Жаңа Зеландия әйел құқығы үшін күрескен белгілі тұлғасы – Кейт Шеппард

Кіріспе

Жаңа Зеландиялық суфражист (1848–1934)

Кэтрин Уилсон Шеппард (Кэтрин Уилсон Малколм; 10 наурыз 1848 – 13 шілде 1934) – Жаңа Зеландиядағы әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестің ең белгілі өкілі және елдің ең танымал суфражисі. Англияның Ливерпуль қаласында туған ол 1868 жылы отбасымен Жаңа Зеландияға көшіп келді. Ол түрлі діни және әлеуметтік ұйымдардың белсенді мүшесі болды, соның ішінде Жаңа Зеландиядағы Әйелдердің Христиандық Сабырлылық Одағы (WCTU NZ). 1887 жылы ол WCTU NZ-дің франшиза және заңнама жөніндегі Ұлттық жетекшісі болып тағайындалды, бұл қызметін Жаңа Зеландияда әйелдердің сайлау құқығын ілгерілету үшін пайдаланды. Кейт Шеппард әйелдердің сайлау құқығын қолдау үшін петициялар мен қоғамдық жиналыстар ұйымдастырды, баспасөзге хаттар жазып, саясаткерлермен байланыс орнатты. Ол Жаңа Зеландиядағы әйелдердің алғашқы газетінің редакторы болды. Шебер жазуы мен убедительный сөйлеуі арқылы ол әйелдердің сайлау құқығын сәтті қорғады. Оның «Жаңа Зеландия әйелдерінің дауыс беруіне он себеп» және «Әйелдер дауыс беруі керек пе?» атты жарияламалары осы мақсатқа үлкен үлес қосты. Бұл жұмыс парламентке ұсынылған 30 000 қол қойылған петициямен және 1893 жылы әйелдерге сайлау құқығының табысты түрде кеңейтілуімен аяқталды. Осының нәтижесінде Жаңа Зеландия жалпы сайлау құқығын енгізген алғашқы ел болды. Шеппард 1896 жылы құрылған Жаңа Зеландия Әйелдер Кеңесінің алғашқы президенті болды және 1918 жылы ұйымды реформалауға көмектесті. Өмірінің соңғы жылдары ол Ұлыбританияға сапар шегіп, ондағы сайлау құқығы қозғалысына көмектесті. Денсаулығы нашарлағаннан кейін ол Жаңа Зеландияға оралды, содан кейін әйелдер құқықтары туралы жазумен айналысуын жалғастырды, бірақ саяси белсенділігі азайды. Ол 1934 жылы қайтыс болды, одан кейін балалары қалмады. Шеппард Жаңа Зеландия тарихындағы маңызды тұлға саналады. Крайстчерчте оған ескерткіш орнатылған. 1991 жылы оның суреті Жаңа Зеландияның он долларлық банкнотасындағы Елизавета II-нің суретімен ауыстырылды.

Katherine Wilson Sheppard ( Catherine Wilson Malcolm; 10 March 1848 – 13 July 1934) was the most prominent member of the women's suffrage movement in New Zealand and the country's most famous suffragist. Born in Liverpool, England, she emigrated to New Zealand with her family in 1868. There she became an active member of various religious and social organisations, including the Women's Christian Temperance Union New Zealand (WCTU NZ). In 1887 she was appointed the WCTU NZ's National Superintendent for Franchise and Legislation, a position she used to advance the cause of women's suffrage in New Zealand. Kate Sheppard promoted women's suffrage by organising petitions and public meetings, by writing letters to the press, and by developing contacts with politicians. She was the editor of The White Ribbon, the first woman operated newspaper in New Zealand. Through her skilful writing and persuasive public speaking, she successfully advocated women's suffrage. Her pamphlets Ten Reasons Why the Women of New Zealand Should Vote and Should Women Vote? contributed to the cause. This work culminated in a petition with 30,000 signatures calling for women's suffrage that was presented to parliament, and the successful extension of the franchise to women in 1893. As a result, New Zealand became the first country to establish universal suffrage. Sheppard was the first president of the National Council of Women of New Zealand, founded in 1896, and helped reform the organisation in 1918. In later life, she travelled to Britain and assisted the suffrage movement there. With failing health, she returned to New Zealand, after which she continued to be involved in writing on women's rights, although she became less politically active. She died in 1934, leaving no descendants. Sheppard is considered an important figure in New Zealand's history. A memorial to her exists in Christchurch. Her portrait replaced that of Queen ElizabethII on the front of the New Zealand ten dollar note in 1991.

