Бродвейдегі Шуберт театры – Манхэттендегі ең ірі театрлардың бірі. Тарихы, маңындағы басқа театрлар мен қонақүйлер туралы ақпарат. Бродвей, театрлар, Нью-Йорк.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттендегі, Нью-Йорктегі Бродвей театры
Broadway theater in Manhattan, New York
Шуберт театры – бір блоктан тұратын Бродвей театрларының ең ірі шоғырлануының бір бөлігі. Ол алты басқа театрмен іргелес: батысқа қарай Маджестик және Броадхерст; солтүстік-батысқа қарай Джон Голден, Бернард Б. Джейкобс және Джеральд Шонфельд; ал солтүстікке қарай Бут театры. Жақын жердегі басқа ғимараттарға батысқа қарай Row NYC қонақ үйі, солтүстікке қарай бір блокқа қарай Music Box Theatre және Imperial Theatre; шығысқа қарай One Astor Plaza; оңтүстік-шығысқа қарай 1501 Broadway; оңтүстікке қарай Sardi's мейрамханасы; және оңтүстік-батысқа қарай Hayes театры мен St. James театры жатады. Шуберттер 1948 жылы Асторлардан осы төрт театрдың жерін сатып алды. Шуберт және Бут театрлары бірге салынған және бұл блоктан ең көне театрлар болып табылады. Бұл жерде бұрын 44-ші және 45-ші көшелерде бірнеше үй орналасқан. Шуберт және Бут театрларымен бірге салынған Shubert Alley аллеясы бастапқыда 5 метрлік (15 фут) өрттен қашуға арналған өткел болған. Shubert Alley-дің болуы театрлардың өрт қауіпсіздігі ережелеріне сәйкес келуіне ғана емес, сонымен қатар ғимараттарды бұрыштық участоктар ретінде жобалауға мүмкіндік берді. Тағы бір жеке аллея батысқа қарай, Бут/Шуберт және Броадхерст/Шонфельд театрлары арасында өтеді. Броадхерст және Шонфельд театрлары да бірге салынған, олар Шуберт және Бут театрларының құрылысынан қалған жерді алып жатыр; олар да Бродвейге қараған қисық бұрыштармен жобаланған.
The Shubert is part of the largest concentration of Broadway theaters on a single block. It adjoins six other theaters: the Majestic and Broadhurst to the west; the John Golden, Bernard B. Jacobs, and Gerald Schoenfeld to the northwest; and the Booth to the north. Other nearby structures include the Row NYC Hotel to the west; the Music Box Theatre and Imperial Theatre one block north; One Astor Plaza to the east; 1501 Broadway to the southeast; Sardi's restaurant to the south; and the Hayes Theater and St. James Theatre to the southwest. The Shuberts bought the land under all four theaters from the Astors in 1948. The Shubert and Booth theaters were developed as a pair and are the oldest theaters on the block. The site was previously occupied by several houses on 44th and 45th Street. The adjacent Shubert Alley, built along with the Shubert and Booth theaters, was originally a 15 feet (5 m) fire escape passage. Shubert Alley's presence not only allowed the theaters to meet fire regulations but also enabled the structures to be designed as corner lots. Another private alley runs to the west, between the Booth/Shubert and Broadhurst/Schoenfeld theaters. The Broadhurst and Schoenfeld were also built as a pair, occupying land left over from the development of the Shubert and Booth; these too are designed with curved corners facing Broadway.
Дизайн
Шуберт театрын Генри Бомонт Херц жобалап, 1913 жылы Шуберт ағайындары үшін салған. Херц – тәжірибелі театр архитекторы болды және бұрын «Лицей», «Нью-Амстердам» және «Либерти» сияқты театрларды жобалаған «Герц және Таллант» фирмасын басқарған. Шуберт және Бут театрлары бөлек ғимараттарда орналасқан, олардың интерьер дизайны мен қызметтері әртүрлі, бірақ олардың сахналық аймақтары блоктың ортасына жақын орналасқан. Ал Бут театры кішкентай және көбірек жақындық сезім беретіндей болуы жоспарланған. Шуберт театрын «Шуберт ұйымы» басқарады.
The Shubert Theatre was designed by Henry Beaumont Herts and constructed in 1913 for the Shubert brothers. Herts was an experienced theatrical architect and had previously led the firm of Herts & Tallant, which designed such theaters as the Lyceum, the New Amsterdam, and the Liberty. The Shubert and Booth theaters are within separate buildings and differ in their interior designs and functions, although they have adjacent stage areas near the center of the block. By contrast, the Booth was intended to be smaller and more intimate. The Shubert Theatre is operated by The Shubert Organization.
Фасад
Екі театрдың қасбеттері құрылысы жағынан итальяндық Ренессанс немесе венециандық Ренессанс стилінде ұқсас. Көптеген көрермендер сол бағыттан театрларға келгендіктен, екі құрылыстың да Бродвейге қараған қисық бұрыштары бар. Шуберт театрының қасбеті ағылшын тігісімен қаланған ақ кірпіштен және терракотадан тұрады. Кірпіштер қатарластырылып, қысқа жақтарымен (бас) және ұзын жақтарымен (таспа) кезектесіп қаланады. "Архитектура" журналының бір рецензенты Герцтің "бір қасбет үшін тамаша мотив тапқанын" жазды, бірақ егер екі театрдың қасбеттері әртүрлі болғанда, "әлдеқайда қызықтырақ болар еді" деді. Бұл әшекейлер ақшыл сұр түске боялып, лаванда сұр түсті фонға орнатылған. Екі театрдың сграффитосы Нью-Йорк қаласында сақталған сирек мысалдардың бірі. Бір замандас дерек көзі театрлардың қасбеттерінде "кейбір жаңа театрлардағыдай әсемдік пен мақтанға орын жоқ" деп жазған. Панельде "Генри Б. Гертс, архитектор 1913" деген жазуы бар сурет бейнеленген.
