Нэнси Астор: Британ саяхатшысы және парламент мүшесінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық саясаткер (1879–1964)

Нэнси Витчер Лангхорн Астор, Виконтесса Астор, (19 мамыр 1879 – 2 мамыр 1964) – американдық туған британдық саясаткер, 1919 жылдан 1945 жылға дейін Парламент мүшесі (депутат) қызметін атқарған және осы лауазымға тағайындалған алғашқы әйел. Астор Вирджиния штатының Данвилл қаласында дүниеге келді және Вирджиния штатының Гринвуд қаласында өсті. Оның әлеуметтік өмірге белсенді қатысқан Роберт Гулд Шоу II-мен жасаған алғашқы некесі бақытсыз аяқталды және ажырысып кетті. Кейін ол Англияға көшіп, 1906 жылы американдық ағылшын Уолдорф Асторға үйленді. Екінші күйеуі жұртына ие болғаннан кейін Лордтар палатасына өтіп, ол Юнионист партиясының (қазіргі Консервативтік партия) мүшесі ретінде саясатқа қатысты және 1919 жылы Плимут Саттон округінен сайланды, соның нәтижесінде Халық қамалындағы депутат ретінде отырған алғашқы әйел атанды. Парламентте болған кезінде Астор тыйым салу, әлеуметтік көмек, білім беру реформалары және әйелдер құқығын қолдады. Ол сонымен қатар католиктерге және коммунистерге қарсы болды, антисемитизм және нацизмге деген ықыласы үшін сынға ұшырады. Астор 1945 жылға дейін Парламентте қызмет етті, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарындағы тікелей пікірлері оны саяси жауапкершілікке алып келгендіктен, қызметтен кетуге көндірілді. Ол саясаттан шығып, күйеуінің қайтысынан кейін көпшілік өмірден қанағаттанды. Астор 1964 жылы Линкольнширдегі Гримсторп сарайында қайтыс болды және отбасының Кливедендегі мүлігіне жерленді.

Ерте өмір

Нэнси Витчер Лангхорн Вирджиния штатының Данвилл қаласында Лангхорн үйінде дүниеге келді. Ол теміржол бизнесмені Чизвелл Дабни Лангхорн мен Нэнси Уичер Киннің он бір баласының сегізіншісі болды. Кейін Чизвелл Лангхорн отбасымен Вирджиния штатының Альбемарл округіндегі Мирадор деген поместьеге көшіп барды. Нэнси Лангхорнның балалық шағынан төрт әпкесі мен үш інісі аман қалды. Барлық әпкелері де "әдемі сыртқы келбеттерімен" танымал болды. Нэнси мен оның әпкесі Айрин Нью-Йорктегі аяқтау мектебіне оқыды. Сол жерде Нэнси өзінің алғашқы күйеуі, қоғамдық өмірге белсенді қатысушы Роберт Гулд Шоу II-мен танысты, ол полковник Роберт Гулд Шоудың бірінші туысы еді, ол 54-ші Массачусетс полкіне, Одақ армиясындағы афроамерикандықтардан тұңғыш рет құрылған бөлімшеге қолбасшылық еткен. Олар 1897 жылдың 27 қазанында Нью-Йоркте үйленді, ол кезде Нэнсидің жасы 18-де болды. Неке бақытсыз болды. Шоудың достары Нэнсидің үйленгеннен кейін қатал және принципиалды болғанын айтады. Оның достары Шоудың ішімдікке құмар, зорлық-зомбылыққа бейім адам болғанын айтады. Төрт жылдық некеде олардың Роберт Гулд Шоу III (Бобби деп аталған) деген ұлы дүниеге келді. Нэнси Шоу некеде бірнеше рет күйеуінен кетіп, алғаш рет бал айларында кеткен. 1903 жылы Нэнсидің анасы қайтыс болды; сол кезде Нэнси Шоу ажырасып, әкесінің шаруашылығын жүргізу үшін Мирадорға қайтып келді, бірақ ол бұл істе сәттілікке жете алмады. 1904 жылы Нэнси Шоу Англияға саяхат жасады, өзімен бірге ұлы Боббиді алып жүрді, оның күтімін алған еді. Ол осы елге ғашық болды. Ол онда қатты қуанғандықтан, әкесі оған Англияға көшіп баруды ұсынды. Нэнсидің тартынғанын байқаған әкесі, бұл оның анасының да тілегі екенін айтты және кіші қарындасы Филлисті өзімен бірге алып кетуді ұсынды. Нэнси мен Филис 1905 жылы Англияға бірге көшіп барды. Олардың үлкен әпкесі Айрин суретші Чарльз Дана Гибсонға үйленді және оның "Гибсон қыздарының" моделі болды.

