Операның шайыры: 1990 жылғы телефильм

Кіріспе

1990 жылғы Тони Ричардсон режиссерлік телевизион фильмі

"Операның арбауы" – 1990 жылғы Тони Ричардсон режиссерлік еткен және Чарльз Дэнс басты рөлде ойнаған екі бөлімді американдық телесериал. Ол Артур Копиттың "Фантом" мюзиклінен алынған, ал мюзикль Гастон Лерудың 1910 жылғы романының сюжетіне негізделген.

Сюжет

Операның жындысы – Париждегі Гарнье операсының астында тұратын Эрик есімді мүсіркеген музыкант. Ол әр қойылымды басқаруда маңызды рөл атқарады, оның досы Жерар Карьер жұмыстан босатылғанға дейін. Жаңа менеджер Чолети опера театрында "арбақ" бар екендігі туралы ескертулерді тыңдаудан бас тартады, тіпті гардеробшы опера театрының терең жеріне барып, қаза табады. Кристин Даэ Париж опера театрына дауыс сабақтары алу үшін келеді; алайда оны Чолетидің әйелі Карлотта костюм бөлімінде жұмыс істеуге жібереді. Есікші Кристинге опера театрының қоймасында тұруға рұқсат береді. Оның әнін естіген Фантом оның дауысына тәнті болады. Ол оның мұғалімі болуға ұсыныс жасайды, бірақ жасырын болуға тиіс; сондықтан ол маска киеді. Олар сабақтарды бастайды, ал Фантом оған одан да терең ғашық болады. Эрик Карлоттаға қарсы қорлау науқанын бастайды, оның өнерін саботаждайды. Эриктің қолдауымен Кристин әншілік келісімшартқа қол қояды. Конт де Шани Кристиннің балалық шақтағы сүйіктісі екенін түсінеді. Эрик оларды бірге көріп, репетиция залында түні бойы ояқ болады. Кристиннің операда тұрғанын білген Карлотта Кристинге шантаж жасап, оның вокалдық жаттықтырушысы туралы айтуға мәжбүрлейді. Карлотта күйеуіне Кристиннің мұғалімі – Фантом екенін айтқанда, Чолети Кристинге "Фауст" операсының бас рөлін береді; ол Фантомды ұстау үшін полициямен жұмыс істейді. Карлотта Кристинге өнер көрсетілімінде дауысын әлсірететін сусын береді. Көрермендер наразылық білдіреді, ал Эрик ашуға булығады. Ол шамшырақты ұстап тұрған арқандарды кесіп, оны көрермендерге түсіреді, содан кейін Кристинды жер астындағы лабиринтына алып кетеді. Фантом Карлотта Кристиннің дауыстық проблемаларының себебі екенін біліп, оған егеуқырларды тастап, оны ақылдан шығарады. Карьер оны босатуды өтінеді, бірақ Эрик бас тартады. Ол әйелге жоғарыдағы әлем оған лайық емес екенін айтады және ол уақыт өте келе оны жақсы көретініне сенімді. Карьер Кристинге барады және оны қашуға шақырады. Ол оған Эриктің өткені мен анасы, Белладова есімді ұлы әнші туралы айтады, оған ол өте ұқсайды. Белладова оны опера үйінің астында дүниеге әкелді, ал Эрик өмір бойы сол жерде өмір сүрді. Кристин Эрикпен сөйлеспей кетуден бас тартады. Ол Эриктен бетін көрсетуін сұрайды, оған бір кездері анасы сияқты сүйіспеншілікпен және қабылдап қарауға мүмкіндік беретінін уәде етеді. Ол маскасын шешкенде, ол есінен танып қалады. Ол қатты күйзеліп, Эрик оны бір бөлмеге жабады. Кристин қашып құтылады, ал Карьер мен граф оны опера үйінен алып кетеді. Кристин өзін кінәлі сезініп, Филиппен оны қайта қабылдауын сұрайды. Граф келіседі, ол Кристинмен бірге Чолетиге сол түні ән айтуға рұқсат сұрайды. Чолети опера театрының барлық жеріне полиция орналастырады. Карьер Эрикке Кристиннің оны ренжіткісі келмегенін айтады. Үлкен кісі Эриктің бетін көргенін айтады, өйткені ол оның әкесі. Эрик олардың көздері бірдей екенін білгенін айтады (оның бетінен қарауға төзімді жалғыз нәрсе). Кристин сол түні "Фауст" қойылымында ән салады. Эрик оны естіп, 5-ші қорапқа барады. Ол оған қосылып ән айта бастайды. Кристин мен Фантом бір-біріне соншалықты құштарлықпен ән айтады, көрермендер таңғалып, оларды тұрып қол шапалақтап құттықтайды. Полиция Эрикке атқанда, ол Кристинді ұстап алып, оны шатырға көтереді. Граф оларды қуып жетеді, бірақ содан кейінгі күрес кезінде ол шатырдан құлап, көшеден жоғары аспақтап қалды. Кристиннің жалбарынышымен Эрик оны қауіпсіз жерге алып кетеді. Эрик полициямен қоршалады, олар оны тірі ұстауға бел буады. Карьер қаруды алып, уәдесін орындағаннан кейін оны атып өлтіреді. Эрик төбеден құлап түседі, Кристин оған жүгіреді. Әкесінің құшағында жатқан Кристин Эриктің маскасын шешіп, оның көзіне тіке қарап, күлімсірейді. Эрик әкесімен және Кристинмен бірге қайтыс болады. Кристин Эриктің маскасын ауыстырады және граф оны алып кетеді.