The facades of the two theaters are similar in arrangement, being designed in the Italian Renaissance style or the Venetian Renaissance style. The structures both have curved corners facing Broadway, since most audience members reached the theaters from that direction. The Shubert's facade is made of white brick, laid in English cross bondwork, as well as terracotta. The bricks are laid in alternating courses of headers (with their short sides exposed) and stretchers (with their long sides exposed). A critic for Architecture magazine wrote that Herts had "discovered an excellent motive for a single facade", although it "would perhaps have been more amusing" if the two theaters had contained different facades. These decorations were colored light gray, placed on a purple gray background. The sgraffito on the two theaters is one of the few such examples that remain in New York City. A contemporary source said the theaters' facades were "free from much of the gaudy trappings that has made some of the recent playhouses commonplace in appearance". The panel depicts a figure that carries a sign with the words "Henry B. Herts, Architect 1913".
Шуберт аллеясы
Шуберт аллеясында фасад сол жақтағы аудиторияға (оңтүстікке) және оң жақтағы сахна үйіне (солтүстікке) бөлінеді. Аудитория бөлімінде үш жиынталған шыны және металл есіктер бар: екеуі аудиторияға қарай, сол жақта, ал біреуі Шуберттердің жоғарғы қабаттағы кеңселерiне, оң жақта. Осы есіктердің үстінде металл шатыр ілінген. 44-ші көшедегі және оңтүстік-шығыс бұрыштағы қабырғалар сияқты, аудитория фасадiнiң сол жағында тік коиндер орналасқан, олардың үстiнде Коринф капителі бар. 44-ші көшедегі қабырғаға ұқсас, бiрiншi қабаттан жоғары кірпіш қабырға бөлігі орналасқан, ол бас рельефтерi бар штукатурлы сграффито және панелдi сграффито жолағымен қоршалған. Кірпіш қабырғаның жоғарғы жағында үш сынған фронтон және терракота жиектерімен қоршалған үш жиынталған терезелер бар. 44-ші көшедегі қабырғадан басты айырмашылық – терезелердің орталық жиынтығында үш емес, екі ашылу бар және орталық терезелердің үстінде шатырдың төбесі жоқ. Сахна үйінің бөлігі, Бут театрымен солтүстікке қарай бөлiскен, қарапайым, негізінен ағылшын тік байланысындағы кірпіштен тұрғызылған. Бiрiншi қабатта есіктер, металл панельдер және ақпараттық тақталар бар. Сахна үйін Шуберт аудиториясынан сол жақта және Бут театрынан оң жақта коиндер жолағы бөлiп тұрады. Екiншi-төртiншi қабаттарда бiр-бiр терезелер орналасқан, ал бесiншi қабаттың ортасында терракотадан жасалған қалқан бар. Сахна үйінің жоғарғы жағында парапет орналасқан, оның үстінде кірпішпен қоршалған сграффито панелі бар. Бастапқыда бұл кеңiстiк ауыр емен есіктер арқылы кіретін, жасыл мәрмәрмен әсемделген бөлме деп сипатталған. Лоббидің төртбұрышты бөлігінде күмбезді төбе бар, ол қалыптармен бiрнеше секцияға бөлінген. Күмбездің ортасында лавр жапырақтарымен қоршалған сегізбұрышты панель орналасқан. Лоббидің эллипстік бөлігінде гүлдер мен лавр жапырақтарымен әсемделген күмбезді төбе бар.
On Shubert Alley, the facade is divided into the auditorium to the left (south) and the stage house to the right (north). The auditorium section contains three sets of glass and metal doors: two from the auditorium, on the left, and one leading to the Shuberts' upper story offices, on the right. A metal marquee hangs over these doors. Like the elevations on 44th Street and at the southeast corner, the left side of the auditorium facade contains vertical quoins topped by a Corinthian capital. Also similar to the 44th Street elevation, there is a brick wall section above the first floor, surrounded by a stucco sgraffito band with bas reliefs and a paneled sgraffito band. At the top of the brick wall are three broken pediments and three sets of windows surrounded by terracotta frames. The main difference from the 44th Street elevation is that the center set of windows contains two openings rather than three, and there is no roof dormer above the center windows. The stage house section, shared with the Booth Theatre to the north, is simpler in design, being made mainly of brick in English cross bond. The ground floor has doorways, metal panels, and sign boards. A band of quoins separates the stage house from the Shubert auditorium to the left and the Booth Theatre to the right. The second to fourth floors have one over one sash windows, while the fifth floor has a terracotta shield at the center. The top of the stage house contains a parapet, above which is a sgraffito panel surrounded by bricks. Originally, the space was described as an elaborate green marble room accessed by heavy oak doors. The rectangular section of the lobby contains a vaulted ceiling, which is split into multiple sections by moldings. There is an octagonal panel. surrounded by laurel leaves, at the center of the vault. The elliptical section of the lobby has a domed ceiling decorated with moldings and laurel leaves.
