшысы ретінде Мексика Қарулы Күштерінің мемлекеттік шекаралар ішінде және одан тыс ұлттық қауіпсіздік туралы тапсырмасын орындауын қамтамасыз ету міндеті.
Although violence between drug cartels has been occurring long before the war began, the government held a generally passive stance regarding cartel violence during the 1990s and the early years of the 21st century. That changed on 11 December 2006, when newly elected President Felipe Calderón sent 6,500 federal troops to the state of Michoacán to end drug violence there. This action is regarded as the first major retaliation made against the cartel violence, and is generally viewed as the starting point of the war between the government and the drug cartels. As time progressed, Calderón continued to escalate his anti drug campaign, in which there are now about 45,000 troops involved along with state and federal police forces. In recent times, the Mexican military has largely participated in efforts against drug trafficking. The Operaciones contra el narcotrafico (Operations against drug trafficking), for example, describes its purpose in regards to "the performance of the Mexican Army and Air Force in the permanent campaign against the drug trafficking is sustained properly in the duties that the Executive of the Nation grants to the armed forces", for according to Article 89, Section VI of the Constitution of the Mexican United States, it is the duty of the President of the Republic of the United Mexican States, as Supreme Commander of the Armed Forces, to ensure that the Mexican Armed Forces perform its mandate of national security within and outside the state borders.
Құрылымы
Армия Ұлттық қорғаныс хатшылығының немесе SEDENA билігіне жатады және оны Ұлттық қорғаныс хатшысы басқарады, ол бір мезгілде орталық үкіметтің мүшесі және (жалғыз) төрт жұлдызды генерал. Оның әріптесі - әскери-теңіз флотының хатшысы, ол орталық үкіметтің мүшесі және жалғыз төрт жұлдызды адмирал. Ұлттық қорғаныс хатшылығы үш құрамдас бөлікке: ұлттық штаб, аумақтық командалар және тәуелсіз бөлімшелерге ие. Ұлттық қорғаныс хатшысы армияның жалпы командасын армияның командирі, дивизиялық генералдық офицер арқылы басқарады, ол орталықтандырылған командалық жүйе арқылы және көптеген генералдық офицерлер арқылы қызмет көрсетеді және оны хатшы тағайындайды және босатады. Әскери штабта континенттік штабтың модификацияланған жүйесін қолданады. Мексиканың Әуе күштері SEDENA-ның жеке қызметі болып табылады. Қызметкерлерді қабылдау орта білімді аяқтаған жағдайда 18 жастан 21 жасқа дейін, ал жоғары білімді аяқтаған жағдайда 22 жасқа дейін жүргізіледі. 22 жастан кейін тұрақты әскерге шақыру мүмкін емес; тек қосалқы лауазымдар ғана бар. 2009 жылы Мексика армиясының жауынгерлерінің бастапқы жалақысы айына 6000 мексикалық песо (500 АҚШ доллары) болды, өмір бойы 10 000 песо (шамамен 833 АҚШ доллары) ай сайынғы зейнетақы соғыста қаза тапқан жауынгерлердің жесірлеріне беріледі. Мексика армиясының негізгі бөлімшелері - он жаяу әскер бригадасы және бірқатар тәуелсіз полктер мен жаяу әскер батальондары. Армияның негізгі маневрлік элементтері үш корпусқа ұйымдастырылған, олардың әрқайсысы үштен төртке дейін жаяу әскер бригадасынан (одан басқа бөлімшелерден) тұрады, олардың барлығы Мексика қаласында және оның айналасында орналасқан. Бригадалық құрылымдардан бөлек, тәуелсіз полк пен батальондар елдің 12 әскери аймағының әрқайсысында аймақтық гарнизондарға (барлығы 52) тағайындалады. Қаражаты шамамен 300-350 әскерден тұратын жаяу әскер батальондары әр аймақта орналастырылады, ал кейбір аймақтарда қосымша мотоатқыштар полкі немесе артиллерия полкі тағайындалады.
The Army is under the authority of the National Defense Secretariat or SEDENA and is headed by the Secretary of National Defence simultaneously a member of the central government and (the sole) four star general. His counterpart is the Secretary of the Navy, who is a member of the central government and the sole four star admiral. The National Defence Secretariat has three components: a national headquarters, territorial commands, and independent units. The Secretary of National Defence delegates overall command of the Army thru the office of Commander of the Army, a divisional general ranked officer, who leads the service via a centralized command system and many general officers and is appointed and relieved by the Secretary. The Army uses a modified continental staff system in its headquarters. The Mexican Air Force is a separate service under the SEDENA. Recruitment of personnel happens from ages 18 through 21 if secondary education was finished, 22 if High school was completed. Recruitment after age 22 is impossible in the regular army; only auxiliary posts are available. As of 2009, starting salary for Mexican army recruits was $6,000 Mexican pesos (US$500) a month with a lifetime $10,000 peso (approximately US$833) monthly pension for widows of soldiers killed in action. The principal units of the Mexican army are ten infantry brigades and a number of independent regiments and infantry battalions. The main maneuver elements of the army are organized in three corps, each consisting of three to four infantry brigades (plus other units), all based in and around Mexico City and its metropolitan area. Distinct from the brigade formations, independent regiments and battalions are assigned to zonal garrisons (52 in total) in each of the country's 12 military regions. Infantry battalions, composed of approximately 300–350 troops, generally are deployed in each zone, and certain zones are assigned an additional motorized cavalry regiment or an artillery regiment.