Ерте өмір

Кейт Шепард 1848 жылдың 10 наурызында Ливерпульде, шотландық ата-аналары Джемима Кроуфорд Соутер мен Эндрю Уилсон Малкольмның отбасында дүниеге келді. 1819 жылы Шотландияда туған әкесі түрлі құжаттарда заңгер, банкир, сыра қайнатушының кеңсе қызметкері немесе заң кеңесшісі деп сипатталған. Ол 1842 жылдың 14 шілдесінде Ішкі Гебрид аралдарында Соутермен үйленді. Кэтрин әкесінің әжесімен бірдей аты болған, сонымен қатар Кэтрин Уилсон Малкольм, бірақ ол өзінің есімін "Кэтрин" деп жазуды немесе "Кейт" деп қысқартуды ұнатты. Оның Шотландияда туған үлкен әпкесі Мари, Бірмингемде туған үш інісі – Фрэнк, Лондонда туған Изабелла мен Роберт болды. Осы кезеңде отбасы жиі көшіп тұрған болуы керек. Балалардың білімі туралы мәліметтер белгісіз, бірақ Кейттің кейінгі жазбалары ғылым мен құқық туралы кең білімін көрсетеді, бұл оның сапалы білім алғанын көрсетеді. Ол кең білімімен және зиялы қабілетімен танымал болды. Әкесі музыканы ұнатқан және отбасының музыкалық білім алуын қамтамасыз еткен. Кейттің әкесі 1862 жылы, қырық жасқа толмай қайтыс болды, бірақ жесір әйеліне отбасын қамтамасыз етуге жеткілікті қаражат қалдырды. Әкесінің қайтысынан кейін Кейт Наирндегі Шотландияның еркін шіркеуінің пасторы, ағасымен бірге тұрды; ол оған христиандық социализмнің құндылықтарын ең бастысы ретінде сіңірді. Осы уақытта отбасының қалған бөлігі Дублиндегі туыстарымен бірге болды, кейін Кейт оларға қосылды. Кейттің әпкесі Маридің болашақ күйеуі Джордж Бит 1863 жылы Мельбурнге эмиграциялап, кейін Крайстчерчке көшті. Мария оған қосылғаннан кейін, олар 1867 жылы үйленді, ал келесі жылы олардың тұңғыш баласы дүниеге келді. Маридің Крайстчерч туралы айтқандары Джемиманы отбасымен Жаңа Зеландияға көшіруге ынталандырды, өйткені ол ұлдары үшін жақсы жұмыс іздеуге және немересін көруге ниеттенді. Олар 1868 жылдың 12 қарашасында Грейвсендтен "Матоака" кемесімен шығып, 1869 жылдың 8 ақпанында Литтелтон портына жетті. Крайстчерчте отбасының көп бөлігі, соның ішінде Кейт, Тринити қауымдық шіркеуіне қосылды. Пастор Уильям Хабенс болды, ол Лондон университетінің түлегі және Крайстчерч орта мектебінде классика пәнінің мұғалімі болған. Кейт Крайстчерчтің зиялы және әлеуметтік өміріне қатысты, Мари мен Джорджтың отбасымен бірге уақыт өткізді. Кейт 1871 жылдың 21 шілдесінде анасының үйінде дүкен иесі Уолтер Аллен Шепардқа тұрмысқа шықты. Уолтер 1868 жылы Крайстчерч қалалық кеңесіне сайланған еді және ол жергілікті мәселелер туралы білімімен Кейтке әсер еткен болуы мүмкін. Олар Мадрас көшесінде, анасының үйінен алыс емес және қала орталығына жаяу бара алатын жерде тұрды. Тринити қауымдық шіркеуі 1872-1874 жылдар аралығында жаңа ғимарат үшін қаражат жинады, және Кейт осы іске қатысқан болуы мүмкін. Ол әйелдердің сайлау құқығын қолдаған саясаткер және белгілі бір идеяларын оған сіңірген Альфред Сондерспен достық қарым-қатынас орнатты. Шепард күйеуімен 1877 жылы Англияға барып, бір жылдан кейін Крайстчерчке оралды. Олардың жалғыз баласы Дуглас 1880 жылдың 8 желтоқсанында дүниеге келді. Шепард түрлі христиан ұйымдарының белсенді мүшесі болды. Ол жексенбілік мектепте сабақ берді, ал 1884 жылы жаңадан құрылған Тринити әйелдер қауымының хатшысы болып сайланды. Бұл қауым шіркеуге көмектесу үшін, шіркеуге келмейтін адамдарға барып, ақша жинау және таңертеңгі шай дайындау сияқты жұмыстар жасады. Шепард қауымның жұмысы туралы есептер жазып, жаңа мүшелерді іздеді және барларын сақтап қалуға тырысты. Келесі жылы ол Риккартон хор қоғамына қосылды. 1886 жылдың мамыр айында өткен концертте оның орындауы "Lyttelton Times" газетінде мақталып жазылған. Ол сондай-ақ YWCA басқару комитетінде жұмыс істеді.

Kate Sheppard was born Catherine Wilson Malcolm on 10 March 1848 in Liverpool, England, to Scottish parents Jemima Crawford Souter and Andrew Wilson Malcolm. Her father, born in Scotland in 1819, was described in various documents as either a lawyer, banker, brewer's clerk, or legal clerk; he married Souter in the Inner Hebrides on 14 July 1842. Catherine was named after her paternal grandmother, also Catherine Wilson Malcolm, but preferred to spell her name "Katherine" or to abbreviate it to "Kate". She had an elder sister Marie, born in Scotland, and three younger siblings – Frank, born in Birmingham, and Isabella and Robert, both born in London; evidently, the family moved often during that period. Details of the children's education are unknown, though Kate's later writings demonstrate extensive knowledge of science and law, indicating a strong education. She was known for her broad knowledge and intellectual ability. Her father loved music and ensured that the family had good musical training. Kate's father died in 1862, while in his early forties, but left his widow with sufficient means to provide for the family. After her father's death, Kate lived with her uncle, a minister of the Free Church of Scotland at Nairn; he, more than anyone else, instilled in her the values of Christian socialism. During this time, the rest of the family stayed with relatives in Dublin, where Kate later joined them. George Beath, the future husband of Kate's sister Marie, emigrated to Melbourne in 1863, and later moved to Christchurch. After Marie joined him there, they were married in 1867, and their first child was born the following year. Marie's accounts of Christchurch motivated Jemima to move her family to New Zealand, as she was seeking better prospects for her sons' employment and wanted to see her granddaughter. They sailed on the Matoaka from Gravesend on 12 November 1868, arriving in Lyttelton Harbour on 8 February 1869. In Christchurch, most of the family, including Kate, joined the Trinity Congregational Church. The minister was William Habens, a graduate of the University of London who was also Classics Master at Christchurch High School. Kate became part of Christchurch's intellectual and social scenes, and spent time with Marie and George's growing family. Kate married Walter Allen Sheppard, a shop owner, at her mother's house on 21 July 1871. Walter had been elected to the Christchurch City Council in 1868, and may have impressed Kate with his knowledge of local matters. They lived on Madras Street, not far from her mother's home, and within walking distance of the city centre. The Trinity Congregational Church raised funds for a new building from 1872 to 1874, and Kate was most likely involved in this. She formed a friendship with Alfred Saunders, a politician and prominent temperance activist who may have influenced her ideas on women's suffrage. Sheppard and her husband arrived in England in 1877 and spent a year there, then returned to Christchurch. Their only child, Douglas, was born on 8 December 1880. Sheppard was an active member of various Christian organisations. She taught Sunday school, and in 1884 was elected secretary of the newly formed Trinity Ladies' Association, a body established to visit parishioners who did not regularly attend church services. The association also helped with fundraising and did jobs for the church such as providing morning tea. Sheppard wrote reports on the work of the Association, tried to recruit new members, and worked to retain existing ones. The following year she joined the Riccarton Choral Society. Her solo in a May 1886 concert was praised in the Lyttelton Times. She also served on the management committee of the YWCA.

