Вульчи – ежелгі Этруска қаласы, Римге жақын орналасқан. Қазба жұмыстарынан құнды мүліктер табылды. Этрускалардың өнері, қола мүсіншілігі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Римге жақын орналасқан этруск қаласы.
Etruscan city near Rome
Вулчи немесе Вольчи (этруск: Velch немесе Velx, қолданылған транскрипцияға байланысты) – қазіргі Италияның орталық бөлігіндегі Лацио аймағында орналасқан бай этруск қаласы. Джордж Деннис жазғандай, "Вулчи – есімі күні бұрын елеусіз болған қала, бірақ қазір ежелгі заманның құндылықтарын көптеп тапқандықтан, ежелгі әлемнің барлық қалаларынан биік тұр". Вулчи Тиррен теңізінің жағалауында, Римнен солтүстік-батысқа қарай 80 шақырым жерде, Монтальто ди Кастро мен Канино арасында, Фиора өзені бойында орналасқан. Қаланың қалдықтарын бүгін де көруге болады. Вулкилер, басқа этрусктар сияқты, ежелгі авторлар мойындағандай, қоладан мүсін жасау шеберлері болған. Көптеген ірі қола туындылары жоғалғанмен, Арезцо Химерасы және Монтелеоне күймесі сияқты этруск қоласының тамаша үлгілері сақталған, олар, мүмкін, Вулчиде жасалған. 19-ғасырда Вулчидің мыңдаған ежелгі қабірлері табылды, олардың көпшілігі, мысалы Күн мен Ай қабірі, осы қаланың танымалдығын арттырып, Еуропаның Ұлы саяхаты маршрутына енгізілді. Осы қабірлерден 1850 жылдарға дейін басқа ешбір ежелгі орында табылғаннан гөрі көбірек аттикалық вазалар табылды, ал осы шедеврлердің көпшілігі, сондай-ақ этруск қоласы әлемнің ірі музейлеріне жетті. Осы жаңалықтарға қарамастан, көптеген қабірлер кейін ұмытылып, жоғалып кетті.
Vulci or Volci (Etruscan: Velch or Velx, depending on the romanization used) was a rich Etruscan city in what is now northern Lazio, central Italy. As George Dennis wrote, "Vulci is a city whose very name was scarcely remembered, but which now, for the enormous treasures of antiquity it has yielded, is exalted above every other city of the ancient world." Vulci was located near the coast of the Tyrrhenian Sea about 80 km northwest of Rome, on the Fiora River, between Montalto di Castro and Canino. Remains of the city can be seen today. The Vulci, like other Etruscans, became master sculptors in bronze as acknowledged by ancient writers. Although most large bronzes have been lost, there remain some magnificent examples of Etruscan bronze work such as the Chimera of Arezzo and the Monteleone chariot, possibly made in Vulci. In the 19th century thousands of the ancient tombs of Vulci were discovered, and many were so well known and spectacular, such as the Tomb of the Sun and Moon, that they were included on the Grand Tour of Europe. From these tombs more Attic vases have been found in the Vulci tombs than at any other ancient site (at least by the 1850s) and many of these masterpieces as well as Etruscan bronzes have found their way into the major museums of the world where they can be seen today. Despite these discoveries most of these tombs were later forgotten and lost.