Англия

Нэнси Шоу ағылшын қоғамында көптеген бай американдық қыздар аристократияға үйленген кезде қызықты және тапқыр американдық ретінде танымал болды. Оның әңгімеде бейбас болғанымен, діни тұрғыдан адал және мінез-құлқындағы ұстамдылығы көптеген ағылшын еркектерін қызықтырды, ал кейбір ескіше әлеуметтік топ өкілдерін қуантты. Нэнси сыншыларды өз ықпалына салуды да бастады. Бір күні бір ағылшын әйелі одан: "Біздің күйеулерімізді тартып алуға келдіңіз бе?" деп сұрады. Оның күтпеген жауабы: "Егер мен өзімнен құтылу үшін қанша қиындықтан өткенімді білсеңіз...", тыңдаушыларды таңқалдырып, оның тапқырлығын көрсетті. Ол Уолдорф Асторға тұрмысқа шықты, ол АҚШ-та туған болғанымен, ағылшын еді. Ол он екі жасқа толғанда әкесі Уильям Уолдорф Астор отбасын Англияға көшіріп, балаларын ағылшын аристократиялық дәстүрінде тәрбиеледі. Екеуі де американдық эмигранттар болғандықтан, мінездері мен көзқарастары ұқсас болды. Олар бір жаста, тіпті бір күні, 19 мамыр 1879 жылы дүниеге келген. Астор Нэнсидің моральдық принциптерін бөлісіп, жүрек ауруымен ауырған, бұл оның ұстамдылығына себеп болуы мүмкін. Тұрмысқа шыққаннан кейін Асторлар Тамаза өзенінің жағасындағы Бэкингемширдегі сәнді Кливеден есіміндегі үйге көшіп келді, бұл Астордың әкесінің үйлену тойына берген сыйы еді. Нэнси Астор әлеуметтік элита үшін көрнекті үй иесі ретінде танылды. Асторлар Лондонда 4 Сент-Джеймс-сквердегі әсем үйдің де иесі болды, қазір ол Әскери-теңіз клубына тиесілі. 1987 жылы ашылған көк тақта Асторды еске алады. Көптеген әлеуметтік байланыстары арқылы леди Астор Милнердің балабақшасы деп аталатын саяси топқа қатысты. Өз кезінде либералды көзқарастас топ саналған бұл топ ағылшын тілді халықтардың бірлігі мен теңдігін, сондай-ақ Британ империясын сақтап қалуды немесе кеңейтуді жақтады.

Діни көзқарастар

Милнердің балабақшасында Астор Филип Керрмен танысты. Бұл таныстық оның діни өмірінде маңызды рөл атқарды; олар Керр бұрынғы берілген католиктігіне қатысты рухани дағдарыстан кейін жақын арада кездесті. Олар христиан ғылымына қызығушылық танытып, соңында екеуі де оған көшті. Ол Керрдің осы дінді қабылдауына көмектесті және оны оған шақыруға белсенді қатысты. Ол сондай-ақ Хилэр Беллоктың қыздарын христиан ғылымына көндіруге тырысты, бұл олардың арасында алауыздық тудырды. Беллок сияқты католик достары болғанымен, Астордың католицизмге қарсы көзқарасы болды. Кристофер Сайкс Керрдің, бұрынғы католик, осыған әсер еткенін айтады, бірақ басқалар Астордың Виргиниядағы протестанттық тегі оның католицизмге қарсы көзқарастарын түсіндіруге жеткілікті дейді. (Католицизмге қарсылық сонымен қатар тарихи ұлттық бәсекелестікпен байланысты болды.) Ол күйеуіне тиесілі "Обсерватор" газетінің жоғары лауазымдарына еврейлер мен католиктерді жұмысқа алуға қарсылық көрсетуге тырысты. 1927 жылы ол Джеймс Луис Гарвинге, егер ол католикті жұмысқа алса, "бір апта ішінде епископтар келеді" деді деп хабарлады.

Парламентке бірінші сайлау науқаны

Виконтесса Астордың өміріндегі бірнеше жайт оның алғашқы сайлау кампаниясына әсер етті, бірақ ол 1919 жылы күйеуі жұртына және Лордтар палатасына мұрагер болғаннан кейін кандидатқа айналды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін бірнеше жыл бойы Төменгі палатада үміткер болып саяси мансапқа қадам басқан; әкесі қайтыс болғаннан кейін ол 2-ші виконт Астор титулын иеленді. Ол автоматты түрде Лордтар палатасының мүшесі атанды және осының салдарынан Плимут Саттон округіндегі Төменгі палатадағы мандатын жоғалтты. Астордың жарияланған, кейде әуестікпен айтылған тыйым салушылық ұстанымы және қазіргі саяси мәселелер туралы білімі жетіспеуі оның халық арасындағы кампаниясында қиындықтар тудырды. Астор сайлаушыларға бұрынғыда Канада әскерімен, британдықтардың одақтастарымен жұмысы, соғыс кезіндегі қайырымдылық қызметі, кампанияға жұмсаған қаржылық ресурстары және жағдайға қарай шешім қабылдау қабілетімен жүгінді. Оның өткір тілі мен әжуалықтары көрермендердің ризашылығын тудырды. Бір күні бір ер адам одан Асторлар оған не жасағанын сұрады, ол: "Неге, Чарли, өзің білесің ғой" деп жауап берді, кейін ол онымен суретке түсті. Бұл бейресми стиль британдық қоғамды таң қалдырып, әрі қызықтырды. Ол қазіргі үкіметтің қолдаушыларын біріктірді, тыйым салу туралы көзқарасын жұмсартты және әйелдердің сайлаушыларының қолдауын алу үшін әйелдер жиналыстарын пайдаланды. 1919 жылдың 28 қарашасында қосымша сайлау өтті, ал ол 1 желтоқсанда парламентте унионист (сондай-ақ "тори" деп те аталады) депутаты ретінде орнын иеленді. Виконтесса Астор Вестминстер парламентіне сайланған алғашқы әйел емес. Бұл құрметке 1918 жылы Вестминстерге сайланған Констанс Маркевич бірінші болып ие болды, бірақ ол ирландиялық республикашыл болғандықтан, мандатын қабылдамады. Осы себепті, леди Астор кейде парламенттегі бірінші әйел депутат деп жаңылыс айтылады, немесе Ұлыбритания парламентіне сайланған бірінші әйел деп қате көрсетіледі, оның орнына парламентте орнына отырған бірінші әйел депутат екенін атау керек. Астор күйеуінің парламенттік мандатын әйелдердің иеленуі арқасындағы «гало эффект» деп аталатын арқылы сайланған алғашқы әйел болды, бұл процесс екі дүниежүзілік соғыстың арасында он әйел депутатының сайлануына (парламентке сайланған әйелдердің шамамен үштен бірі) себеп болды.

