Кіріспе
Британдық дворян әйел Кэтрин Маржори Стюарт Мюррей, Атолл герцогинясы, DBE (Рамсей туған; 6 қараша 1874 – 21 қазан 1960), 1899 жылдан 1917 жылға дейін Тюллибардин маркизасы атанған, британдық дворян әйел және Шотландиялық Юнионисттік партияның саясаткері. Оның көзқарастары көбінесе партиясының ішінде қолдау таппады.
Katharine Marjory Stewart Murray, Duchess of Atholl, DBE (née Ramsay; 6 November 1874 – 21 October 1960), known as the Marchioness of Tullibardine from 1899 to 1917, was a British noblewoman and Scottish Unionist Party politician whose views were often unpopular in her party.
Ерте өмір және білім
Кэтрин Маржори Рамзи 1874 жылғы 6 қарашада Эдинбургте, сэр Джеймс Генри Рамзидің, 10-шы баронеттің және Шарлотта Фэннинг Рамзидің (құрметті есімі Стюарт) қызы ретінде дүниеге келді. Ол Уимблдон орта мектебінде және Корольдік музыка колледжінде білім алды. Оқу жылдарында оны Китти Рамзи деп білді. 1899 жылғы 20 шілдеде ол Джон Стюарт Мюррейге, Туллибардин маркизіне үйленді, ол 1917 жылы әкесінен кейін Атоллдың 8-ші герцогы атанды, осыдан кейін ол ресми түрде Атолл герцогинясы аталды.
Саяси мансап
"Китти" деп аталатын Стюарт Мюррей Шотландияның әлеуметтік қызметі мен жергілікті басқаруда белсенді болды және 1912 жылы ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің алға құрылысы деп есептелетін "Биік және Аралдар Медициналық қызмет комитетінде" (Дьюар есебінің авторлары) қызмет етті. Ол Таулы жерлер мен аралдар жөніндегі консультативтік кеңестің төрағасы болды. Таллибардиннің маркизасы ретінде ол әйелдердің сайлау құқығына қарсы болды, Лия Ленеман оны 1912 жылы өткен Шотландиядағы ең маңызды сайлау құқығына қарсы демонстрацияның басты спикері деп сипаттады. 1913 жылы ол Дундидегі Анти-Суфражистік лига филиалының вице-президенті болды. Әйелдердің парламенттік сайлауда дауыс беру құқығына қарсы болғанына қарамастан, ол 1923 жылдан 1938 жылға дейін Кинросс және Батыс Пертшир округінен Шотландияның парламент депутаты (MP) болып сайланды. 1924 жылдан 1929 жылға дейін Білім беру жөніндегі парламенттік хатшы қызметін атқарды, ол британ консервативтік үкіметінде мантия иесінен басқа алғашқы әйел болды. Ол Вестминстерде Шотландия округін өкілдік еткен алғашқы әйел сайланды. Тарихшы Уильям Нокс, Ұлыбританиядағы басқа ерте әйел депутаттар сияқты, "ол мұрасын күйеуінен алды" деп мәлімдеді, бірақ Кеннет Бакстер бұл пікірге келіспейді, күйеуі 1917 жылы герцогтік титулын алғанда бұрынғы Батыс Пертшир округінен бас тартқанын және 1918 және 1922 жылдары либералдық кандидаттар жеңіске жеткенін атап өтті. Бакстер сондай-ақ, оның 1923 жылғы жеңісі "алдын ала белгілі" емес деп мәлімдеді. Бакстер оның саяси адалдығын гендерлік бірлік тұжырымынан жоғары қойғанын, 1922 жылғы жалпы сайлауда Эдинбург Оңтүстігіндегі еркек одақтас кандидатты қолдап, либералдық Кэтрин Бьюкенен Алдертонға қарсы науқан жүргізгенін айтады, бұл Плимуттағы лейборист және либерал әйелдердің Лейди Асторға қарсы науқан жүргізуден бас тартуымен салыстырылады. Ол тоталитарлық режимдер мен тәжірибелерге белсенді қарсылық көрсеткенін айтты. 