Морри Райскинд: Американ драматургі және консервативті саяхатшы

Кіріспе

Американдық драматург және консервативті белсенді Моррис "Морри" Рискинд (20 қазан 1895 – 24 тамыз 1985) – американдық драматург, ән жазушы және театрлық қойылымдар мен фильмдердің авторы, өмірінің кейінгі кезеңінде консервативті саяси белсенділікке қатысты.

Өмір және мансап

Рискайнд Бруклинде, Нью-Йоркте, орыс еврей иммигранттары Ида (Эдельсон) мен Абрахам Рискайндтың ұлы болып дүниеге келді. Ол Колумбия университетінде оқыды, бірақ 1917 жылы "Жекеме" журналының беттерінде университет президенті Николас Мюррей Батлерді "Царь Николас" деп атағаннан кейін бітіруге азық қалғанда оқудан шеттетілді. Рискайнд Батлердің Илья Толстойға университетте сөз сөйлеуге рұқсат бермегеніне наразылық білдірді. 1927 жылдан 1945 жылға дейін Рискайнд Бродвей қойылымдары мен Голливуд фильмдері үшін көптеген сценарийлер мен музыкалық әндердің сөздерін жазды, сондай-ақ кейіннен бірнеше қойылымды режиссерлік етті. Ол Джордж С. Кауфманмен бірнеше Бродвей хиттерінде жұмыс істеді. 1933 жылы ол композитор Джордж Гершвинмен бірлесіп жазған "Of Thee I Sing" мюзиклі үшін драматургия саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Рискайнд Маркс ағайындарының бірнеше театрлық және киносценарийлерін жазды немесе бірлесіп жазды, оның ішінде 1929 жылғы "Animal Crackers" Бродвей мюзиклінің кітабы (Кауфманмен бірге), сондай-ақ "The Cocoanuts" (1929) және "Animal Crackers" (1930) фильмдерінің сценарийлерін жазды. Кейін ол Кауфманмен бірге "A Night at the Opera" (1935) киносының сценарийін жазды, ол Маркс ағайындарына деген қызығушылықты қайта жандандырды және Америка кино институтының барлық уақыттардағы ең үздік 100 комедиялық фильмінің қатарына енді. Бұл сценарийді жазу барысында Рискайнд "тазалау процесіне" белсенді қатысты, бауырластардың драманың бөліктерін тікелей эфирде көрермендер алдында қайта-қайта орындап, қай сөздер тиімді екенін және қайсысы жұмыс істемейтінін анықтады. "The Marx Brothers Scrapbook" кітабындағы Ричард Дж. Анобильмен сұхбатында Граучо Маркс Берт Кальмар мен Гарри Руби жазған сценарийдің алғашқы нұсқасының өзін қатты қорқытқанын айтты және "Неге екінші тағайынды таланттармен уақытты ысырап ету керек, Кауфман мен Рискиндті [сценарий жазуға] шақырыңдар!" - деп айқайлады. Рискайнд сонымен қатар "Room Service" (1938) пьесасының сахналық нұсқасын қайта жазды, сюжетті Маркс ағайындарына сәйкес ету үшін өзгертті. Сол кезеңде Рискайнд Кэрол Ломбардтың ("My Man Godfrey", 1936) және Кэтрин Хепберннің ("Stage Door", 1937) қатысуымен түсірілген фильмдердегі жұмысы үшін екі рет "Оскар" сыйлығына ұсынылды. Кейін ол сәтті болған "Penny Serenade" фильмінің сценарийін жазды, "Louisiana Purchase" мюзиклін жазды (кейін Боб Хоуптың қатысуымен фильмге айналды) және "The Lady Comes Across" фильмінің түсірілімін бақылады.

Ryskind was born in Brooklyn, New York, the son of Russian Jewish immigrants Ida (Edelson) and Abraham Ryskind. He attended Columbia University but was suspended shortly before he was due to graduate after he called university president Nicholas Murray Butler "Czar Nicholas" in the pages of the humor magazine Jester in 1917. Ryskind was criticizing Butler for refusing to allow Ilya Tolstoy speak on campus. From 1927 to 1945, Ryskind was author of numerous scripts and musical lyrics for Broadway productions and Hollywood films, and he later directed several productions. He collaborated with George S. Kaufman on several Broadway hits. In 1933, he earned the Pulitzer Prize for drama for the Broadway production Of Thee I Sing, a musical written in collaboration with composer George Gershwin. Ryskind wrote or cowrote several Marx Brothers theatrical and screenplays, including the book for the Broadway musical Animal Crackers (1929) (with Kaufman), and he wrote the screenplays for the film versions of The Cocoanuts (1929) and Animal Crackers (1930). Later he cowrote, again with Kaufman, the screenplay for A Night at the Opera (1935), which helped revive interest in the Marx Brothers and was selected by the American Film Institute as among the top 100 comedy films. In working on that script, Ryskind was heavily involved in the "cleanup process," watching the brothers repeatedly perform sections of the play before live audiences to determine which lines worked and which did not. In an interview with Richard J. Anobile in The Marx Brothers Scrapbook, Groucho Marx said that he was so appalled by an early draft of the script, which was reportedly written by Bert Kalmar and Harry Ruby, that he screamed "Why fuck around with second rate talent, get Kaufman and Ryskind [to write the screenplay]!" Ryskind also rewrote the stage version of Room Service (1938), reworking the plot to make the film suitable for the Marx Brothers. During that period, Ryskind was twice nominated for an Academy Award for his part in writing the films My Man Godfrey (starring Carole Lombard, 1936) and Stage Door (starring Katharine Hepburn, 1937). Later, he wrote the screenplay for the successful Penny Serenade, wrote the stage musical Louisiana Purchase (which soon became a film starring Bob Hope) and supervised the production of The Lady Comes Across.