The Phantom of the Opera is a disfigured musician named Erik who lives below the Opéra Garnier in Paris. He has a large part in managing each performance until his friend Gerard Carriere is dismissed. The new manager Choleti refuses to listen to warnings about the "ghost" who haunts the opera house, even when the wardrobe man goes into the depths of the opera house and is killed. Christine Daaé comes to the Paris Opera House to receive voice lessons; however she is dismissed by Choleti's wife, Carlotta, to working in the costume department. The doorman lets Christine stay in a storage room in the Opera House. Upon hearing her sing, the Phantom is entranced by her voice. He offers to be her teacher, but must remain anonymous; that is why he wears a mask. They begin lessons, and the Phantom falls deeper in love with her. Erik begins a campaign of humiliation against Carlotta, sabotaging her performances. With Erik's encouragement, Christine earns a singing contract. The Comte de Chagny realizes Christine was his childhood sweetheart. Erik witnesses them together and stays up all night in the rehearsal room. Finding out Christine has been living in the Opera, Carlotta blackmails Christine into telling her about her vocal coach. When Carlotta informs her husband that Christine's teacher is the Phantom, Choleti gives Christine the female lead of the opera Faust; he is working with the police to capture the Phantom. Carlotta gives Christine a drink that weakens her voice during the performance. The audience boos and Erik is enraged. He cuts through the ropes holding the chandelier and drops it on the audience, then abducts Christine to his underground lair. The Phantom discovers Carlotta was behind Christine's voice problems and dumps rats on her, driving her insane. Carriere pleads with him to let Christine go, but Erik refuses. He insists that the world above is not fit for her and believes that in time she will love him. Carriere goes to Christine and urges her to get out. He tells her the story of Erik's past and of Erik's mother, a great singer named Belladova to whom she bears a resemblance. Belladova gave birth to him below the opera house, and Erik has lived there his entire life. Christine refuses to leave without talking to Erik. She asks Erik to show her his face promising him that she would be able to look at him with love and acceptance, as his mother once did. When he does unmask, she faints. In the midst of an anguished breakdown, Erik locks her in one of his chambers. Christine escapes, and Carriere and the Count take her from the Opera House. Christine is stricken with guilt and begs Phillipe to take her back. The Comte agrees and he and Christine approach Choleti about singing that night. Choleti secretly arranges to have police planted throughout the opera house. Carriere tells Erik that Christine did not mean to hurt him. The older man reveals that he has seen Erik's face, because he is his father. Erik says he knew, as they have the same eyes (the only thing of his face he can bear to look at). Christine sings at that night's performance of Faust. Erik hears her and forces himself up to Box Five. He begins singing with her. Christine and the Phantom sing to each other with such passion that the audience is awed and gives them a standing ovation. The police shoot at Erik and he grabs ahold of Christine, carrying her off to the roof. The Comte pursues them, but in the ensuing struggle is knocked off the roof, dangling above the street. At Christine's pleading, Erik pulls him to safety. Erik is cornered by police determined to take him alive. Carriere has retrieved a gun and upholding a promise, Carriere shoots him. Erik falls from the roof and Christine runs to him. While cradled in his father's lap, Christine removes Erik's mask, looks him straight in the face and smiles. Erik dies with his father and Christine at his side. Christine replaces Erik's mask and is led away by the Comte.