Аудитория
Аудиторияда оркестр деңгейі, екі балконы, ложалар және просцена аркасының артында сахна бар. Аудиторияның ені тереңдігінен артық, ал кеңістік рельефті гипстен жасалған әшекейлермен безендірілген. Жиырма бір сурет болды; замандас басылымдағы мәлімет бойынша, қабырға суреттері "екі күннен сәл кем уақытта" аяқталған. "Архитектура" журналы Шуберттің интерьерін көрші "Бут" сияқты "қайталанбас" болмаса да, "қабылданған театр интерьерінің жақсы дизайны" деп атады. Оркестрлік залдың қабырғаларының үстіңгі бөлігінде феникстер мен жапырақтардан жасалған әшекейлермен фриз орналасқан; фриздің ішінде бірнеше аркалы фронтонды нишалар бар. Төбе – қалыптармен бөлінген бөліктерден тұрады, ортасында сегізбұрышты панель орналасқан. Залдағы баспалдақтар мезонинге және балконға шығарады. Оркестр деңгейі еңіске түседі, сахнаның алдындағы оркестр шұңқырына қарай. Мезонин мен балкон да тік еңіске ие.
The auditorium has an orchestra level, two balconies, boxes, and a stage behind the proscenium arch. The auditorium is wider than its depth, and the space is designed with plaster decorations in relief. There were twenty one figures; a contemporary publication said the murals had been completed in "a little less than two days". Architecture magazine cited the Shubert's interior as being "good of the more accepted theatre interior design", despite not being of "such exceptional excellence" as the neighboring Booth. The top of the orchestra promenade's walls contain a frieze with phoenixes and foliate decorations; several niches with arched pediments are placed within the frieze. The ceiling is a barrel vault, split into multiple sections by moldings; it contains an octagonal panel at the center. Stairs in the promenade lead up to the mezzanine and balcony. The orchestra level is raked, sloping down toward an orchestra pit in front of the stage. The mezzanine and balcony are both steeply raked.
Дизайнның басқа ерекшеліктері
Қораптардың жанында қисық, сегментті просцена аркасы орналасқан. Қисық бөлігінде сегізбұрышты панельдер бар, олар жақтау мотивтерімен немесе күннің сәулесі мен жапырақтардан жасалған әшекейлермен бөлінген. 1979 жылы Шуберт және Бут театрларының арасында, Буттың бұрынғы гримеркаларының үш бөлмесінде "Бір Шуберт аллеясы" атты сыйлық дүкені ашылды. Екі театрдың да авариялық эвакуациялық шығулары сыртқы өрттен сақтандыру баспалдақтарының орнына "өртке және түтінге төзімді мұнаралардан" құралған.
Next to the boxes is a coved, segmental proscenium arch. The coved section has octagonal panels, which are separated either by fan motifs or by sunbursts and foliate decorations. A gift shop called One Shubert Alley opened between the Shubert and Booth theaters in 1979, within three of the Booth's former dressing rooms. The emergency exits of both theaters were composed of "fire and smoke proof towers" rather than exterior fire escapes.
Шуберт кеңсесі
Жоғарыдағы екі қабат Шуберттер үшін кеңселер ретінде жобаланған. Оның інісі Джейкоб Дж. Шуберт, сондай-ақ Дж. Дж. деп те аталатын, үшінші қабаттың арт жағында үш бөлмелі кеңсесі болды. Ли үшінші және төртінші қабаттарды «менің кеңселерiм» деп атап, Дж. Дж.-дің фирмадағы екіншілік позициясын білдірді. Сондай-ақ, кастинг директорлары, хатшылар мен телефон операторларына арналған кеңселер, ас үй мен асхана, жатын бөлме және жуынатын бөлме болды. 1926 жылға қарай, Ли мен Дж. Дж.-дің қарым-қатынасы шиеленіскен кезде, Дж. Дж. Sardi's мейрамханасына көшті, ал Ли Шуберт театрының үстінде қалды. Ли қайтыс болғаннан кейін оның кеңсесін оның немересі Милтон Шуберт басып алды, ол 1954 жылы Дж. Дж. Шуберттің театрларға кім жетекшілік етуі керек екеніне қатысты ұрыс-керістен кейін кетіп қалды. Джейкобс Ли Шуберттің люксін 1996 жылы қайтыс болғанға дейін пайдаланды. Бірнеше онжылдық бойы продюсер Александр Х. Коэннің Шуберт театрында кеңселерi болды және 1980 жылдардың ортасында жалға алу туралы Джейкобс пен Шонфельдпен келіспеушілікке қарамастан «үшінші Шуберт» деп аталды. 