Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезия әкімшілік бөлінісі
Indonesian administrative division
Регенттік, кейде қате түрде аудан деп аталатын, Индонезияның әкімшілік бөлінісі болып табылады, тікелей провинцияға бағынышты және қаламен (кота) бірдей деңгейде. Регенттіктер аудандарға бөлінеді (Папуа аймағындағы Кекаматан, Дистрикт, немесе Йогьякарта арнайы аймағындағы Капаневон және Кемантрен). "Регенттік" атауының ағылшын тілінде пайда болуы голланд отаршылдық кезеңімен байланысты, сол кезде регенттіктер билеушілердің (немесе регенттердің) басқаруында болды және голланд тілінде regentschap (жаван тілінде kabupaten, ал кейіннен индонезия тілінде) деп аталды. Бупати Яваның отарлауға дейінгі монархияларында аймақтық феодалдар болған. Голландтар осы монархияларды жойған немесе шектеген кезде, бупати ең жоғары дәрежедегі жергілікті билік ретінде сақталды. Қатаң айтқанда, олар "туған билеушілер" емес еді, себебі голландтар өз аумақтарына толық егемендік құқығын талап етті, бірақ іс жүзінде олар кішкентай патшалардың көптеген атрибуттарына ие болды, соның ішінде әсем регалиялар мен сарайлар, және жоғары дәрежеде жазасыздыққа ие болды.
A regency , sometimes incorrectly referred to as a district, is an administrative division of Indonesia, directly under a province and on the same level with city (kota). Regencies are divided into districts (Kecamatan, Distrik in Papua region, or Kapanewon and Kemantren in the Special Region of Yogyakarta). The English name "regency" comes from the Dutch colonial period, when regencies were ruled by bupati (or regents) and were known as regentschap in Dutch (kabupaten in Javanese and subsequently Indonesian). Bupati had been regional lords under the precolonial monarchies of Java. When the Dutch abolished or curtailed those monarchies, the bupati were left as the most senior indigenous authority. They were not, strictly speaking, "native rulers" because the Dutch claimed full sovereignty over their territory, but in practice, they had many of the attributes of petty kings, including elaborate regalia and palaces and a high degree of impunity.
Этимология
Индонезиялық бупати атағы бастапқыда санскрит тілінен алынған сөз, санскрит тіліндегі бхумипати (бхуми भूमि '(жердің)' + пати पति 'егесі', сондықтан бхумипати 'жер егесі') атағының қысқартылған түрі. Индонезияда бупати бастапқыда колониялық кезеңге дейінгі патшалықтардағы аймақтық билеушілерге берілген явандық атақ ретінде қолданылған. Оның алғаш рет жазылған дерегі Шривиджая кезеңіне жататын Телага Бату тас жазуында кездеседі, онда бупати Шривиджая патшаларына адалдық серт еткен жергілікті билеушілердің атақтарының бірі ретінде айтылған.
The Indonesian title of bupati is originally a loanword from Sanskrit, a shortening of the Sanskrit title bhumi pati (bhumi भूमि '(of the) land' + pati पति 'lord', hence bhumi pati 'lord of the land'). In Indonesia, bupati was originally used as a Javanese title for regional rulers in precolonial kingdoms, its first recorded usage being in the Telaga Batu inscription, which dates to the Srivijaya period, in which bhupati is mentioned among the titles of local rulers who paid allegiance to Sriwijaya's kings.
Тәуелсіздікке дейінгі кезең
Явадағы регенттіктер аумақтық бірліктерде тек еуропалықтар басқаратын резиденцияларға біріктірілді. Бұл термин резиденциялардың бупатиге (және шындығында, Индонезияның Явадан басқа көп бөлігінде билік еткен жергілікті билеушілерге) қатысты жартылай дипломатиялық мәртебеге ие екенін көрсетеді, бірақ іс жүзінде бупати отарлық билік органдарына қатысты кез келген мәселе бойынша голландтық нұсқауларды орындауға міндетті болды. Индонезиядағы қазіргі үкімет жүйесі сияқты, тарихи жүйе де әлі де қолданыста. Бұл тараптардың арақатынасы екіұшты болды: заңдық және әскери билік голланд үкіметіне (немесе ұзақ уақыт бойы Батавиядағы генерал-губернатор басқаратын Голландтік Шығыс Индия компаниясына) тиесілі болса да, регенттер оларға кеңес беретін және күнделікті халыққа ықпал ететін көмекші резиденттен жоғары протоколдық дәрежеге ие болды. 1945 жылы Индонезия тәуелсіздік алғаннан кейін, бупати және кабупатен терминдері резиденциядан (карезиденция) төменгі әкімшілік бірліктерді белгілеу үшін архипелаг бойынша қолданылды. Палембанг маңындағы ауылдан табылған Телага Бату жазуында Шривиджая патшасына табыну көрсетілген, онда «бхупати» сөзі болуы мүмкін. Жазу шамамен 7-ғасырдың соңына жатқызылады, ал Индонезия жазуларының маманы Йоханнес Гисбертус де Каспарис «бхупати» сөзін «бас» (голланд тілінде «hoofd») деп аударды. «Бхупати» сөзі Таиландтың Нахон Си Таммарат провинциясынан табылған Лигор жазуында да кездеседі. 17 ғасырда еуропалықтар бұл аймақты Лигор деп атаған. Бұл жазу 775 жылға датирленген, ал 9 ғасырда «бхупати» термині Шривиджая патшасы Хужунглангитті атау үшін қолданылған.