Ерте араласу

Кейт Шепардтың саяси белсенділігі мен қоғамдық жұмысына қатысуы Америка Құрама Штаттарының Әйелдер христиандық сабырлылық одағының (WCTU) Мэри Левитттің сөзін тыңдағаннан немесе оқығаннан кейін басталды. 1885 жылы Левитт Жаңа Зеландияны аралап, алкоголь тұтынудың салдарынан туындаған мәселелерді ғана емес, сонымен қатар әйелдердің "қоғамдық істерде дауысы болуының қажеттігін" айтты. Ол Крайстчерчте екі апта болды, 10 мамырда Корольдік театрдағы қоғамдық сөйлеуімен бастады. Журналистер сол кезде Жаңа Зеландияда сирек кездесетін әйелдің шешендік өнеріне таң қалды. Шеппард ұлттық ұйым құрылғанға дейін WCTU NZ-дің Крайстчерч бөлімшесін құруға қатысты. Оның алғашқы қатысуы – әйелдерді бармендерге жұмысқа алуға тыйым салу және балаларға алкоголь сатуды қылмыстық жазаға тарту үшін Парламентке петициялар ұсыну болды. Бұл оның Альфред Сондерспен ынтымақтастығының басталуын белгіледі, ол оған саясаткерлермен келіссөздер жүргізуде кеңес берді және премьер-министр сэр Роберт Стоутқа оның науқанын одан әрі ілгерілету үшін хат жазды. Бармендерге қатысты петициялар (оның ішінде елдің басқа аймақтарынан келгендері де) 1885 жылы Парламенттің петициялар комитеті тарапынан қабылданбады. Шеппард саясаткерлер әйелдер дауыс бере алмайынша, әйелдерден келген петицияларды елемеуді жалғастырады деп шешті. 1879 жылы 21 жасқа толған барлық еркектерге, олардың мүлігі болса да, болмаса да, жалпы сайлау құқығы берілді, бірақ әйелдер сайлаушылар тізімінен алынып тасталды. 1870 жылдары әйелдерге дауыс беру құқығы шектеулі түрде берілді. 1873 жылы салық төлеуші әйелдер жергілікті билік органдарына сайлауда дауыс бере алды, ал 1877 жылы әйелдерге "үй шаруашылығын жүргізушілер" ретінде білім беру кеңестеріне дауыс беру және сайлану құқығы берілді. Жаңа Зеландия Әйелдер христиандық сабырлылық одағы 1886 жылдың ақпанында Веллингтондағы конференцияда Энн Уордтың басшылығымен құрылды. Шеппард сол конференцияға қатыспады, бірақ бір жылдан кейін Крайстчерчте өткен екінші ұлттық конвенцияда әйелдердің сайлау құқығы туралы баяндама жасауға дайын болды, бірақ оған мүмкіндік берілмеді. Ол экономикаға қызығушылығына байланысты алғашқыда салыстырмалы статистика жөніндегі суперинтендант болып тағайындалды. 1887 жылы WCTU NZ ішінде тағы да жергілікті франчайз бөлімдері құрылғанда, ол Г. Кларк мырзаны Франчайз және заңнама жөніндегі ұлттық инспектор лауазымынан ауыстырды. Жігерлілікке қолдау көбінесе әйелдерден келді, және WCTU NZ әйелдердің сайлау құқығы алкогольге тыйым салу мақсатына қол жеткізуге және балалар мен отбасының әл-ауқатын жақсартуға көмектеседі деп сенді. Шеппард тез арада әйелдердің сайлау құқығы саласында белгілі болды, бірақ оның осы мәселеге деген қызығушылығы тек сабырлылыққа қатысты практикалық мәселелермен ғана шектелмеді. Оның пікірлері "жарыс, класс, дін немесе жынысқа қарамастан, адамдарды бөліп тұратын кез келген нәрсе – адамгершілікке қайшы және оны жеңу керек" деген мәлімдемесі арқылы кеңінен танылды. Шеппард өзінің шешендігімен және ұйымдастыру дағдыларымен көзге түсті, өзінің ісіне тез қолдау тапты. WCTU NZ парламент мүшесі және бұрынғы премьер-министр сэр Джулиус Фогельге делегация жіберіп, оған парламентке сайлау құқығы туралы заң жобасын енгізуді сұрады. Ол 1887 жылы Әйелдердің сайлау құқығы туралы заң жобасын енгізді, ал Шеппард оны қолдау үшін үгіт жүргізді. Үшінші оқылымда әйелдердің сайлау құқығына қатысты бөлігі бір дауыспен жеңіліп, заң жобасы кері қайтарылды. Сол жылы өткен жалпы сайлау науқанында Шеппард WCTU NZ мүшелерін парламенттік кандидаттарға сайлау құқығы туралы сұрақтар қоюға шақырды, бірақ көптеген әйелдер олай істемеді. 1888 жылы Шеппард WCTU NZ-дің Крайстчерч бөлімшесінің президенті болды және Дунединдегі ұлттық конвенцияға баяндама ұсынды, онда конвенция тыйым салу және әйелдердің сайлау құқығы ұйымның басты мақсаттары болады деп шешті. Шеппард Дунедин, Оамару және Крайстчерч қалаларында сайлау құқығы туралы қоғамдық лекциялар оқыды, өзінің сенімді сөйлеу стилін жетілдірді. Ол өз ойларын нығайту үшін Ұлыбритания мен Америка Құрама Штаттарында басылған жарнамалық парақтарды таратып берді. Содан кейін Шеппард өзінің "құрғақ юмор мен логикалық көзқарасын" көрсететін "Жаңа Зеландия әйелдерінің дауыс беруіне 10 себеп" атты жеке парақтан тұратын памфлетін жариялады. Оның бір данасы Парламенттің барлық мүшелеріне жіберілді.