2013 жылы театрдың 100 жылдығына дейін Лидің бұрынғы асханасы Шуберт президенті Роберт Э. Ванкель мен төрағасы Филипп Дж. Смит үшін кеңселерге бөлінді. Манхэттеннің театр ауданы ХХ ғасырдың басында Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден ауыса бастады. 1901 жылдан 1920 жылға дейін Манхэттеннің орталық бөлігінде Бродвей маңында қырық үш театр салынды, соның ішінде Шуберт театры да бар. Бұл орынды 20 ғасырдың басында Нью-Йорк қаласына дейін кеңейткен Сиракуза, Нью-Йорк қаласындағы Шуберт ағайындылары жасаған. Сэм С. Шуберт 1905 жылы теміржол апатында қайтыс болғаннан кейін, оның ағалары Ли және Дж. Дж. олардың театрлық бизнесін едәуір кеңейтті. Сэм қайтыс болған кезде 26 жаста болды. Оның ағалары оның құрметіне АҚШ-та бес театр салуды шешті, олардың барлығы Сэм С. Шуберт еске алу театры деп аталды. Жаңа театрдың негізін қалаушылар 1911 жылдың наурыз айында «жаңа Жаңа театр» салу үшін Батыс 44-ші көшедегі 219–225 және Батыс 45-ші көшедегі 218–230 үйлерді сатып алды. Жаңа театрдың негізін қалаушылар жаңа Жаңа театрға директор табудың қиындығын, сондай-ақ Эймс кішкентай театрымен бәсекелесу мүмкіндігін атап өтті. Шуберт театры 44-ші көшеде орналасқан үлкен театр болуы керек еді, ал Эймс театры 45-ші көшеде болады және кішігірім орындықтар болады. Үлкен театр Лидің марқұм ағасының есімімен Сэм С. Шуберт театры деп аталды, ал кішігірегі актер Эдвин Буттың құрметіне аталды. Құжаттарда театрлардың дизайны бойынша бірнеше сәулетшілерге кеңес берілгені, соның ішінде Кларенс Х. Блэколл, Шуберттер Генри Б. Герцті жұмысқа қабылдамас бұрын. Екі театрдың құрылысы 1912 жылдың мамыр айында басталды. Герц осы жылдың шілде айында құрылыс мердігерлерінен ұсыныстар қабылдай бастады, ал келесі айда екі жаңа театрды салуға Fleischmann Bros. Company таңдалды. Жоба бірнеше кешігулерге және шығындар бойынша дауларға тап болды. Құжаттардан көрінетіндей, Fleischmann Bros. компаниясы нақты емес сызбалар туралы алаңдаушылық білдіріп, бірнеше қызметкерді жұмыстан босатты. 1912 жылдың ортасында Эймс Буттың дизайнына бірнеше өзгерістер енгізуді сұрағанда, одан әрі кешігулер болды; Герц бұл жоспарларды толығымен қайта жасауды талап ететінін айтты, ал Дж. Дж. Шуберт өзгерістердің үстіртен екеніне сенді. Флейшманн ағайындылары кешігулер жобаны одан әрі ықпалдастыруы мүмкін екенін ескертті, өйткені сграффито орнамасын қыста орнатуға болмайды. Нью-Йорк трибьюні Форбс Робертсонның қатысуы «ең жоғары деңгейдегі драмалық прецедент орнатады» деп хабарлады. Үш күннен кейін, 2 қазанда театр Форбс Робертсонның қатысуымен «Гамлет» романын қайта қоюмен ресми түрде ашылды. Театр тарихшысы Кен Блумның айтуынша, ашылу күндері ретінде 29 қыркүйек, 28 қазан және 3 қыркүйек көрсетілген. Алайда, қазіргі заманғы БАҚ Форбс Робертсонды 29 қыркүйекте қарсы алғанын және алғашқы қойылымды 2 қазанда өткізгенін хабарлайды. Театрдың ашылуында Ли Шуберт: «Бұл жаңа театр үшін Сэм С. Шуберт есімін пайдалану арқылы біз оны білетін ең салтанатты жолмен қасиеттейміз» деді. Сол кезде айналасында тағы екі театр болды: Кішкентай театр және қазір бұзылған Вебер мен Филдс музыка залы. Сонымен қатар Джордж Бернард Шоудың «Цезарь мен Клеопатра» пьесасы сияқты басқа да туындылар қойылды. Шуберт театрындағы алғашқы түпнұсқалық қойылым Перси МакКейдің «Мың жыл бұрын» пьесасы болды, ол 1914 жылдың қаңтарында көрсетілді. Содан кейін театрдың алғашқы мюзиклы, Габи Деслис пен Сэм Бернардтың қатысуымен «Бонд-стрит әдемі қызы» қойылды, бірақ ол қысқа ғана уақыттан кейін жабылды. Джордж дю Мориенің «Трильби» пьесасының қайта қойылымы 1915 жылы театр сахнасында болды. Кейіннен сол жылы Шуберт алғашқы үлкен табысын жеткізді: Франц Лехардың «Соңында жалғыз» опереттасы. Шуберт театрының фасадында 1915 жылы Герберт Дж. Крапп, кейіннен Шуберт отбасы үшін көптеген театрларды жобалаған, шатыр салды. Зиммунд Ромбергтің «Майтайм» опереттасы осы жылы Вуд пен Чарльз Пурселлдің қатысуымен ашылды, сондай-ақ Рудольф Фримлдің «Франсин Ларримор, Мэй Уэст және Эд Виннмен» мюзиклы «Кейде» қойылды. «Жақсы таң, судья» және «Сиқырлы мелодия» мюзиклдары 1919 жылы Шубертте бірнеше ай бойы көрсетілді, ал соңында Джулия Марлоу мен Э. Х. Сотерн сол жылы төрт апталық Шекспир пьесалары бағдарламасын ұсынды.