Өндіріс

Артур Копит Гастон Лерудың әңгімесіне ұзақ уақыт бойы қызығушылық танытқан, бірақ қорқыныш тұжырымы екі басты кейіпкер арасындағы одан да әсерлі қарым-қатынас мүмкіндігін қалып қойды деп ойлаған. Сондықтан ол Фантомды романтикалық батыр ретінде бейнелейтін сценарий жазды, ол тек опера театрын дұрыс пайдаланбаушыларды және Кристиннің жұлдызды биікке көтерілуіне кедергі келтіргісі келетіндерді ғана қорқытады. Ол әңгімесінде көп мөлшерде музыка қолдануды шешті – жаңадан құрастырылған музыка емес, Фантомның жүрегін, жанын және құштарлығын көрсететін классикалық опера арияларын пайдаланды. Бірақ содан кейін Эндрю Ллойд Вебер пайда болды, және Копит үмітін үзді: "Бұл мен терең жақсы көрген жұмыс еді, және бүкіл әлемге ол ешқашан көрінбейтіндей сезілді". Кейін ол телеарнаның мини-сериал іздеп жүргенін естіп, сценарийін жіберді. "Мен оларға Ллойд Вебердің жетістігін қайталауға тырыспағанымды сендіруім керек болды", - деді ол. "Бірақ мен оны істегеннен кейін, оларға осы қызықты, ерекше махаббат оқиғасының әлеуетін түсінуге көмектесу оңай болды".

Қабылдау

Мини-сериал 1990 жылы бес номинацияның ішінде екі «Эмми» сыйлығын жеңіп алды. Сондай-ақ, ол 1991 жылы екі «Алтын глобус» сыйлығына «Телевизия үшін жасалған ең жақсы мини-сериал немесе фильм» және «Телевизия үшін жасалған мини-сериал немесе фильмдегі ең жақсы актерлік рөл» (Берт Ланкастер) номинациялары бойынша ұсынылды. Entertainment Weekly сыншысы Кен Таккер фильмге A− бағасын берді және Копит пен режиссер Тони Ричардсонның «Фантом мен Кристин арасындағы махаббатты қозғайтын да, қорқытатын да етіп көрсеткенін, ал опера компаниясының менеджері Карьер рөлін Берт Ланкастердің ойнауына сюжетке салмақ пен ерекше сүйкімділік қосылғанын» айтты. «Операның фантомында бірнеше ескі, бірақ шынымен қорқынышты сәттер бар. Ричардсон Вал Левтон және Джеймс Уэйл сияқты режиссерлердің ескі қорқынышты фильмдерін қайта қарап, олардың қорқынышты, бірақ ешқашан ашкере емес әсерлерін қалай жасағандарын түсіну үшін оралғандай». Адам Сторктың Шагний графының беймәлім рөлін сынға алып, ол: «Жалпы алғанда, Операның фантомы – нағыз жетістік: қазіргі уақытта костюмді драманың теледидарда көрсетілуі сирек кездеседі, ал оның жақсы екені таң қалдырады» деді. People сыншысы Дэвид Хилтбранд фильмге B+ бағасын беріп, «Режиссер Тони Ричардсон осы эпикалық мелодраманың сәнді, көркем нұсқасын жасады, ол 1983 жылы Максимилиан Шелл мен Джейн Сеймурмен түсірілген бұрынғы телеверсиядан әлдеқайда жоғары. Бірақ Лон Чейни қабірінде айналып жүрген болар, оның жынды Фантомы жылдар өте келе қаншалықты романтикалық болғанын көргенде». Хилтбранд Берт Ланкастердің «әдеттегідей абыройлы, ал Чарльз Дэнс – сәнді Фантомды сомдады. Бірақ нағыз қызығушылықты опера режиссерінің мақтанғақ мінезді және оның адасқан дива әйелінің рөлін сомдаған Иан Ричардсон мен Андреа Ферреол сыйлады». The Deseret News сыншысы Джозеф Уокер: «Копиттың сценарийі бастапқы көзқарасын сақтайды, әдепті түрде күлкілі көңіл-күйлерді үйлестіреді («Мен адамдарды өлтіруге дағдыланбағанмын», - дейді Фантом сирек кездесетін зорлық-зомбылық эпизодынан кейін. «Ол мені шатастырады»). Ал өндіріс сапасы жоғары деңгейде». Уокер сондай-ақ Чарльз Дэнстің «тамаша Фантом» екенін, ал Поло өзінің үлкен телеарналық мүмкіндігін толыққанды пайдаланып, өте сенімді, адамгершілік қаһарманды жасағанын қосты. «Қалған актерлер де тиімді, әсіресе Ферреол өзінің кең комедиялық Карлоттасымен назарды өзіне аударды». TV Guide журналы фильмге бес жұлдыздың төртеуін берді және Чарльз Дэнс «тамаша Фантом» екенін, ал «Ричардсон мен Ланкастердің тамаша қолдауы болғанын» айтты. The New York Times сыншысы Джон Дж. О'Коннор оқшауланған Фантомның қалай «мәдениетті және талантты» болғанына таңырды және Адам Сторктың өнерін, сондай-ақ «халықаралық акценттер жиынтығын» сынға алды. Алайда, ол «физикалық өндіріс керемет түрде сәнді, ал режиссер Тони Ричардсон ертегінің сиқырлы аспектілерін шеберлікпен түсірді» деп, фильмді «Адам мен аңға арналған, Асылгүл және сиқырлы ормандардың эхосы бар нұсқа» деп сипаттады. Ол сондай-ақ «көптеген актерлер акцент қиындықтарын жеңіп өтті. Мистер Дэнс – сәнді, Мистер Ланкастер – қадірлі, ал Мисс Поло, әлі 20 жасқа толмаған, таңғажайып сұлу. Алайда, Иан Ричардсон мен Андреа Ферреол шоуды ұрлап кетті» деп қорытындылады. «Фантом – ерекше, бірақ қызықты кешкі ойын-сауық».