Kate Sheppard's activism and engagement with politics began after listening to or reading about a talk by Mary Leavitt from the Woman's Christian Temperance Union (WCTU) of the United States. In 1885 Leavitt toured New Zealand speaking not only about the problems caused by alcohol consumption, but also the need for women to have a "voice in public affairs". She spent two weeks in Christchurch, starting with a public speech at the Theatre Royal on 10 May. Journalists were impressed by the strength of public speaking displayed by a woman, something not witnessed often at that time in New Zealand. Sheppard became involved in establishing a Christchurch branch of the WCTU NZ prior to the formation of a national organisation. Her initial involvement was in promoting petitions to Parliament to prevent women being employed as barmaids, and to outlaw the sale of alcohol to children. This marked the beginning of her collaborations with Alfred Saunders, who advised her on her negotiations with politicians and who wrote to the Premier, Sir Robert Stout, seeking to further her campaign. The barmaid petitions (including some from other parts of the country) were rejected by the Petitions Committee of Parliament later in 1885. Sheppard decided that politicians would continue to ignore petitions from women as long as women could not vote. In 1879 universal male suffrage had been granted to all men over the age of 21 whether they owned property or not, but women were still excluded as electors. A limited number of voting rights were extended to female voters in the 1870s. Female ratepayers were able to vote in local body elections in 1873, and in 1877 women "householders" were given the right to vote in and stand for education boards. The New Zealand Women's Christian Temperance Union was formed under the leadership of Anne Ward at a conference in Wellington in February 1886. Sheppard did not attend that conference, but at the second national convention in Christchurch a year later, she arrived ready to present a paper on women's suffrage, although there was no opportunity for her to do so. She was first appointed Superintendent for Relative Statistics, owing to her interest in economics. In 1887when more local Franchise departments were established within the WCTU NZshe replaced Mrs. G Clarke as National Superintendent for the Franchise and Legislation. Much of the support for moderation came from women, and the WCTU NZ believed that women's suffrage could advance their aim to prohibit alcohol while promoting child and family welfare. Sheppard soon became prominent in the area of women's suffrage, but her interest in the cause went beyond practical considerations regarding temperance. Her views were made well known with her statement that "all that separates, whether of race, class, creed, or sex, is inhuman, and must be overcome." Sheppard proved to be a powerful speaker and a skilled organiser, quickly building support for her cause. The WCTU NZ sent a deputation to Sir Julius Vogel, a Member of Parliament and former Premier, asking him to introduce a suffrage bill to parliament. He did so in 1887, with the Female Suffrage Bill, and Sheppard campaigned for its support. In its third reading, the part dealing with women's suffrage was defeated by one vote, and the bill was withdrawn. During the general election campaign later that year Sheppard encouraged WCTU NZ members to ask parliamentary candidates questions about suffrage, but few women did so. In 1888 Sheppard was President of the Christchurch branch of the WCTU NZ, and presented a report to the national convention in Dunedin, where the convention decided that prohibition and women's suffrage would be the organisation's central aims. Sheppard made public speeches on suffrage in Dunedin, Oamaru, and Christchurch, developing a confident speaking style. To reinforce her message, she gave audiences leaflets produced in Britain and the United States. Sheppard then published her own single sheet pamphlet titled Ten Reasons Why the Women of New Zealand Should Vote, which displayed her "dry wit and logical approach". A copy was sent to every member of the House of Representatives.

Үндеулер

Үкімет 1888 жылы әйелдерді сайлау құқығынан шеттетуді көздейтін сайлау заң жобасын енгізді, ал Шепард осы шектеуді жою туралы петиция ұйымдастырды. Ол Кентерберидің Өкілдер палатасының беделді мүшесі сэр Джон Холлға хат жазып, кейін оны петицияны ұсынуға және оның ісіне қолдау көрсетуге шақырды. Холл осылай істеді, бірақ ешқандай шара қабылданбады. Содан кейін Шепард «Әйелдер дауыс беруі керек пе?» атты екінші памфлет жариялады, онда Жаңа Зеландия мен шетелдегі көрнекті тұлғалардың сайлау құқығы туралы пікірлері келтірілген. Сайлау заң жобасы 1890 жылға дейін кейінге шегерілді. 5 тамызда Холл «Парламент пікірінше, Өкілдер палатасының мүшелерін сайлау құқығы әйелдерге де берілуі керек» деген ұсыныс жасады. Қызу пікірталас барысында бұл ұсыныс 37 дауысқа қарсы 11 дауыспен қабылданды. 21 тамызда Холл әйелдерге сайлау құқығы беру мақсатында Сайлау заң жобасына түзету енгізді, бірақ ол жеті дауыспен жеңіліске ұшырады. Жеңілістен кейін Холл Шепардке парламентке петиция ұсынуды ұсынды. Ол петицияның мәтінін жазып, оны басып шығаруға жағдай жасады және оны қолдау үшін белсенді жұмыс істеді. 1890 жылғы сайлау науқаны кезінде WCTU мүшелері барлық үміткерлерден әйелдердің сайлау құқығы бойынша пікірлерін білуге тырысты. Петицияда 10 085 қол қойылған (WCTU хаттамасына сәйкес), және Холл оны 1891 жылы Парламентке ұсынды, осы кезде жаңа Сайлау заң жобасы комитетке жіберілді. Холл, Альфред Соундерс және сол кездегі премьер-министр Джон Балланс бұл петицияны Парламентте қолдады. Холл әйелдерге сайлау құқығы беру үшін Сайлау заң жобасына түзету енгізді, ол 25 дауыспен қабылданды. Сайлау құқығына қарсы болған Уолтер Карнкросс әйелдерге парламентке өтуге де мүмкіндік беретін түзету ұсынды; бұл Холлдың түзетуінің логикалық жалғасы сияқты көрінгенімен, шындығында Жаңа Зеландияның жоғарғы палатасы – Жаңа Зеландия Заңнамалық Кеңесінде заң жобасының сәтсіздікке ұшырауына бағытталған еді. Заң жобасы Жоғарғы палатада екі дауыс айырмасымен қабылданбады. 1890 жылы Шепард Христиандық этикалық қоғамды құрушылардың бірі болды, бұл қоғам әртүрлі діни көзқарастарға ие ерлер мен әйелдер үшін пікірталас алаңы болды. Олардың алғашқы кездесулерінде өзімшілдік, неке және киім реформасы тақырыптары талқыланды. Бұл қоғам Шепардке түрлі ортадан келген адамдармен пікір алмасу арқылы өз ойларын жетілдіруге көмектесті. 1891 жылы Шепард WCTU атынан «Запретші» газетінде бір беттің редакторы болды. «Запретші» – Жаңа Зеландия бойынша 20 000-нан астам таралымы бар екі апта сайын жарияланатын тыныш өмірді насихаттаушы газет болды. Шепард осы газетте «Пенелопа» деген псевдонимді пайдаланды. Шепард екінші петицияның бұрынғыдан екі есе көп қол жинауға тиіс екенін уәде берді және оны ұйымдастыру үшін жаз бойы жұмыс істеді; нәтижесінде 20 274 әйелдің қолы жиналды. Ақы төленген сауалнамашыларды пайдаланып, либералды депутат Генри Фиш екі қарсы петиция ұйымдастырды, біреуіне ерлер, екіншісіне әйелдер қол қойды; олардың барлығына 5000 қол жиналды. 1892 жылғы Сайлау заң жобасында әйелдердің сайлау құқығы қарастырылды және ол Өкілдер палатасында оңай қабылданды, бірақ Жоғарғы палата әйелдердің дауыс беруін бюллетень арқылы емес, пошта арқылы жүргізуді талап етті. Екі палата да осы мәселеде келісе алмағандықтан, заң жобасы қабылданбады. Үшінші, одан да ірі петицияны Шепард ұйымдастырды және 1893 жылы Парламентке ұсынды. Бұл жолы 31 872 әйел қол қойды, бұл Парламентке осы уақытқа дейін ұсынылған ең үлкен петиция болды.

