Кіріспе

Британдық дворян әйел Кэтрин Маржори Стюарт Мюррей, Атолл герцогинясы, DBE (Рамсей туған; 6 қараша 1874 – 21 қазан 1960), 1899 жылдан 1917 жылға дейін Тюллибардин маркизасы атанған, британдық дворян әйел және Шотландиялық Юнионисттік партияның саясаткері. Оның көзқарастары көбінесе партиясының ішінде қолдау таппады.

Ерте өмір және білім

Кэтрин Маржори Рамзи 1874 жылғы 6 қарашада Эдинбургте, сэр Джеймс Генри Рамзидің, 10-шы баронеттің және Шарлотта Фэннинг Рамзидің (құрметті есімі Стюарт) қызы ретінде дүниеге келді. Ол Уимблдон орта мектебінде және Корольдік музыка колледжінде білім алды. Оқу жылдарында оны Китти Рамзи деп білді. 1899 жылғы 20 шілдеде ол Джон Стюарт Мюррейге, Туллибардин маркизіне үйленді, ол 1917 жылы әкесінен кейін Атоллдың 8-ші герцогы атанды, осыдан кейін ол ресми түрде Атолл герцогинясы аталды.

Саяси мансап

"Китти" деп аталатын Стюарт Мюррей Шотландияның әлеуметтік қызметі мен жергілікті басқаруда белсенді болды және 1912 жылы ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің алға құрылысы деп есептелетін "Биік және Аралдар Медициналық қызмет комитетінде" (Дьюар есебінің авторлары) қызмет етті. Ол Таулы жерлер мен аралдар жөніндегі консультативтік кеңестің төрағасы болды. Таллибардиннің маркизасы ретінде ол әйелдердің сайлау құқығына қарсы болды, Лия Ленеман оны 1912 жылы өткен Шотландиядағы ең маңызды сайлау құқығына қарсы демонстрацияның басты спикері деп сипаттады. 1913 жылы ол Дундидегі Анти-Суфражистік лига филиалының вице-президенті болды. Әйелдердің парламенттік сайлауда дауыс беру құқығына қарсы болғанына қарамастан, ол 1923 жылдан 1938 жылға дейін Кинросс және Батыс Пертшир округінен Шотландияның парламент депутаты (MP) болып сайланды. 1924 жылдан 1929 жылға дейін Білім беру жөніндегі парламенттік хатшы қызметін атқарды, ол британ консервативтік үкіметінде мантия иесінен басқа алғашқы әйел болды. Ол Вестминстерде Шотландия округін өкілдік еткен алғашқы әйел сайланды. Тарихшы Уильям Нокс, Ұлыбританиядағы басқа ерте әйел депутаттар сияқты, "ол мұрасын күйеуінен алды" деп мәлімдеді, бірақ Кеннет Бакстер бұл пікірге келіспейді, күйеуі 1917 жылы герцогтік титулын алғанда бұрынғы Батыс Пертшир округінен бас тартқанын және 1918 және 1922 жылдары либералдық кандидаттар жеңіске жеткенін атап өтті. Бакстер сондай-ақ, оның 1923 жылғы жеңісі "алдын ала белгілі" емес деп мәлімдеді. Бакстер оның саяси адалдығын гендерлік бірлік тұжырымынан жоғары қойғанын, 1922 жылғы жалпы сайлауда Эдинбург Оңтүстігіндегі еркек одақтас кандидатты қолдап, либералдық Кэтрин Бьюкенен Алдертонға қарсы науқан жүргізгенін айтады, бұл Плимуттағы лейборист және либерал әйелдердің Лейди Асторға қарсы науқан жүргізуден бас тартуымен салыстырылады. Ол тоталитарлық режимдер мен тәжірибелерге белсенді қарсылық көрсеткенін айтты. 1931 жылы ол Совет Одағындағы адам құқықтарының бұзылуына қарсы наразылық білдірген "Халықтың әскери міндеті" атты еңбегін жариялады. "Менің күресім" еңбегінің неміс тіліндегі нұсқасын оқығаннан кейін ол нацистік Германияны да айыптады. 