Бельгиялық ақын Луи Скутенер (1905-1987) – сюрреализм қозғалысының өкілі, анархист, заңгер. Рене Магриттпен бірге белгілі тұлға. Өмірбаяны мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бельгиялық ақын Луи Скутенаир (29 маусым 1905 – 15 тамыз 1987) – бельгиялық француз тілінде жазған ақын, анархист, сюрреалист және мемлекеттік қызметкер. Оллинниде туған Жан Эмиль Луи Скутенаир Брюссельде дүние салды.
Belgian poet
Louis Scutenaire (29 June 1905 – 15 August 1987) was a Belgian French language poet, anarchist, surrealist and civil servant. Born Jean Émile Louis Scutenaire in Ollignies, he died in Brussels.
Өмір
Луи Скутенаир ең алдымен Рене Магритт, Пол Нуже, Марсель Лекомт және оның әйелі Ирен Хамуармен бірге бельгиялық сюрреализм қозғалысының маңызды тұлғасы ретінде танылады. Ол Брюссельдің еркін университетінде (қазір Брюссель еркін университеті және Vrije Universiteit Brussel болып бөлінген) заң оқыды және 1931 жылдан 1944 жылға дейін қылмыстық адвокат болып жұмыс істеді. 1926 жылы ол сюрреализмді ашты және «Сюрреалист» журналына елеулі үлес қосты. 1930-1940 жылдары ол коммунизмге симпатия танытты, бірақ Иосиф Сталин режимі туралы шындық көріне бастағанда, ол одан көңілі толып, анархист болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Бельгияның Ішкі істер министрлігінде мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеді және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды. Скутенаир Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін сюрреализмнің коммерциялануының күшеюіне наразы болды, бірақ бұл бельгиялық ең танымал сюрреалист Рене Магриттпен оның тығыз достығына кедері келтірмеді. Скутенаир және оның әйелі Магритт үйіне жексенбі күндері баратын, онда Скутенаир Магритттің жаңа суреттеріне атау беруге шақырылатын; 170 сурет әлі де Скутенаир ұсынған атауларды сақтап тұр. (Ол сонымен қатар Магритттің «Жалпылық тартылыс» атты туалындағы кейіпкердің прототипі болып табылады.) Скутенаирдің жарық көрген еңбектеріне «Mes Inscriptions» атты кітаптар сериясы, афоризмдер мен ойлы сөздердің жинағы, сондай-ақ Магритт туралы ең алғашқы және қызықты монографиялардың бірі кіреді. 1985 жылы ол билік пен институттарға өмір бойы сенімсіздікпен қараған жазушы ретіндегі жетістіктерін мойындаған «Grand Prix spécial de l'Humour noir» сыйлығымен марапатталды. Ол досы Магриттен дәл жиырма жыл өткен соң, суретші туралы телешоу көріп отырғанда дүние салды.
Louis Scutenaire is chiefly remembered as a central figure in the Belgian Surrealist movement, along with René Magritte, Paul Nougé, Marcel Lecomte and his own wife Irène Hamoir. He studied law at the Free University of Brussels (now split into the Université Libre de Bruxelles and the Vrije Universiteit Brussel) and was a criminal lawyer from 1931 to 1944. In 1926 he discovered surrealism and was a primary contributor to the Revue surréaliste. He was sympathetic to communism during the 1930s and 1940s but as the truth about Joseph Stalin's regime became more apparent, he grew disenchanted with it and became an anarchist. After the Second World War he became a civil servant in the Belgian Ministry of the Interior, a job he kept for the rest of his life. Scutenaire grew disillusioned with the increasing commercialisation of Surrealism after the Second World War, but this did not apparently impair his close friendship with the most famous Belgian surrealist René Magritte. Scutenaire and his wife would visit the Magritte home on Sundays, where Scutenaire would be invited to give titles to Magritte's recent paintings; 170 of the paintings still bear the titles that Scutenaire suggested. (He is also the model for the figure in Magritte's canvas Universal Gravitation.) Scutenaire's published works include a series of books entitled Mes Inscriptions, collections of gnomic and mischievous aphorisms, as well as one of the earliest and most entertaining monographs on Magritte. He was awarded in 1985 the Grand Prix spécial de l'Humour noir in recognition of his achievements as a writer with a lifelong distrust of authority and institution. He died twenty years to the hour after his friend Magritte, just after watching a television programme on the painter.