The government introduced an Electoral Bill in 1888 that would continue to exclude women from suffrage, and Sheppard organised a petition requesting that the exclusion be removed. She wrote to, and later met with, Sir John Hall, a well respected Canterbury member of the House of Representatives, inviting him to present the petition and support her cause. He did so, but no action resulted. Sheppard then produced a second pamphlet, Should Women Vote?, which presented statements on suffrage from notable people in New Zealand and overseas. The Electoral Bill was delayed until 1890, when on 5 August, Hall proposed a motion "That in the opinion of the House, the right of voting for members of the House of Representatives should be extended to women." After vigorous debate, this was passed 37 votes to 11. On 21 August, Hall moved an amendment to the Electoral Bill to give women suffrage, but it was defeated by seven votes. Following the defeat, Hall suggested to Sheppard that a petition to parliament should be the next step. She drew up the wording for the petition, arranged for the forms to be printed, and campaigned hard for its support. During the 1890 election campaign, WCTU members attempted to ask all candidates about their position on women's suffrage. The petition contained 10,085 signatures (according to WCTU minutes), and Hall presented it to Parliament in 1891 as a new Electoral Bill went into committee. The petition was supported in Parliament by Hall, Alfred Saunders, and the Premier at the time, John Ballance. Hall moved an amendment to the Electoral Bill to give women suffrage; it passed with a majority of 25 votes. An opponent of suffrage, Walter Carncross, then moved an amendment which would also allow women to stand for parliament; this seemed a logical extension of Hall's amendment but was actually calculated to cause the Bill's failure in New Zealand's upper house, the New Zealand Legislative Council. The Bill indeed failed in the Upper House by two votes. In 1890, Sheppard was one of the founders of the Christian Ethical Society, a discussion group for both men and women, not limited to the members of a single church. In their first few meetings the topics included selfishness, conjugal relations, and dress reform. The Society gave Sheppard more confidence debating her ideas with people from diverse backgrounds. During 1891, Sheppard began editing a page in the Prohibitionist on behalf of the WCTU. The Prohibitionist was a fortnightly temperance paper with a circulation around New Zealand of over 20,000. Sheppard used the pseudonym "Penelope" in this paper. Sheppard promised that a second petition would be twice as large and worked through the summer to organise it; it received 20,274 women's signatures. Using paid canvassers, the Liberal MP Henry Fish organised two counter petitions, one signed by men and the other by women; they received 5,000 signatures between them. An Electoral Bill in 1892 included provision for women's suffrage and again it easily passed in the House of Representatives, but the Upper House requested that women's votes be postal rather than by ballot. As the two houses could not agree on this, the bill failed. A third petition for suffrage, still larger, was organised by Sheppard and presented in 1893. This time 31,872 women signedthe largest petition of any kind presented to Parliament at this point.

1893 жылғы сайлау туралы заң

1893 жылғы сайлау туралы заң жобасы, әйелдерге толық дауыс беру құқығын берген, тамыз айында Өкілдер палатасында сәтті қабылданды. Көптеген депутаттар оған қарсы дауыс беруден тартынды, себебі әйелдердің сол жылғы жалпы сайлауда оларға қарсы дауыс беретінінен қорқып еді. Сондықтан көптегені дауыс беру кезінде палатадан қашып шықты. Генри Фиш ұлттық референдум ұйымдастыру арқылы ұсынылып отырған заң жобасын кешіктіруге тырысты, бірақ заң жобасы Заң шығару кеңесіне жіберілді. Заңның қабылдануын бірнеше рет тоқтатуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталғаннан кейін, заң 8 қыркүйекте 20 дауысқа 18 қарсы дауыспен қабылданды. Заң жобасы енді губернатордың қол қоюын қажет етті, және губернатор Дэвид Бойль әйелдердің сайлау құқығын қолдамағанмен, қол қоюға кешіккенімен, ақырында 19 қыркүйекте қол қойды. Шеппард әйелдердің сайлау құқығы үшін күрес қозғалысының жетекшісі ретінде кеңінен танылды.