Тарих
Вулкилер – өздерінің атын қаласына берген тайпа немесе халық. Олар этрус цивилизациясының он екі халықтарының бірі болды және кейіннен өз мүдделерін қорғау үшін этрус одағын құрды. Вулкидің байлығы, сәні мен халқы этрус қалаларының алғашқыларының бірі болғанмен, ол ежелгі әдебиетте сирек кездеседі, ал кейбір кезеңдердегі мәтіндер жоғалған болуы мүмкін; сондықтан Вулки тарихы көбінесе археологиялық зерттеулер арқылы қайта құрастырылады. Вилланова дәуірінде Colline Metallifere төбелеріндегі металл кеніштерінің байлығы, әсіресе Сардиниямен сауданың дамуына ықпал етті. Осы кезеңде этрус және сардиниялықтар арасындағы байланысқа куәлік ететін маңызды жаңалық – 1958 жылы Кавалупо некрополінде табылған 850–800 ж.б.д. мерзіміне жатқан сардиниялық әйелдің қабірі. Қабірдің ішінде Вилла Джулиядағы Ұлттық этрус мұражайында сақталатын жауынгердің әсем қола мүсіні бар. Сардинияда Вилланова фибулаларының көптеген үлгілері табылған. Вулкидің б.з.д. VIII ғасырдың шығысқа қарай кеңейіп, үй немесе конус пішіндес қақпақтары бар қола ыдыстар сияқты өнімдерді шығаруды бастауымен ерекшеленеді, ал осы өнімдердің алғашқы үлгілері ғасыр соңына қарай Грецияда пайда болды. Б.з.д. VII ғасырды қола шарабаның қабірі көрсетеді. Оның кейінгі кезеңдерінде Жерорта теңізінің көптеген нарықтарынан құнды және өте күрделі өнімдер импортталды, бұл Вулкидің байлығы мен мәдениетінің өркендеуін көрсетті, сонымен қатар көптеген гректер Вулкиде қоныстанды, бұл олардың шеберлігінде, өндірісінде және жоғары сапалы керамика (мысалы, буччеро), қола және алтын саудасында көрінді. Вулкидің өркендеу және байлық дәуірі б.з.д. VI ғасырда болды, ол Орбетелло, Сатурния, Сована, Кастро, Питильяно және Марсилиана қалаларын биледі. Вулки бай азаматтарының қажеттерін қанағаттандыру үшін атикалық қыш ыдыстар, шығыс балзамы, әдемі әшекейлер импорттау орталығына айналды, бұл туралы бүгінде ұлттық мұражайлардағы қабірлерден табылған грек және этрус өнерінің шедеврлері куәлік етеді. Ал өз кезегінде ол өзінің қазыналарын Жерорта теңізіне экспорттады: қыш ыдыстар, қола бұйымдар және шарап. Вулкидің бастапқы порты Фиора өзеніндегі кемежай болды, бірақ сауданың кеңеюі оны Регисвилла (немесе Реге) қаласында үлкен жағалау портын салуға итерді, ол Рим сияқты өзеннен бірнеше шақырым жоғары орналасқанмен, ірі теңіз державасына айналды. Этрус тайпалары бастапқыда Римнің негізін қалаушылардың бірі болды және олар оған үстемдік етуді жалғастырды. Вулки ерте Римге де әсер етті, өйткені Сервий Туллий және Вибенна ағайындары (Кайл және Авле Випина) Вулкиден шыққан. Олардың есімдері мен суреттері Франсуа қабіріндегі фрескада бейнеленген. Рим халқының басым бөлігі итальян тілінде сөйлейтін болған соң, этрус патшалары құлатылды. Б.з.д. V ғасырдың екінші жартысындағы дағдарыстан кейін, Вулки б.з.д. IV ғасырда Франсуа қабірі сияқты үлкен қабірлер салынған кезде қайтадан өркендегенін көрсетеді. Римдік-этрус соғыстары Римдіктер Этрурияны басып алғанға дейін және этрус тайпалары б.з.д. 310 және 283 жылдары Вадимо көлінде жеңілгенге дейін көп жылдарға созылды. Дегенмен, Вулки б.з.д. 280 жылы Тиберий Корунканий Вулкиді жеңіп, оның аумағында Коза колониясын құрғанға дейін қарсы тұруға жеткілікті күшке ие болды. Римдіктер Вулкидің жағалауын басып алып, олардың күшінің негізін кесіп тастады, бұл қаланың құлдырауына әкелді. Этрус одағы соғыс кезінде ыдырады және этрус тайпалары көп ұзамай ассимиляцияланды.