Regencies in Java territorial units were grouped together into residencies headed by exclusively European residents. This term hinted that the residents had a quasi diplomatic status in relation to the bupati (and indeed they had such a relationship with the native rulers who continued to prevail in much of Indonesia outside Java), but in practice the bupati had to follow Dutch instructions on any matter of concern to the colonial authorities. Like the current system of government in Indonesia, the system of historical times is still in effect. The relationship between those sides was ambivalent: while legal and military power rested with the Dutch government (or, for a long time, with the Dutch East India Company under a Governor General in Batavia on Java, the regents held higher protocollary rank than the assistant resident who supposedly advised them and held day to day sway over the population. After the independence of Indonesia in 1945, the terms bupati and kabupaten were applied throughout the archipelago to the administrative unit below the residency (karesidenan). In the Telaga Batu inscription, which was found in the village near Palembang and contains a worship of the king of Srivijaya, there may be the word bhupati. The inscription is estimated to be from the end of the 7th century AD, Indonesia inscription expert Johannes Gijsbertus de Casparis translated bhupati with the term head (hoofd in Dutch), the word bhupati is also found in the Ligor inscription, which was found in the Nakhon Si Thammarat province of Thailand. In the 17th century, Europeans called the area Ligor. this inscription was identified in 775 AD 7th century AD, the term bhupati was used to refer to the king of Srivijaya Hujunglangit in the 9th century AD
Жақында болған тарих
Индонезияда 1998 жылы реформалар дәуірі басталғаннан бері регенттіктердің айқын бөлінуі орын алды. Бұл процесс пемекаран (бөліну) деп аталады. 1998 жылы Сухарто құлағаннан кейін Индонезияда орталықсыздандыруға қолдаудың күшеюі нәтижесінде 1999 жылы орталықсыздандыруға қатысты маңызды жаңа заңдар қабылданды. Содан кейін, регенттіктер (және қалалар) саны 1998 жылдың соңындағы 300-ден 2014 жылы 514-ке дейін, яғни он алты жыл ішінде өсті. Бастапқыда қолдау тапқан жаңа регенттіктердің бөлінуі Индонезияда көбірек дау тудыруда, себебі әкімшілік фрагментация қымбатқа түсіп, күтілген нәтижелерді бермеді. Әкімшіліктің жоғары деңгейлері пемекаран процесін баяулату (немесе тіпті уақытша тоқтату) қажеттігін білдірді, бірақ Индонезиядағы әртүрлі деңгейдегі жергілікті саясаткерлер жаңа регенттіктер құруды жалғастыруды қолдайды. Шындығында, 2014 жылдан бері ең бір регенттік немесе тәуелсіз қала құрылған жоқ. Дегенмен, 2019 жылғы фискалдық орталықсыздандыру және аймақтық табыс теңсіздігі жөніндегі зерттемеде фискалдық орталықсыздандыру аймақтық табыс теңсіздігін азайтатыны айтылды. 1998 жылдан бері басқарудың үлкен бөлігі Жакартадағы орталық үкіметтен жергілікті регенттіктерге жүктелді, ал регенттіктер қазір Индонезия халқына қызмет көрсетуде маңызды рөл атқарады. Регенттер мен қала әкімдерін тікелей сайлау 2005 жылы басталды, ал бұрынғы басшылар жергілікті заң шығару кеңестерімен сайланды.
Since the start of the Reform Era in 1998 a remarkable secession of regency governments has arisen in Indonesia. The process has become known as pemekaran (division). Following the surge of support for decentralisation across Indonesia which occurred following the fall of Soeharto in 1998, key new decentralisation laws were passed in 1999. Subsequently, there was a jump in the number of regencies (and cities) from around 300 at the end of 1998 to 514 in 2014 sixteen years later. This secession of new regencies, welcome at first, has become increasingly controversial within Indonesia because the administrative fragmentation has proved costly and has not brought the hoped for benefits. Senior levels of the administration expressed a general feeling that the process of pemekaran needed to be slowed (or even stopped for the time being), although local politicians at various levels across government in Indonesia continue to express strong populist support for the continued creation of new regencies. Indeed, no further regencies or independent cities have been created since 2014. However, a paper on fiscal decentralization and regional income inequality in 2019 argued that that fiscal decentralization reduces regional income inequality. Since 1998, a large portion of governance have been delegated from central government in Jakarta to local regencies, with regencies now playing important role in providing services to Indonesian people. Direct elections for regents and mayors began in 2005, with the leaders previously being elected by local legislative councils.
Статистика
2020 жылғы деректер бойынша Индонезияда 416 аудан және 98 қала бар. Олардың 120-сы Суматрада, 85-і Явада, 37-сі Нуса-Тенгарада, 47-сі Калимантанда, 70-і Сулавесиде, 17-сі Малукуде, ал 40-ы Папуада орналасқан.
As of 2020, there are 416 regencies in Indonesia, and 98 cities. 120 of these are in Sumatra, 85 are in Java, 37 are in Nusa Tenggara, 47 are in Kalimantan, 70 are in Sulawesi, 17 are in Maluku, and 40 in Papua.