1893 жылғы жалпы сайлау және әйелдердің одан әрі қолдау көрсетуі

Шеппардтың демалуға уақыты болмады, өйткені сайлауға он апта ғана қалған еді, ал газеттер ерте сайлау шақырылып, тіркелген әйелдердің санын азайту мүмкін деген қауесет таратып жатыр. WCTU NZ-бен бірге ол әйелдерді сайлаушылар ретінде тіркелуге белсенді түрде шақырып отырды. Крайстчерчтегі басты жиын орын Туам-стрит залы болды. Оның ең ірі қарсыластарының бірі – алкоголь өндірушілер, олар өз бизнесін жоғалтудан қорқып еді. Ұзақ уақыт өтпесе де, сайлау күніне дейін (28 қараша) әйелдердің 88 пайызы дауыс беруге тіркелді, ал шамамен 70 пайызы дауыс берді. Әйелдер дауыс беру құқығын алғанымен, 1919 жылға дейін парламенттік сайлауға түсе алмады, ал 1933 жылға дейін ғана алғашқы әйел парламентке сайланды. 1892 жыл шамасында Шеппард Крайстчерч қаласында велосипед тебуді бастады – қалада осылай іскерген алғашқы әйелдердің бірі. Ол 1892-1897 жылдар аралығында жұмыс істеген «Аталанта» әйелдер велосипед клубына қосылды және оның құрылтай комитетінің мүшесі болды. Бұл клуб Жаңа Зеландия мен Австралиядағы әйелдердің алғашқы велосипед клубы болды және мүшелерінің кейбіреуі велосипедші әйелдерге юбканың орнына бридж сияқты «ұтымды киімдерді» жақтағандықтан, дау тудырды. 1893 жылдың желтоқсан айында Шеппард WCTU NZ Крайстчерч бөлімшесінің президенті болып сайланды. Ол 1894 жылы күйеуі мен ұлымен Англияға сапар шегуге дейін алғашқы екі жиынға төрағалық етті. Англияда ол Жаңа Зеландиядағы әйелдердің сайлау құқығы үшін күресі туралы әйелдер ұйымдарында сөз сөйлейтін маман ретінде үлкен сұранысқа ие болды. 1895 жылдың ортасында WCTU ай сайын жарияланатын «Ақ лента» журналын шығарды, оның редакторы Шеппард болды және ол шетелден материалдармен үлес қосты. Англияда Шеппардтың денсаулығы нашарлап, операция жасалды, мүмкін, жатырды алып тастау қажет болды. Отбасы 1896 жылдың басында Жаңа Зеландияға оралды. Кейін сол жылы Шеппард «Ақ лента» журналының редакторы болып қайта тағайындалды.

Кентербери әйелдер институты мен Ұлттық әйелдер кеңесі

Кантербери әйелдер институты 1892 жылдың қыркүйегінде құрылды, Шеппард жетекші рөл атқарып, экономика бөлімін басқарды. Институт ерлер мен әйелдерге де ашық болды және олардың арасындағы теңсіздікті азайтуға жұмыс істеді. Шеппард сайлау құқығының неке, бала туу және мүлікке қатысты әділетсіз заңдарды реформалау сияқты басқа реформаларға жетудің бірінші қадамы екеніне сенді, сондай-ақ әдеп-мораль саласындағы әртүрлі жыныстарға қатысты тең емес қарауды жоюға да көмектесетініне сенеді. 1896 жылдың сәуір айында Кентербери әйелдер институты және Жаңа Зеландияның басқа он әйелдер ұйымы Жаңа Зеландия Ұлттық әйелдер кеңесін құрды, ал Шеппард оның құрылтай жиналысында президент болып сайланды. Кеңес әйелдердің Парламентке сайлану құқығын, әйелдерге тең жалақы мен тең мүмкіндіктерді, әйелдерге қатысты заңдық шектеулерді жоюды және үйленген әйелдердің экономикалық тәуелсіздігін жақтады. Шеппардтың, басқа феминист, леди Анна Стауттың орнына президент болып сайлануы келіспеушіліктерге себеп болды. Бұл, сондай-ақ кеңестің Жаңа Зеландияның Екінші Бур соғысына қатысуын қолдау қажеттігі туралы басқа да пікірталаспен бірге, 1906 жылы ұйымның қызметін тоқтатуына әкелді.