The Vulci were a tribe or people who gave their name to their city and were one of the legendary twelve peoples of Etruscan civilization who later formed the dodecapolis Etruscan League to protect their interests. Although the wealth, magnificence and population of Vulci must have been among the first of Etruscan cities, it is mentioned only rarely in ancient literature or potential texts for some periods have been lost; hence the history of Vulci may be reconstructed mainly from archaeology. In the Villanovan period, the wealth of metal resources in the Colline Metallifere hills was important in the development of trade especially with Sardinia. The most important discovery that testifies to the contact between Etruscans and Sardinians in this period was the Tomb of the Sardinian Bronzes in 1958 in the necropolis of Cavalupo, dated 850–800 BC, of a Sardinian woman of high rank. Among the funeral contents is a magnificent bronze statue of a warrior now in the National Etruscan Museum in the Villa Giulia. Numerous Villanovan fibulas have also been found in Sardinia. Vulci's expansion in the Orientalising period of the 8th century BC is marked by the start of production of bronze objects such as covered urns in the shape of a house or cone, and the first of these products showed up in Greece towards the end of the century. The 7th century is represented by the tomb of the Bronze Wagon, and in its later stages valuable and sophisticated products were imported from many Mediterranean markets showing the rise in wealth and culture of Vulci, whilst many Greeks came to live in Vulci as shown by the craftsmanship, manufacture and trade in fine ceramics (e. g. bucchero), bronze and gold. Vulci's golden age of influence and wealth was in the 6th century BC when it ruled over the cities of Orbetello, Saturnia, Sovana, Castro, Pitigliano and Marsiliana. It became a centre of imports of refined Attic pottery, precious oriental balm, beautiful jewels of the most unusual shapes to satisfy its wealthy citizens, as is shown by the many masterpieces of Greek and Etruscan art from the tombs in national museums today. In return it exported its treasures throughout the Mediterranean: pottery, bronzes and wine. The original port of Vulci was a quay on the river Fiora but the expansion of trade led it to build a larger coastal port at Regisvilla (or Regae) and it became a major maritime power although it was located some miles up the river, like Rome. Originally the Etruscans were co founders of Rome and they continued to dominate it. Vulci had some influence on early Rome, as Servius Tullius and the Vibenna brothers (Caile and Avle Vipinas) were from Vulci. Their names and pictures appear on a fresco in the François Tomb. After the population of Rome had become predominantly Italic, the Etruscan kings were overthrown. After a time of crisis in the 2nd half of the 5th century, Vulci seems to have undergone a new expansion in the 4th century when the great tombs were built such as the François tomb. The Roman–Etruscan Wars lasted many years before the Romans gained control over Etruria and the Etruscans were soundly defeated at Lake Vadimo in 310 and 283 BC. Nevertheless, Vulci was strong enough to further resist until Tiberius Coruncanius triumphed over Vulci in 280 BC and the colonia of Cosa was founded in its territory. The Romans took the coast from Vulci, cutting the base of their power which seems to have led to the decline of the city. The Etruscan league splintered apart during the war and the Etruscans were soon assimilated.
Рим дәуірі
Римдіктердің Аврелия жолын 240 ж.б.с. салып өткеніне қарамастан, Вулци Рим дәуірінің қалған бөлігінде аса маңызды болмаған. Дегенмен, қаладағы ірі құрылыстар осы кезеңде салынған. Сақталған қазық тас Римге дейінгі арақашықтықты 70 миля пасуум (миль) деп көрсетеді. Солтүстік қақпасынан шығатын жол, шамасы, Траян билігі тұсында (б.з. 2 ғасырының басында) қайта жаңартылған, бұл оның жақсы күйде екенін көрсетеді. Кейін Вулци епископтық орынға айналды. Қала толығымен тасталып қалғаны 8 ғасырда болған болуы мүмкін.
Vulci does not seem to have been of great importance in the remaining Roman period, even though the Romans built the Via Aurelia through it in 240 BC. However, large buildings in the city date to this period. A surviving milestone gives the distance to Rome as 70 milia passuum (miles). The road outside the north gate was repaved probably under Trajan's reign (early 2nd century AD), showing that it continued in good repair. Later Vulci became an episcopal see. The final abandonment seems to be in the 8th century AD.
Негізгі көрікті жерлер
Соңғы қазба жұмыстары қаланың тарихы мен маңыздылығы туралы көптеген жаңа мәліметтерді таба түсуде.
Recent excavations are discovering much more information on the history and importance of the city.
