Антонио Лопес Гарсия: Испан суретшісі мен мүсіншісінің өмірі мен шығармашылығы
Antonio López García
Антонио Лопес Гарсия – испан суретшісі, мүсінші (1936 ж.т.). Реализм стиліндегі туындыларымен әйгілі, өнер сыншылары "қазіргі заманғы реалист" деп бағалайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испан суретшісі және мүсінші (1936 жылы туған) басқа да Антонио Лопес есімді адамдар бар.
Spanish painter and sculptor (born 1936)
other people also named Antonio Lopez
Антонио Лопес Гарсия (6 қаңтар 1936 жылы туған) – испан суретшісі және мүсіншісі, реалистік стилімен танымал. Ол жетекші өнер сыншыларының, мысалы Роберт Хьюздің мақтауына ие болды, ол 1986 жылы оны "қазіргі замандағы ең ұлы реалист суретші" деп атады. Оның стилі кейде гиперреалистік деп есептеледі. Оның суреті 1992 жылы Виктор Эристің "El Sol del Membrillo" фильмінің тақырыбы болды.
Antonio López García (born 6 January 1936) is a Spanish painter and sculptor, known for his realistic style. He has been praised by leading art critics, such as Robert Hughes, who considered him "the greatest realist artist alive" in 1986. His style sometimes is deemed hyperrealistic. His painting was the subject of the film El Sol del Membrillo, by Victor Erice, in 1992.
Ерте өмір
Антонио Лопес 1936 жылғы 6 қаңтарда Испания Азамат соғысы басталуына бірнеше ай бұрын Сиюдад Реал провинциясының Томелосо қаласында дүниеге келді. Бастапқыда Антонио отбасылық дәстүрді сақтап, фермер болары көрінді, бірақ оның ерте жасынан сурет салуға қабілеті жергілікті пейзаж суретшісі, оның ағасы Антонио Лопес Торреске ұнады, ол оған алғашқы сабақтарды берді. 1949 жылы ол Сан-Фернандо Корольдік Көркемсурет академиясына (Real Academia de Bellas Artes de San Fernando) түсу үшін Мадридке көшті.
Antonio López was born on 6 January 1936 in Tomelloso, Ciudad Real, a few months before the beginning of the Spanish Civil War. It first appeared that Antonio would continue in the family tradition as a farmer, but an early facility for drawing caught the attention of his uncle Antonio López Torres, a local painter of landscapes, who gave him his first lessons. In 1949 he moved to Madrid in order to study for entrance to the competitive Real Academia de Bellas Artes de San Fernando.
Соғыстан кейінгі кезең
1950-1955 жылдары Сан-Фернандодағы Real Academia de Bellas Artes-те өнерді оқыды, бірнеше жүлде жеңіп алды. Оқу орнында Мария Мореномен, ол да суретші, танысып, 1961 жылы оған үйленді. Франсиско Лопес Эрнандес, Амалия Авия және Изабел Квинтанилламен де достық қарым-қатынас орнатты. Осы топтың негізінде Мадридте «Жаңа испандық реалистер» реалистік тобы құрылды. Лопес Гарсия Мадридте оқып жүрген канадалық Джек Чемберспен дос болды. Чемберс «Жаңа испандық реалистер» құрамына кірмегенімен, олардың стиліне ұқсас элементтерді 1960 жылдардың соңында Канадада салған туындыларында көруге болады. Соғыстан кейінгі Мадрид халықаралық өнер және мәдениеттен оқшауланған еді. Лопес Гарсияның заманауи өнер туралы алған барлық ақпараты мектеп кітапханасындағы кітаптарға негізделген; ол біртіндеп Пикассо және осы кезеңнің басқа да көрнекті суретшілерін таныды. 1955 жылы оған стипендия беріліп, Франсиско Лопеспен бірге Италияға сапар шегіп, Ренессанс кезеңіндегі итальяндық суретті зерттеуге мүмкіндік алды. Осы жылдары ол Прадодағы испан суреттерін, әсіресе Веласкесті, үнемі назарда ұстап, қайта қарастыра бастады.