Кейінгі өмірі

"Ақ лента" журналының редакторы және Ұлттық әйелдер кеңесінің президенті ретінде Шеппард әйелдердің жағдайы мен мәртебесін жақсартуға қатысты көптеген идеяларды қолдады. Ол әйелдердің еркектерге тәуелділігін құқықтық және экономикалық жағынан жою мәселесіне ерекше мән берді. Ол әйелдердің құқықтарын қорғаумен ғана шектеліп қоймай, пропорционалды өкілдік, міндетті референдумдар және Парламенттің тікелей сайлайтын Кабинеті сияқты саяси реформаларды да жақтады. 1902 жылға қарай Шеппардтың некесі қиындыққа тап болған сияқты, тіпті бұл бірнеше жылға созылған болуы мүмкін. Оның күйеуі үйлерін сатып, Лондонда оқығысы келген ұлымен бірге Англияға көшті. Шеппард жаңа жиһаз сатып алып, Крайстчерчте жаңа тұрақты үй салуды жоспарлағандай болды, бірақ 1903 жылы оларды сатып жіберіп, Ұлттық әйелдер кеңесіндегі лауазымынан бас тарды және Англияға белгісіз уақытқа көшті. Жолда ол Канада мен АҚШ-та тоқтады, онда американдық суфражист Кэрри Чэпман Кэттпен кездесті. Лондонда ол әйелдердің сайлау құқығын ілгерілетуде белсенді болды, бірақ денсаулығы нашарлап, осы жұмысты тоқтатуға мәжбүр болды. 1904 жылдың қараша айында Шеппард күйеуімен Жаңа Зеландияға оралды, бірақ келесі жылдың наурыз айында Англияға қайта оралды. Ол ұзақ жылдар бойы достары болған Уильям Сидни Ловелл Смит пен оның әйелі Дженни Ловелл Смиттердің үйіне көшіп барды; олардың үшінші қызы Хилда Кейт Ловелл Смит Шеппардтың құрметіне орташа есім алып, оның есімімен аталады. Ол саяси айналымдарда бұрынғыдай белсенді болмады, сөз сөйлеуді тоқтатты, бірақ жазуын жалғастырды. 1906 жылы Крайстчерчте өткен көрмеге әйелдердің сайлау құқығы тарихына арналған көрме дайындады және 1907 жылы Халықаралық әйелдер сайлау құқығы альянсы үшін "Жаңа Зеландияда әйелдердің сайлау құқығы" атты памфлет жазды. Келесі жылы ол ұлының үйлену тойына Англияға сапар шекті, жол бойы Чикагодағы WCTU штаб-пәтеріне барып, Ұлыбританияға келгеннен кейін сайлау құқығын қолдайтын топтармен кездесті. 1912 және 1913 жылдары ол Ловелл Смиттермен бірге Үндістан мен Еуропаға саяхат жасады. Ол бұрынғы күш-қуатын толыққанды қалпына келтірмесе де, денсаулығы нашарлауын тоқтатты және Жаңа Зеландия әйелдер қозғалысына ықпал етуде тиімді болды. 1916 жылы ол премьер-министр сэр Джозеф Уордқа британ үкіметінен әйелдерге сайлау құқығын беруді сұрап, қол қойылған алғашқы петицияны ұсынды, сондай-ақ 1918 жылы басқа да көрнекті суфражистермен бірге Ұлттық әйелдер кеңесін қайта жандандырды. Шеппард сол жылы Ұлттық кеңестің президенті болып сайланды, бірақ 1919 жылы лауазымынан бас тартты. Шеппардтың күйеуі Уолтер 1915 жылы Англияда қайтыс болды. Дженни Ловелл Смит 1924 жылы қайтыс болды, ал Шеппард пен Уильям Ловелл Смит 1925 жылы үйленді. Ловелл Смит төрт жылдан кейін қайтыс болды, ал Шеппард 1934 жылдың 13 шілдесінде Крайстчерчте 86 жасында дүние салды. 1910 жылы 29 жасында ұлы Дуглас анемиядан қайтыс болғандықтан, ал жалғыз немересі Маргарет Изабель Шеппард 1930 жылы 19 жасында туберкулезден қайтыс болғандықтан, Шеппардтың тікелей ұрпақтары жоқ. Ол Крайстчерчтегі Аддингтон зиратында анасы мен ағасы Робертпен бірге жерленді.

As editor of The White Ribbon and president of the National Council of Women, Sheppard promoted many ideas related to improving the situation and status of women. In particular, she was concerned about establishing legal and economic independence of women from men. She was not only occupied with advancing women's rights, but also promoted political reforms such as proportional representation, binding referendums, and a Cabinet elected directly by Parliament. By 1902, Sheppard's marriage appears to have been under strain, and possibly had been for several years. Her husband sold their house and moved to England with their son, who wished to study in London. Sheppard bought new furnishings and appeared to be planning for a new permanent residence in Christchurch, but sold them in 1903, stepped down from her positions at the National Council of Women, and moved to England without any fixed date to return. On the way she briefly stopped in Canada and the United States where she met the American suffragist Carrie Chapman Catt. In London, she was active in promoting women's suffrage, but her health deteriorated further, forcing her to stop this work. In November 1904, Sheppard returned to New Zealand with her husband, but he went back to England in March the following year. She moved into the house of her long time friends William Sidney Lovell Smith and his wife Jennie Lovell Smith; their third daughter, Hilda Kate Lovell Smith, had been given her middle name after Sheppard. She remained relatively inactive in political circles, and stopped giving speeches, but continued to write. She prepared a display on the history of women's suffrage for the 1906 Exhibition in Christchurch, and wrote the pamphlet Woman Suffrage in New Zealand for the International Women's Suffrage Alliance in 1907. The following year she travelled to England for her son's wedding, visiting the headquarters of the WCTU in Chicago on the way, and meeting with suffrage groups after arriving in Britain. In 1912 and 1913, she travelled with the Lovell Smiths through India and Europe. While she did not recover her former energy, her health had stopped declining, and she continued to be effective in influencing the New Zealand women's movement. She was the first to sign a petition to the Prime Minister, Sir Joseph Ward, in 1916, asking him to urge the British government to enfranchise women, and she revitalised the National Council of Women along with a group of other prominent suffragists in 1918. Sheppard was elected president of the National Council that year before stepping down in 1919. Sheppard's husband Walter died in England in 1915. Jennie Lovell Smith died in 1924, and Sheppard and William Lovell Smith married in 1925. Lovell Smith died only four years later, and Sheppard herself died in Christchurch on 13 July 1934 at the age of 86. As her son Douglas had died of pernicious anaemia at the age of 29 in 1910, and her only grandchild, Margaret Isabel Sheppard, had died of tuberculosis at the age of 19 in 1930, Sheppard left no living direct descendants. She was buried at Addington Cemetery, Christchurch, in a grave with her mother and her brother Robert.