The top two stories were designed as offices for the Shuberts. His younger brother Jacob J. Shubert, also known as J. J., had a three room office in the rear of the third floor. Lee often referred to the third and fourth stories as "my offices", implying J. J. 's subordinate position in the firm. There were also offices for casting directors, secretaries, and telephone operators; a kitchen and dining room; a bedroom; and a bathroom. By 1926, when Lee and J. J. 's relationship became strained, J. J. had moved to Sardi's restaurant, while Lee remained atop the Shubert Theatre. Following Lee's death, his office was occupied by his nephew Milton Shubert, who quit in 1954 after an acrimonious dispute with J. J. regarding who should lead the Shubert family's theaters. Jacobs occupied Lee Shubert's suite until his death in 1996. For several decades, producer Alexander H. Cohen also had offices in the Shubert Theatre and was known as the "third Shubert", despite conflicting with Jacobs and Schoenfeld over rent in the mid 1980s. By the theater's 100th anniversary in 2013, Lee's former dining room had been divided into offices for Shubert president Robert E. Wankel and chairman Philip J. Smith. Manhattan's theater district had begun to shift from Union Square and Madison Square during the first decade of the 20th century. From 1901 to 1920, forty three theaters were built around Broadway in Midtown Manhattan, including the Shubert Theatre. The venue was developed by the Shubert brothers of Syracuse, New York, who expanded downstate into New York City in the first decade of the 20th century. After Sam S. Shubert died in a railroad accident in 1905, his brothers Lee and J. J. expanded their theatrical operations significantly. Sam had been 26 years old at the time of his death. His brothers decided to construct five theaters across the United States in his honor, all named the Sam S. Shubert Memorial Theatre. The New Theatre's founders acquired several buildings at 219–225 West 44th Street and 218–230 West 45th Street in March 1911, for the construction of a "new New Theatre" there. The New Theatre's founders cited the difficulty of finding a director for the new New Theatre, as well as possible competition with Ames's Little Theatre. Shubert's theater was to be the larger of the venues, being on 44th Street, while Ames's theater would be on 45th Street and would have a smaller seating capacity. The larger theater was known as the Sam S. Shubert Theatre, in memory of Lee's late brother, while the smaller one was named after actor Edwin Booth. Documents indicate that several architects were consulted for the theaters' design, including Clarence H. Blackall, before the Shuberts hired Henry B. Herts for the job. Work on the two theaters started in May 1912. Herts began accepting bids for construction contractors that July, and the Fleischmann Bros. Company was selected the following month to construct both of the new theaters. The project encountered several delays and disputes over costs. Documents indicate that the Fleischmann Bros. had expressed concerns of imprecise drawings and fired several workers. Further delays occurred when Ames requested several changes to the Booth's design in mid 1912; Herts said this would require the plans to be completely redone, while J. J. Shubert believed the changes were superficial. The Fleischmann Bros. warned that the delays could set back the project further, as the sgraffito ornament could not be installed during winter. The New York Tribune reported that Forbes Robertson's appearance would "establish a dramatic precedent of the highest order". Three days later, on October 2, the theater officially opened with a revival of Hamlet, starring Forbes Robertson. efn|According to theatrical historian Ken Bloom, alternate opening dates of September 29, October 28, and September 3 are listed. However, contemporary media refer to the Forbes Robertson reception being on September 29 and the first show on October 2. At the theater's opening, Lee Shubert said, "In using for this new theatre the name of Sam S. Shubert, we consecrate it in the most solemn manner we know." At the time, there were just two other theaters on the surrounding blocks: the Little Theatre and the now demolished Weber and Fields' Music Hall. as well as other works such as George Bernard Shaw's play Caesar and Cleopatra. The first original production at the Shubert was the Percy MacKaye play A Thousand Years Ago, which premiered in January 1914. Next came the theater's first musical, The Belle of Bond Street with Gaby Deslys and Sam Bernard, which closed after a short run. A revival of George du Maurier's play Trilby opened at the theater in 1915. Later that year, the Shubert hosted its first major success: the Franz Lehár operetta Alone at Last. Herbert J. Krapp, who subsequently designed numerous theaters for the Shubert family, designed a canopy on the Shubert Theatre's facade in 1915. The Sigmund Romberg operetta Maytime opened later that year, featuring Wood and Charles Purcell; as well as the Rudolf Friml musical Sometime with Francine Larrimore, Mae West, and Ed Wynn. The musicals Good Morning Judge and The Magic Melody both had several month long runs at the Shubert in 1919, and Julia Marlowe and E. H. Sothern presented a four week long program of Shakespeare plays later that year.