Between 1950 and 1955 he studied art at the Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, winning a number of prizes. While at the school he developed a friendship with María Moreno—also a painter—whom he would marry in 1961. He also formed friendships with Francisco López Hernández, Amalia Avia, and Isabel Quintanilla. Out of this nucleus a realist group, the New Spanish Realists, was formed in Madrid. López García became friends with Jack Chambers, a Canadian studying in Madrid. Although Chambers did not belong to the New Spanish Realists, parallels to their style can be found in his work created in Canada in the late 1960s. Madrid of the postwar period was isolated from the international panorama of art and culture. All the information that López García accessed on contemporary art was derived from library books at the school; he gradually became aware of Picasso and other great artists of the period. In 1955, a scholarship allowed him to travel to Italy with Francisco López and study Italian painting from the Renaissance. During this period he began to reevaluate Spanish painting in the Prado, especially Velázquez, a constant reference.
Реализмнің түрлері
1957 жылы оның туындыларында белгілі бір сюрреалистік сипат байқалды. Суреттер мен заттар кеңістікте қалықтап тұрғандай көрінеді, ал оның картиналары өз контексінен алынып тасталған бейнелермен толы. Фантастикалық желі кем дегенде 1964 жылға дейін сақталады. Осы кезеңде Антонио Лопес заттарды бейнелеуге үлкен қызығушылық танытады, олардың мазмұндық-нарративтік маңызына қарамастан. Магиялық реализм 1960 жылдардың ортасына дейін оның жұмысына әсерін тигізе берді, бірақ біртіндеп, ол айтқандай, "физикалық әлем менің көзімде құрметке ие болды". Шындығында, ол одан ешқашан бас тартқан емес. 1959 жылғы «Франсиско Карретеро мен А. Лопес Гарсия сөйлеседі» атты картинасы, осы кезеңдегі көптеген портреттер мен қала пейзаждары сияқты, сюрреалистік тәсілдерден мүлдем құрылған. Сондай-ақ, «Күз» (1961) және «Теңіз» (1961–70) картиналары да осы сипатқа ие. Оның кейбір рельефтік мүсіндері фантастикалық эпизодтарды бейнелейді, мысалы, «Көрініс» (1963) жұмысында бір бала қабырғаға қарсы ауада қалықтап, ашық есікке қарай иығын иеді. Оның үш өлшемді туындыларында Тоскана эпохасының өнерімен көптеген ортақ белгілер бар. Мысалы, «Карменситаның бейнесі» (1965–68) жұмысы көз тартарлықтай, алғашқы қарауда Дезидерио да Сеттиньяноның кваттроченто Флоренция қоласынан айыруға болмайды. Гарсияның суреттері де бұрынғы өнермен үйлеседі. «Шаршарап» (1960) Тиеполоның күн сәулесін, «Қызылша» (1962) Шарденнің көлеңкелі тұмандылығын еске түсіреді, ал басқа картиналары Дюрерден Дегаға дейінгі Ескі шеберлердің туындыларын қайталайды. Лопестің жұмысының сұлулығы оның шеберлігін бағалаудан басталады. «Бюфет» (1965–66) сияқты картиналар немесе 1970-ші жылдардағы Мадридтің атмосфералық көріністері, ол бейнелейтін заттардың сұлулығын терең сезінуді көрсетеді. Лопес қарапайым адамдарды, ғимараттарды, өсімдіктерді және үйдің ішіндегі бұрыш-сырғаларды бейнелесе де, осы тақырыптарды суреттеуде керемет нәтижелерге жетеді. Оның студиясы, жуынатын бөлмесі және ауласындағы қызыл кірпіш қабырғасы туралы жарықпен толтырылған зерттеулер қарапайым тақырыптарға қызығушылықты көрсетеді. Оның шеберлігі осы қарапайым нысандарға назар аударады, көрерменді әдеттегі заттардың мәнін қайта қарастыруға шақырады. Ол 1960 жылдардың басында Мадридтің панорамалық көріністерін салуды бастады. Осы кезеңдегі жұмыстары алғаш Испанияда танылды – 1961 жылы Мадридте жеке көрмесі өтті, ал кейін 