Several elements of Viscountess Astor's life influenced her first campaign, but she became a candidate after her husband succeeded to the peerage and House of Lords in 1919. He had enjoyed a promising political career for several years before World War I in the House of Commons; after his father's death, he succeeded to his father's peerage as the 2nd Viscount Astor. He automatically became a member of the House of Lords and consequently had to forfeit his seat of Plymouth Sutton in the House of Commons. Astor was hampered in the popular campaign for her published and at times vocal teetotalism and her ignorance of current political issues. Astor appealed to voters on the basis of her earlier work with the Canadian soldiers, allies of the British, charitable work during the war, her financial resources for the campaign and her ability to improvise. Her audiences appreciated her wit and ability to turn the tables on hecklers. Once a man asked her what the Astors had done for him and she responded with, "Why, Charlie, you know," and later had a picture taken with him. This informal style baffled yet amused the British public. She rallied the supporters of the current government, moderated her Prohibition views, and used women's meetings to gain the support of female voters. A by election was held on 28 November 1919, and she took up her seat in the House on 1 December as a Unionist (also known as "Tory") Member of Parliament. Viscountess Astor was not the first woman elected to the Westminster Parliament. That was achieved by Constance Markievicz, who was the first woman MP elected to Westminster in 1918, but as she was an Irish Republican, she did not take her seat. As a result, Lady Astor is sometimes erroneously referred to as the first woman MP, or the first woman elected to the UK Parliament, rather than the first woman MP to take her seat in Parliament. Astor was the first woman to be elected through what has been termed the 'halo effect' of women taking over their husband's parliamentary seat, a process which accounted for the election of ten women MPs (nearly a third of the women elected to parliament) between the two world wars.