Некрополь
Қаланың бұрынғы байлығы ең алдымен 18-ғасырдан бастап оның кең некропольдерінде жасалған қазбалар арқылы көрінді – грек вазалары, қола және басқа да қалдықтар табылды. Вулчи қаласынан басқа ешбір ежелгі орында осыдан көп аттикалық вазалар табылған жоқ. Қазба жұмыстарын жүргізушілер көптеген табылған заттарды сатты, олардың көпшілігі әлемнің ірі музейлеріне жеткізілді және бүгін де оларды көруге болады. 18-19 ғасырларда Күн мен Ай қабірі сияқты көптеген қабірлер өте танымал және әсерлі болғандықтан, олар Еуропаның Ұлы саяхаты бағдарламасына енгізілді. Осы қазбаларға қарамастан, Кукумелла қабірінен басқа, бүкіл Этруриядағы ең үлкен тумул қабірлердің көпшілігі кейін ұмытылып, жоғалып кетті. 1857 жылы табылған Франсуа қабірінен грек және этруск мифтерін бейнелейтін таңғажайып фрескалар этруск өнерінің ең бағалы туындыларының бірі саналады және қазір Римдегі жеке Вилла Альбани мұражайында сақталуда. Изис қабірі деп аталатын тағы бір маңызды жерлеу орны көптеген құнды заттардың табылуына себеп болды, олардың көпшілігі қазір Британ мұражайында. Қоңыраушылар қабірінің эллинистік кезеңге жататын фрескалары Флоренцияның археологиялық мұражайында сақталған. Жақында жүргізілген қазба жұмыстары Күміс қолдар қабірі сияқты үлкен және әсерлі қабірлерді ашты.
The former wealth of the town was shown first by the discoveries made in its extensive necropoli starting from the 18th century Greek vases, bronzes and other remains. From these tombs more Attic vases have been found in Vulci than at any other ancient site. Many of the finds were sold by the excavators and many found their way into the major museums of the world where they can be seen today. In the 18th and 19th centuries many of the tombs were so well known and spectacular, such as the Tomb of the Sun and Moon, that they were included on the Grand Tour of Europe. Despite these discoveries most of these tombs were later forgotten and lost, except for the Cuccumella tomb, the largest tumulus mound in the whole of Etruria. The astounding frescoes from the François Tomb, discovered in 1857, illustrating Greek and Etruscan myths, are considered some of the most celebrated of the Etruscans and are now in the private Villa Albani museum in Rome. Another important burial chamber, the so called Isis Tomb, proved to be a rich source of finds, most of which are now in the British Museum. The frescoes of the Hellenistic Tomb of the Bell Ringers are preserved in the Archaeological Museum of Florence. Recent excavations have brought to light more large and spectacular tombs such as the Tomb of the Silver Hands.
Қала қабырғалары
Қабырғалар б.з.д. 4 ғасырдың бірінші жартысында римдіктермен соғыстардан бұрын салынған және көлемі шамамен 6,5 км. Бірнеше бөліктері көрініп тұр. Бастапқы бес қақпаның үші әсерлі әрі берік қорғаныс қақпалары қазір ашылған. Солтүстік қақпаның қалдықтары күшті қорғаныс құрылысын көрсетеді. Оның батыс жағында ежелгі грек дәуірінен бастап б.з. 1 ғасырының соңына дейінгі өнімділікке байланысты культті құжаттаған заттармен толы қазба табылды. Қазбаның жанында тасқа қашалған қабірлер бар. Жақын жерде әлі зерттелмеген ғимаратпен байланыстырылған кесілген жол көрінеді. Батыс қақпасы – қаланың жақсы сақталған шығыс-батыс жолы, Decumanus Maximus-тың басталу орны, ол жанартау тасымен төселген.
The walls were built in the first half of the 4th c. BC before the wars with the Romans and are about 6.5 km in circumference. Several sections can be seen. Three impressive and strong defensive gates of the five originals are now exposed. The remains of the north gate show an imposing defensive structure. On its west external side a votive ditch was discovered which was rich in materials documenting a cult linked to fertility dating from the Hellenistic era until the end of the first century AD. Near the ditch are tombs carved into a rocky bank. Not far away you can see the facing cross linked by a building still to be explored. The West Gate is the starting point of the Decumanus Maximus, the well preserved east west road of the city, paved with volcanic stone.