1931 жылы ол Совет Одағындағы адам құқықтарының бұзылуына қарсы наразылық білдірген "Халықтың әскери міндеті" атты еңбегін жариялады. "Менің күресім" еңбегінің неміс тіліндегі нұсқасын оқығаннан кейін ол нацистік Германияны да айыптады. 1936 жылы ол түрлі газет беттерінде Леди Хьюстонмен ұзақ дауға қатысты. Стюарт Мюррей Хьюстонның "Saturday Review" басылымында корольдің Еуропалық соғыстар аралық диктатуралар үлгісімен британдық диктатор болуға шақырғанына наразылық білдірді. Оның 1958 жылы жарық көрген "Working Partnership" автобиографиясы бойынша, Элен Уилкинсонның ұсынысымен 1937 жылдың сәуір айында ол Элеонора Ратбоун және Уилкинсонмен бірге Испанияның Азамат соғысының салдарына куә болу үшін Испанияға барды. Валенсияда, Барселонада және Мадридте ол Луфтваффе бомбалауының салдарына куә болды, республикалықтар ұстаған соғыс тұтқындарын аралады және соғыстың әйелдер мен балаларға тигізген әсерін зерттеді. Оның "Испанияға ізденіс" кітабы осы сапардың нәтижесі болды, ал оның республикалық тарапты қолдауы кейбір адамдардың оны "Қызыл герцогиня" деп атауына себеп болды. Ол Испанияға көмек көрсетуді үйлестіретін партияаралық ұйым - Испанияға көмек көрсету жөніндегі ұлттық бірлескен комитетте белсенді болды. Кейін ол ұйымның төрағасы болды. Ол британ үкіметін соғыстан қашып келген балаларды қабылдауға көндіруде маңызды рөл атқарды, олардың 4000-ы 1937 жылдың мамыр айында Бильбаодан Саутгемптонға барған SS Habana кемесімен келді. Алайда, оның Испаниядағы Азамат соғысындағы рөлін кейінірек Джордж Оруэлл сынға алды, ол герцогиняны "Күнделікті жұмысшының сүйіктісі" деп, және "коммунистер сол кезде айтқан әрбір өтірікке өз билігінің салмағын салған" адам ретінде қарады. "Қазір ол өзі көмектескен жындымен күресіп жатыр. Меніңше, ол да, оның бұрынғы коммунистік достары да мұның ешқандай жақсылығын көрмейді". 1938 жылы ол Румынияға сапар шегіп, Сату-Маре қаласындағы "Сату-Маре румын әйелдер қауымдастығына" барды, 1918 жылы белгіленген мемлекеттік шекараларды сақтау үшін румындық істі қолдау және Венгрияның Трианон шартында жоғалтқан аумағын қайтаруына жол бермеу мақсатымен. Ол 1945 жылдан бастап Ұлыбританиядағы Еуропалық бостандық лигасының төрағасы ретінде Польша, Чехословакия және Венгрияның Кеңес бақылауына қарсы науқан жүргізді. 1958 жылы ол күйеуімен бірге өткен өмірін сипаттаған "Working Partnership" кітабын жариялады.