1936 жылы ол түрлі газет беттерінде Леди Хьюстонмен ұзақ дауға қатысты. Стюарт Мюррей Хьюстонның "Saturday Review" басылымында корольдің Еуропалық соғыстар аралық диктатуралар үлгісімен британдық диктатор болуға шақырғанына наразылық білдірді. Оның 1958 жылы жарық көрген "Working Partnership" автобиографиясы бойынша, Элен Уилкинсонның ұсынысымен 1937 жылдың сәуір айында ол Элеонора Ратбоун және Уилкинсонмен бірге Испанияның Азамат соғысының салдарына куә болу үшін Испанияға барды. Валенсияда, Барселонада және Мадридте ол Луфтваффе бомбалауының салдарына куә болды, республикалықтар ұстаған соғыс тұтқындарын аралады және соғыстың әйелдер мен балаларға тигізген әсерін зерттеді. Оның "Испанияға ізденіс" кітабы осы сапардың нәтижесі болды, ал оның республикалық тарапты қолдауы кейбір адамдардың оны "Қызыл герцогиня" деп атауына себеп болды. Ол Испанияға көмек көрсетуді үйлестіретін партияаралық ұйым - Испанияға көмек көрсету жөніндегі ұлттық бірлескен комитетте белсенді болды. Кейін ол ұйымның төрағасы болды. Ол британ үкіметін соғыстан қашып келген балаларды қабылдауға көндіруде маңызды рөл атқарды, олардың 4000-ы 1937 жылдың мамыр айында Бильбаодан Саутгемптонға барған SS Habana кемесімен келді. Алайда, оның Испаниядағы Азамат соғысындағы рөлін кейінірек Джордж Оруэлл сынға алды, ол герцогиняны "Күнделікті жұмысшының сүйіктісі" деп, және "коммунистер сол кезде айтқан әрбір өтірікке өз билігінің салмағын салған" адам ретінде қарады. "Қазір ол өзі көмектескен жындымен күресіп жатыр. Меніңше, ол да, оның бұрынғы коммунистік достары да мұның ешқандай жақсылығын көрмейді". 1938 жылы ол Румынияға сапар шегіп, Сату-Маре қаласындағы "Сату-Маре румын әйелдер қауымдастығына" барды, 1918 жылы белгіленген мемлекеттік шекараларды сақтау үшін румындық істі қолдау және Венгрияның Трианон шартында жоғалтқан аумағын қайтаруына жол бермеу мақсатымен. Ол 1945 жылдан бастап Ұлыбританиядағы Еуропалық бостандық лигасының төрағасы ретінде Польша, Чехословакия және Венгрияның Кеңес бақылауына қарсы науқан жүргізді. 1958 жылы ол күйеуімен бірге өткен өмірін сипаттаған "Working Partnership" кітабын жариялады.

Басқа жұмыстар

Ол сондай-ақ 1924 жылдан 1960 жылға дейін Қыздардың қоғамдық күндізгі мектебінің сенім қорының вице-президенті болды. Ол сондай-ақ жақын композитор болды және Роберт Луис Стивенсонның өлеңдеріне қосатын музыка жазды. 1927 жылы ол Бристольдегі Клифтон орта мектебінің жаңа қанатын мектеп директоры, миссис Филлипс және сәулетші сэр Джордж Оатлимен бірге ашты. Ол күйеуінің "Шотландия жылқысы" полкінің ісіне жақын қатысты және "Шотландия жылқысы" мелодиясын сыбызғымен ойнату үшін жазды.

Құрметтер

Ол 1918 жылы туған күніне арналған марапаттамалар тізімінде Британ империясы орденінің Дам-командоры (DBE) дәрежесіне ие болды. Атолл әйел герцогинясы болған кезеңінде 1942 жылдан бастап Шотландия атты әскері полкінің құрметті полковнигі қызметін атқарды, 1952 жылы осы қызметтен бас тартқанға дейін.

Өлім

Атолл герцогинясы Катерина 1960 жылы Эдинбургте 85 жасында дүниеден озды.