Криптопортикустың вилласы
Декуманус бойымен үлкен тұрғын үй кешені орналасқан. Бірінші ғимарат, декуманустан солтүстікке қарай орналасқан үлкен дом, оның алдында бас көшеге қарап тұрған шағын төртбұрышты бөлмелер, мүмкін шеберханалар (таберналар) бар. Олардың ішінде екі кіреберіс ашылады – Криптопортикус вилласы (немесе Домусы), оның ерекше және әсерлі жер асты бөлмелері үшін осылай аталған (криптопортикус сөзбе-сөз жабық галереяны білдіреді, ішінара жер астында орналасқан және римдік сәулетте террасалар немесе жабық базар салу үшін қолданылған). Бұл – Римнің асыл үйлерінің классикалық стилінде (атриум мен перистильі бар дом) салынған үлкен және сәнді жеке резиденция. Оның ең ерте кезеңі б.з.д. II ғасырдың соңы мен I ғасырдың басы болды және Август кезеңінде көптеген жаңартуларға ұшырады. Флавий және Адриан кезеңдерінде тағы өзгерістер енгізілді, ал кейінгі антик дәуірде домның бөліктері ішінара қайта пайдаланылды. Кейіннен бұл аймақ тасталып, жертөледегі қабірлердің табылуынан бастап зират ретінде пайдаланылды. Үлкен бас кіреберіс үлкен атриумға алып барады, оның айналасында әртүрлі бөлмелер орналасқан, олар жатын бөлмелерге (кубикула) және қонақ бөлмелеріне (триклиния) бөлінеді. Екінші кіреберіс ортасында фонтаны бар аулаға әкеледі, бұл, бәлкім, б.з. I ғасырының соңында жасалған өзгеріс. Одан басты вестибюльге, содан кейін төрт жағынан бағаналармен қоршалған төртбұрышты перистильге жол ашады. Перистильдің солтүстік-шығыс бұрышында жоғарғы қабатқа кіруге мүмкіндік беретін баспалдақтар бар, бірақ ол қазір жоғалған. Домустың алғашқы кезеңінен бастап сақталған бай еден мозаикасы әлі де көрініп тұр; верандаға ашылатын екі бөлменің мозаикасы Август дәуіріне жатады. Веранда апсидалық нимфейге қарап тұр, оның ішінде императорлық кезеңде салынған бассейн бар. Солтүстік-батыс бөлігінде Аугуст кезеңіндегі қайта құру кезінде төрт бөлмеден үшке дейін азайтылған жылу моншалары орналасқан. Олар киім ауыстыру бөлмесі (аподитерий), ләйлақ моншасы (лаконикум) және ыстық су моншасы (калидариум) бөлмесінен тұрады, олар ыстық ауаның айналымын қамтамасыз ету үшін кірпіш бағаналарға тірелген мозаикалық едендермен жабылған. Моншалардың оңтүстігіндегі аймақтар декумануспен жеке жол арқылы тікелей байланысты қызмет көрсету аймағы болды. Үйдің жер асты бөлігіне, криптопортикусқа, перистильдің шығысынан жақсы сақталған цилиндрлі күмбезбен жабылған дәліз арқылы кіруге болады. Жер астындағы кеңістік 18 терезе арқылы желдетіліп, жарықтандырылды, олар жоғарыдағы бақтың деңгейінде ашылды. Жер асты кешенінің мақсаты, әсіресе, шарап пен май сияқты сақтау үшін қолайлы жағдайды қажет ететін өнімдерді сақтау болды. Домустың солтүстік-батыс жағында, бәлкім, эллинистік дәуірде салынған бірнеше бөлмелер орналасқан. Бұл әлі күнге дейін белгісіз мерзімі мен мақсаты бар екі немесе одан да көп ғимараттардың кешені. Олар арналардың және әртүрлі тас төсеулердің болуымен сипатталады, олар кірпіш, плитка және жергілікті тас қолданылып жасалған.