The miniseries won two Emmy Awards out of five nominations in 1990 for Outstanding Art Direction and Outstanding Achievement in Hairstyling for a Miniseries or a Special. It was also nominated for two Golden Globe Awards in 1991 for Best Mini Series or Motion Picture Made for Television and Best Performance by an Actor in a Mini Series or Motion Picture Made for Television (Burt Lancaster). Entertainment Weekly critic Ken Tucker gave the film a score of A− and said Kopit and director Tony Richardson "make the romance between the Phantom and Christine both touching and frightening, and the casting of Burt Lancaster as Carriere, the manager of the opera company, gives the story weight and great charm The Phantom of the Opera has a few old fashioned but genuinely scary moments It's as if Richardson went back to look at old horror movies by such filmmakers as Val Lewton and James Whale to figure out how they got their spooky but never gruesome effects". Although he found Adam Storke's Count de Chagny bland, he declared that: " all in all, The Phantom of the Opera is a real achievement: It's rare enough for a costume drama to show up on TV these days; the fact that this is a good one is amazing." People critic David Hiltbrand gave the film a score of B+ and said "Director Tony Richardson has mounted a sumptuous, stately version of this oft told epic melodrama, far surpassing the previous TV version with Maximilian Schell and Jane Seymour in 1983. But Lon Chaney must be spinning in his grave, seeing what a rakish romantic his ghoulish Phantom has become over the years." Hiltbrand praised that Burt Lancaster "lends his usual air of refined dignity, and Charles Dance makes an elegant Phantom. But the real zest is provided by Ian Richardson and Andrea Ferreol, who bring great comic verve to the roles of the pompous popinjay of an opera director and his deluded diva of a wife." The Deseret News critic Joseph Walker said, "Kopit's script maintains his vision throughout, expertly mixing moods ranging from the ridiculous ('I'm not used to killing people,' says the Phantom after a rare violent episode. 'It throws me off.') to the sublime. And the production values throughout are first rate " Walker also added that Charles Dance is a "superb Phantom – brooding and mysterious, and yet somehow approachable. Polo makes the most of her big TV break, creating a flesh and blood heroine who is utterly believable The rest of the cast is similarly effective, especially Ferreol who practically steals the show with her broad comic Carlotta. "TV Guide gave the film four out of five stars and said Charles Dance is an "excellent Phantom" and "excellent support from Richardson and Lancaster." The New York Times critic John J. O'Connor was puzzled how the recluse Phantom became "cultivated and talented" and criticized Adam Storke's performance and the "international menu of accents." However, he stated "the physical production is gloriously lavish And the director Tony Richardson deftly captures the fairy tale aspects of the story," describing the film as a "variation on Beauty and the Beast, with echoes of Cinderella and enchanted forests." He also stated that "most of the performances transcend the accent difficulties. Mr. Dance is elegant, Mr. Lancaster dignified and Miss Polo, not yet 20 years old, strikingly beautiful. The show is just about stolen, however, by Ian Richardson and Andrea Ferreol ," and concluded "Phantom adds up to an odd but fascinating prime time diversion."