Парламенттегі алғашқы жылдары

Астордың парламенттік мансабы өміріндегі ең көп талқыланған кезеңі болды. Ол әйел ретінде және қағидаларды сақтамайтын адам ретінде көп назар аударды, мұның себебі көбінесе оның американдық тәрбиесіне байланысты болды. Палатаға алғаш рет келген күні, ол әріптесімен сөйлесіп қалғаны үшін сөзге тартылды, ол қыбыр-шабырдың себебі өзі екенін түсінбеді. Ол киім киюді үйреніп, ер адамдар жиі баратын барлар мен темекі шегу бөлмелерінен аулақ болды. Өзінің алғашқы мерзімінде депутат Хорацио Ботмли "әскер досы" мәселесін басып озуға тырысты және оны кедергі деп санап, оның саяси мансабын жоюға әрекеттенді. Ол оның ажырасу реформасына қарсылығы мен соғыс кезінде алкогольге шектеу қоюға жасаған күш-жігерін пайдаланды. Ботмли оны екі жүзділікпен айыптады, өйткені ол ажырасқан. Ол оның қарсы болған реформа заңы әйелдерге Америкадағыдай ажырасуға мүмкіндік береді деді. Ботмли кейіннен алаяқтық үшін түрмеге қамалды, Астор оны басқа науқандарында өз пайдасына қолданды. Астор басқа партия мүшелерінің арасында әйел депутаттармен достық қарым-қатынас орнатты. Маргарет Винтрингхэм Астор қызмет еткеннен кейін екі жылдан соң сайланды. Астор Еңбек партиясының мүшесі (және бұрынғы коммунист) Эллен Уилкинсонмен дос болды. Кейін Астор "Әйелдер партиясын" құруды ұсынды, бірақ әйелдер лейбористері оған қарсы шықты, өйткені олардың партиясы сол кезде билікте болды және оларға лауазымдар уәде етілген. Уақыт өте келе саяси айырмашылықтар әйел депутаттарды бөліп тастады; 1931 жылы Астор Сьюзан Лоуренс сияқты әйел лейбористерге қарсы болды. Нэнси Астордың Палатадағы жетістіктері салыстырмалы түрде шамалы болды. Ол ешқашан көп ықпалға ие лауазымды немесе министрлік шенді қызмет атқармады, бірақ оның Палатадағы уақыты төрт консервативті премьер-министрдің қызметін көрді. Атолл герцогинясы (Леди Астордан төрт жыл бұрын, 1923 жылы Парламентке сайланды) Астордан бұрын Консервативтік партияның жоғары деңгейлеріне көтерілді. Астор партияда көбірек орын алса, партия үкіметін сынау мүмкіндігі азаяды деп сезінді. Осы кезеңде Нэнси Астор балаларға білім беру үшін балабақшаларды дамыту мен кеңейтуді қолдап, үкіметтен тыс қызметін жалғастырды. Ол бұл мәселеге социалист Маргарет Макмилланмен танысты, ол өзінің марқұм әпкесі өмірде оған басшылық жасағанына сенді. Леди Астор бастапқыда бұл жайтқа күмәндана қарады, бірақ кейіннен екеуі жақын дос болды. Астор олардың әлеуметтік күш-жігеріне көмектесу үшін байлығын жұмсады. Астор қайырымдылық істеріне белсене қатысса да, қатыгездігімен танылды. Бір саяси қарсыласының өлімі туралы естігенде, ол қуаныш білдірді. Адамдар шағымдағанда ол кешірім сұрамастан, "Мен Вирджиниялықпын, біз өлтіру үшін атуға үйренеміз" деді. Вирджиниялық досы Ангус МакДоннелл оның кеңесінсіз үйленгені үшін оны ашуландырды. Кейіннен ол оған алғашқы сөйлеген сөзі туралы "сен мұнан да жақсырақ сөйлеуің керек" деді. Өмірінің барысында Астор көптеген адамды өткір сөздерімен ренжітті. [[Файл:Нэнси Астордың 1922 жылы Маргарет Мартин салған екі эскизі. jpg|thumb|right|Нэнси Астордың 1922 жылы Маргарет Мартиннің Санкт-Луис Пост Диспетчері үшін салған эскизі]] Оның байлығы мен бейнесі үкіметте қызмет ететін әйелдерге назар аударды. Ол әйелдерді мемлекеттік қызметке, полицияға, білім беру реформасына және Лордтар палатасына жұмысқа алу үшін жұмыс істеді. Ол өзінің сайлау округінде, сондай-ақ 1920 жылдары АҚШ-та жақсы көрінді, бірақ оның жетістіктері келесі онжылдықтарда төмендеді деп есептеледі. 1922 жылдың мамырында Астор Мэриленд штатының Балтимор қаласында Әйелдер сайлаушылар лигасы өткізген Панамерикандық конференцияда құрметті қонақ болды. 1924 жылы Астор жаңадан құрылған "Электр әйелдер қауымдастығының" бірінші президенті болды. Ол 1925 жылы шілде айында Лондонда өткен үш күндік ғылым, өнеркәсіп және саудадағы әйелдердің алғашқы халықаралық конференциясына төрағалық етті. Астор халықаралық делегаттар арасында байланыс орнату үшін өзінің үйінде үлкен жиналыс өткізді және әйелдердің ғылым, инженерлік және технология салаларында жұмыс істеуінің қажеттілігі туралы қатты сөйледі.

Astor's Parliamentary career was the most public phase of her life. She gained attention as a woman and as someone who did not follow the rules, often attributed to her American upbringing. On her first day in the House of Commons, she was called to order for chatting with a fellow House member, not realising that she was the person who was causing the commotion. She learned to dress more sedately and avoided the bars and smoking rooms frequented by the men. Early in her first term, MP Horatio Bottomley wanted to dominate the "soldier's friend" issue and, believing her to be an obstacle, sought to ruin her political career. He capitalised on her opposition to divorce reform and her efforts to maintain wartime alcohol restrictions. Bottomley portrayed her as a hypocrite, as she was divorced. He said that the reform bill that she opposed would allow women to have the same kind of divorce she had in America. Bottomley was later imprisoned for fraud, which Astor used to her advantage in other campaigns. Astor made friends among women MPs, including members of the other parties. Margaret Wintringham was elected after Astor had been in office for two years. Astor befriended Ellen Wilkinson, a member of the Labour Party (and a former Communist). Astor later proposed creating a "Women's Party", but the female Labour MPs opposed that, as their party was then in office and had promised them positions. Over time, political differences separated the women MPs; by 1931 Astor became hostile to female Labour members such as Susan Lawrence. Nancy Astor's accomplishments in the House of Commons were relatively minor. She never held a position with much influence and or any post of ministerial rank although her time in Commons saw four Conservative Prime Ministers in office. The Duchess of Atholl (elected to Parliament in 1923, four years after Lady Astor) rose to higher levels in the Conservative Party before Astor. Astor felt if she had more position in the party, she would be less free to criticise her party's government. During this period, Nancy Astor continued to be active outside government by supporting the development and expansion of nursery schools for children's education. She was introduced to the issue by socialist Margaret McMillan, who believed that her late sister helped guide her in life. Lady Astor was initially sceptical of that aspect, but the two women later became close. Astor used her wealth to aid their social efforts. Although active in charitable efforts, Astor became noted for a streak of cruelty. On hearing of the death of a political enemy, she expressed her pleasure. When people complained, she did not apologise but said, "I'm a Virginian; we shoot to kill." Angus McDonnell, a Virginia friend, angered her by marrying without consulting her on his choice. She later told him, regarding his maiden speech, that he "really must do better than that." During the course of her adult life, Astor alienated many with her sharp words as well. [[File:Two views of Nancy Astor, sketched in 1922 by Marguerite Martyn. jpg|thumb|right|Astor as sketched in 1922 by Marguerite Martyn of the St. Louis Post Dispatch Her wealth and persona brought attention to women who were serving in government. She worked to recruit women into the civil service, the police force, education reform, and the House of Lords. She was well liked in her constituency, as well as the United States during the 1920s, but her success is generally believed to have declined in the following decades. In May 1922, Astor was guest of honour at a Pan American conference held by the League of Women Voters in Baltimore, Maryland. Astor became the first President of the newly formed Electrical Association For Women in 1924. She chaired the first ever International Conference of Women In Science, Industry and Commerce, a three day event held London in July 1925, organised by Caroline Haslett for the Women's Engineering Society in co operation with other leading women's groups. Astor hosted a large gathering at her home in St James's to enable networking amongst the international delegates, and spoke strongly of her support of and the need for women to work in the fields of science, engineering and technology.