Еске алу

Шепард Жаңа Зеландия тарихындағы маңызды тұлға саналады. 1991 жылдан бері оның суреті Жаңа Зеландияның он долларлық банкнотасында бейнеленген. 2005 жылы телешоуда Жаңа Зеландияның 100 ең танымал тарихшысы Шепардты барлық уақыттағы ең ықпалды жаңа зеландиялық ретінде таныды. Сол сияқты, The New Zealand Herald газеті 2013 жылы Шепардты ең үздік он жаңа зеландиялықтың бірі деп таңдады. 1972 жылы Патриция Гримшоудың «Жаңа Зеландиядағы әйелдердің сайлау құқығы» атты кітабы Шепардты сайлау құқығы үшін күрескен қозғалыстың жетекшісі ретінде көрсетті. Бұл кітап алғаш рет осылай бағаланып, Кейт Шепардтың өмірі мен қызметіне назар аударуды күшейтті. 1993 жылы, Жаңа Зеландияда әйелдердің сайлау құқығының 100 жылдығына орай, Крайстчерч қаласындағы әйелдер тобы Шепардқа екі ескерткіш орнатты: Кейт Шепардтың ұлттық ескерткіші, Авон өзенінің / Ōtākaro жағасында және Кейт Шепард ескерткіш сыйлығы, зерттеумен айналысатын әйелдерге жыл сайын берілетін сыйлық. Сол жылы Таранаки облысының Каупокунуи қаласындағы Camellia Glen балабақшасында паэония гүлдеріне ұқсас ақ камелия гүлі жасалды; ақ камелия гүлдері сайлау құқығы үшін күрескендердің символы болған. Ол Кейт Шепардтың құрметіне аталды және Жаңа Зеландия бойынша кеңінен егілді. 1888 жылдан 1902 жылға дейін Шепардтар тұрған, қазір Кейт Шепард үйі деп аталатын Фендальтон қаласындағы Клайд-роуд көшесіндегі 83-үй, Heritage New Zealand ұйымында I санаттағы мұражай ғимараты ретінде тіркелді, себебі онда әйелдердің сайлау құқығына қатысты көптеген маңызды оқиғалар болған. Дәл сол жерде Шепард үш негізгі петицияны қабырғаға жабыстырылған қағазға біріктірген. Кейт Шепард үйі 2019 жылы мемлекеттік меншікке өтті. Жаңа Зеландия драматургы Мервин Томпсон Шепард пен тыйым салу қозғалысы туралы «О! Тыйым салу!» атты пьеса жазды. Ол алғаш рет 1972 жылы Крайстчерч қаласындағы Court Theatre театрында қойылды. 2016 және 2017 жылдары Кейт Шепардтың өмірін панк-рок мюзиклі ретінде бейнелеген «That Bloody Woman» қойылымы Жаңа Зеландия бойынша гастрольдік сапармен өтті. Веллингтон қаласының парламенттік аймағында орналасқан Кейт Шепард алаңы оның құрметіне аталған; бұл Парламент үйіне қарсы Мольсворт көшесінен басталып, Мулгрейв көшесі мен Торндон-Кей қиылысына дейін созылатын қысқа, бір бағытты көше. Оукленд қаласының Норткрос ауданында Кейт Шепард даңғылы бар. 2014 жылы Веллингтондағы Парламент маңындағы сегіз қиылысқа Кейт Шепардтың суреті салынған жасыл жаяу өткел шамдары орнатылды. Жаңа Зеландияның бірнеше мектебінде Шепардтың есімімен аталатын үйлер бар. 2014 жылы Уангарей қыздар орта мектебі әйелдердің сайлау құқығына қарсы болған Ричард Седдонның есімімен аталған үйді студенттің өтініші бойынша Шепард үйі деп өзгертті. 2018 жылдың 8 наурызында, Халықаралық әйелдер күнімен және әйелдердің сайлау құқығы үшін күрескен қозғалыстың 125 жылдығын мерекелеу үшін Жаңа Зеландия футбол федерациясы өзінің әйелдер арасындағы ең басты нокаут турнирін Кейт Шепард кубогы деп атады.

Sheppard is considered an important figure in New Zealand's history. Since 1991 her profile has featured on the New Zealand ten dollar note. A 2005 television show New Zealand's Top 100 History Makers ranked Sheppard as the second most influential New Zealander of all time. Similarly, The New Zealand Herald selected Sheppard as one of their ten greatest New Zealanders in 2013. In 1972, Patricia Grimshaw's book Women's Suffrage in New Zealand identified Sheppard as the leading figure of the suffrage movement. This was the first acclaimed book to do so and its publication marked a growth in recognition of Kate Sheppard's life and activism. In 1993, the centenary of women's suffrage in New Zealand, a group of Christchurch women established two memorials to Sheppard: the Kate Sheppard National Memorial, on the banks of the Avon River / Ōtākaro, and the Kate Sheppard Memorial Trust Award, an annual award to women in research. That year a special paeony style white camellia was created at Camellia Glen Nurseries in Kaupokonui, Taranaki; white camellias were a symbol of the suffragists. It was named after Kate Sheppard and planted extensively throughout New Zealand. The Fendalton house at 83 Clyde Road, where the Sheppards lived from 1888 to 1902 and now known as the Kate Sheppard House, is registered by Heritage New Zealand as a Category I heritage building, in view of the many events relevant to women's suffrage that happened there. It was here that Sheppard pasted together the three main petitions onto sheets of wallpaper. Kate Sheppard House came into government ownership in 2019. New Zealand playwright Mervyn Thompson wrote the play O! Temperance! about Sheppard and the temperance movement. It was first performed in 1972 at Christchurch's Court Theatre. In 2016 and 2017, the production That Bloody Woman, which re imagined Kate Sheppard's life as a punk rock musical, toured New Zealand. Kate Sheppard Place, located within Wellington's parliament precinct, is named in her honour; it is a short one way street running from Molesworth Street opposite Parliament House to the intersection of Mulgrave Street and Thorndon Quay. There is a Kate Sheppard Avenue in the Auckland suburb of Northcross. In 2014, eight intersections near Parliament in Wellington were fitted with green pedestrian lights depicting Kate Sheppard. Several New Zealand schools have houses named after Sheppard. In 2014, Whangārei Girls' High School renamed a house that was named after Richard Seddon, an opponent of women's suffrage, to Sheppard House at the request of a student. On 8 March 2018, coinciding with International Women's Day and in celebration of the 125th anniversary of the women's suffrage movement, New Zealand Football renamed its premier women's knockout association football tournament the Kate Sheppard Cup.