1940-шы және 1950-ші жылдар
Шуберт театрында 1940 жылы Роджерс пен Харттың «Higher and Higher» мюзиклі қойылды, бұл олардың бірнеше сәтсіз туындыларының бірі болды. Содан кейін Шуберт 1941 жылы Джордж Бернард Шоудың «Дәрігердің дилеммасы» пьесасының қайта қойылғанын ұйымдастырды, онда Корнелл мен Реймонд Масси ойнады. 1942 жылы Мэри Боланд, Бобби Кларк, Хелен Форд және Уолтер Хэмпден қатысқан Ричард Бринсли Шериданның «Ривалдар» пьесасы қайта жандандырылды; сондай-ақ Роджерс пен Харттың «Юпитер» мюзиклі Рэй Болгермен бірге сол жылы дебют жасады. Кейіннен Маргарет Вебстердің «Отелло» пьесасының қайта қойылғаны 1943 жылы Жозе Феррер, Ута Хаген және Пол Робсонның қатысуымен ашылды. 1944 жылы Шубертте Мэ Уэстпен бірге «Кэтрин Ұлы болды» пьесасы, сондай-ақ Гарольд Арлен мен Е.Я. Харбургтың «Bloomer Girl» музыкалық комедиясы қойылды. 1947 жылдың қаңтарында Шуберт Бобби Кларк пен Марджори Гейтсонның қатысуымен 288 қойылым өткізген Виктор Герберттың «Sweethearts» мюзикліне қонақ шақырды. Одан кейін сол желтоқсанда Нэнет Фабрей мен Фил Сильверспен бірге «High Button Shoes» мюзиклі ауыстырылды, ол тағы бір ауысуға дейін шамамен бір жыл бойы сахнада тұрды. Максвелл Андерсонның «Мың күндік Анна» пьесасы Рекс Харрисонмен бірге 1948 жылдың соңында Шуберт театрында ашылды, ал Лант пен Фонтан келесі жылы «Мен өз махаббатымды білемін» пьесасында ойнады. 1949 жылы театрдың шығыс қабырғасына Шуберттердің жетістіктерін бейнелейтін тақта орнатылды. Содан кейін Коул Портердің «Kiss Me, Kate» музыкалық комедиясы 1950 жылы Шубертке көшірілді, Лернер мен Лоуидің «Paint Your Wagon» мюзиклі 1951 жылы Шубертте ашылды және Джеймс Бартон 289 қойылымға қатысты. 1952 жылы Шоудың «Миллионер» пьесасы Кэтрин Хепберн мен Сирил Ричардтың қатысуымен қойылды. Шуберт 1953 жылы Рекс Харрисон мен Лилли Палмермен бірге Питер Устиновтың «Төрт полковникке деген махаббат» пьесасын ұсынды. Келесі екі жыл бойы театр Портердің «Can Can» мюзикліне үй иесі болды. Мұнан кейін 1955 жылы Роджерс пен Хаммерштейннің «Түс көру арманы» мюзиклі қойылды, бұл команданың аса сәтті болмаған жобаларының бірі. Содан кейін Театр гильдиясы Бетти Комден, Адольф Грин және Джул Стайнның «Қоңыраулар соғып тұр» мюзиклін 1956 жылы Джуди Холлидей мен Сидней Чаплиннің қатысуымен ұсынды, ол екі жыл бойы сахнада тұрды. Содан кейін 1959 жылы Гертруда Берг пен Седрик Хардвикпен «Бірдің көпшілігі» ашылды, ал Боб Мерриллдің «Мені алып кет» мюзиклі сол жылы дебют жасады.
The Shubert Theatre hosted the Rodgers and Hart musical Higher and Higher in 1940, which was one of the partnership's few failures. The Shubert then hosted a revival of George Bernard Shaw's play The Doctor's Dilemma in 1941, with Cornell and Raymond Massey. A revival of Richard Brinsley Sheridan's The Rivals opened in 1942 with Mary Boland, Bobby Clark, Helen Ford, and Walter Hampden; and the Rodgers and Hart musical By Jupiter launched the same year with Ray Bolger. Subsequently, Margaret Webster's revival of Othello opened in 1943 with José Ferrer, Uta Hagen, and Paul Robeson. The Shubert's productions in 1944 included the play Catherine Was Great with Mae West, as well as Harold Arlen and E. Y. Harburg's musical comedy Bloomer Girl. In January 1947, the Shubert hosted the Victor Herbert musical Sweethearts, featuring Bobby Clark and Marjorie Gateson, for 288 performances. This was followed the same December by a transfer of the musical High Button Shoes, with Nanette Fabray and Phil Silvers, which stayed for almost a year before transferring again. The Maxwell Anderson play Anne of the Thousand Days with Rex Harrison then opened at the Shubert in late 1948, and Lunt and Fontanne appeared the next year in I Know My Love. A plaque celebrating the Shuberts' achievements was installed on the theater's east wall in 1949. Subsequently, Cole Porter's musical comedy Kiss Me, Kate relocated to the Shubert in 1950, Lerner and Loewe's musical Paint Your Wagon opened at the Shubert in 1951 and featured James Barton for 289 performances. Next, the Shaw play The Millionairess opened in 1952 and featured Katharine Hepburn and Cyril Ritchard. The Shubert hosted the Peter Ustinov play The Love of Four Colonels in 1953 with Rex Harrison and Lilli Palmer. For the next two years, the theater hosted Porter's musical Can Can. This was followed in 1955 by Rodgers and Hammerstein's musical Pipe Dream, one of the team's less successful ventures. Next, the Theatre Guild presented Betty Comden, Adolph Green, and Jule Styne's musical Bells Are Ringing in 1956, featuring Judy Holliday and Sydney Chaplin; it ran for two years, Afterward, A Majority of One opened in 1959 with Gertrude Berg and Cedric Hardwicke, and Bob Merrill's musical Take Me Along opened the same year.