1930 жылдар

1930 жылдар Леди Астор үшін жеке және кәсіби қиындықтарға толы он жылдық болды. 1929 жылы ол еңбекшілер партиясының үміткерінен шамалы артық дауыспен жеңіске жетті. 1931 жылы оның бірінші некесінен туған ұлы Бобби Шоу гомосексуализмге қатысты қылмыстар жасады деген айыппен тұтқындалды. Астордың Джордж Бернард Шоумен болған достығы оның кейбір мәселелерін шешуге көмектесті, бірақ Шоудың өзінің ерекшелігі олардың арасында шиеленіс тудырды. Олардың саяси көзқарастары мен мінездері мүлдем қарама-қарсы болды. Алайда, оның даулы мәлімдеме жасауы немесе оны қиын жағдайға түсіруі оның саяси мансабына кедергі келтірді. Бобби Шоу тұтқындалғаннан кейін, Пенсильвания штатының Брин-Мор қаласынан, Пенсильвания темір жолының мұрагері Гертруд Эли, Леди Астор мен Боббиге Мәскеуге саяхат ұйымдастыруды ұсынды. Осы кезеңде оның және оның ұлының жария түрде айтқан пікірлері оның саяси мансабына нұқсан келтірді. Оның ұлы Кеңес Одағын мақтап айтты, ал Астор коммунизмді жақтамағандықтан оны жиі сынады. Бір кездесуде ол Иосиф Сталиннен неліктен осы көптеген орыстарды өлтіргенін тікелей сұрады, бірақ оның көптеген сын-ескертпелері одан бетер емеспіз деген сияқты аударылды. Оның консервативті жақтастарының кейбіреулері оның коммунизмге "жұмсақ" көзқарас білдірген деп қорқып, оның Сталинге қойған сұрағы тек оның айтқандарын білу талабы арқасында дұрыс аударылған болуы мүмкін еді. Консерваторлар оның ұлының Кеңес Одағын мақтауы олардың үгіт-насихаты үшін пайдалы болды деп ойлады, сондықтан олар оның саяхатына наразы болды.

Еврейлерге қарсылық, католиктерге қарсылық және коммунизмге қарсылық

Астор нацистерді еврейлер мен коммунистердің «әлемдік проблемаларына» шешім ретінде қолдағандығы хабарланды. 1938 жылы ол жақсы жазылған антисемит болған Джозеф П. Кеннеди ағамен кездесті. Ол өзінің католиктікке қарсы көзқарасына ренжімеуін сұрап, «Менің [көзқарастарымды] жеке қабылдамай, ақылды екеніңізге қуаныштымын» деп жазды. Ол өзінің көптеген католик достары бар екендігін атап өтті. Астор Кеннедиге Гитлер «Христос өлтірушілеріне қиындық туғызудан» гөрі Британия мен Американы «Армагеддонды құтқару үшін» қауіпке ұшыратуы керек деп түсіндірді. Тарихтың дөңгелегі Алла қалағандай айналады. Болашаққа кедергі жасайтын біз кімбіз?». Пирс институтының антисемитизмді зерттеу жөніндегі қызметкері Дэвид Фельдман 1934 жылы Савой мейманханасында кешкі асқа қатысқанда Астор Ұлттар Лигасының босқындар жөніндегі жоғарғы комиссарынан «еврейлердің өзінде ғасырлар бойы оларға қуғын-сүргін әкелген бірдеңе болуы керек» деп сенетін-сенбемейтінін сұрады. Алайда, доктор Фельдман бұл «әдеттегі көзқарас емес» екенін мойындап, «осы кезде Ұлыбританияда бұл әдеттегі идея» екенін түсіндірді. Кейін, 1947 жылы Нью-Йоркке сапары кезінде ол журналистермен «қақтығысып», өзінің антисемитизмінен бас тартып, біреуге «яһудилерге қарсы емеспін, бірақ бандитизм Палестина проблемасын шешпейді» деп айтты. Осылайша Астор 1936 жылы Гитлердің сыртқы істер министрі Иоахим фон Риббентропты қарсы алған топтың «әңгімелесуші қонақ» ретінде танылды. Ол Гитлермен Германия мен Англия арасындағы келісімнің ықтималдығы туралы сөйлесіп, Асторгруппаны «Германиямен жаңаша түсіністікке қол жеткізуді қалаған және оны жүзеге асыру мүмкін емес деп санайтын» топтардың бірі ретінде атап өтті. Жексенбіде шыққан Рейнольдс Ньюс газетінде де: «Кливден Германияның ықпалымен достық орталығы болды» деп жазылған. Осы мақсатта оның бірнеше достары мен серіктестері, әсіресе Лотиан маркизі, нацистік Германияны қанау саясатына араласты. Астор бұл топты неміс жақтасы деп қарастыруға болады деп уайымдады, оның күйеуі Уильям Уолдорф Астор «Таймс» газетіне жазған хатында: «Біздің демалыс күндерімізді белгілі бір топпен байланыстыру, Германиямен немесе Италиямен жақсы қарым-қатынас орнатуға ұмтылғандардың нацистер немесе фашистер жақтасы деген сияқты абсурд». Кливден топты соғыс агитаторлары бейбітшілікті қолдайтын басты қозғаушы ретінде бейнеледі. Досы Феликс Франкфуртердің, болашақ АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы еврей болған Астор Венадағы нацистерге араласып, Франкфуртердің еврей ағасы Соломонның босатылуын қамтамасыз етті. Астор Невилл Чемберленнің саясатына сәйкес нацистік шенеуніктермен кездесіп, британдық сыртқы істер министрі (кейінгі премьер-министр) Энтони Иденге сенбейді және ұнатпайды. Ол нацистік биліктің бір өкіліне Германияның қарулануын қолдағанын, өйткені ел «католиктермен қоршалған» деп айтқан. Ол сонымен қатар кейін Германияның сыртқы істер министрі болған неміс елшісі Риббентропқа Гитлер Чарли Чаплинге қатты ұқсайтынын айтты. Бұл мәлімдемелер оның нацистерге тікелей айтқан жалғыз құжаттандырылған оқиғалары болып табылады. Астор католицизмге және коммунизмге қарсы көзқарасын күшейтті. Мюнхен келісімінен кейін ол егер нацистік қуғын-сүргіннен қашып келген чех босқындары коммунистер болса, олар британдықтардың орнына кеңестерден баспана сұрауы керек деп айтты.