Саяси белсенділік

Көп жылдар бойы Рискинд Америка Социалистік партиясының мүшесі болды, ал 1930 жылдары партия ұйымдастырған шараларға қатысып, тіпті соғысқа қарсы акцияларда очерктер орындады, бірақ ол Луис Вальдман басқаратын партияның ескі саяхатшылар тобынан бөлінді. Оның саясаты көп ұзамай оң жаққа қарай жылжыды. 1940 жылы Рискинд Демократиялық партиядан шығып, президент Франклин Делано Рузвельттің үшінші мерзімге талап етуіне қарсы шықты, сол жылы Республикалық партияның президенттікке үміткері Венделл Уилкидің сайлау кампаниясы үшін ән жазды. 1940 жылдары ол Социалистік партиямен байланысын сақтап, Американы соғыстан шеттеу жөніндегі конгрестің төрағасының орынбасары болды. Ол Макс Истман, Айн Рэнд, Джон Дос Пассос, Сюзанна Ла Фоллетт және Реймонд Моли сияқты жазушылармен дос болды. Кейіннен ол Уильям Ф. Бакли және болашақ президент Рональд Рейганмен жақын қарым-қатынас орнатты. 1947 жылы ол Америкаға қарсы қызметтер жөніндегі Палата комитетінің алдында "достық куәгер" ретінде сөйледі. Ол осыдан кейін бірде-бір сценарий сатпады және HUAC алдындағы куәлігіне байланысты деп ойлады, бірақ "достық куәгерлерге" қарсы ұйымдастырылған науқанның тікелей дәлелі табылмады. 1950 жылдары Рискинд The Freeman журналына мақалалар жариялады. 1954 жылы ол Америкалық еврейлердің коммунизмге қарсы лигасының кеңесіне мүше болды. Ол Баклиге 1955 жылы жарық көрген The National Review журналын құруға қаржылай көмектесті, ол да оның алғашқы жарияланымдарының бірі болды. Рискинд қысқа мерзімге Джон Бирч қоғамына қосылды, бірақ Рузвельт, Гарри Трумэн және Дуайт Эйзенхауэрдің кеңестік тыңшылар екенін мәлімдегеннен кейін одан шеттеді. Ол сондай-ақ антисионистік Американдық еврейлер кеңесінің белсенді жақтаушысы болды. 1960 жылы Рискинд Лос-Анджелес Таймс газетінде 11 жыл бойы консервативті идеяларды насихаттайтын мақалалар жаза бастады. Оның ұлы Аллан Х. Рискинд консервативті Human Events апталығының көп жылдық редакторы болды. Ересек Рискиндтің "Пижамадағы пілді аттым: Морри Рискиндтың өмірбаяны" атты автобиографиясы Бродвейден Голливудқа дейінгі өмірін және консервативті саясатқа бет бұруын егжей-тегжейлі сипаттайды.

For many years, Ryskind had been a member of the Socialist Party of America, and during the 1930s he participated in party sponsored activities, even performing sketches at antiwar events, but he split with the party's Old Guard faction led by Louis Waldman. His politics soon moved to the political right. In 1940, Ryskind abandoned the Democratic Party, and he opposed President Franklin Delano Roosevelt's pursuit of a third term, writing the campaign song for that year's Republican Party presidential nominee Wendell Willkie. He maintained some ties to the Socialist Party throughout the 1940s and served as a vice chairman of the Keep America Out of War Congress. He became a friend to writers Max Eastman, Ayn Rand, John Dos Passos, Suzanne La Follette and Raymond Moley. Later, he would become a friend to William F. Buckley, Jr. and future president Ronald Reagan. In 1947, he appeared before the House Committee on Un American Activities as a "friendly witness." Ryskind never sold another script after that appearance, and he believed that his appearance before HUAC was responsible, although there is no direct evidence of an organized campaign against the "friendly witnesses." In the 1950s, Ryskind contributed articles to The Freeman, In 1954, he was also a board member of the American Jewish League Against Communism. He lent money to Buckley to help start The National Review, which began publication in 1955, another journal to which he was an early contributor. Ryskind briefly joined the John Birch Society but soon disassociated himself from the group after it began to claim that Roosevelt, Harry Truman and Dwight Eisenhower were part of the Soviet conspiracy. He was also a vocal sympathizer with the anti Zionist American Council for Judaism. In 1960, Ryskind started to write a feature column in the Los Angeles Times that promoted conservative ideas for the next 11 years. His son Allan H. Ryskind was the longtime editor of the conservative weekly Human Events. The elder Ryskind's autobiography I Shot an Elephant in My Pajamas: The Morrie Ryskind Story details his adventures from Broadway to Hollywood as well as his conversion to conservative politics.