Екінші дүниежүзілік соғыстағы итальяндық орташа танк
M13/40 tank
Итальяндық M13/40 танкысы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы Италия армиясының басты танкысы. Vickers 6 Ton үлгісімен жасалған, M11/39 негізінде дамытылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың итальяндық орта салмақты танкісі
Italian World War II medium tank
Carro Armato M13/40 – Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Италия Корольдік армиясында M11/39 танкісін алмастыру мақсатымен жасалған итальяндық танк. Бұл танк соғыс барысында итальяндықтардың негізгі танктерінің бірі болды. Оның дизайнына британдық Vickers 6 Ton үлгісі әсер еткен, ал негізі бұрынғы M11/39 танкісінің модификацияланған шассиі болды. Төрт адамдық экипаж алдыңғы бөлігіндегі ұрыс бөлімінде орналасқан, қозғалтқышы артқы жағында, ал беріліс механизмі алдыңғы жағында болды. Жүргізуші және пулеметші/радиооператор корпуста, ал командир/атушы және зарядтаушы мұнарада орналасқан. Vickers жүйесінен алынған шасси екі доңғалақты тіреуге және әр жағында сегіз жұп кішкентай доңғалаққа ие, жапырақты серіппелі аспап қолданылған.
The Carro Armato M13/40 was an Italian World War II tank designed to replace the M11/39 in the Royal Italian Army at the start of World War II. It was the primary tank used by the Italians throughout the war. The design was influenced by the British Vickers 6 Ton and was based on the modified chassis of the earlier M11/39. The crew of four were housed in a forward fighting compartment, with the engine at the rear and transmission at the front. The driver and machine gunner/radio operator were in the hull, with the commander/gunner and the loader in the turret. The Vickers derived running gear had two bogie trucks with eight pairs of small wheels on each side, using leaf spring suspension.
Операциялық пайдалану
M13/40 1940 және 1941 жылдары Грек науқанында және Солтүстік Африка науқанында қолданылды.
The M13/40 was used in the Greek campaign in 1940 and 1941 and in the North African Campaign.
Сипаттамалары
M13/40 – соғыс басындағы стандартты жеңіл танк, мүмкіндіктері поляк 7TP және советтік T-26 сияқты басқа Vickers конструкцияларымен салыстыруға болады. 13 тонна салмақтағы «Матильда II» танкісіне қарсы тиімсіз болғанымен, оның бронясы 1940-41 жылдардағы көптеген қарсыластарымен шамалас болды. Оның 47 мм ұзын стволды пушкасы 1940-41 жылдардағы көптеген британдық танктерге қарсы тиімді болды, олар M13 сияқты брондалған, бірақ 2 фунттық (40 мм) пушкаларын қысқарақ қашықтықта және нашар баллистикалық көрсеткіштермен жабдықтаған. Ол кезде неміс танктерінің көпшілігі 20 мм, 37 мм немесе 50 мм және 75 мм кішкентай жылдамдықты пушкалармен қаруланған. 1942 жылдан кейін ғана немістер 50 мм және 75 мм калибрлі ұзын стволды пушкаларды кеңінен қолдана бастады, олар танққа қарсы қолдану үшін жеткілікті жылдамдыққа ие болды, бұл M13/40 пушкасына салыстырмалы неміс танктерінен артықшылық берді. 47 мм ұзын пушканы қолдану M13-тің ең жақсы қасиеті болды. Негізгі пушкасының салыстырмалы түрде үлкен калибрінің арқасында, оның фугастық снаряды сүйретілетін артиллерияға және жаяу әскерге қарсы өте тиімді болды және соғыстың алғашқы жылдарында Вермахттың Panzer IV және Stug III сияқты арнайы қолдау машинасына деген қажеттілігін жойды немесе азайтты. Дизельді қозғалтқыш – артықшылық, ал өндірістің қарапайымдылығы итальяндық өнеркәсіптің жағдайына сәйкес келді. Бірақ танктың көптеген кемшіліктері болды, олар оның майдан даласындағы тиімділігін шектеді: қозғалтқыш жақсы қашықтықты қамтамасыз етті, бірақ жеткілікті қуат пен сенімділік емес. M13 қозғалтқышы M11/39-бен бірдей болды, бірақ жаңа танк ауыррақ болды, нәтижесінде жылдамдығы төмендеді және электр станциясына жүктеме артты. Жылдамдық «Матильда» сияқты жаяу әскерлік танктардан да жақсы емес еді. 1940-41 жылдары қару-жарақ жеткілікті болды, бірақ одақтас немесе неміс танктеріндегі броня мен атыс қуатының артуына ілесе алмады. Құрылыс әдісі, қапталдағы бұрыштарды пайдалану – ескірген. Осы кезеңдегі көптеген танктер құрылыста дәнекерлеуге көшті, себебі қапталдағы бұрыштар соққыға ұшырағанда сынып, танк ішінде қосымша снарядтарға айналады. Екі адамдық мұнара сол дәуірдегі көптеген танктерде қолданылатын үш адамдық мұнараларға қарағанда шайқаста тиімділігі төмен болды. Көптеген танктерде радио орнатылмаған. Италиялық тарихшылар Филиппо Каппеллано мен Пьер Паоло Баттистелли танктың соғыстың басындағы көңіл көншіліксіз өнімділігінің себебі, қарулануының жеткіліксіздігі емес, экипаждардың толыққанды дайындықтан және тәжірибеден мүлдем құр қалғандығы (алғашқы танк оқу орталығы 1941 жылы ғана құрылды), нашар тактикалық доктрина, радионың болмауы, көптеген бөлімшелердің асығыс құрылып майданға жіберілгені және броньды эвакуациялық машиналардың жоқтығы екенін атап көрсетті. Олар итальяндық экипаждардың дайындығы мен тәжірибесі күрес барысында жақсарғанымен, олардың танктерінің техникалық кемшіліктері нашарлағанын айтады. Мұндай жағдайда итальяндық танктердің осы уақытқа дейін соғыса алуына таңғалады.
