19 ғасырдағы неміс патшалығына қарсы баспахана: Sans Souci Press тарихы
Sans Souci Press
19 ғ. Германияда құрылған Sans Souci Press – Вильгельм II саясатын сынаған, құпия баспахана. Карл Гренер, Отто Хис сияқты авторлардың еңбектерін жариялаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sans Souci Press XIX ғасырдың соңында Германияның Потсдам қаласында реакциялық, жасырын баспахана ретінде құрылды. Сансуси сарайының атымен аталып, бұл баспахана Вильгельм II билігінің күшті либералдыққа ұмтылуын, әсіресе оның ағылшындармен байланысын сынаған памфлеттер шығарды. Бұл баспахананы кейіннен АҚШ-тың Массачусетс штатындағы Уэлсли Хиллз қаласындағы сол аттас фирмамен шатастырмау керек.
Sans Souci Press began as a reactionary underground printing house in Potsdam, Germany, in the late nineteenth century. Named for the Sanssouci Palace, the press produced pamphlets decrying the supposed liberalism of Wilhelm II's reign, and particularly his ties to the English. The Press is not to be confused with the later Wellesley Hills, Massachusetts firm of the same name.
Авторлары
Оның тізімі салыстырмалы түрде жасырын болды, себебі ол баспасөздің бар екенін білетін және жариялану үшін оның қатаң идеологиялық талаптарына сай келетін адамдармен ғана шектелді. Ол әскери және саясаткер Карл Гренер, тарихшы және әлеуметтанушы Отто Хисс, және генерал Карл фон Бюлов сияқты көп танылмаған авторлардың еңбектерін жариялады. Францияға шабуыл жоспары болған Шлиффен жоспарын сынаған фон Бюлоның анонимді памфлеті, кайзер Вильгельм II-нің жақын шеңберінің назарын аударғанда, шағын резонанс тудырды. Басқа жерде оның көп көңіл тартқанына немесе ықпалды болғанына дәлелдер аз. 1890 жылдардың басындағы Эрнст Мориц Арндттың поэзиясының бірнеше кішкентай жинақтары соңғы жылдары табылды. Заманауи дереккөздер баспасөзді Бельгия королі Альберт I туралы әдепсіз әндермен байланыстырады, бірақ олардың ешқайсысы әлі күнге дейін жарық көрген жоқ. Көп жылдар бойы ол Ұлы Фридрихтің билігінде шығарылған 18 ғасырғы polemikalyқ памфлеттерді қайта басып шығарды, олардың қазіргі заманғы саяси мәселелермен байланысы әрдайым анық болмады. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде де жалғасты.
Its inventory was relatively obscure, limited as it was to those who knew of the press's existence and who met its rather stringent ideological qualifications for publishing. It published works by such little known authors as soldier and politician Karl Groener, historian and sociologist Otto C. Hiss, and general Karl von Bülow. Von Bülow's anonymous pamphlet criticizing the Schlieffen Plan to invade France caused a minor stir when it garnered the attention of Kaiser Wilhelm II's inner circle. There is little evidence that it was much noticed or influential elsewhere. Several small booklets of the poetry of Ernst Moritz Arndt, dating from the early 1890s, have surfaced in recent years. Contemporary sources link the press to bawdy songs about Albert I, King of the Belgians; none of these has come to light. For many years it relied on reprints of 18th century polemical pamphlets produced during the reign of Frederick the Great, whose relationship to contemporary political questions was not always immediately clear. This continued through World War One.
Құлдырау
Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарай баспасөз, 1937 жылы Гитлердің рейхтік баспасөз жетекшісі Отто Дитрих оны жапқанға дейін, көбінесе тоқтап-қоятын, жеке баспаханаға айналды. Баспасөздің саяси консервативтілігіне қарамастан, оның екінші буыны қолдаушылары Хогенцоллерн монархиясына адал болды, кейде сын айтса да, және қарапайым текті Адольф Гитлердің билікке келуін қабылдай алмады. Баспасөздің орналасқан жері Гисс пен қуылған кайзер Вильгельм арасындағы хат алмасуды неміс шенеуніктері ұстағанда анықталды, олар кайзердің Нидерландыдағы Дуорн жерсіндіруіне жіберілген барлық поштаны бақылап отырды. Гисс өзі Нидерландыға, содан кейін Англияға қашып кетті; баспасөзбен тікелей байланысы бар басқа адамдардың кімдігі әлі де құпия болып қалуда.
By the time of World War I, the press had devolved into a vanity press that continued to operate, off and on, until Otto Dietrich, Hitler's Reich Chief of the Press, shut it down in 1937. Despite the political conservatism of the press, its backers—by then in their second generation—were to the end loyal if occasionally critical supporters of the Hohenzollern monarchy and could not abide the rise of the low born Adolf Hitler. The press's location was discovered when correspondence between Hiss and the deposed Kaiser Wilhelm was intercepted by German officials, monitoring all mail destined for the Kaiser's place of exile in Doorn, the Netherlands. Hiss, for his part, escaped to the Netherlands and ultimately England; the identities of others directly involved in the press remain a mystery.