Along the decumanus is an area occupied by a large residential complex. The first building, a large domus north of the decumanus, is preceded by a series of small rectangular rooms, perhaps workshops (tabernae), overlooking the main street. Among these open the two entrances of the Villa (or Domus) of the Cryptoporticus, so named for its unusual and impressive underground rooms (cryptoporticus literally means covered porch, partly underground and was used in Roman architecture to build terraces or a covered market). It is a large and sumptuous private residence built in the classical style of noble Roman houses (domus with atrium and peristyle). Its earliest phase was the late 2nd and early 1st century BC and underwent numerous renovations in the Augustan period. Further changes were made between the Flavian and Hadrianic periods, while in late antiquity parts of the domus were partially reused. Later the area was abandoned and used as a cemetery from the discovery of tombs in the cellar. The large main entrance leads into a vast atrium, around which are arranged various rooms, divided into bedrooms (cubicula) and living quarters (triclinia). A second entrance leads to a courtyard with a fountain in the centre, the result of the transformation of an original small lobby, probably in the late 1st century AD. This leads to the main lobby and then the rectangular peristyle surrounded by columns on all four sides. At the north eastern corner of the peristyle are stairs giving access to the upper storey which is lost. The rich floor mosaic which dates from the first phase of the domus is still preserved; the mosaics of the two rooms that open onto the porch are dated to the Augustan age. The porch overlooks an apsidal nympheum which includes a swimming pool probably built in Imperial times. In the north western part are thermal baths that were reduced from four to three rooms in the restructuring of the Augustan age. They are composed of a dressing room (apodyterium), a Turkish bath (laconicum) and a room for hot water bath (calidarium), covered with intact mosaic floors supported on columns of bricks to allow the circulation of hot air. Areas immediately south of the baths were a general sector for services directly connected with the decumanus by a narrow private road. The underground part of the house, the cryptoporticus, is accessed via a corridor to the east of the peristyle covered by a well preserved barrel vault. The underground environment was ventilated and lit from 18 windows that open at the level of the garden above. The function of the underground complex was especially the preservation of products such as wine and oil that needed a suitable environment. Next to the north western side of the domus is a series of rooms built probably in the Hellenistic age. It is a complex of two or more buildings of still uncertain date and use. They are characterised by the presence of works of canalisation and different types of paving, using brickwork, tiles and local stone.
Публий Сулпиций Мундустың римдік мұнарасы
2003 жылы Рим форумының батыс жағындағы Декуман көшесінде триумф аркасының іргетастары табылды. Арканы қайта құруға мүмкіндік беретін көптеген сынықтар табылған, сонымен қатар б.з.д. 100 жыл шамасында римдік сенатор болған Публий Сульпиций Мундусқа арналған ұзын жазу да табылды.
In 2003 the foundations of a triumphal arch were discovered on the Decumanus at the west side of the Roman forum. Many fragments were found which allowed reconstruction of the arch, and a long inscription was also found which dedicated it to Publius Sulpicius Mundus who was a Roman senator in around 100 BC.
Ғибадатхана
Ғибадатхананың негізі 36,5 x 24,5 м өлшемде әсерлі. Ғибадатхананың барлық төрт жағында үздіксіз бағаналар қатары болған, ал алдыңғы жағында төрт қосымша бағанамен екі еселенген; оның алдында орталық баспалдақпен бірге проекция орналасқан. Ғибадатхана кем дегенде екі құрылыс кезеңінен өтті; ең көнесі (б.з.д. VI ғасырдың соңы) иониялық бағаналары бар көптеген архитектуралық терракоттарға ие болған. Рим империясының ерте кезеңінде ғибадатхана қайта салынды, бұл биіктіктің ағаш элементтерін травертин және опус каменциуммен ауыстыруды қамтыды. Ескерткіштің төңірегінде құлап, көрінетін биіктік элементтерінің көп санының арасында жазуы бар архитравтың фрагментін көруге болады.
The temple has an imposing base of sides 36.5 x 24.5 m. The temple had a continuous colonnade on all four sides, doubled on the front by four additional columns; it is preceded by a projection with a central staircase. The temple reveals at least two construction phases; the oldest (late 6th century BC) had numerous architectural terracottas with Ionic columns. In the early Roman Imperial age the temple was rebuilt, which involved the replacement of the wooden elements of the elevation with travertine structures and opus caementicium. Among the many elements of the elevation which have collapsed and are visible around the monument, a fragment of the architrave with inscription can be seen.
Соңғы Рим базиликасы
Декуманның оңтүстік жағында апсидасы бар тіктөртбұрышты ғимарат орналасқан, бұл Римнің кейінгі дәуірінде салынған базилика деп саналады. Алғашқыда қос еңісті шатыры болған, кішкентай апсидасы бар және қабырғаларында (әсіресе шығыс жағында) opus reticulatum және opus incertum сияқты әртүрлі құрылыс техникалары қолданылған.
On the south side of the Decumanus is an apsidal rectangular building, believed to be a late Roman basilica. Originally with a gabled roof, it has a small apse and shows a combination of building techniques in the walls (especially in the east), such as opus reticulatum and opus incertum.
Мұражай
Вулчи мұражайы Аббадия сарайында (Castello dell'Abbadia) орналасқан және көптеген археологиялық жәдірелерді сақтайды.
The Vulci museum is located in the Castello dell'Abbadia and houses an extensive collection of finds.