Astor was reportedly a supporter of the Nazis as a solution to what she saw as the "world problems" of Jews and communists. In 1938, she met Joseph P. Kennedy Sr., who was a well documented antisemite. She asked him not to take offence at her anti Catholic views and wrote, "I'm glad you are smart enough not to take my [views] personally". She highlighted the fact that she had a number of Catholic friends.</blockquote>

Astor commented to Kennedy that Hitler would have to do worse than "give a rough time to the killers of Christ" for Britain and America to risk "Armageddon to save them. The wheel of history swings round as the Lord would have it. Who are we to stand in the way of the future?" David Feldman of the Pears Institute for the Study of Antisemitism has also related that whilst attending a dinner at the Savoy Hotel in 1934, Astor asked the League of Nations' High Commissioner for Refugees whether he believed "that there must be something in the Jews themselves that had brought them persecution throughout the ages". Dr Feldman acknowledged, however, that it was "not an unusual view" and explained it "was a conventional idea in the UK at the time". Some years later, during a visit to New York in 1947, she apparently "clashed" with reporters, renouncing her antisemitism, telling one that she was "not anti Jewish but gangsterism isn't going to solve the Palestine problem". In that capacity, Astor was considered a "legendary hostess" for the group that in 1936 welcomed Hitler's foreign minister, Joachim von Ribbentrop, who communicated to Hitler regarding the likelihood of an agreement between Germany and England and singled out the Astorgruppe as one of the circles "that want a fresh understanding with Germany and who hold that it would not basically be impossible to achieve". The Sunday newspaper Reynolds News, also reported, "Cliveden has been the centre of friendship with German influence". To that end, several of her friends and associates, especially the Marquess of Lothian, were involved in the policy of appeasement of Nazi Germany. Astor, however, was worried that the group might be viewed as a pro German conspiracy, and her husband, William Waldorf Astor, wrote in a letter to the Times, "To link our weekends with any particular clique is as absurd as is the allegation that those of us who desire to establish better relations with Germany or Italy are pro Nazis or pro Fascists". The Cliveden Set was also depicted by war agitators as the prime movers for peace. At the request of her friend Felix Frankfurter, a future US Supreme Court justice who was Jewish, Astor intervened with the Nazis in Vienna and secured the release of Frankfurter's Jewish uncle, Solomon. Astor occasionally met with Nazi officials in keeping with Neville Chamberlain's policies, and she was known to distrust and to dislike British Foreign Secretary (later Prime Minister) Anthony Eden. She is alleged to have told one Nazi official that she supported German rearmament because the country was "surrounded by Catholics". She also told Ribbentrop, the German ambassador, who later became the foreign minister of Germany, that Hitler looked too much like Charlie Chaplin to be taken seriously. Those statements are the only documented incidents of her direct expressions to Nazis. Astor became increasingly harsh in her anti Catholic and anti communist sentiments. After the passage of the Munich Agreement, she said that if the Czech refugees fleeing Nazi oppression were communists, they should seek asylum with the Soviets, instead of the British. While supporters of appeasement felt that to be out of line, the Marquess of Lothian encouraged her comments.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Астор өзінің қателік жасағанын мойындады және Чемберленге қарсы дауыс берді, бірақ оның саясатына солшыл жаулық күшін жойған жоқ. 1939 жылы сөйлеген сөзінде Лейборист партиясының депутаты Стаффорд Криппс оны "Берлиннің өкілі" деп атады. Астордың католиктерге деген қорқынышы артып, ол католиктердің Сыртқы істер министрлігін құлдыратып жатқанын айтып сөйледі. Коммунистерге қарсылығына сүйене отырып, ол соғыста Сталиннің (1941 жылдан бастап) одақтас державалардың бірі ретіндегі рөлін сынады. Оның сөздері ұзаққа созылып, түсініксіз болды; бір қарсыласы онымен пікірталасқа түсудің "жұмыртқамен сквош ойнағандай" екенін айтты. Бір күні ол Парламент ғимаратының сыртында жас американдық сарбазға жолығыпты. "Ішке кіргіңіз келе ме?" деп сұрады. Сарбаз: "Менің анам маған осындай әйелдерден аулақ болуды айтқан" деп жауап берді. 1937 жылдан соғыс аяқталғанға дейінгі кезең Астор үшін қиын болды: сол жылдың қаңтар айында ол әпкесі Филисті жоғалтты, ал 1938 жылы жалғыз аман қалған ағасынан айырылды. 1940 жылы Лотиан графы қайтыс болды. Ол күйеуі христиан ғылымына өткеннен кейін де оның ең жақын досы болды. Джордж Бернард Шоудың әйелі үш жылдан кейін қайтыс болды. Соғыс кезінде Астордың күйеуіне жүрек ұстамасы болды. Осыдан кейін олардың некелері суық болды, мүмкін оның денсаулығына байланысты болды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегідей, канадалық сарбаздарға арналған аурухананы басқарды, бірақ бұрынғы сарбаздарға көбірек көңіл бөлді. Әдетте, Леди Астордың Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сөйлеген сөзінде Италиядағы кампанияда соғысып жатқан Сегізінші армияның сарбаздарын "D-Day Dodgers" деп атады, олардың Франциядағы "нағыз соғыстан" және болашақ шабуылдан қашып жатыр дегенді білдірді. Италиядағы одақтас сарбаздар қатты ашуланып, 51-ші жоғары дивизияның майоры Хамиш Хендерсон "Lili Marleen" әнінің әуенімен "D-Day Dodgers балладасы" атты өткір сатиралық ән жазды. Бұл ән 19-шы армиялық өрт сөндіру бригадасының танк құтқару бөлімінің сержанты Гарри Пиннге де жатқызылды. Алайда, ол бұл сөзді парламентте немесе одан тыс жерде айтқандығына ешқандай дәлел жоқ, және ол мұны айтқандығын жоққа шығарды. Германия Ұлыбританияны басып алған жағдайда "Қара кітапта" тұтқындалуға, түрмеге жабылуға және өлім жазасына кесілуі мүмкін адамдардың тізімінде екенін естігенде, леди Астор: "Бұл "Кливеден тобының" фашистік болды деген қорқынышты өтірікке толық жауап" деді.