1965 және 1968 жылдары Нью-Йорктегі Staempfli галереясында көрсетілді. Лопес таныс тақырыптарды: әйелдердің бейнелерін, үйдің қарапайым заттарын, дауылды кеңістіктерді, бақша мен ландшафттың суреттерін адал сақтады. Кейбір картиналар жиырма жылдан астам уақыт бойы жұмыс істеліп, аяқталмай қалуы мүмкін. Суретші түсіндіргендей, "суреттік ядро өсе бастайды және сіз бүкіл беті сіздің алдыңыздағы нәрсеге тең экспрессивті күшке ие болғанша жұмыс істейсіз, оны суреттік шындыққа айналдырасыз". Ол – жан-жақты реалист, қарындашпен сурет салу, ағашқа майлы бояу, оюлы ағаш мүсін және гипстен жасалған рельеф сияқты дәстүрлі техникаларды жақсы меңгерген.
By 1957 his work had registered a certain surreal quality. Figures and objects appear to float in space and his pictures are populated by images removed from their contexts. The fantastic vein remains at least until 1964. During this period Antonio López shows an increasing interest in the representation of objects, independent of their contained narrative load. Magic Realism continued to inform his work through the mid 1960s, but gradually, as he said, "the physical world gained more prestige in my eyes." In fact he had never abandoned it. The 1959 oil Francisco Carretero and A. López García Talking, like many portraits and townscapes of this period, is devoid of surrealistic devices. So are Autumn (1961) and The Sea (1961–70). Some of his relief sculptures conjure fantastic episodes, such as The Apparition (1963), in which a child hovers mid air against a wall, gliding toward an open door. There are many affinities with the Tuscan Renaissance in his work in three dimensions. The ethereal Head of Carmencita (1965–68), for example, might at first glance be taken for a quattrocento Florentine bronze by Desiderio da Settignano. García's painting also reverberates with the art of the past. The Grapevine (1960) evokes Tiepolo's sunlight, The Quince Tree (1962) Chardin's dusky murk, and other paintings echo Old Masters from Dürer to Degas. The beauty of López's work begins with an appreciation of his craft. Paintings such as The Sideboard (1965–66), or the atmospheric views of Madrid from the 1970s, show an acute perception and understanding of the beauty of the objects he portrays. Though López is devoted to the mundane—he depicts humble people, buildings, plants, and cluttered interiors—his portrayal of these subjects is compelling and beautiful. Starkly lit studies of his studio, bathroom, and the red brick wall in his backyard underscore an interest in prosaic subject matter. His deftness brings attention to these simple forms, encouraging the viewer to re examine the presence of ordinary objects. He began to paint panoramic views of Madrid about 1960. His work from this period attracted recognition, first within Spain—in 1961 he had his first solo show in Madrid—and later, in 1965 and 1968, at the Staempfli Gallery in New York. López faithfully adhered to familiar subjects: images of women, anonymous and humble objects of domestic surroundings, desolate spaces, images of his garden and landscape. The pictures are sometimes worked on for more than twenty years, some of them remaining unfinished. As the artist explains, "the pictorial nucleus begins to grow and you work until the whole surface has an expressive intensity equivalent to what you have before you, converted into a pictorial reality." He is a versatile realist, proficient in the traditional media of pencil drawing, oil painting on board, carved wood sculpture, and bas relief in plaster.