As the Marchioness of Tullibardine she was an opponent of female suffrage, with Leah Leneman describing her as 'a key speaker at the most important Scottish anti suffrage demonstration', which took place in 1912. In 1913 she became vice president of the branch of the Anti Suffrage League based in Dundee. Despite this opposition to women gaining the right to vote in parliamentary elections, she went on to be the Scottish Unionist Member of Parliament (MP) for Kinross and West Perthshire from 1923 to 1938, and served as Parliamentary Secretary to the Board of Education from 1924 to 1929, the first woman other than a mistress of the robes to serve in a British Conservative government. She was the first woman elected to represent a Scottish seat at Westminster. The historian William Knox has argued that, like other early female MPs in the UK, "she literally inherited" her seat from her husband, but Kenneth Baxter disputes this, noting that her husband had stood down from the former West Perthshire seat in 1917 when he succeeded to the dukedom and that it had been won by a Liberal candidate in 1918 and 1922. Moreover, Baxter claims her victory in 1923 was not seen as "a foregone conclusion". Baxter also suggests that she placed her political allegiance ahead of any concept of gender unity, noting her campaigning for the male Unionist candidate in Edinburgh South at the 1922 general election against the Liberal Catherine Buchanan Alderton, contrasting this with Labour and Liberal women refusing to campaign against Lady Astor in Plymouth. She argued that she actively opposed totalitarian regimes and practices. In 1931, she published The Conscription of a People—a protest against the abuse of human rights in the Soviet Union. After reading the German edition of Mein Kampf she also condemned Nazi Germany. In 1936, she was involved in a long running battle in the pages of various newspapers with Lady Houston after the latter had become notorious for her outspoken support of Benito Mussolini. Stewart Murray had taken issue with Houston calling in the pages of the Saturday Review on the king to become British dictator in imitation of the European interwar dictatorships. According to her autobiography Working Partnership (1958), it was at the prompting of Ellen Wilkinson that in April 1937 she, Eleanor Rathbone, and Wilkinson went to Spain to observe the effects of the Spanish Civil War. In Valencia, Barcelona and Madrid she saw the impact of Luftwaffe bombing on behalf of the Nationalists, visited prisoners of war held by the Republicans and considered the impact of the conflict on women and children, in particular. Her book Searchlight on Spain resulted from the involvement, and her support for the Republican side in the conflict led to her being nicknamed by some the Red Duchess. She became active in the National Joint Committee for Spanish Relief, a cross party group coordinating aid to Spain. She later served as the group's chairwoman. She was instrumental in persuading the British government to accept child refugees fleeing the combat, 4,000 of which arrived on the SS Habana which sailed from Bilbao to Southampton in May 1937. Her role in the Spanish Civil War, however, was years later criticized by George Orwell, who saw the Duchess as the "pet of the Daily Worker", and someone who "lent the considerable weight of her authority to every lie the Communists happened to be uttering at the moment. Now she is fighting against the monster that she helped create. I am sure that neither she nor her Communist ex friends see any moral in this." Shortly before or even during 1938, she travelled to Romania where she visited "Satu Mare Romanian Women Association" in the city of Satu Mare, aiming to support the Romanian cause to preserve the state borders established in 1918, and to keep Hungary from regaining the territory that it lost in the Treaty of Trianon. She campaigned against the Soviet control of Poland, Czechoslovakia and Hungary as the chairman of the League for European Freedom in Britain from 1945. In 1958, she published a description of her life with her husband entitled Working Partnership.
Басқа жұмыстар
Ол сондай-ақ 1924 жылдан 1960 жылға дейін Қыздардың қоғамдық күндізгі мектебінің сенім қорының вице-президенті болды. Ол сондай-ақ жақын композитор болды және Роберт Луис Стивенсонның өлеңдеріне қосатын музыка жазды. 1927 жылы ол Бристольдегі Клифтон орта мектебінің жаңа қанатын мектеп директоры, миссис Филлипс және сәулетші сэр Джордж Оатлимен бірге ашты. Ол күйеуінің "Шотландия жылқысы" полкінің ісіне жақын қатысты және "Шотландия жылқысы" мелодиясын сыбызғымен ойнату үшін жазды.
She was closely involved in her husband's regiment The Scottish Horse and composed the melody "The Scottish Horse" to be played on bagpipes.
Құрметтер
Ол 1918 жылы туған күніне арналған марапаттамалар тізімінде Британ империясы орденінің Дам-командоры (DBE) дәрежесіне ие болды. Атолл әйел герцогинясы болған кезеңінде 1942 жылдан бастап Шотландия атты әскері полкінің құрметті полковнигі қызметін атқарды, 1952 жылы осы қызметтен бас тартқанға дейін.
Өлім
Атолл герцогинясы Катерина 1960 жылы Эдинбургте 85 жасында дүниеден озды.