When World War II began, Astor admitted that she had made mistakes, and voted against Chamberlain, but left wing hostility to her politics remained. In a 1939 speech, the Labour MP Stafford Cripps called her "The Member for Berlin". Astor's fear of Catholics increased and she made a speech saying that a Catholic conspiracy was subverting the Foreign Office. Based on her opposition to Communists, she insulted Stalin's role (from 1941) as one of the Allied Powers during the war. Her speeches became rambling and incomprehensible; an opponent said that debating her had become "like playing squash with a dish of scrambled eggs". On one occasion she accosted a young American soldier outside the Houses of Parliament. "Would you like to go in?" she asked. The GI replied: "You are the sort of woman my mother told me to avoid". The period from 1937 to the end of the war was personally difficult for Astor: in January of that year she lost her sister Phyllis, followed by her only surviving brother in 1938. In 1940, the Marquess of Lothian died. He had been her closest Christian Scientist friend even after her husband converted. George Bernard Shaw's wife died three years later. During the war, Astor's husband had a heart attack. After this, their marriage grew cold, likely due to her subsequent discomfort with his health problems. She ran a hospital for Canadian soldiers as she had during the First World War, but openly expressed a preference for the earlier soldiers. It was generally believed that Lady Astor, during a World War II speech, referred to the men of the Eighth Army who were fighting in the Italian campaign as the "D Day Dodgers", suggesting they were avoiding the "real war" in France and the future invasion. The Allied soldiers in Italy were so incensed that Major Hamish Henderson of the 51st Highland Division composed a bitingly sarcastic song to the tune of the popular German song "Lili Marleen", called "The Ballad of the D Day Dodgers". This song has also been attributed to Lance Sergeant Harry Pynn of the Tank Rescue Section, 19 Army Fire Brigade. However, there is no record that she actually said this, in or out of Parliament, and she denied ever saying it. When told she was one of the people listed to be arrested, imprisoned and face possible execution in "The Black Book" under a German invasion of Britain, Lady Astor commented: "It is the complete answer to the terrible lie that the so called 'Cliveden Set' was pro Fascist."