1960-1980 жылдар
1962 жылы Шуберт театрында «I Can Get It for You Wholesale» мюзиклі қойылды, бұл Барбра Стрейзандтың Бродвейдегі тұңғыш өнері және Гарольд Римнің соңғы ірі Бродвей мюзиклі болды. Сол жылы Дэвид Меррик Энтони Ньюли мен Лесли Брикусстің «Stop the World» мюзиклін сахналады. Ал келесісі – Мередит Уилсонның «Міне, махаббат» мюзиклі, ол 1963 жылы Дженис Пейдж бен Крейг Стивенс қатысуымен ашылды, бірақ бұл қойылым Уилсонның бұрынғы хиттерінен кем сәтті болды. Ньюли мен Брикусс 1965 жылы Шубертте тағы бір табысқа қол жеткізді – «The Roar of the Greasepaint – The Smell of the Crowd» мюзиклі. 1966 жылы Шуберт Джерри Бок пен Шелдон Харниктың «The Apple Tree» атты үш бір актілі мюзиклдер жиынтығын ұсынды. 1967 жылы Шуберт алғашқы «Тони» сыйлығын өткізді, осы оқиғаға орай 44-ші көшенің айналасын кілеммен жапты. Театр 1968 жылы да «Тони» сыйлығын қабылдады. 1967 жылдың қарашасында Шубертте ашылуы жоспарланған «Алтын жаңбыр» мюзиклі келесі ақпанда Мэрилин Купер, Эйди Горме және Стив Лоуренс қатысуымен көрсетілді. Нейл Саймонның «Уәделер, уәделер» мюзиклі сол желтоқсанда Джерри Орбахпен ашылып, келесі үш жылда 1281 қойылыммен рекорд орнатты. Келесі жылы Шуберт «Over Here!» мюзиклін ұйымдастырды, онда екі Эндрюс сестрин, Джон Траволта мен Трит Уильямс қатысты, сондай-ақ 1974 жылғы «Тони» сыйлығының иегерлері де болды. Эдвард Альбидің «Теңіз бетіндегі» пьесасы 1975 жылдың қаңтар айында Шубертте Дебора Керр мен Барри Нельсонның қатысуымен қойылды, ал сәуір айында У. Сомерсет Моугемнің «Тұрақты әйел» пьесасы Ингрид Бергманмен бірге сахналанды. Джозеф Папп пен Қоғамдық театр 1975 жылдың қазан айында «Хор желісі» мюзиклін Бродвейден Шуберт театрына көшірді. Шоудың басқа жерге көшірілуі бір жылдың ішінде Бродвей театрларына келушілер санын 6,6 миллионнан 7,3 миллионға дейін арттырды, ал мюзиклдің өзі он жылдан астам уақыт бойы сахнада тұрып, драма саласындағы «Пулитцер» сыйлығын жеңіп алды. «Хор желісі» кезінде Шуберт 1976, 1977, 1978, 1979 және 1985 жылдары «Тони» сыйлығын тапсыру рәсімдерін өткізді. «Хор желісі» 1983 жылы Бродвейдегі ең ұзақ сахналанған қойылым болды, ал 1987 жылы 5000 спектакль өткізген алғашқы Бродвей мюзиклі атанды. Шуберт мюзиклдің 5000-шы қойылымынан кейін көп ұзамай «Хор желісі» хореографы Майкл Беннеттіге арналған еске алу шарасын өткізді. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 1982 жылы Шубертті ескерткіш ретінде қорғау мәселесін қарастыра бастады, ал келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. LPC 1987 жылдың 15 желтоқсанында Шуберттің фасадын және интерьерін ескерткіш ретінде тағайындады. Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі 1988 жылдың наурыз айында бұл шешімді бекітті. Shubert ұйымы, Nederlander ұйымы және Jujamcyn 1988 жылдың маусым айында LPC-ге 22 театрдың, соның ішінде Шуберттің тарихи маңызын жою туралы талап арызбен жүгінді, өйткені бұл тағайындамалар театрларды өзгерту мүмкіндігін қатты шектейді. Бұл іс Нью-Йорк Жоғарғы сотына және АҚШ Жоғарғы сотына дейін жетті, бірақ ақыр соңында 1992 жылы бұл шешімдер күшінде қалды.
In 1962, the Shubert hosted the musical I Can Get It for You Wholesale, which marked both Barbra Streisand's first Broadway show and Harold Rome's final large Broadway musical. The same year, David Merrick produced Anthony Newley and Leslie Bricusse's musical Stop the World – I Want to Get Off at the Shubert. Next was the Meredith Willson musical Here's Love, which opened in 1963 with Janis Paige and Craig Stevens, but it was not as successful as Willson's previous hits. Newley and Bricusse had another hit at the Shubert in 1965, The Roar of the Greasepaint – The Smell of the Crowd. The Shubert next presented Jerry Bock and Sheldon Harnick's The Apple Tree, a set of three one act musicals, in 1966. The Shubert hosted its first Tony Awards in 1967, an occasion for which the surrounding stretch of 44th Street was covered in carpeting. The theater also hosted the 1968 Tony Awards. The musical Golden Rainbow, originally scheduled to open at the Shubert in November 1967, instead premiered the following February with Marilyn Cooper, Eydie Gormé, and Steve Lawrence. The Neil Simon musical Promises, Promises opened that December with Jerry Orbach, setting a house record with 1,281 performances over the next three years. The next year, the Shubert hosted the musical Over Here! with two Andrews Sisters, John Travolta, and Treat Williams, as well as the 1974 Tony Awards. Edward Albee's play Seascape opened at the Shubert with Deborah Kerr and Barry Nelson in January 1975, followed that April by W. Somerset Maugham's play The Constant Wife with Ingrid Bergman. Joseph Papp and the Public Theater relocated their production of the musical A Chorus Line from off Broadway to the Shubert Theatre in October 1975. The show's relocation increased Broadway theater attendance from 6.6 million to 7.3 million in one year, and the musical itself ultimately stayed for more than a decade, winning a Pulitzer Prize for Drama. During the run of Chorus Line, the Shubert hosted Tony Awards ceremonies in 1976, 1977, 1978, 1979, and 1985. Chorus Line became the longest running Broadway show in 1983, and it became the first Broadway show to run for 5,000 performances in 1987. The Shubert hosted a memorial service for Chorus Line's choreographer Michael Bennett shortly after the musical's 5,000th performance. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) had started considering protecting the Shubert as a landmark in 1982, with discussions continuing over the next several years. The LPC designated the Shubert's facade and interior as landmarks on December 15, 1987. The New York City Board of Estimate ratified the designations in March 1988. The Shubert Organization, the Nederlander Organization, and Jujamcyn collectively sued the LPC in June 1988 to overturn the landmark designations of 22 theaters, including the Shubert, on the merit that the designations severely limited the extent to which the theaters could be modified. The lawsuit was escalated to the New York Supreme Court and the Supreme Court of the United States, but these designations were ultimately upheld in 1992.