Көрмелер
Лопес өнімді болмағандықтан, ол жеке суретшілердің көрмесінен тек бірнешеуін ғана өткізді. Оның алғашқы жеке көрмесі 1957 жылы Мадридтегі Атенода ұйымдастырылды. Үшеуі Нью-Йоркте болды: екеуі 1960 жылдары, ал біреуі 1986 жылы оның қазіргі өкілі – Марлборо галереясында. 2008 жылы Бостонның Көркем өнер мұражайында оның жеке көрмесі өтті. Көрмеге оның немерелерінің екі алып қола бас мүсіні қойылды, олар мұражайдың алдындағы газонға орналастырылды. Оның туындылары бірнеше ірі АҚШ мұражайларының қорында сақталады.
Because he is not prolific, López has had only a handful of one artist shows. His first individual show was held at the Ateneo de Madrid in 1957. Three have been in New York: two in the 1960s and one, in 1986, at his current representative, the Marlborough Gallery. In 2008 he was featured in a solo exhibition at the Museum of Fine Arts, Boston. The exhibition included the two enormous bronze heads he sculpted of his grandchildren, which were placed on the front lawn of the Museum of Fine Arts. His work is in several major U. S. museum collections.
Танылу және ықпал ету
Өзінің мансабының көп бөлігінде Антонио Лопес Гарсия алдымен абстракция, кейін тұжырымдамалық ағымдар басым болған көркем мәдениетте жұмыс істеді. 1960-1970 жылдары оның абыройы біртіндеп артты. Оның туындылары мен жаңа еуропалық бейнелеу ағымдарының немесе американдық гиперреализмінің арасында байланыс табуға болады. Кейбір заманауи суретшілер оны неоакадемизмге бейім деп сынға алды. Лопес көптеген сыйлықтарға ие болды. Өнер мектебінің соңғы курсын бітірген жылы ІІІ Ұлттық сурет конкурсында жеңіске жеткен соң, Испания Білім министрлігі оған Ренессанс шеберлерінің туындыларын зерттеу үшін Италияға саяхат жасау мүмкіндігін ұсынды. Ол сондай-ақ 1986 жылы Кастилия-Ла-Манчадан және 1990 жылы Мадрид қауымдастығынан Алтын медальмен марапатталды. 2004 жылы Лопес Нью-Йорктегі Өнер және әдебиет академиясының құрметті мүшесі атанды, ал 2006 жылы оған Көркем өнер саласындағы Веласкес сыйлығы табысталды.
During most of his career, Antonio López García worked amidst an artistic culture dominated first by abstraction and later by conceptual currents. In the 1960s and the 1970s, his prestige quietly grew. It is possible to establish links between his work and the new European figurative tendencies or the American hyperrealism. He has been criticized by some modern artists for what they consider neo academism. López has won numerous awards. After winning the III National Art Contest in his final year of art school, he was awarded a trip to Italy by the Spanish Ministry of Education, in order to study the works of Renaissance masters. He has also been awarded the Medalla de Oro from Castilla La Mancha and the Community of Madrid, in 1986 and 1990, respectively. In 2004, López was inducted as an honorary member of the Academy of Arts and Letters in New York, and in 2006 he was awarded the Velázquez Prize for Fine Arts.
Фильмдер
Лопез 1992 жылы Виктор Эрис режиссерлік еткен және олар екеуі сценарийін жазған «El Sol del Membrillo» фильмінде басты рөлде ойнаған. Фильмде Лопездің студиясының ауласында өсіп тұрған шағын айва ағашын салуға тырысуы және содан кейін оны суреттеуге ұмтылысы көрсетіледі, бұл ретте оның өте қатаң және ұқыпты жұмыс жолдарына ерекше назар аударылады.
López is featured in an award winning 1992 film, El Sol del Membrillo, directed by Victor Erice and written by both. The film, which portrays López's struggles to paint, and then draw, a small quince tree growing in the backyard of his studio, gives considerable attention to his almost fanatically exacting working methods.