Соңғы жылдар

Cliveden-дегі мүсін, 42 жазулы тас Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқандарға арналған. Сэр Эдгар Бертрам Маккеннальдің мүсіні Канаданы бейнелейді, ал оның басының пішіні Леди Астордың нұсқасымен жасалған деседі. Леди Астор 1945 жылы зейнеткерлікке шығуына өзінің партиясы мен күйеуінің себеп болғанына сенді. Консерваторлар оның Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарында саяси жауапкершілікке айналғанын ойлағандықтан, күйеуі егер ол тағы да кеңсеге тұрса, отбасы оны қолдамайтынын айтты. Ол келісті, бірақ замандас баяндамаларына сәйкес, жағдайына қатты ашуланып, ренжіді. Леди Астор зейнетке шыққаннан кейін қиындықтарға тап болды, бұл оның некесіне қосымша күш түсірді. Леди Астордың қоғамдық беделіне нұқсан келді, себебі оның этникалық және діни көзқарастары Ұлыбританиядағы мәдени өзгерістерге қарама-қарсы келді. Ол этникалық азшылықтарға қатысты күшейіп бара жатқан паранояны білдірді. Бірде ол АҚШ президентінің Нью-Йорк қаласына тым көп тәуелді болғанын айтты. Оның ойынша, бұл қала оның қорқатын "жұдайы және шетелдік" ықпалына толы еді. АҚШ сапары барысында ол афроамерикалық студенттерге өзінің жастық шағында есінде қалған қара қызметшілер сияқты болуға тырысу керектігін айтты. Кейінірек ол афроамерикалық шіркеу мүшелеріне құлдыққа алғыс айту керектігін айтты, себебі ол оларға христиандық дінді қабылдауға мүмкіндік берген. Родезияда ол ақ нәсілді азшылық үкіметінің басшыларына өзінің құл иесінің қызы екенін мақтан тұтып айтты. 1956 жылдан кейін Нэнси Астор көбінесе оқшауланды. 1959 жылы ол Плимут қаласының құрметті азаматы атанып, марапатталды. Осы кезде ол барлық әпке-қарындастары мен бауырларынан айырылған, оның әріптесі "Қызыл Эллен" Уилкинсон 1947 жылы, Джордж Бернард Шоу 1950 жылы қайтыс болды, ал ол жесірлікке денсаулығына зиян келтіретіндей келді. Оның ұлы Бобби Шоу көбінесе өршіл мінезді болды және оның өлімінен кейін өзіне-өзі қол жұмсады. Оның ұлы Джаки белгілі католик әйелге үйленді, бұл оның анасымен қарым-қатынасына зиян келтірді. Ол өзге балаларынан да суық қарым-қатынас көрді. Бірте-бірте ол католиктерді достары ретінде қабылдай бастады. Дегенмен, ол өзінің соңғы жылдары жалғыздыққа ұшырағанын айтты.

thumb|A statue at Cliveden, overlooking 42 inscribed stones dedicated to the dead of World War I. Sir Edgar Bertram Mackennal's figure represents Canada with the head reputedly modelled by Lady Astor
Lady Astor believed her party and her husband caused her retirement in 1945. As the Conservatives believed she had become a political liability in the final years of World War II, her husband said that if she stood for office again the family would not support her. She conceded but, according to contemporary reports, was both irritated and angry about her situation. Lady Astor struggled in retirement, which put further strain on her marriage. Lady Astor's public image suffered, as her ethnic and religious views were increasingly out of touch with cultural changes in Britain. She expressed a growing paranoia regarding ethnic minorities. In one instance, she stated that the President of the United States had become too dependent on New York City. To her this city represented "Jewish and foreign" influences that she feared. During a US tour, she told a group of African American students that they should aspire to be like the black servants she remembered from her youth. On a later trip, she told African American church members that they should be grateful for slavery because it had allowed them to be introduced to Christianity. In Rhodesia she proudly told the white minority government leaders that she was the daughter of a slave owner. After 1956, Nancy Astor became increasingly isolated. In 1959, she was honoured by receiving the Freedom of City of Plymouth. By this time, she had lost all her sisters and brothers, her colleague "Red Ellen" Wilkinson died in 1947, George Bernard Shaw died in 1950, and she did not take well to widowhood. Her son Bobbie Shaw became increasingly combative and after her death he committed suicide. Her son, Jakie, married a prominent Catholic woman, which hurt his relationship with his mother. She and her other children became estranged. Gradually she began to accept Catholics as friends. However, she said that her final years were lonely.

Мұра

1982 жылы BBC оның өмірінен тоғыз бөлімді телесериал жасады, ол «Нэнси Астор» деп аталды және басты рөлді Лиза Харроу ойнады. 2019 жылы Леди Астордың парламентке сайлануының 100 жылдығын еске алу үшін оның бұрынғы отбасылық үйіне жақын Плимут қаласына қоладан жасалған мүсіні орнатылды. Соңғы кезде Лейборист партиясының депутаты Рейчел Ривс Асторды бірнеше твит арқылы еске алды. Сол кездегі Лейборист партиясының жетекшісі Джереми Корбин оның антисемитизміне қарсы болғанымен, ол парламентте өз орнын алған алғашқы әйел депутат екенін мойындап, мүсіннің орнатылуын мақтап: «Мүсін орнатылып бітіргеніне қатты қуаныштымын» деді. 2020 жылы Джордж Флойд наразылықтары кезінде мүсіннің тұғырына «нацист» деген сөз сырқатқан. Бұл мүсін «Расистерді құлату» деп аталатын веб-сайтта жарияланған тізімге енген.