The M13/40 was a conventional light tank of the early war period, similar in capability to other Vickers derived designs such as the Polish 7TP and Soviet T 26. While being virtually impotent against the heavily armoured British Matilda II, at a weight of 13 tons it carried armour comparable to most of its opponents of 1940–41 and its 47 mm long barrelled gun was effective against many other British tanks of 1940–41, which were similarly armoured to the M13 but carried 2pdr (40 mm) guns with shorter range and inferior ballistic performance. At that time, most German tanks were armed with 20 mm, 37 mm guns or 50 mm and 75 mm low velocity guns. Only after 1942 did the Germans start the widespread adoption of weapons of 50 mm and 75 mm calibre long barrelled guns with high enough velocity for adequate anti tank use, which gave the M13/40s gun an advantage over comparable German tanks in the early war. The adoption of the 47 mm long gun was probably the best feature of the M13. Due to its relatively large calibre, the main gun's HE round was also very useful against towed guns and infantry, and eliminated or at least mitigated, for the first years of war, the need for a dedicated support vehicle such as the Wehrmacht had in the early Panzer IV and Stug III. The diesel engine was an advantage, and the simplicity of production suited the state of Italian industry. The tank also had many shortcomings which severely hampered its effectiveness on the battlefield: the engine provided good range, but not great power and reliability. The M13's engine was the same as the M11/39 but the newer tank was heavier, which resulted in lower speed and more strain on the powerplant. The suspension and tracks were reliable, but resulted in relatively low speeds, not much better than infantry tanks such as the Matilda. Armament was sufficient for 1940–41 but did not keep up with the increased armour and firepower on Allied or German tanks. The method of construction, using rivets, was outdated. Most tanks of the era were switching to the use of welding for construction, since rivets can shear off when hit, becoming additional projectiles inside the tank. The two man turret was less efficient in combat than the three man turrets used in many other tanks of the era. Radios were not fitted to many tanks. Italian historians Filippo Cappellano and Pier Paolo Battistelli have pointed out that the disappointing performance of the tank early in the war, where its armament was by no means inadequate, can be ascribed to its crews' almost complete lack of training (the first tank training centre was created only in 1941) and experience, coupled with poor tactical doctrine, the lack of radios, and the fact that many units were hastily created and sent to the battlefield, and also to the lack of armoured recovery vehicles; they state that, while the training and experience of the Italian crews improved during the conflict, their tanks' technical disadvantage worsened. In such a condition, they marvel that the Italian tanks were able to fight for as long as they did.
Нұсқалар
M13/40 сериясы Италияның соғыс жылдарында ең көптеп өндірілген танкысі болды, оның 3000-нан астам данасы, M14/41 сияқты кейінгі түрлері де солардың ішінде саналады. Ол Солтүстік Африкадағы операциялар үшін қуаттырақ қозғалтқышпен және жақсартылған ауа сүзгілерімен жабдықталды. Соңғы нұсқасы – 1943 жылы жасалған M15/42 танкысі, ол жақсартылған бензинді қозғалтқышпен және ұзартылған 47/40 зеңбірегімен жабдықталды. Бұл модель бұрынғыларына қарағанда қалыңрақ броняға ие болды. Semovente 75/18 өзі жүретін артиллериялық қондырғы M13/40 немесе M14/41 шассиін пайдаланып құрастырылды. Semovente Comando M40 – M13/40 танкысі, оның мұнарасы үлкен, көп бөліктен тұратын люкке алмастырылған. Корпусында қосымша радио және басқа да байланыс құралдары орналасқан.
The M13/40 series was Italy's most produced tank of the war with over 3,000 having been built, including later variants such as the M14/41. It was equipped with a more powerful engine as well as better air filters for operations in North Africa. The last version was the M15/42 tank produced in 1943, with a better petrol engine and a longer 47/40 gun. It also had thicker armour than the previous models. The Semovente 75/18 self propelled gun was built by utilizing the M13/40 or M14/41 chassis. The Semovente Comando M40 was an M13/40 tank with the turret replaced by a large multi piece hatch. The hull housed additional radios and other communication equipment.