1990 жылдардан қазіргі уақытқа дейін
1990 жылдың басында «A Chorus Line» Пэпп үшін табысты болмай қалды, ал шоу сәуір айында 6137 қойылымнан кейін аяқталды. 1990 жылдың көп бөлігінде театр жөндеу жұмыстары үшін жабылды. Ол 225 қойылым көрсетілді және 1996 жылдың қаңтарына дейін 1622 қойылымға созылды. Осы кезеңде театр 1993 жылы Хелен Хейс және 1994 жылы Джессика Тэнди сияқты әртістердің естелік шараларын өткізді. Содан кейін театрдың техникалық жүйелері жаңартылып, 3,7 миллион долларға қайта жөнделді. Келесісі – 1996 жылдың сәуірінде ашылған және 192 қойылымнан тұратын «Биг» мюзиклі. Ол 2003 жылдың қаңтарына дейін сахнада болды, содан кейін «Чикаго» Амбассадор театрына көшті. 2002 жылдың соңында, «Чикаго» қойылымы аяқталар алдында, театр ән жазушы Адольф Гринге құрмет көрсетті. 2003 жылдың мамырында Джул Стайн мен Стивен Сондхаймның «Цыган» мюзиклі Шуберт театрында бір жыл бойы қойылды. Одан кейін 2004 жылдың екінші жартысында «Мәңгілік танго» би шоуы көрсетілді. Театрдың келесі хиті – 2005 жылы ашылған және шамамен төрт жылға созылған «Spamalot» музыкалық комедиясы болды. 2009 жылы Ноэль Ковардтың «Блитт Спирит» пьесасы үш айға қайта қойылды. Тағы бір ұзаққа созылған «Мемфис» мюзиклі 2009 жылдың қазанында Шуберт театрында ашылды және 2012 жылға дейін 1166 қойылым көрсетілді. «Долли, сәлем!» 2017 жылдың 23 қазанында Шуберт театрының кассалық рекордын он екі рет жаңарып, 2,4 миллион долларлық табыс әкелді. Аарон Соркиннің «Күлкілі құсты өлтіру» пьесасы 2018 жылдың желтоқсанында ашылып, 2020 жылдың 12 наурызына дейін, COVID-19 пандемиясы салдарынан театр жабылғанға дейін сахнада болды. Шуберт театры 2021 жылдың 5 қазанында «Күлкілі құсты өлтіру» қойылымымен қайта ашылды, ол 2022 жылдың қаңтарында жабылды. Шуберттегі келесі қойылым – 2022 жылдың сәуірінде ашылған «POTUS» фарсының шектеулі көрсетілімі болды. «Адамның ас үйі» мюзиклі 2024 жылдың сәуірінде театр сахнасында дебют жасады.
By early 1990, A Chorus Line was no longer profitable for Papp, and the show ended that April after 6,137 performances. and the theater was closed for renovations during much of 1990. and ran for 225 performances, and lasted 1,622 performances through January 1996. During this time, the theater also hosted memorial services for performers such as Helen Hayes in 1993 and Jessica Tandy in 1994. The theater was then renovated again for $3.7 million, with its technical systems being updated. Next was the musical Big, which opened in April 1996 and had 192 performances. and remained until January 2003, when the show moved to the Ambassador Theatre. A tribute to lyricist Adolph Green was hosted at the theater in late 2002, near the end of Chicago run there. The Jule Styne and Stephen Sondheim musical Gypsy then opened in May 2003, running at the Shubert for a year. This was followed by a dance special, Forever Tango, in the latter half of 2004. The theater's next hit was the musical comedy Spamalot, which opened in 2005 and ran for nearly four years. It was succeeded by a three month revival of Noel Coward's Blithe Spirit in 2009. Yet another long running show opened at the Shubert in October 2009: David Bryan and Joe DiPietro's musical Memphis, which lasted for 1,166 performances through 2012. and ran for 1,554 performances through the beginning of 2017. Hello, Dolly! broke the box office record for the Shubert Theatre twelve times, grossing $2.4 million during the week of October 23, 2017. Aaron Sorkin's play To Kill a Mockingbird opened in December 2018 and ran until March 12, 2020, when the theater was closed due to the COVID 19 pandemic. The Shubert reopened on October 5, 2021, with To Kill A Mockingbird, which closed in January 2022. The Shubert's next booking, a limited run of the farce POTUS, opened in April 2022. The musical Hell's Kitchen opened at the theater in April 2024,